திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 20

மார்ச் 23, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 20

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

மூதூர் நீத்துபெட்டி

மதியம் அனைவருக்கும் உணவு மூதூரிலிருந்தே வந்தது. ஓரிரு உணவு பொதிகள் குறைந்திருந்தன. ஆகவே எனக்கான உணவை நான் மூதூரில் எடுத்துக்கொள்ளுகிறேன் என கூறி நான் அதே ஆட்டோவில் ஏறிவிட்டேன். ஜெயந்தியும் அவளுடன் வந்த அவளது உறவு பெண் போவதற்கு ஆட்டோ கிடைக்கவில்லை. ஆகவே ஒரே வண்டியில் சேர்ந்து பயணித்தோம். அவர்கள் கிராமத்திலிருந்து வருகையில் 500 ரூபாய் கொடுத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் நாங்கள் உணவு எடுத்து வந்த வண்டியில் சென்றதால் அவர்களுக்கும் எனக்கும் சேர்த்து மொத்தம்  500 ரூபாய் பேசினோம். ஒத்துக்கொண்டார்.

அந்த பயணத்தில் காட்டுவழி நாங்கள் வருகையில் ஒரு ராணுவ முகாம் அங்கே இருந்தது. இந்த காட்டுப்பகுதியில் ஏன் ராணுவத்தினர் என ஜெயந்தியிடம் கேட்டேன். அதற்கு அவள் இவர்கள் ராணுவம் அல்ல கடற் காவல் படை என்றாள். கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை கடல் தெரியவில்லை. மேலும் அவள், இந்த பகுதியில் தான் ஒரு ஆசிரியையை தங்கச் சங்கிலிக்காக யாரோ கொலை செய்தனர் என்றாள். அந்த இடம் ஒரு அடர்காடு. அப்போது ஓட்டுனர் சொன்னார், தமிழ் ஆட்கள் சரியில்லை, ஆள் யார் என்று தெரிந்த பின்பும் செயலற்று இருக்கிறார்கள், இதே எங்கள் பெண்களுக்கு இப்படி நடந்திருந்தால் எவ்வளவு பெரிய ஆளாக இருந்தாலும் இப்படி விட்டுவைத்திருக்க மாட்டோம்.

நான் அங்கிருந்த காடுகளின் வழியாக வந்த போது ஒரு மரத்தடியில் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட ஒரு கல்லைக் கண்டேன். தண்ணீர் வழிந்து உருண்ட சப்பையான கூழாங்கல். எப்போதோ எவரோ அந்த இடத்தில் அந்த கல்லை  தான் கண்ட ஒரு பெரும் தரிசனத்தின் பொருட்டு நிறுவியிருக்கிறான். ஒரு தொல் மூதாதையாகவும் இருக்கலாம்.   இன்னும் சற்றும் மாறாமல் அந்த இடத்தில் அது அமர்ந்திருக்கிறது. பழங்குடியினர் வாழ்ந்த பகுதியோ என எண்ணிக்கொண்டேன்.

திருவிவிலியத்தின் தொடக்க நூல் 28 ஆம் அதிகாரத்தில் முற்பிதாக்களில் ஒருவரான யாக்கோபு ஒரு கல்லை தன் தலைக்கு வைத்தபடி உறங்குகையில் அவரது கனவில் வானம் தொடும்வகையில் ஒரு ஏணி இருப்பதும் அதில் கடவுளின் தூதர்கள் ஏறுவதும்  இரங்குவதுமாக இருந்த காட்சியை பார்க்கிறார். அதன் மேலிருந்து கடவுள் யாக்கோபிற்கு ஆசி வழங்குகிறார். மறுநாளில் தாம் உறங்கிய இடம் கடவுளின் அருள் பெற்ற இடம் என்பதை யாக்கோபு உணருகிறார். தாம் தலைக்கு வைத்து உரங்கிய அந்தக் கல்லை எடுத்து எண்ணை வார்த்து அதை பிரதிஷ்டை செய்கிறார்.  லூசு என்ற பெயருள்ள இடத்திற்கு பெத்தேல் என் பெயரிடுகிறார். அதற்கு ஆண்டவரின் இல்லம் என பொருள். லூசு என்று சொல்லப்படுகிற கானானிய பெயருக்கு விதை கொடுக்கும் மரம் என்று பொருள்.  கல்லையும் மண்ணையும் வணக்கும் மக்கள் என கூறி எவரையும் எளிதில் புறந்தள்ளி கடந்து விட முடியாதபடி திருமறைக்கும் அக்காட்டுபகுதிக்கும்  உள்ள தொடர்பை எண்ணிக்கொண்டேன்.

வழியில் ஜெயந்தியையும் அவள் உறவுப்பெண்ணையும் இறக்கிவிட்டு மூதூர் சென்றேன். உணவு கொடுத்தனுப்பிய கடையில்  ஓட்டுனர் உணவு பொட்டலங்கள் குறைந்ததையும் எனக்கு உணவு கொடுக்க வேண்டி இருப்பதாகவும் குறிப்பிட்டார். நான் அங்கே சென்ற நேரம் கிட்டத்தட்ட 3 மணி ஆகிவிட்டிருந்தது.  அவர்கள் தங்களிடம் இருந்த மிச்ச உணவுகளைக் கொடுத்து எப்படியோ சமாளித்தார்கள். எனக்கோ அந்த உணவு தான் உயிராக இருந்தது. நன்றி கூறி புறப்பட்டேன்.

மெதுவாக  நடந்து எனது அறைக்கு வரும் வழியில் அந்த கித்துல் விற்கும் பெண்மணியைப் பார்த்து இரண்டு கித்துல் வாங்கிவிட்டு, பனை ஓலையில் பொருட்கள் செய்பவர்கள் இருக்கிறார்களா எனக் கேட்டேன். மிக அருகில் உள்ள ஒரு சந்தில் ஒரு பெண்மணி ஓலைப் பொருட்களை செய்கிறார் என்று கூறினார். அவர்கள் கைகாட்டிய இடத்திற்குச் சென்றபோது ஒரு வயதான பெண்மணி எனது மருமகள் தான் ஓலைப்பொருட்களைச் செய்வாள் எனக் கூறினார். என்னென்ன பொருட்கள் செய்வீர்கள் எனக் கேட்டவுடன் நீத்துபெட்டி என்றார்கள். நேரம் இருந்ததால், நீத்துபெட்டி செய்து காட்டுவீர்களா எனக் கேட்டேன். சரி என்று சொல்லி மருமகளை அழைக்க ஆளனுப்பினார்கள்.

கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் நீத்துப்பெட்டி உருவாகிறது

கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் நீத்துப்பெட்டி உருவாகிறது

 

மருமகள் வந்து எனக்கு நீத்துபெட்டியை செய்து காட்டினார்கள். அசரடிக்கும் வேகம் அவர்கள் கைகளில் இருந்தது. அவர்கள் செய்து வைத்திருந்த  நீத்துபெட்டிகளையும் எடுத்துக் காட்டினார்கள். புதிதாய்ப் பிறந்த குழந்தைப்போல் மென் சருமத்துடன் மிக அழகாக இருந்தது அது.  பொதுவாக நீத்துப்பெட்டிகள்  யாவும் குருத்தோலையிலேயே  செய்யப்படுகின்றன. தற்போது ஓலைகள் கிடைப்பது அரிதாக இருக்கிறது என்றும், ஓலைகள் கிடைத்தால் மிக அதிகமாக செய்து வருமானம் ஈட்ட முடியும் என்றும் சொன்னார்கள். பனை அபிவிருத்தி சபை வந்து நடத்திய 3 மாத பயிற்சியில் தனது மருமகள் மட்டுமே அனைத்து பொருட்களையும் செய்ய கற்றுக்கொண்டாள் எனவும், அதற்கென கொடுக்கப்பட்ட சான்றிதழையும் வைத்திருக்கிறாள் எனவும் மாமியார் புகழுரை சூட்டினார்கள்.

புதிதாய்ப் பிறந்த நீத்துப்பெட்டி

புதிதாய்ப் பிறந்த நீத்துப்பெட்டி

இரண்டு காரியங்கள் உடனடியாக என் மனதில் வந்தது, இஸ்லாமியர் பனை வளத்தை பயன்படுத்துவதில் ஆர்வம் காட்டுகிறார்கள். குறிப்பாக பெண்கள் ஓலைகளில் கைப்பணிகளைச் செய்வதில் தனித் திறமை பெற்றிருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு தேவையான ஓலைகளை ஒழுங்கு செய்யும் ஒரு வாய்ப்பை திருச்சபை வழங்கலாம். இரண்டவதாக பெருமளவில்  மக்களுக்கு பயிற்சி அளித்தாலும் வெகு குறைந்த அளவிலேயே மக்கள் அதனைத் தொடர்ந்து பயிற்சி செய்து பயன்படுத்துகிறார்கள்.

ஆகவே புதிதாக பயிற்சியளிக்கும் இடங்களில் இவைகளை கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். முதலில் ஓலைகள் தங்கு தடையின்றி கிடைக்கும் ஒரு இடத்தை பரிசோதனைக் களமாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். ஓலைகள் விலை குறைவாகவும் மலிவாகவும் கிடைக்கின்ற இடங்களில் 5 முதல் 10 நபர்களைத் தெரிந்துகொண்டு அவர்கள் தங்கள் வீடுகளில் இருந்தபடியே பொருட்களை தயாரிக்கும் வழிகளை காண்பிக்க வேண்டும். அவர்கள் தயாரிக்கும் பொருட்களை விற்பனை செய்யும் இடங்களில் அவைகள் சீராக செல்லுகின்றதா அல்லது மேலதிக உதவிகள் தேவையா என ஆராய வேண்டும். பொருட்களுக்கான தேவை அதிகரிக்கிறது என்றால், இன்னும் சில பல பகுதிகளில் இவைகளை அறிமுகப்படுத்துவது ஏற்புடையதாக இருக்கும்.

விலாச அட்டை என்பதை எடுத்துக்கொள்ளுவோம். 4 X 10 என்னும் அளவு பெருமளவில் கிடைப்பதில்லை. ஆகவே அவைகளுக்கான விலையை அதிகரிக்கலாம் என பார்த்தோம். அதையே, ஏற்றுமதி செய்யும் வாய்ப்புகள் இருந்தால் இன்னும் அதிகமாக விலை கிடைக்கும் வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன. அப்படியென்றால் ஓலைகள் இல்லாத இடத்திற்கு ஓலைகளை அனுப்புவதில் பயனுண்டு. விலை அதிகமானாலும் சந்தை வாய்ப்புகள் பிரகாசமாக இருக்கும்.

ஒருவேளை முதல் வருடத்தில் தேக்க நிலை ஏற்பட்டால் என்ன செய்வது? பொறுமையைக் கடைபிடிப்பது தான் ஒரே வழி. மேலதிகமாக திருச்சபைகள் செய்ய ஒன்றுண்டு. விலாச அட்டைகள் செய்தபின் எஞ்சியிருக்கும் ஓலைகளை எடுத்து சிலுவை செய்யும்படி திருச்சபைகள் அறிவுறுத்தலாம். இப்படிச் செய்கையில் முதலில் செய்த விலாச அட்டைகள் தேங்கினாலும் மிச்சமிருக்கும் ஓலைகளில் செய்த சிலுவைகள் எஞ்சியிருக்கும். அவைகள் கொடுக்கும் பொருளாதார ஊக்கம் இவர்களை தக்கவைக்கும். மிக பரவலாக ஓலையின் பயன் பாட்டினை மக்கள் அறிவார்கள். விலாச அட்டைகள் தனக்கான இடத்தை வெகு விரைவிலேயே கண்டடையும்.

இவைகளில் எஞ்சும் ஓலைத் துணுக்குகளை இணைத்து எப்படி வாழ்த்து அட்டை, புக் மார்க் பொன்றவைகளை செய்யலாம்  என பயிற்சியளிக்கலாம். இவ்விதம் மூன்று விதமான சுழற்சிகளுக்குப் பின் எஞ்சும் ஓலைத் துண்டுகளை கவனமாக சேகரித்து எரித்து சாம்பலாக்கி எடுத்தால் அவையும் புனித சாம்பலாக திருச்சபைகளின் தேவைக்குப் பயன்படும். சிலுவை செய்த ஓலைகளில் செய்வது தான் புனித சாம்பலாக வேண்டும் என்றில்லை, சிலுவை செய்து எஞ்சிய ஓலைகளும் புனித சாம்பலாக மாறலாம். மேற்கூறிய கூற்றில் திருப்தி இல்லையென்றால், சிலுவை சுமப்போர் செய்யும் சாம்பல் புனிதம் நிறந்தது தானே?

ஒரு காலத்தில் குருத்தோலைகளில் பொருட்களைச் செய்வது மிகவும் சிறப்பான ஒன்றாகக் கருதப்பட்டது. ஆயினும் இன்றைய சூழலை மனதில் வைத்து நோக்குகையில் குருத்தோலைகளை திருச்சபை பெருமளவில் ஊக்கப்படுத்தக் கூடாது என்பதே என் எண்ணம். சடங்குகளில் ஓலைகள் இடம்பெறலாம் ஆனால் வியாபாரத்தில் அவ்விதம் செய்வது பனைகளையே அழித்துவிட வாய்ப்பாகிவிடும். மேலும் குருத்தோலையை பாவித்தவர்கள் ஒருபோதும் சாரோலையை ஏற்கப்போவது இல்லை. அதன் அழகும் வாசனையும் அப்படிப்பட்டது. ஆயினும் நாம் தயங்க வேண்டாம். சாரோலைக்கும் ஒரு தனித்துவ  மணம் உண்டு. அதன் வண்ணம் கார் முகில் வண்ணனின் நிறக்தைப் போலிருப்பது. காய்ந்த பிற்பாடு சற்றே நீலம் பாய்ந்த பச்சை வண்ணத்தில் கண்களுக்கு குளிர்ச்சியாக இருக்கும்.

இந்த முறையில் முயற்சிகளை முன்னெடுத்தால் நம்மால் காய்ந்த ஓலைகளையும் சந்தைப்படுத்த இயலும்.  காய்ந்த ஓலைகளே மிக அழகானது போலும் என்ற எண்ணம் எனக்கு உண்டு. மரத்தைப் போன்ற வண்ணம் ஆனால் காகிதத்தைப் போன்ற மென்மை. இதற்கு புதிதாக பழுத்து விழுந்த ஓலைகளே சரியானவை. நாட்பட்ட ஓலைகளை நமது நுகர்வோருக்கு கொடுக்கக் கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருக்கவேண்டும்.  காய்ந்த ஓலைகளை நாம் தண்ணீரில் அரை மணி நேரம் ஊறப்போட்டுவிட்டால் அது மிகவும் மென்மையாகிவிடும். பிற்பாடு அவைகளை வெட்டி எடுக்க ஓலையின் ஈரப்பதம் தேவையாயிருக்கிறது. இல்லையென்றால் காய்ந்த ஓலைகள் ஒடிந்து பெரும் நஷ்டத்திற்கு வழிவகுத்துவிடும். நஷ்டம் என்பது பணத்தில் அல்ல மாறாக நமது நேரத்தை அது வீணடித்துவிடும்.

ஒருவேளை எங்களுக்கு குருத்தோலை தான் வேண்டும் என்பவர்களுக்கு விலையை 4 அல்லது 5 மடங்கு உயர்த்தி அதனைக் கட்டுப்படுத்தலாம். எப்படியாகிலும்  நுகர்வோரை அடையும்  வழிகளை முதலில் திறந்து வைத்திருப்பதே நமக்கு நன்மை பயக்கும்.  மேற்கூறிய முறைகளில்  ஏதேனும்  ஒரு வகையில் செயல்படுவது பெரிய நன்மையை வழங்காது என்று உணர்பவர்கள் தாராளமாக செயல்படும் வழிகளை தெரிவு செய்வது நலம்.

ஓலைகளில் இவ்வித பொருட்கள் செய்கையில் எளிய கருவிகளை பயன்படுத்துவது பயனளிக்கும். தொழிர்கருவிகள் தரப்படுத்தலை சீராக்கும். ஒரே முறையில் வெட்டும் கருவிகள் அதில் ஒன்று. மற்றோன்று செய்த ஓலைப்பொருட்களை பலிதீன் பைகளில் இட்டு பாதுகாப்பது. ஓலைகள் பல நாட்கள் கெடாமல் இருக்கும். ஆனால் மழைக்காலத்தில் ஓலைகளை பாலிதீன் பைகளில் பத்திரமாக சேமிக்கவில்லையென்றால் ஓலையின் மேல் பூஞ்சாணம் வரும் வாய்ப்புகள் அதிகமாக இருக்கிறது. பூஞ்சாணத்தை கைவிரல்களலேயே நாம் எளிதில் நசுக்கி தேய்த்து சீராக்கிவிட முடியும். ஆனால் ஒரு நுகர்வோரின் பார்வையில் அது மிகவும் தரந்தாழ்ந்த  ஒரு நுகர்பொருள் ஆகிவிடும். ஆகவே பூஞ்சைகளில் இருந்து ஓலைகளைப் பாதுகாப்பது மிகவும் அவசியம்.

அந்த ஊரில் இன்னும் சில குடும்பங்கள் நீத்துப்பெட்டி செய்துகொண்டிருப்பதாக அந்த பெண்மணி கூறினார்கள். இஸ்லாமியர் ஓலைகளை பயன்படுத்துவது, மேலும் ஓலை சார்ந்த வியாபாரங்களில் ஈடுபடுவது காலம் காலமாக நடைபெற்று வருவது தான்.  பேரீச்சை இல்லாத இடத்தில் பனை மரம் அதன் முத்த சகோதரனாய்,  பயன் வடிவாய் இருந்ததால் இஸ்லாமிய சமூகம் பனை மரத்தினை தங்களுடன் பொருத்திக்கொண்டனர்.

நான்கரை மணிக்கு நான் அறைக்கு வந்தேன். போதகரம்மா சூசனா என்னைப்பார்த்தவுடன் அருகில் வந்து, எனது கணவருக்கு இன்று பிறந்தநாள் நீங்கள் கண்டிப்பாக வந்து அவர்களை ஆசீர்வதிக்க வேண்டும் என்றார்கள். மேலும் அவர்கள் இது போதகருக்குத் தெரியாது. மிகச்சரியாக ஆறுமணிக்கு நீங்கள், கமல் மற்றும் கோவில்பிள்ளை அனைவரும் வரவேண்டும் என்று சொன்னார்கள். சரி என்றேன்.

எனது திருமறையை எடுத்து திருமறைப்பகுதியை குறித்துக்கொண்டேன்.  கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் ஓலையில் ஒரு அழகிய புக் மார்க் செய்தேன். இன்னும் ஒரு மணி நேரம் இருக்கிறதால் ஒரு மாலை நடை சென்று வரலாம் என்று கிளம்பினேன். அப்போது என் கரத்தில் மறக்காமல் சில ஓலைகளையும், ஓலையை வெட்டும் எனது கருவியையும், ஒரு சிறு கண்ணடி துண்டையும்,  ஒட்ட பசையும் மற்றும் புக் மார்க் செய்யும் ஒரு அட்டையையும் எடுத்துக்கொண்டேன்.

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 19

மார்ச் 22, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 19

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

பாட்டாளிபுரம்

முன்னிரவு மழை பொழிந்த சத்தம் கேட்டது. காலையில்  நடை செல்லும்போது தண்ணீர் யாவும் வடிந்திருந்தது. ஈரப்பதம் நிறைந்த குளிரான காற்று வீசியது. மூதூரில் மழைக்காக மக்கள் காத்திருந்தனர். பருவமழை சற்று பிந்தியே வந்திருக்கிறது.  நான் சென்ற நேரம் மழையா என வியந்துகொண்டேன். நல்லோர் ஒருவர் உளரேல் அவர் பொருட்டு எல்லோர்க்கும் பெய்யும் மழை என்ற ஓளவையின் மூதுரையை நினைத்து என்னை நானே தட்டிக்கொடுத்துக்கொண்டேன். கமல் மூதூரின் வளத்தைப்பற்றி சொல்லுகையில் “இலங்கையில புல்லு சாப்பிடுத மாடு மூதூரில் தான் இருக்குது” என்பார். ஆசீர்வாத மழை என நினத்துக்கொண்டேன்.

காலை நடைசென்று திரும்புகையில் திரளாக வெள்ளை உடை உடுத்திய இஸ்லாமிய சிறுமிகள் சைக்கிளிலும் நடந்தும் பள்ளிகூடத்திற்குச் சென்றுகொண்டிருந்தனர். மூதூரில் என்மனதை கொள்ளைகொண்ட அழகிய காட்சி அது. பிள்ளைகள் அனைவரும் தங்கள் வெண்மையான சீருடையுடன் தலையில் இருந்து மார்பு வரை மூடுகின்ற ஒரு துணியை அனீந்டிருந்க்டார்கள். சக்கிளில் அவர்கள் செல்லுகையில் பட்டாம்பூச்சி செல்லுவது போன்ற ஒரு அழகை அது கொடுத்தது. மேலும் கறுப்பு உடைகளிலிருந்து இஸ்லாமிய குழந்தைகள் விடுதலை பெற்றதே ஒரு மன நிறைவான அனுபவம் தான். கறுப்பு என்பது எனக்கு மிகவும் பிடித்தமான நிறம். நான் எப்போதும் அவைகளையே விரும்பி அணிகிறேன். எனது சீருடையில் கூட கறுப்பு மிக முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. ஆயினும், என்னால் நமது வெப்பமண்டல பகுதிகளில்  குழந்தைகள் கறுப்பு உடைகளில் செல்லுவதை ஏற்க இயலவில்லை. வளர்ந்த பின்பு அவர்கள் தங்கள் தேர்வுகளை செய்யட்டுமே.

பாட்டாளிபுரம் பள்ளிகூடம் செல்லும் குழந்தைகள்

பாட்டாளிபுரம் பள்ளிகூடம் செல்லும் குழந்தைகள்

போதகர் வீட்டில் காலை உணவிற்கு  புட்டு வைத்திருந்தார்கள் கூடவே சொதியும். புட்டை அடிக்கடி எதிர்கோள்ள வேண்டி இருந்ததால் புட்டினை நண்பனாக்கிக்கொண்டேன். இலங்கைக்கும் தமிழகத்திற்கும் இதில் பெரும் ஒற்றுமை இருப்பதைக் காணமுடிகிறது. இட்லி புட்டு இடியாப்பம் போன்ற உணவுகள் வேக வைக்கப்படுபவை. அது சுட்டு சாப்பிடும் அல்லது கொதிக்கவைக்கப்படும் உணவுகளுக்கு அடுத்தபடியான  உணவு தயாரிக்கும் முறை. ஆவியில் வேக வைப்பது பிந்தைய கண்டுபிடுப்பு, ஆனால் உணவினை தனிச்சிறப்பான ஒன்றாக தயாரிக்கும் சூட்சுமம் நிறைந்தது. மோமோ என்று சொல்லப்படுகின்ற திபெத்திய உணவும் ஆவியில் வேகவைக்கப்படுவதுதான்.

பாட்டாளிபுரம் இலங்கை வரைபடத்தில் இல்லாத ஒரு பின் தங்கிய கிராமம். மூதூரிலிருந்து சுமார்  20 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் இருந்தது. போதகர் தனது இருசக்கர வாகனத்தில் என்னை அழைத்துக்கொண்டு போனார். எனது கரத்தில் 15 கிலோ பொருட்கள் அடங்கிய பெட்டி ஒன்று இருந்தது. சமாளித்துக்கொண்டு போனோம். மிக அழகிய சாலையில் பயணித்தோம். பனைமரங்கள் சற்று அதிகமாக நின்ற ஒரு ஆற்றைத் தாண்டிச் நாங்கள் பயணிக்கையில் சாலை பிரிந்து மண் சாலை ஆனது. அதற்குப்பின்பு சேறும் சகதியுமான சாலை தான். எனக்கு பல வேளைகளில் வண்டியிலிருந்து இறங்க வேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்பட்டது.  மிக விரிவான பாதை அது ஆனால் குண்டும் குழியுமாக இருந்தது.   நாங்கள் சென்றது யானைகள் வாழும் காடு என்று வேறு போதகர் பயமுறுத்தினார்.  ஒரு இடத்தில் இனிமேல் இருவராக வண்டியில் செல்வது ஆபத்து என்பது திட்டவட்டமாக தெரிந்தது.  நான் வண்டியில் இருந்து இறங்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன். அப்போது ஒரு ஆட்டோ அந்த இடத்தை கடந்து செல்லவே நான் அதை நிறுத்தி ஏறினேன். ஆட்டோவில் பெரிய பாத்திரத்தில் உணவு வைக்கப்பட்டிருந்தது.   சிறுவயதில் சத்துணவு திட்டத்தில் சாப்பிட்ட சாம்பாரின் வாசனை வந்தது.  இது பாட்டாளிபுரம் அருகிலுள்ள ஒரு கிராமத்து பள்ளிகூடத்திற்கு சாப்பாடு ஏற்றி செல்லும் வண்டி என்று ஓட்டுனர் கூறினார்.  அந்த ஆட்டோ வந்ததால் தப்பித்தேன்.

பாட்டாளிபுரம் மிகவும் ஏழ்மையில் உழலும் ஒரு ஊர். பலர் கூலிவேலைகளுக்கும், பெண்கள் வீட்டு வேலைகளுக்கும் சென்று வயிற்றைக் கழுவுகிறார்கள். மிகைளம் வயதிலேயே திருமணம் நடைபெறுகிறது. சிலர் பிச்சையெடுக்கும் நிலைக்கும் தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்கள். பள்ளிகூடமோ மருத்துவ வசதிகளோ சற்றும் இல்லாத ஒரு பகுதி. ஆனால் இலங்கையின் கடற்படை அந்த ஊரின் எல்லையில் இருந்தது. சில நாட்களுக்கு முன்பு தான், பள்ளிக்கூடம் சென்று திரும்பிய முதல் தலைமுறை ஆசிரியையை யாரோ ஒருவர் கழுத்துச் சங்கிலிக்காக கொலை செய்ததாக ஓட்டுனர் குறிப்பிட்டார். மிகவும் பரபரப்பாக பேசப்பட்ட நிகழ்ச்சி அது.   இலங்கையில் காட்டுப்பகுதிக்குள் இப்படி ஒரு ஊரை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.

பாட்டாளிபுரம் மெதடிஸ்ட் திருச்சபை

பாட்டாளிபுரம் மெதடிஸ்ட் திருச்சபை

அந்த ஊரின் மையமாக ஒரு மெதடிஸ்ட் திருச்சபை கட்டியெழுப்பப்பட்டிருந்தது.  பொதுவாக பெரும் கோபுரங்களின் மேல் எனக்கு பெரு விருப்பங்கள் இல்லாவிட்டாலும் பிந்தங்கிய கிராமங்களில் கட்டப்படும் இவ்விதமான கட்டிடங்கள் அங்கு வாழ்வோரின் நினைவில் மாபெரும் நம்பிக்கையை விதைக்கிறதை கண்டிருக்கிறேன். அவர்களை கவனிக்க, அவர்களின் வாழ்வில் பங்கெடுக்க திருச்சபை தனது அனைத்து முயற்சிகளையும் எடுக்கும் எனும் உறுதிமொழியின் வடிவம் அது. நான் எண்ணியது போல அங்கே குழந்தைகளுக்கான பாடசாலை ஒன்றினை மெதடிஸ்ட் திருச்சபை நடத்திக்கொண்டிருந்தது. மேலும் அந்த கிராமத்திற்கான பல்வேறு வளர்சிப்பணிகளில் அந்த திருச்சபை முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றது. இவ்வகையில் புதிதாக எழும்புகின்ற ஆலயங்கள் இலங்கை மெதடிஸ்ட் திருச்சபை உயிர்ப்புடன் செயலாற்றுவதை சான்றுகளுடன் முன்வைக்கின்றது.

பாட்டாளிபுரம் நிகழ்ச்சியை ஒருங்கிணைத்த ஜெயந்தி

பாட்டாளிபுரம் நிகழ்ச்சியை ஒருங்கிணைத்த ஜெயந்தி

போதகர் நாதன் என்னை பாட்டாளிபுரம் போதகரின் பொருப்பில் விட்டுவிட்டுச் சென்றுவிட்டார். அனைவரும் வந்து சேரும் வரை காத்திருந்தோம். சுமார் 35 பேர் கலந்துகொண்ட அந்த நிகழ்ச்சியின் முதன் வேலையாக வந்திருந்தவர்கள் உதவியுடன் நான் கொண்டு போன படங்களை அங்கே தொங்கவிட்டேன். போதகர் ஜெபித்து கூட்டத்தை துவங்கினார். என்னைக்குறித்து அறிமுகம் செய்தபின்பு, நான் அவர்களோடு பனைமரம் குறித்து உரையாடினேன். 13 வயது முதல் 40 வயது உடைய  பெண்கள் இதில் கலந்துகொண்டனர். காலை 10 மணிக்கு துவங்கிய அந்த நிகழ்ச்சி மதியம் 1 மணி வரை நடந்தது. மிகவும் கட்டுக்கோப்பாக அனைவரும் அமர்ந்திருந்தனர். இடையில் அனைவருக்கும் தேனீர் மற்றும் சிற்றுண்டி வழங்கப்பட்டது. பாட்டாளிபுரத்தில் மக்களை ஒன்றிணைக்கும் பொறுப்பினை பாட்டாளிபுரத்தின் அருகில் வசிக்கும் ஜெயந்தி எனும் இளம் பெண் ஒழுங்கு செய்திருந்தாள். சிறந்த நிர்வாக திறமை கொண்ட பெண்.

வரிசையாக கிட்டத்தட்ட 4 பொருட்களை செய்ய சொல்லிகொடுத்தேன். முதலில் ஓலைகளை வெட்டும் விதம், பின்பு இணைக்கும் சூட்சுமம், ஓலையை புக் மார்க்கில்  ஒட்டி செய்யும் காரியங்கள் யாவும் கற்றுக்கொடுத்தேன்.  வேகமாக கற்றுக்கொண்டார்கள் மிக அமைதியாக சொல்வதைக்கேட்டு அவர்கள் அதுபோல செய்ய தலைப்பட்டார்கள். இவ்விதம் பங்குபெறுவோரிடமிருந்து ஒத்துழைப்பு கிடைத்தால் மேலதிக காரியங்கள் கற்றுக்கொடுக்க வசதியாக இருக்கும். ஒவ்வொருவரின் அருகில் சென்றும் தேவைகள் என்ன எனக் கேட்டு உதவி செய்தேன். குறிப்பாக சந்தேகங்கள் இருந்தால் பொறுமையாக விளக்கி கூறினேன். புக் மார்க்காக மெழுகு வர்த்தி செய்து பழகினார்கள்.

பாட்டாளிபுரம் பயிற்சியில் பங்குபெற்றவர்கள்

பாட்டாளிபுரம் பயிற்சியில் பங்குபெற்றவர்கள்

பாட்டளி புரத்திற்காக ஏதேனும் செய்ய வேண்டுமென்றால் அதற்கென தனித்துவமான திட்டமிடல்கள் வேண்டும். திரிகோணமலை பிரதேசத்தில் 312000 பனை மரங்கள் இருக்கின்றன. பாட்டாளிபுரத்தில் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக பனை மரங்கள் காணப்படுகின்றது. பாட்டாளிபுரத்தின் எல்லைகளில் யானைகள் வரா வண்ணம் பனை மரங்களை நடுவது ஒரு திட்டமாக செயல்படுத்தலாம்.  பனை அபிவிருத்தி சபை,  இலங்கை வனவியல் பாதுகாப்பு திணை மற்றும் இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்று ஆகியவை மக்களுடன் இணைந்து செயலாற்றுவது முக்கியம். மெலும் சமூக காடுகள் வளர்ப்புத்திட்டத்தை முன்னெடுக்கும் வண்ணமாக பனை மரங்களின் எண்ணிக்கையைப் பெருக்கலாம்.

பனை மரங்கள் யானைகளை எல்லை மீறாமல் பதுக்காப்பது மட்டுமல்ல காட்டு நெருப்பும் எல்லை மீறாமல் தடுக்கும் வல்லமை கொண்டது. ஆப்பிரிக்க காடுகளில் காட்டுத்தீயால் காடு முழுமையாக நாசமடையாதபடிக்கு பனைமரங்களை தடுப்புச்சுவராக அமைக்கிறார்கள். இவ்வகையில் இரண்டு விதமான பயன்கள் காட்டில் நிகழ்கின்றதையும் மக்களின் வாழ்வாதாரத்திற்கு அடிப்படையான  மூலவளத்திற்கும்  ஒருசேர தீர்வு கிடைக்கும் இத்திட்டத்தை திருச்சபை பரிந்துரைக்கலாம். அதற்கென முயற்சிகளை முன்னெடுக்கலாம்.

அதுவரை ஓலைகளில் பொருட்கள் செய்ய பழகியவர்களுக்கு ஓலைகளை தருவித்துக்கொடுக்கும் முயற்சியில் இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்று உதவலாம். ஏனென்றால் 10 கிலோ மீட்டர்  சுற்றளவில் வேறு தொழில்களுக்கான வாய்ப்புகள் இல்லை. வாகனங்கள் வருவதும் அரிது. ஒரு முறை ஊரைவிட்டு வெளியே செல்ல வெண்டுமென்றால் இலங்கைப்பணத்தில் 500 ரூபாய் வரை ஆட்டோவிற்கு செலவாகும்.  ஆகவே பனை ஓலை சார்ந்த கைத்தொழில்கள் செய்ய ஊக்கப்படுத்துவது சிறந்த வழிமுறையகும். இங்கு பெறப்படுகின்ற ஓலைப்பொருட்களை இலங்கையிலும் மற்றும் பிற இடங்களிலும் விற்பனை செய்ய வாய்ப்புள்ளது.

குறிப்பாக முதல் வருடம் இலங்கை திருச்சபைகளில் இருந்து உதவிகளை பெற்று அவர்களுக்கு தேவையான பொருட்களை விற்பனை செய்வது என்ற முறையில் பரீட்சார்த்த முயற்சியைக் கையாளலாம். இவ்விதம் செய்வதற்கு திருச்சபைகளின் ஒத்துழைப்பு மிகவும் தேவையாக இருக்கின்றதை அறிவோம். ஆகவே திருச்சபைகளை இதற்கென பழக்க வேண்டும். குருத்தோலை ஞாயிறை பனைத் தொழில் செய்வோரையும் பனை மரத்தையும் காக்கும் ஒரு நாளாக அனுசரிப்பது. அந்த நாளின் காணிக்கையை  அவர்களின் நல் வாழ்விற்காக செலவு செய்ய ஊக்கப்படுத்துவது மிகச்சிறந்த வழிமுறையாக அமையும்.

பாட்டாளிபுரம் சிறப்பு கவனம் எடுத்து பயிற்சியளித்தல்

பாட்டாளிபுரம் சிறப்பு கவனம் எடுத்து பயிற்சியளித்தல்

போதகர்கள் இறைவார்த்தைகளை  பகிரும்போது பனை சார்ந்த வசனங்களை சற்றே அழுத்தம் கொடுப்பது  கீழ்நிலையில் உள்ள மக்கள் சற்றே உயர வழிவகை செய்யும். கிறிஸ்தவத்திற்குள் காணப்படும் பல்வேறு மத கொள்கைகளை பேசி வீணாக மக்களை வெறுமனே அனுப்பிவிடுவதற்குப் பதில், சூழல் சார்ந்த இறைவார்த்தைகளைப் பகிர்வது அவசியமாக இருக்கிறது. இன்று தனக்கு பிறன் யார் என அறியாமல் கிறிஸ்தவர்களே வாழ்கிறார்கள். இளைப்பாறுதல் தரும் ஆண்டவரிடம் வருகையில் நம்மால் எத்தனை பேருக்கு ஆறுதல் அளிக்க முடிந்திருந்தும் அதை செய்யாமற்போனோம் என்பதும் கணக்கில் கொள்ளப்படும்.

“பின்பு அரியணையில் வீற்றிருக்கும் அரசர் தம் வலப்பக்கத்தில் உள்ளோரைப் பார்த்து, “என் தந்தையிடமிருந்து ஆசி பெற்றவர்களே, வாருங்கள்; உலகம் தோன்றியது முதல் உங்களுக்காக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருக்கும் ஆட்சியை உரிமைப்பேறாகப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். ஏனெனில் நான் பசியாய் இருந்தேன், நீங்கள் உணவு கொடுத்தீர்கள்; தாகமாய் இருந்தேன், என் தாகத்தைத் தணித்தீர்கள்; அன்னியனாக இருந்தேன், என்னை ஏற்றுக் கொண்டீர்கள்; நான் ஆடையின்றி இருந்தேன், நீங்கள் எனக்கு ஆடை அணிவித்தீர்கள்; நோயுற்றிருந்தேன், என்னைக் கவனித்துக் கொண்டீர்கள்; சிறையில் இருந்தேன், என்னைத் தேடி வந்தீர்கள்” என்பார். அதற்கு நேர்மையாளர்கள் “ஆண்டவரே, எப்பொழுது உம்மைப் பசியுள்ளவராகக் கண்டு உணவளித்தோம், அல்லது தாகமுள்ளவராகக் கண்டு உமது தாகத்தைத் தணித்தோம்? எப்பொழுது உம்மை அன்னியராகக் கண்டு ஏற்றுக் கொண்டோம்? அல்லது ஆடை இல்லாதவராகக் கண்டு ஆடை அணிவித்தோம்? எப்பொழுது நோயுற்றவராக அல்லது சிறையில் இருக்கக் கண்டு உம்மைத்தேடி வந்தோம்?” என்று கேட்பார்கள். அதற்கு அரசர், “மிகச் சிறியோராகிய என் சகோதரர் சகோதரிகளுள் ஒருவருக்கு நீங்கள் செய்ததையெல்லாம் எனக்கே செய்தீர்கள் என உறுதியாக உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்” எனப் பதிலளிப்பார்.” (மத்தேயு 25: 34 – 40 திருவிவிலியம்)

நேர்மையாளரிடம் இவைகளுடன் “நான் வேலையின்றி இருந்தேன் எனக்கு வேலை கொடுத்தீர்கள்” எனவும் அவர் கூற வாய்ப்புள்ளது.

கிறிஸ்தவம் இன்று பல்வேறு வகையான தொழிற் பயிற்சிகளை மக்களின் நல்வாழ்விற்காக செய்து கொடுத்துக்கொண்டிருக்கிறது.  அவ்வகையில்,  இலங்கையில் பனை சார்ந்த பணிகளை செய்வது  பொருள் பொதிந்த  ஒன்றாக நான் காண்கிறேன். ஏனென்றால் பெரும்பாலான பனைகளிலிருந்து பயன் எடுக்கப்படாமல் இருக்கும் சூழலில் அதன் ஓலைகளை மட்டும் வெட்டி எடுப்பது இலங்கையில் உள்ள மட்டை தேவைகளை பூர்த்தி செய்யும், மேலதிக பனைத்தொழிலாலர்கள்  தொழிலில் ஈடுபடுவார்கள்,  பனையில் வளருகின்ற மரங்களையும் இம்முயற்சிகள்  கட்டுப்படுத்தும்.  ஆக, ஒருங்கிணைந்த பனை நிர்வாகம் குறித்த ஒரு முயற்சியாகவும், வனவியல் பாதுகாப்பு திட்டமாகவும், மக்களின் வாழ்வாதார மேம்பாட்டிற்காகவும் இவைகள் பல்முனை திட்டமாக ஒழுங்குபடுத்தப்படும் வாய்ப்புகள் பிரகாசமாக இருக்கின்றது.

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

 

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 18

மார்ச் 21, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 18 

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

மூதூர்

மூதூரில் போதகர் டெரன்ஸ் அவர்களுக்கு பணி இருந்ததால் அவரும் அவருக்கு கீழ் பணிபுரியும் ஒரு போதகருடன் நானும் காரில் புறப்பட்டேன்.   மூதூர் செல்லும் பயணங்கள் இத்துணை எளிமையாக இருந்ததில்லை என்றும். இரண்டு பேருந்துகளைப் பிடித்தே செல்லமுடியும் என்றும் போதகர் அவர்கள் கூறினார்கள். இரு வேறு நிலங்களாக பார்க்கப்பட்டச் சூழல் அது.

மூதூர் என்னும் சொல்லுக்கு மூதாதை வாழ்ந்த ஊர் மிகப்பழமையான ஊர் என்ற பொருள் இருக்கலாம் என்று கூறுகின்றனர். இவ்வூரின் தொன்மை குறித்து சொல்லுவதற்கு இரு காரணங்கள் இருக்கின்றன. ஒன்று தொன்மையான திரிகோணமலையின் அருகில் இவ்வூர் அமைந்திருக்கிறது.  மேலும்  இவ்வூரின் அருகில் கடலும்  காடும் இருக்கின்றது. பூதங்கள் அமைத்தது என நம்பப்படும் மிகத் தொன்மையான கந்தளாய் நீர்தேக்கம் இதன் அருகில் தான் இருக்கிறது.  இஸ்லாமியர் இங்கு வந்து தங்கும் அளவிற்கு பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே இங்கு ஊர்கள் இருந்திருக்கின்றன என்பது தெரியவருகிறது. இஸ்லாமிய வணிகர்கள் கி. பி. 7 ஆம் நுற்றாண்டு முதலே வியாபாரத்தின் பொருட்டு இலங்கை வந்ததாக தரவுகள் இருக்கின்றன. அவர்கள் இங்கே மணந்த பெண்களும் அவர்களின் வாரிசுகளுமே மூர் என்று சொல்லப்படுகின்ற இலங்கை தமிழ் இஸ்லாமியர்கள்.

இரண்டாவதாக மூதூர் என்ற சொல் முத்தூர் என்ற சொல்லிலிருந்து பிறந்திருக்கலாம் எனும் கணிப்பும் உண்டு. பலருக்கு இன்றும் முத்து கிடைத்த கதைகள் மூதூரில் உலாவிவருவது ஆச்சரியமளிக்கவில்லை. அங்குள்ள கடல் மற்றும் நீர் ஆதாரங்கள் உள்ளூர் மக்களுக்கு மீன் பிடிக்க மட்டுமே அனுமதியளிக்கப்பட்டுள்ளதாக உள்ளூர் பிரமுகர் ஒருவர் கூறினார். முத்துக்குளிக்க அனுமதி இல்லை. வியாபார நோக்கத்தில் இஸ்லாமியர் இங்கே வருவதற்கு இங்கு விளைந்த முத்துக்களும் காரணமாக இருந்திருக்கலாம்.

மூதூர், தமிழ் இஸ்லாமியர், இந்துக்கள் மற்றும் கிறிஸ்தவர்கள் வாழும் பகுதி. இங்கே இருக்கும் மெதடிஸ்ட் ஆலய வளாகத்தில் தான் நான் இரு நாட்கள் தங்கப்போகிறேன். இம்முறை என்னை அழைத்துக்கொண்டுவந்த  போதகர் டெரன்ஸ் அவர்கள் தனது சர்கிளில் உள்ள போதகர்களுடன் அன்று இணைந்து ஒரு அமர்வை நடத்தினார். மேலும் எனது நிகழ்ச்சிகள் குறித்து அவர்களுக்கு அவர் விளக்கமளித்திருக்கவும் கூடும். அருட்பணி  ஜெகநாதன் விஜயாநந்தன் எனக்கென ஒதுக்கப்பட்ட அறைக்குரிய சாவியைக் கொடுத்துவிட்டு கடந்த முறை உங்களை பார்க்க இயலவில்லை என்று கூப்பிட்டார். தன்னை நாதன் என்றே அழைக்கும் படி கூறினார். மிக வசதியான அறையினை அந்த சிற்றூரில் நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.

போதகர்களுக்கான நிகழ்ச்சி நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கையில்  நான் மெல்ல ஊரைச் சுற்றிப்பார்க்கப் புறப்பட்டேன். சிறிய ஊர்.  ஒரு இந்து கோவில் மற்றும் ஒரு இஸ்லாமிய பெண்கள் பள்ளிகூடத்தைப் பார்த்தேன். ஊரில் இருந்த இஸ்லாமியரின் கடையில் சென்று கறுப்பு தேயிலை ஒன்றை வாங்கிக் குடித்தேன்.  ஊரின் ஒரு பகுதியை மட்டும் தான் என்னால் பார்க்க முடிந்தது ஆனால் அனேகம் கட்டுமானங்கள் உருவாகிக்கொண்டிருந்தன. இவ்வளவு வேகமாக ஒரே நேரத்தில் அனேக இடங்களில் எப்படி சாத்தியம் என நினைத்துக்கொண்டேன்.  பிற்பாடு தான் தெரிந்தது போரினால் பாதிப்படைந்தவர்களுக்கு வீடுகள் கட்ட அரசு உதவிக்கொண்டிருக்கிறது. அதற்கென சில அளவுகோல்களை வைத்திருக்கிறார்கள். இழப்பிற்கு ஏற்றபடி முழு வீடோ அல்லது பாதி வீட்டின் தொகையோ கிடைக்கும். மக்கள் குடித்து வீணாக்காமல் பயன்படுத்துகிறார்களே என்பதே பெரும் ஆறுதலாக இருந்தது.

நான் நடந்து செல்லும் வழியில் ரோட்டோரத்திலேயே ஒரு இஸ்லாமிய பெண்மணி சிறுவர்களுக்கான மிட்டாய்களை வைத்து விற்றுக்கொண்டிருந்தார். எனக்குள் இருந்த சிறுவன் விழித்துக்கொண்டான்.  அந்தக் கடையில் போய் மிட்டாய் வாங்கலாம் என்று போனேன். இலங்கை சிறுவர்களுக்கு மிகப்பிடித்தமான  கித்துல் இருந்தது. இரண்டை வாங்கி  சுவைத்தபடி திரும்பினேன்.

ஊருக்குள்ளும் பனைமரங்கள் இருந்தன ஆனால் ஆங்காங்கே அவைகள் நின்றன. கூட்டமாக பனை மரங்களை என்னால் காண இயலவில்லை. மூதூர் பல்வேறு மக்கள் இணைந்து வாழும் பகுதியாக இருந்தாலும் சில வருடங்களுக்கு முன் அங்கே பதற்றமான சூழல் இருந்திருக்கிறது.  அப்படி பிரச்சனை எழுகின்ற நேரத்திலெல்லாம் மெதடிஸ்ட் ஆலய வளாகம் தான் அனைவரும் வந்து தங்கும் புகலிடமாக செயல்பட்டிருக்கிறது. திருச்சபை வளாகத்தினுள் மக்கள் பத்திரமாக இருந்தனர் என்றும், இஸ்லாமியர் இந்துக்கள் அனைவரும் தஞ்சம் புக வந்திருக்கின்றனர் என்ற செய்தியைக் கேட்கவும் அந்த திருச்சபையின் பங்களிப்பை சிலாகித்துக் கொண்டேன். திருச்சபைகள் பல்வேறு வகைகளில் செயல்படும் சாத்தியமுள்ள ஒரு இடம். ஆலயங்களை வாரத்திற்கு ஒருநாள் பயன்படுத்துவது என்பது திருச்சபையின் வளங்களை வீணடிக்கும் செயல் என்றே கருதுகிறேன்.

மதியம் எனக்கு என்ன உணவு வேண்டும் என நாதன் என்னைக் கேட்டார். நான் வீட்டிலேயே அவர்கள் உணவை ஒழுங்குசெய்தால் போதும் என்று சொன்னேன். இலங்கையில் உள்ள கடைகளிலிருந்து வாங்கும் கீரைகள் எனக்கு ஒத்துக்கொள்ளவில்லை. மேலும் அவர்கள் ரம்பா இலையை அளவுக்கு அதிகமாக பயன்படுத்துகிறார்களோ  என தோன்றுகின்றது. போதகர் நாதன் அவர்களுக்கு 2016ஆம் ஆண்டு தான் திருமணமாகியிருந்தது. அவரது மனைவி, சூசனா வேல்டு விஷணில் பணியாற்றுகிறார். போதகரின் தாயாரும் அவர்களுடனிருந்தார். மதியம் மட்டும் எனக்கான உணவை வெளியிலிருந்து வாங்குவதாகவும், மீதி நாட்களில் எனக்கு அவர் தனது வீட்டிலேயே உணவை ஒழுங்குசெய்வதாகவும் கூறினர்.

உணவிற்குப் பின் கமல் என்று ஒரு இளைஞர் வந்தார். என்ன என்ன உதவிகள் தேவை என்றாலும் தான் உடனிருந்து உதவுவேன் என்றார். அவரது ஒரு கை பிறவியிலேயே சற்று அளவு குறைந்து காணப்படும். ஆனால் நான் பார்த்த இளைஞர்களில் அவர் முழுமையானவரும் கூட. தந்து குறை வெளிப்படாவண்ணம் நகைச்சுவையால் அதை கடந்துபோவதும், வேலைகளை இருகைகளும் இருப்பவர் செய்யும் லாவகத்துடனும் அவர் செய்வது பார்க்க ஆச்சரியமாக இருந்தது.  திருச்சபையின் அனைத்து தேவைகளுக்காகவும் ஓடோடி வரும் பண்பு அவரிடமிருந்தது. திருச்சபை அவரது உள்ளத்தில் மிக முக்கிய இடம் பிடித்திருந்தது. இதற்கு முன்பு மூதூரில் பணியாற்றிய போதகருக்கு பேருதவியாக இருந்தவர் கமல். புதிதாக பொறுப்பேறிருக்கும் நாதன் அவர்களுக்கும் உதவி செய்யும் படி தனது வேலை முடிந்த பின்பு வந்திருக்கிறார்.

கமல் அங்குள்ள கோவில்பிள்ளையை (ஆலய உதவியாளர் – செxடொன்) எனக்கு அறிமுகப்படுத்தினார். சுமார் 60 வயது மதிக்கத்தக்க மனிதர். அவரும் உற்சாகம் கரைபுரண்டோடும் மனிதராகவே காணப்பட்டார். கமல் அவரைக்குறித்து கூறுகையில், இவர் தான் எங்கள் வருத்தப்படாத வாலிபர் சங்கத்தின் தலைவர் என்றார். அவரது குடும்பத்தினர் ஊரிலேயே இருந்தாலும் அவர் ஆலயத்தின் பின்னாலுள்ள ஒரு அறையில் தான் தங்கியிருந்தார். உணவு வேளையில் மட்டும் வீட்டிற்கு செல்லுவதும், தேவையிருந்தால் தானே சமைக்கவும் செய்தார். அவரது அன்றாட செயல்படுகளுள் ஒன்று தினம் தோரும் மாலை 6 மணிக்கு கோவில் மணியை அடிப்பது. அது எப்படி உருவான  பழக்கம் எனத் தெரியவில்லை காலம் காலமாக அப்படித்தான் நடந்துகொண்டிருக்கிறது.

எங்களுக்கு அன்று மதியம் வேலை இருந்தது. கடைத்தெருவிற்குச் சென்று நாங்கள் தான் பொருட்கள் வாங்கவேண்டும். என்ன என்ன பொருட்கள் வாங்கவெண்டும் என்று அடையாளம் காட்டினால் அது பெருதவியாக இருக்கும் என்றார். கமல் தனது சைக்கிளிலும் நாங்கள் இருசக்கர வாகனத்திலுமாக சென்றோம். இன்று வியாழன், மறுநாள் எங்களுக்கு பாட்டாளிபுரம் என்ற இடத்தில் 40 பேருக்கு பயிற்சி ஒழுங்கு செய்யப்பட்டிருந்தது.  இன்றே மாலைக்குள் நாங்கள் பொருட்களை வாங்கவில்லையென்று சொன்னால் மறுநாளில் வாங்க இயலாது. அனைத்து கடைகளும் இஸ்லாமியருக்குச் சொந்தம். வெள்ளி விடுமுறை. ஆகவே உடனடியாக அனைத்தையும் வாங்கும்படி புறப்பட்டது நல்லதாக போயிற்று.  ஒரு கடையில் இருக்கும் பொருள் மற்றொரு கடையில் இல்லை. பொருட்களை கடை கடையாக ஏறி இறங்கி சேகரித்தோம். எங்களுக்கு கண்ணாடி வெட்டிதருவதற்கு ஒரே ஒரு கடைதான் இருந்தது. விலையை குறைத்துப் பேசியதால், முறித்த   கண்ணாடிகளின் ஓரத்தை நாங்களே சீர் செய்ய வேண்டி இருந்தது. சுமார் ஒரு கி மீ. தூரம் அளவேயுள்ள அந்த இடத்தில்  போய் பொருட்களை வாங்கி வர கிட்டத்தட்ட  இரண்டு மணி நேரம் ஆனது.

நாங்கள் கண்ணாடி வாங்கிய இடத்திற்கு எதிரில் ஒரு பள்ளிவாசல் இருந்தது, அதன் முன்னால் பேரீச்சை மரங்களை நின்றதைப் பார்த்தேன். மட்டக்களப்பிலுள்ள காத்தான்குடியிலும் இதுபோலவே பேரீச்சைகள் நிற்பதை பார்த்தது நினைவிற்கு வந்தது. இலங்கையில் ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்கான மரங்களை தெரிவு செய்து வளர்க்கிறார்கள். மரங்கள் மக்களின் அடையாளமாக இருப்பது ஒருவகையில் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. அது மக்கள் தாங்கள் இயற்கையை விட்டு விலகவில்லை என்பதற்கான அடையாளம்.

காலையில் நான் நடக்கையில் ஒரு பிரதியெடுக்கும் கடையைப் பார்த்தேன். அதை நினைவில் கொண்டு சாயங்காலம் அந்த கடை நோக்கிச் சென்றேன்.  ஒரு இஸ்லாமிய வாலிபன் அந்த கடையை நடத்திக்கொண்டிருந்தான். நான் இந்தியன் என்றவுடன் அவனுக்கு தமிழகத்திலுள்ள உறவுகளை குறித்த எண்ணங்கள் வந்துவிட்டது. என்னை விடவே இல்லை, பேசிக்கொண்டே இருந்தான். நான் அவனிடம் மறுநாள் வருகிறேன் என்று கூறி விடை பெற்றேன். எனது நடை முடிந்து வருகையில் தான் திருமதி நாதன் அவர்கள் வீட்டிற்கு வந்தார்கள். மணி ஏழு இருக்கும்.

கோவில்பிள்ளை மற்றும் போதகர் நாதன் குடும்பத்தாருடன், மூதூரில்

கோவில்பிள்ளை மற்றும் போதகர் நாதன் குடும்பத்தாருடன், மூதூரில்

நாதன் அவர்களின்  தாயார் எனக்கு சோறும் அதனுடன் இறால் குழம்பும் வைத்துக்கொடுத்தார்கள். இலங்கைக்கே உரிய சுவை அதில் இருந்தது. சுமார் எட்டுமணிக்கெல்லாம் அறைக்கு வந்துவிட்டேன். மறுநாள் செய்ய வேண்டிய காரியங்கள் என்னென்ன என எடுத்து அடுக்கிவைத்துக்கொண்டிருந்தேன்.   அப்போது மீண்டும் கமல் வந்தார். அவரது மொபைலை வாங்கி ஐ. எம். ஓவில் ஜாஸ்மினைக் கூப்பிட்டேன். இலங்கை வந்தபின் முதன் முறையாக இருவரும் பேசிக்கொண்டோம். குழந்தைகள் முண்டியடித்துக்கொண்டு பேசினார்கள். கடவுள் எனக்குச் செய்த அனைத்து நன்மைகளையும் எண்ணி அவருக்கு நன்றி கூறி இரவு மன்றாட்டை ஏறெடுத்தபின்பு தூங்கச் சென்றேன்.

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 17

மார்ச் 20, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 17

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

பனை வளம்

மட்டக்களப்பிலிருந்து புறப்படுமுன், எனது பதிவுகளை இலங்கையில்  எழுதப்பட்ட பனை சார்ந்த பதிவுகளுடன் ஒப்பிட்டு முன்செல்வது அவசியம் என்று நினைக்கிறேன். பனைமரசாலை எழுதி முடித்த பின்பு சென்னையிலிருந்து சிவகுமார் என்னும் வாசகர் என்னைத் தொடர்புகொண்டு உங்களிடம் இலங்கையிலிருந்து பனை சார்ந்த பதிவுகள் ஏதும் இருக்கிறதா என்று கேட்டார். இல்லை என்றேன். டிசம்பர் 2016 துவக்கத்தில் அவர் எனக்கு அந்த புத்தகத்தை மின்னஞ்சலில் அனுப்பினார். பனை வளம் என பெயரிடப்பட்ட அந்த புத்தகம் 1977 ஆம் ஆண்டு எழுதப்பட்டது. மில்க்வைற் சவர்கார தொழிலகத்தின்  பொன்விழா ஆண்டினை (1927 – 1977) கருதியும், கலாநிதி ஆனந்த குமாரசுவாமி அவர்களின் நூற்றாண்டு நிறைவையும் ஒட்டி இந்த புத்தகம் வெளியிடப்பட்டது. இதற்கென மில்க்வைற் தொழிலதிபர் வேண்டிய அனைத்து விதமான புத்தகங்களையும் சஞ்சிகைகளையும் சேகரித்துக்கொடுத்ததோடல்லாமல், இன்னும் வேண்டிய சந்திப்புகளையும் இன்நூலின் ஆசிரியருக்கு ஒழுங்கு செய்து கொடுத்திருப்பது பனை வளத்தின் மேல் அவர் கொண்டுள்ள அளவிடமுடியா பற்றினை எடுத்துக்காட்டுவதாகும்.

அறுபதுகளின் பிற்பகுதியில் இந்தியாவில் பனை சார்ந்த பல முக்கிய தாவல்கள் நிகழ்ந்துள்ளன என்பதை இப்புத்தகத்தில் நாம் ஒரு கோட்டுச்சித்திரமாக காணமுடிகிறது. இலங்கையில் எவைகளை இன்று முன்னிறுத்தி பனை சார்ந்த நிறுவனங்கள் உயர்ந்து நிற்கிறதோ அவைகளுக்கு முன்னோடியாக தமிழகத்தில் நடைபெற்ற பாய்ச்சல்களை ஆசிரியர் குறிப்பிடுகின்றார். அதற்கு உதவி செய்த கூ. சம்பத்தம் அவர்களை மில்க்வைற் தொழிலதிபருக்கு அடுத்த இடத்தில் வைத்து தனது முன்னுரையில் நன்றி கூறுகிறார். “இதற்கு அருந்துணையாக இருந்த திரு கே. சம்பந்தம்  அவர்கள் எழுதிய “பனையும் பயனும்” என்னும் நூலும், அவர் “பனைச் செல்வம்” என்னும் வெலியீட்டில் எழுதிய கட்டுரைகளும், அவரும் அவர் நண்பர்களும் மாதவரத்தில் எம்மை உபசரித்துக் கூறிய விளக்கங்களும் பெரிதும் உதவியாயின”  மேலும் அவர் குறிப்பிடுகின்ற பல முக்கிய பெயர்கள் இன்று நினைவுகூறப்படுவதில்லை என்பது, நாம் இழந்தவைகளின் சாட்சியாக குலரத்தினம் அவர்கள் நூலில் தொக்கி நிற்கின்றது.

ஆனந்தக்குமாரசுவாமி அவரது மனைவியுடன்

ஆனந்தக்குமாரசுவாமி அவரது மனைவியுடன்

காலாநிதி ஆனந்த குமாரசுவாமி (Ananda Kentish Coomaraswamy) என்னும் பெயரை இந்த நூலின் வாயிலாக தான் நான் முதன் முறையாக அறிகிறேன்.  இந்திய, இலங்கை மற்றும் இந்தோனேஷிய  ஓவியங்களின் கலை வடிவங்களின் ஒன்றுமையை ஆய்ந்து அறிந்து அவைகளை மேற்குலகில் கொண்டு சென்ற முதன்மையாளர். மனோ தத்துவம், புவியியல், வரலாறு, சமயம் போன்ற தளங்களில் சலிப்பிலாமல் இயங்கியவர். அவ்வகையில் அவர் முன்னோடி தமிழரும் கூட. அவரைக்குறித்து புத்தகத்தின் சாற்று பகுதியில் இவ்விதமாக எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

“உலகப் புகழ்பெற்ற ஆனத்தக்குமாரசுவாமி அவர்கள், கீழைத்தேசக் கலைகளில் பேரார்வம் கொண்டு, அவற்றை ஆராய்ந்தபோது பனை மரத்தில் தன் மனதைப் பறிகொடுத்தார். பனையைப் பயன்படுத்துவதற்குக் குடிசைத் தொழில்களே மிகச் சிறந்தன எனக் கருதினார். பம்னம் பொருள்களை நாம் வெலையற்றிருக்கும்போது விளையாட்டாக செய்து பெருக்கலாம் என்றார்.”

“எங்கள் கலையும் பண்பாடும் வளர்வதற்கும் பலருக்கு வேலைவாய்ப்பு நல்குவதற்கும் குடிசைத்தொழில் சிறந்தது.  குடிசைத்தொழிலுக்குப் பனையைப்போல் அதிக மூலப்பொருளுபகரிக்கும் இயற்கைவளம் இல்லை எனலாம். கைவினையும் பழக்கவழக்கங்களும் நல்லமுறையில் அமைகின்றன. உள்ளத்தில் தோன்றும் கலையழகு கையாற் செய்யும் பொருள்களிடத்து உருப்பெற்று மலர்வதை நாம் கண்டு மகிழலாம். கைத்தொழிலால் நமது பாரம்பரியத்தை நாம் காப்பாற்றிக்கொள்ளலாம். நமது சொந்த முறைகளை உபயோகித்தலே   அபிமானமும் விவேகமும் உள்ள செயலாகும்.”

இன்நூலில் அவர் மட்டக்களப்பின் பனைத்தொழில் குறித்து  கூறுவது பொய்யல்ல என்பதை நேரில் கண்டதால் சொல்லுகிறேன்.

“கிழக்கு மாகாணத்தின் புகழ்பெற்ற மாவட்டமாயுள்ள மட்டக்களப்பிலே ஏறக்குறைய 250 ஏக்கர் நிலத்தில் பனை வளர்கிறது. அவற்றை நல்ல முறையில் அங்குள்ளவர் பயன் செய்வதாக தெரியவில்லை அவர்களைப் பனைத் தொழிலில் ஈடுபடுத்துவதற்கு மில்க்வைற் தொழிலதிபர் சிவானந்த வித்தியாலய மண்டபத்தில் பனம் பொருட்காட்சி வைத்துப் பிரச்சாரஞ் செய்துள்ளார்”

பனை சார்ந்த கணக்கெடுப்புகள் எதுவும் போர் சூழலில் நடந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்பது எனது துணிபு. என்றாலும் உத்தேச கணக்கெடுப்புகளை பல நூல்களில் ஆசிரியர்கள் கூறுகின்றனர்.   யாழ்பாணம் கிளிநொச்சி  பகுதிகளில் போரினால் மரங்கள் வெகுவாக குறைந்திருக்கும் என எண்ணப்படுகிறது. மட்டக்களப்பில் தற்போது 200000 பனைமரங்கள் இருப்பதாக கூறுகிறார்கள். ஆனால் 1984 ஆம் ஆண்டு கோவூர் ஐக்கிய நாடுகளின் உணவு மற்றூம் வேளான் அமைப்பின் வாயிலாக வெளியிட்ட ” The palmyra palm: potential and Perspectives” (FAOUN) என்ற புத்தகத்தில், மட்டக்களப்பில் வெறும் 5000 பனை மரங்கள் மட்டுமே இருந்ததாக பதிவு செய்கிறார்.  யாழ்பாணத்தில் 3500000 பனைமரங்கள் இருப்பதாக சமீபத்திய பதிவுகள் கூறுகின்றது. 1977ல் எழுதப்பட்ட பனை வளம் யாழ்பாணத்தில் மட்டும் 7700000 பனைமரங்கள் இருந்ததாக குறிப்பிடுவது நம்மை அயற்சிக்கு உள்ளாக்குகிறது. இன்றைய மதிப்பின்படி மொத்தம் இலங்கையில்  1.1 கோடி பனை மரங்கள் உள்ளதாக புள்ளிவிபரங்களின்படி நாம் அறிகிறோம். 1984ல் கிட்டத்தட்ட  1.06 கோடி பனைமரங்கள் இருப்பதாக கோவூர் தரவுகள் அளிக்கின்றார். இரண்டு புள்ளிவிபரங்களும் மொத்த கணக்கில் பெரிய மாறுதல் இல்லாமல் இருப்பது ஏன் என்பன ஆராயத்தக்கவை.

பனை சார்ந்த புள்ளிவிபரங்களை அரசு புள்ளியியல் அதிகாரிகள்தான் எடுத்து கொடுக்க இயலும். அவர்கள் தான் புள்ளியியல் சார்ந்த அனைத்துவித கருவிகளையும் அனுபவத்தையும் பெற்றிருக்கிறார்கள். அரசோ அல்லது பனை சார் துறைகளோ புள்ளிவிபரங்களை சேகரிக்கத் தேவையான பொருளுதவியைச் செய்தால் கணக்கெடுப்புகள் நடத்தப்படும். இவ்விதம் கணக்கெடுப்புகள் இந்தியாவிலோ அல்லது இலங்கையிலோ கடந்த 30 ஆண்டுகளில் நடைபெறவில்லை என்பதே வேதனையான உண்மை.

இந்தியாவில் 5 கோடி பனைமரங்கள் இருந்ததாக தேஷ்முக் கூறும் கூற்றை குலரத்தினம் அவர்கள் பதிவுசெய்கிறார்கள். ஆனால் இன்று பனை குறித்து எழுதும் பலரும் தமிழகத்தில் 50 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு 50 கோடி பனைமரங்கள் இருந்தன என்பதாக கூறி இன்று வெறும் 5 கோடி தான் எஞ்சியுள்ளது என தமது விருப்பப்படி புள்ளிவிபரங்களைக் கூறுகின்றனர். என்னைப்பொறுத்த அளவில் இன்றைய முக்கிய பிரச்சனையாக நாம் கருதவேண்டியது புள்ளிவிபரங்கள் குறித்த ஆவணங்களைத்தான். அரசு 4 வருடங்களுக்கு ஒரு முறையோ அல்லது 10 வருடங்களுக்கு ஒரு முறையோ பனை சார்ந்த கணக்கெடுப்பு நடத்தியிருக்க வேண்டும். அது செய்யாமல் அவர்கள் வெளியிடும் புள்ளிவிபரங்களை நாம் ஒருபோதும் ஏற்கலாகாது.   தமிழகத்திலோ அல்லது இந்தியா முழுவதுமோ பனை மரங்களின் கனக்கெடுப்புகள் இறுதியாக எப்போது நடத்தப்பட்டது? எவ்விதமான முறையில் அவர்கள் கணக்கெடுப்புகள் நிகழ்த்துகிறார்கள் என தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின்படி யாரேனும் முயற்சித்தால் பல உண்மைகள் வெளிவரும்.

பனை சார்ந்த அனைத்து ஆவணங்களிலும் ஏற்றுமதி மூலமாக பெரும் பணம் வந்ததாக குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் ஆனால் பனை வளர்ச்சிக்காக அல்லது பனை தொழிலளர் நல்வாழ்விற்காக செலவு செய்யப்பட்டவைகளை ஆராய்வோமானால் மிக குறைவாகவே காணப்படும். குலரத்தினம் தனது நூலில், இந்தியா 2 கோடி ரூபாய்க்கு பனந்தும்பு  ஏற்றுமதி செய்ததாக ஒரு குறிப்பு வருகிறது. ஆனால் தமிழகத்தில் சுமார் 20 ஆண்டுகளாக மத்திய மாநில அரசுகள் ஏதும் நிதி ஒதுக்காமல் இருக்கிறது. குலரத்தினம் பார்த்த தமிழகத்திற்கு அவர் இன்று வருவாரேயானால் கண்ணீர் விடுவார் என்பது உறுதி. அவர் குறிப்பிடும் இடங்கள் பலவும் மண்மேடாகிப் போனவை.

குளச்சல்  தும்பு தொழிற்சாலையின் சிதிலமடைந்த தோற்றம்

குளச்சல் தும்பு தொழிற்சாலையின் சிதிலமடைந்த தோற்றம்

தும்பு தொழிற்சாலை 1891களில் இலங்கையில் ஆரம்பிக்கப்பட்டது. அதன் வருமானம் அதிகமாகவே பனைமரங்கள் காணாமல் போகுமளவிற்கு மரங்கள் மொட்டையடிக்கப்பட்டன. ஆகவே இலங்கையில் பனந்தும்பு எடுப்பதற்கு கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்பட்டன. அவ்வாறு விதிக்கப்பட்ட கட்டுப்பாடுகளால் ஆஸ்பின்வால் கம்பெனி குமரி மாவட்ட குளச்சலிலிருந்து தனது ஏற்றுமதியை 1911 முதல் தொடர்ந்தது. மிக பெரிய நிறுவனமாக இருந்த ஆஸ்பின்வால் எப்போது திவாலானது எப்படி பனந்தும்பு பணிகள் குமரி மாவட்டதில் குறைவுபட்டன போன்றவைகள் பேசப்படாத மர்ம முடிச்சுகள்.

எஞ்சிய தடயம்

எஞ்சிய தடயம்

நானும் எனது நண்பன் ரங்கிஷுமாக அந்த நிறுவனம் இயங்கிய பகுதியைப் பார்க்க சென்றோம். புல் முளைத்து, மரமாகி காடுவளர்ந்து இருந்தது அவ்விடம். ஆஸ்பின்வால் கம்பெனியிடமிருந்து அந்த நிறுவனத்தை வாங்கி, அரசு ஏற்று நடத்திய பிறகே அந்த நிறுவனம் நலிவடைய துவங்கியிருக்கும் என்று எண்ணுகிறேன். அதனை மெய்பிக்கும் வண்ணமாக  அங்கே ஒரு ஸ்டிக்கர் ஒட்டப்பட்டிருந்ததைப் பார்த்தேன். தேன் பாட்டிலில் ஒட்டப்படும் ஒரு ஸ்டிக்கரின் மாதிரியை அவர்கள் புகைப்படம் எடுத்து வைத்திருந்திருக்கிறார்கள்.  தமிழ் நாடு மாநில பனைவெல்ல மற்றும் தும்பு விற்பனை என எழுதப்பட்டிருந்தது( The Tamil Nadu State Palmgur – Fibre Marketing). கிட்டத்தட்ட 80களின் இறுதியிலோ அல்லது 90களின் துவக்கத்திலோ இன்நிறுவனத்தின் மூடுவிழா நடந்திருக்கலாம் என நான் யூகிக்கின்றேன்.

குளச்சல்  தும்பு தொழிற்சாலையின் இராட்சத இயந்திரங்கள் புதர்மண்டி கிடக்கிறது

குளச்சல் தும்பு தொழிற்சாலையின் இராட்சத இயந்திரங்கள் புதர்மண்டி கிடக்கிறது

அந்த பேய் மாளிகையில் கிட்டத்தட்ட  இரண்டு மணி நேரம் நானும் அவனும் அங்கே இருந்தோம். அந்த மாபெரும் தொழிற்சாலையின் அவலத்தை நாங்கள் கண்ணீருடன் பதிவு செய்துகொண்டோம். அத்துணை பிரம்மண்டமான ஒரு பனை சார்ந்த தொழிற்சலையை அதுவரை நான் கண்டதில்லை. அது மிக விலை உயர்ந்த மரங்களால் அமைக்கப்பட்டிருந்ததால் இன்னும் தாக்குப்பிடித்துக்கொண்டு நிற்கிறது. பனை களிக்கோல்கள் மிகவும் உறுதியாக இன்றும் இருக்கின்றன.

குளச்சல்  தும்பு தொழிற்சாலையின் தற்போதைய தோற்றம்

குளச்சல் தும்பு தொழிற்சாலையின் தற்போதைய தோற்றம்

குலரத்தினம் அவர்களின் புத்தகம் ஒருவகையில் என்னை பல்வேறு தரவுகளை முன்னும் பின்னும் இணைத்து பார்க்கத் தூண்டுகின்ற ஒரு புத்தகமாக அமைந்தது.  பனை மரம் ஏன் அழிந்தது எனும் கேள்விக்குப்பின்னால் வெறும் செங்கல் சூளைகள் என நாம் சொன்னதையே திருப்பி சொல்லிக்கொண்டிருக்க இயலாது. நம்மைப் பார்த்து வளர்ந்த இலங்கை, நம்மில் 10ல் ஒரு சதவிகிதம் பனை மரங்களை மட்டுமே கொண்ட இலங்கை இன்று நமக்கு முன்மாதிரியாக இருக்கிறது என்பதை பதிவு செய்தாக வேண்டியுள்ளது.

இவ்வகையிலேயே மட்டக்களப்பின் பனைமரங்களை நாம் அணுக வேண்டும். ஒருவேளை மில்க்வைற் அவர்கள் பனைமரங்களை மட்டக்களப்பில் வைக்க பெருத்க்ட முயற்சிகள் எடுத்திருக்கலாம் இரண்டாம் தலைமுறை பனைகளும் எழுந்து வந்திருக்கலாம். ஆனால் பயன் படுத்துவார் இல்லையென்றால் என்ன பயன். ஆகவே, திருச்சபை இவ்விடத்தில் இடைபட வேண்டும். ஓலைகளை மட்டும் எடுக்கும்படி ஒரு அமைப்பை உருவாக்குவது, மரங்களில் தொற்றி ஏறும் மரங்களை தடுக்க உதவும், மேலும் எண்ணிறந்த  மக்கள் இப்பனைகளால் பயனடைவார்கள். போர்களின் பின் பொருளாதாரம் மீண்டு வருகின்ற சூழ்நிலையில் திருச்சபை பனைத்தொழிலாளர்களின் வாழ்வில் இடைபடுவது முக்கியம் என்றே கருதுகிறேன். அவர்கள் இல்லையேல் பனையும் இல்லை பனை சார் பிற தொழில்களும் இல்லை.

(மேலதிக படங்கள் விரைவில் வலையேற்றம் செய்யப்படும்)

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 16

மார்ச் 18, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 16

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

மட்டக்களப்பு – இறுதி நாள்

 

மட்டக்களப்பு கல்முனைத் திருச்சபையில் எனக்கு ஒழுங்கு செய்யப்பட்டிருந்த இறுதி நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொள்ளச் சென்றேன். காலை ஒன்பது முதல் மதியம் ஒரு மணி வரை நடந்த அந்த பயிற்சியே மட்டக்களப்பின் நிகழ்ச்சிகளில் தலையாயது. பல்வேறு அமைப்புகளின் பிரதிநிதிகள் அந்த நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொண்டார்கள், மிஷனெறிகள், பல திருச்சபையினைச் சார்ந்த  அங்கத்தினர், அவர்களுடன் கூட மாற்றுத்திறனாளிகள் சிலரும் வந்திருந்தனர். ஓலைகளில் கைவினைப் பொருட்கள் செய்ய பயிற்றுவிக்கும் ஆசிரியர்கள் சிலரும் வந்திருந்தார்கள்.

 

போதகர் டெரன்ஸ் ஜெபித்து என்னைக்குறித்து ஒருசில அறிமுக வார்த்தைகளைக் கூறியபின்பு பயிற்சி துவங்கியது. செய்கை மொழி பெயர்க்க ஒரு ஆசிரியை முன்வந்தார். கலவையான அந்த குழுவினருக்கு பயிற்சி அளிப்பது மிகவும் சவாலான காரியம் என்றாலும் கோட்டைமுனை திருச்சபை ஒழுங்கு செய்த ஓலை பயிற்சி வெகு வெற்றிகரமாக நடைபெற்றது. மனநலம் குன்றிய பிள்ளைகளுக்கு இது ஒரு அற்புத கண்டடைதலின் தருணமாக அமைந்தது. அவர்களின் உற்சாகம், பங்களிப்பு, ஈடுபாடு எனக்கு மனநிறைவளிப்பதாக இருந்தது. சுமார் 45 பேர் இந்த நிகழ்சியில் கலந்க்டுகொண்டார்கள். முந்தைய தினம் என்னை கல்முனைக்கு அழைத்துச் சென்ற ஆட்டோ ஓட்டுனரான இளம் சீமோனின் மனைவியும்  குழந்தையோடு நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொண்டார்.

 

எவருமே ஒருவருக்கொருவர் சளைத்தவர்கள் அல்ல என பயிற்சியில் ஈடுபாட்டுடன் பொருட்களை செய்துகொண்டு வந்தார்கள். மிக அதிகமான பொருட்களைச் செய்ய அவர்களுக்கு கற்றுக்கொடுத்தேன்.  திருச்சபையை அலங்கரிப்பது, சிலுவை செய்வது, வாழ்த்து அட்டைகள் செய்ய என விதம் விதமாக அனேக காரியங்கள் கற்றுக்கொடுத்தேன். நிகழ்ச்சி முடியும் தருவாயில் நேரம் வேகமாக சென்றுவிட்டதோ என்று தோன்றியது. இன்னும் ஓரிரு நாட்கள் தங்கி பயிற்சியளிப்பது மிகவும் பயன் உள்ளதாக இருக்கும் என்று அவர்கள் கூறினார்கள். முக்கியமாக வந்திருந்த மிஷனறிகள், மற்றும் ஓலையில் பயிற்சியளிக்கும் ஆசிரியர்கள் அனைவருமே, தங்களுக்கு இது ஒரு மிகப்பெரும் திறப்பு என்று கூறினார்கள். தங்கள் சொந்த் கிராமத்திற்கு வந்து மறுபடியும் பயிற்சியளிக்க வேண்டுமென்று கேட்டுக்கொண்டார்கள்.

 

போதகர் டெரன்ஸ் நான் ஒவ்வொன்றாக பயிற்சியளிக்கும்போதும், எளிமையாக ஆனால்  பயனுள்ள வகையில் அழகாக கற்றுக்கொடுக்கிறீர்களே என்றார். அனைவருக்கும் இணையாக அவர் வெகு உற்சாகமாக காணப்பட்டார். இலங்கையில் நான் பிற நிகழ்ச்சிகள் நிகழ்த்துமுன், என்னைக்குறித்து அவர் அளித்த நற்சான்று மீதமுள்ள நிகழ்ச்சிகளுக்கு நல்ல அறிமுகமாக இருந்தது. கோட்டைமுனை அவ்வகையில் எனது இலங்கை திருச்சபையின் பனைமர வேட்கையில்  ஒரு திறந்த வாசலாக, திருப்புமுனையாக அமைந்தது.

 

இலங்கையில் நடைபெறும் நிகழ்ச்சியில், தொடர் பயிற்சி வேண்டுமானால் என்ன செய்ய வேண்டும் என்கிற திட்டம் என்னிடம் இருக்கவில்லை. நான் கற்பிப்பவைகள் அனைத்தும் ஒரு தனி நபர் எவ்விதம் தனது சூழலிலிருந்து ஒரு பொருளை பெற்று அதனை கலை வடிவாகவோ அல்லது ஒரு விற்பனை பொருளாகவோ மாற்றுவது என்பதைத்தான். மூலப்பொருட்கள் என்பது தாங்கள் வாழுமிடத்திலேயே சேகரிக்கின்ற ஒன்றாகவும், இலங்கைப்பணத்தில் 100 ரூபாய்க்கும் குறைவான கருவிகளைக் கொண்டும் செய்யும் பயிற்சி ஆகும். இப்பயிற்சிகளை அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் செய்து பழகினால் வெகு அழகிய பொருட்களை செய்ய இயலும். அவைகள் விற்பனைக்கு உரியதாகவும் இருக்கும்.

 

ஆனால் கைவினைப் பொருட்களின் விற்பனை என்பது தனித்துவமானது. புதிதாக அவைகளை நாம் சந்தைப்படுத்திவிட இயலாது.  கைவினைப்பொருட்களை வாங்கும் நுகர்வோர் அவைகளைக் குறித்து அறிந்திருந்தாலே, அவர்களால் புதிதாக சந்தையில் வரும் கைவினைப்பொருட்களை அடையாளம் கண்டு வாங்க இயலும். அனேகர் மரபாக வங்குகின்றவைகளை விட்டு விலகி புதிய பொருட்களை வாங்க முற்படுவதில்லை. இப்படி இருக்கும் தருணத்தில், ஒரே நாளில் அனைவரும் அனைத்தையும் கற்று, போட்டி நிறைந்த இடங்களில் தங்கள் பொருட்களை விற்பனை செய்துவிடுவார்கள் என்று சொல்ல இயலாது.

 

ஆகவே தான் அடிப்படையாக இரண்டு பொருட்களைக் கற்றுக்கொடுக்கிறேன். 10 X 4 , 10 X 3.5, அல்லது 10 X 3 என்கிற அளவில் சீராக வெட்டப்பட்ட ஓலைகள் விலாச அட்டை (Visiting card) ஆக பயன்படுத்த முடியும். இவைகளைச் செய்வதற்கு மிகப்பெரும் பயிற்சி தேவையில்லை. ஆனால் இலங்கைப் பணத்தில் ஒரு ஓலைக்கு 25 ரூபாய் என்று வைத்துக்கொண்டால் கூட ஒரு ஓலையிலிருந்து 50க்கும் மேலான விலாச அட்டைகளைப் பெற முடியும். குறைந்த பட்சம் 10 X 3 என்கிற அளவில் செய்யப்படுகின்றவைகளுக்கு இலங்கைப்பணத்தில் ஒன்றிற்கு 2 ரூபாய் என்று கணக்கு வைத்தால் கூட, 25 ரூபாய் லாபம் கிடைக்கும். இவைகளில் 10 X 3.5 என்கையில் 4 ரூபாயும் 10 X 4 அலவிற்கு 5 ரூபாயும் குறைந்தபட்சமாக செய்யலாம். மேலும் பாதிக்கும் அதிகமான ஓலைகள் மீதி இருக்கும். அவைகளில் வேறு பொருட்கள் செய்ய இயலும். இவ்வகையில் ஒரு நபர், தனது பயிற்சிக் காலத்தில் ஒரு நாளைக்கு குறைந்த பட்சம் 100 ரூபாய்க்கு பொருட்களைச் செய்யலாம்.

 

50 அல்லது 100 ஓலை விலாச அட்டைகளை சேர்ந்தார்போல் விற்பனை செய்வது மிகவும் ஏற்றது. இவைகளை எங்கு விற்பனை செய்யலாம் எனும் கேள்வி எழுமென்றால், ணம் இருக்கும் பகுதிகள் தான் அதற்கு ஏற்றவை. நமது வீட்டின் அருகில் உள்ளவர்களை அணுகுவதும், திருச்சபையினரை அணுகுவதும் சிறந்த ஒரு முயற்சியாக அமையும். 15 X 3, 18 X 3, 21 X 3  என்கிற அளவுகளில் ஓலைகளை செய்ய முற்படுகையில் அவைகளுக்கு வேறு விதமான சந்தை வாய்ப்புகள் கிடைக்க வழியுண்டு. திருக்குறளோ, திருவசனங்களோ அல்லது திருமண அழைப்பிதழ்களோ அச்சடிக்க இவைகளை பயன்படுத்த இயலும். இலங்கைத் தமிழர்கள் போரினல் தங்கள் நாடுகளை விட்டு முன்னேறிய நாடுகளில் 7 லட்சத்திற்கும் அதிகமாக தஞ்சமடைந்திருக்கிறார்கள்.   அவர்களுக்கு பனைமரத்திலிருந்து கிடைக்கும் பொருட்கள் மிக முக்கியமானவைகள். அவர்களை மட்டும் நம்பியே இலங்கையில் பல்லாயிரக்கணக்கானோர் பயனடைய முடியும்.

 

ஆனால் முதலில் செய்நேர்த்தி அமைய வேண்டும். அனைத்தும் ஒன்றுபோல் இருக்கவேண்டும், தரம் குறையாதபடி ஒவ்வொன்றும் கண்ணைக்கவரும் வகையில் உலக தரத்துடன் போட்டிபோடும் வகையில் இருக்கவேண்டும். அவ்விதம் தரம்வாய்ந்த விலாச அட்டைகளைச் செய்யும் பயிற்சிக் களமாக முதலில் தொடர்ந்து இயங்க வேண்டும். இலங்கையில் இருக்கும் தமிழர் அமைப்புகள்,  தொண்டு நிறுவனங்கள், திருச்சபைகள், இந்து சபைகள், பவுத்த மடாலயங்கள் போன்றவைகளை இணைத்து இவைகளை முன்னெடுக்க முயற்சிப்பது பெரும் பலனளிக்கும். ஜெர்மனியிலிருந்து ரமேஷ் என்னிடம் கூறுகையில், இயற்கையாக கிடைக்கும் பொருளை தேவையான வடிவில் அமைத்து கொடுத்தால் அதுவே பெரும் வரவேற்பைக் கொடுக்கும் என்றார்.

 

மீந்திருக்கும் ஓலைகளில் அழகிய சிலுவைகளைச் செய்யலாம். அவைகளும் குருத்தோலை ஞாயிறுக்காக சேமிக்கப்பட்டு விற்பனை செய்யப்படலாம். இவைகளிலும் மீந்திருப்பவைகளை எடுத்து அழகிய வாழ்த்து அட்டைகள் மற்றும் புக் மார்க்குகளைச் செய்யலாம். கிட்டத்தட்ட ஒரு ஒலையை முழுமையாகவே  பயன்படுத்தி இலங்கைப் பணத்தில் 1000 ருபாய் வரைக்கும் ஒருவர் சேமிக்க இயலும். என்றாலும் இவைகள் சற்று காலத்தை கோருபவை, துவண்டுவிடாமல் தொடர்ந்து ஈடுபட்டாலே மிக அதிக பயன்களை பெற முடியும். ஆகவே முதலில் ஓலைகளை இலவசமாக சேகரித்து பயிற்சி செய்வதும் அவைகளை சந்தைப்படுத்த முயற்சிப்பதையுமே நான் பரிந்துரை செய்கிறேன். மேலும் ஒலைகளை வெட்டி எடுக்கும்படி எளிய கருவிகைளை (Punching Machines) கண்டுபிடிக்க முடிந்தால் இன்னும் இவைகளை எளிமைப்படுத்த இயலும். சந்தையை  விரிவாக்க இயலும்.

 

என்னை பாக்கியராஜா அவர்கள் குடும்பத்தினர் இரவு உணவிற்காக அழைத்திருக்கிறார்கள் என்று போதகர் டெரன்ஸ் கூறினார்கள். அது எனக்கு ஒரு இன்ப அதிர்ச்சி தான். மாலை 6 மணிக்கு தயாராக இருக்க வேண்டும் எனக் கேட்டுக்கொண்டார்கள். மேலும் நாளைக் காலையில் 7 மணிக்கு மட்டக்களப்பிலிருந்து  மூதூர் போகிரோம் அனைத்து பொருட்களையும் எடுத்து வைத்துக்கொண்டு தயாராக இருங்கள் என்றார்கள்.

மட்டக்களப்பு வாயிலின் முன்னால்

மட்டக்களப்பு வாயிலின் முன்னால்

நான் அறைக்கு வந்து எனது பொருட்களை அடுக்கி வைத்தேன், பிற்பாடு வாவியின் அருகில் சற்று நேரம் அமர்ந்து வரலாம் என்று காந்தி பூங்காவிற்குச் சென்றேன். அங்கிருந்த அழகிய மட்டக்களப்பு வயில் அருகில் அமர்ந்துகொண்டேன். அங்கே மீன் பிடிக்கும் ஒரு நபர் அமர்ந்து மீன்களைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தார். பொறுமையாக் தொடர்ந்து அவர் மீன்களைப் பிடித்துக்கொண்டே இருந்தார். ஒவ்வொரு மூன்று நிமிடத்திற்கு ஒரு மீன் அவருக்கு சிக்கிக்கொண்டிருந்தது. கோட்டைமுனை வாயில் மிக அழகாக இருந்தலும் பலர் தங்கள் பெயர்களை வரலாற்று சின்னங்களில் பொறிப்பதில் ஆர்வம் காட்டியதைப் பார்க்க முடிந்தது. குறிப்பாக அமர காதலாக தங்கள் காதலை எண்ணியவர்கள் அதில் தங்கள் பெயர்களைப் பொறித்திருந்தனர். சிலர் தங்கள் மொபைல் எண்களையும் பொறித்திருந்தனர்.  நமது நினைவுச்சின்னங்கள் பெரும்பாலும் இவ்விதமாகவே   அவமதிக்கப்படுகின்றன.

மட்டக்களப்பு பேருந்து நிலையம்

மட்டக்களப்பு பேருந்து நிலையம்

ஆறு மணி வரை நேரம் இருக்கிறதே என எண்ணியபடி நடக்க ஆரம்பித்தேன். சந்துகள் கடைத்தெருக்கள் வழியாக சென்று இறுதியில் மட்டக்களப்பு பேருந்து நிலையத்தை அடைந்தேன். பேருந்து நிலையத்தில் ஒருசில பனைமரங்கள் நின்றன. பேருந்து நிலையத்தைத் தாண்டி செலும் சாலை இன்னும் அழகாக இருந்தது. கலங்கரை விளக்கம் செல்லும் சாலை அதுதானோ? மிக மெதுவாக அந்த இடந்தின் அழகை ரசித்தபடி சென்றேன். இலங்கை பேருந்து நிலையம் தமிழக பேருந்து நிலையங்களை விட ஒப்புனோக்க சுத்தமாக இருந்தது.

 

பேருந்து நிலையத்திற்கு  எதிரில் இருந்த டீக்கடைக்குப் போய் ஒரு கருப்பு டீயும் மீன் அடைத்த சமோசாவும் வாங்கி சாப்பிட்டேன். அந்த மனிதரிடம் பேச்சுக்கொடுக்கையில், மட்டக்களப்பிலிருந்து 5 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் ஒரு கிராமமே பனை ஓலைத் தொழிலில் ஈடுபட்டிருக்கிறது என்று கூறினார். நேரமாகிவிட்டது இல்லையென்றால் அந்த கிராமத்திற்குச் சென்றிருக்கலாம் என நினைத்தேன்.  ஆனால் நான் சந்தித்த எவருமே இக்கிரமத்தைக் குறித்து எதுவும் சொல்லவில்லையே என நினைத்தேன். பேச்சு நீண்டுகொண்டு போகையில் அவர் ஒரு இஸ்லாமியர் என கண்டுபிடித்தேன்.  ஆகவே அவர் குறிப்பிட்ட பகுதியில் இஸ்லாமியர்களே ஓலைகளில் கைவினைப் பொருட்கள் செய்கிறார்கள் என ஊகித்தேன். அதை பின்னர் பாக்கியராஜா அவர்கள் உறுதிப்படுத்தினார்கள்.  என்னைப்பொறுத்தவரையில்  அந்த கிராமத்தை நான் தவறவிட்டிருக்கக்கூடாது. இனி செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லை

மட்டக்களப்பு வாயிலின் அருகில் மீன் பிடிப்பவர்

மட்டக்களப்பு வாயிலின் அருகில் மீன் பிடிப்பவர்

மீண்டும் அரைக்கு வந்து குளித்து உடைமாற்றி ஆயத்தமானபோது திரு பாக்கியராஜா அவர்கள் தனது வாகனத்தில் வந்தார்கள். அவர்கள் வீடு சென்று சேருகையில் மணி 6.30 ஐ   தான்டிவிட்டிருந்தது. அவரது மகளை அறிமுகப்படுத்தும்போது தான் அன்று நான் ஓலையில் அவர்கள் படத்தை மின்னல் வேகத்தில் செய்ததை நினைவுகூர்ந்தேன்.  அவள் அன்று வீட்டில் வந்த உடனேயே “போதகரய்யா எண்ட முகத்த ஓலயிலே கீறி கொடுத்தினும்” என்று உற்சாகம் மேலிட குறிப்பிட்டிருக்கிறாள்.  அனேக காரியங்களைப் பேசிக்கொண்டோம்.

 

7.30 மணிக்கு உணவை உண்னும்படி அழைத்தார்கள். மேஜையில் அமரும் முன்பு, “உங்களுக்கு ஒரு சர்பிரைஸ் போதகரய்யா” என்றபடி வீட்டிற்கு வெளியே அமைக்கப்பட்டிருந்த சிம்னியுடன் கூடிய விறகடுப்பிற்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். அங்கே முன்று பெரிய மீன்களை நெருப்பில் சுட்டு வைத்திருந்தர்கள். சந்தோஷத்தின் மிகுதியால் ஒலி எழுப்பினேன். அவர்களுக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி, நாங்கள் நினைத்தது போல் மீன் இன்று கிடைத்ததும் உடனே போதகரய்யவிற்கு அழைத்துச் சொன்னோம் என்றார்கள். மேஜையில் புட்டு, மீன் குழம்பு மற்றும் சொதி வைக்கப்பட்டிருந்தது.  சாதம் இல்லை. இலங்கையில் புட்டு கொடுக்காவிட்டால் விருந்தினர்களை சரியாக கவனிக்கவில்லை என்று பொருள். மிகப்பெரிய சுட்ட மீனை எனக்கு வைத்தார்கள். மிகவும் சுவையாக இருந்தது. தேன் கலந்த தயிர் தான் டெஸர்ட். மிகச்சிறப்பான உணவு அது. உணவை முடிக்கையில் 9 மணியாகிவிட்டிருந்தது.

 

அவர்கள் என்னை வீட்டிற்கு கொண்டு விட்டபோது 9.30 மணி. படுக்கையில் விழுந்தபொது நினைத்துக்கொண்டேன். எத்தனை வருடங்கள் ஆனாலும் போதகர் டெரன்ஸ், கஜாந்தன், சீமோன் மற்றும் பாக்கியராஜா ஆகியோர் மட்டக்களப்பின் பிரதிநிதிகளாக  என் மனதில் இருப்பார்கள்.

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 15

மார்ச் 17, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 15

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

காந்தி பூங்கா

கோட்டைமுனை திருச்சபையிலிருந்து எனது அறைக்கு மீண்டும் நடந்தே வந்தேன். போதகர் டெரன்ஸ்  எனக்கு என்று புழுக்கொடியல் நிறைந்த பொதியலை பரிசாகக்  கொடுத்தார்கள். அன்றிலிருந்து பெரும்பாலான நேரங்களில் புழுக்கொடியலை வாயிலிட்டு மென்றபடியே இருந்தேன். ஒரு மரக்கட்டையைப்போல் உறுதியாக இருக்கும் புழுக்கொடியல் துண்டை வயிலிட்டவுடன் அதனை வரவேற்கும் வண்ணமாக  உமிழ் நீர் சுரந்துவிடுகிறது. பிற்பாடு அந்த உமிழ் நீரின் அன்பில் நனைந்த புழுக்கொடியல் துண்டு, இறுக்கத்தை நெகிழ்த்தி இளகி மென்மையாகிறது. மெல்ல மெல்ல கரைந்து பெரும் சுவை அளிக்கிறது. அதன் பின்பு நான் சந்தித்த அனைவருக்கும் புழுக்கொடியலின் ஒரு துண்டைக்கொடுத்த பின்பே பேச ஆரம்பித்தேன். இவ்விதம் புழுக்கொடியலை பகிர்ந்து துவங்கும் பேச்சுக்கள் யாவும் பனை மரக் காவிங்களைப் பாடும் வல்லமை பெற்றது என்பது நான் அனுபவப்பூர்வமாக கண்ட உண்மை.

 

புழுக்கொடியல் என்பது பனங்கிழங்கை புழுக்கி (அவித்து) கொடியில் காய இடுவது ஆகும். முதலில் கிழங்குகளை வரிசையாக அடுக்கி பெரிய பானையில் வைத்து வேகவிடுவார்கள். அதன் பின்னர், முன்று நாட்கள் நல்ல வெயிலிலே காயும் படியாக ஒரு கொடியிலே இரண்டாக வகிர்ந்து  தொங்கவிடுவார்கள். மூன்று நாட்கள் சென்ற பின்பு அவைகளை இரண்டாகப் பிரித்து ஓலைப்பாயில் இட்டு காயவிடுவார்கள். நன்றாக காய்ந்தவைகளை சேமிப்பார்கள் அல்லது விற்பனை செய்வார்கள். இவைகளையே மாவாக அரைத்து விற்பனை செய்வதும் உண்டு. அது புழுக்கொடியல் மா.

 

வாவியைக் கடந்துவருகின்ற பாலத்தின் ஒரு புறம் வேலைகள் நடந்துகொண்டிருக்கின்றன. இரவானாலும் சரி பகலானாலும் சரி அந்த வாவி பாலத்திலிருந்து பார்க்கையில் மிகவும் அழகுடன் இருக்கும். வாவியின் அருகில் ஒரு பூங்கா இருக்கிறது அதன் பெயர் காந்தி பூங்கா. காந்தி மட்டக்களப்பு வந்ததில்லை ஆனால் இலங்கை வந்திருக்கிறார். 1927 ஆம் ஆண்டு மகாத்மா  காந்தி இலங்கையில் மூன்று வாரங்கள் பயணித்திருக்கிறார். நானும் மூன்று வாரங்கள் பயணம் தானே சென்றேன் என எண்ணிக்கொண்டேன். காந்தி சென்ற பகுதிகளில் அவர் மாணவர்களுடனும் பொதுமக்களுடனும் உரையாடியிருக்கிறார். அவர் சென்ற பகுதிகளில் யாழ்பாணமும் நுவெரெலியா, கண்டி போன்ற இடங்களும் அடங்கும். இவ்விடங்கள் முறையே இலங்கைத் தமிழர்கள், இந்திய வம்சாவழியினர் மற்றும் பவுத்தர்கள் வாழுகின்ற பகுதிகள் ஆகும். காந்தி அவ்வகையில் அனைவரையும் ஒன்றிணைத்திருக்கிறார்.

 

இலங்கையில் புத்தரின் சிலைகளுக்கு அடுத்தபடியாக மிக அதிக சிலைகள் காந்திக்கே உண்டு. காந்தியையும் அவரது அகிம்சை வழிகளையும் அவர்கள் விரும்பினார்கள். கந்தியிடம் கற்றுக்கொண்ட போராட்ட முறைகளே இலங்கை நம்மைத் தொடர்ந்து விடுதலை பெற காரணமாயின என்றால் அது மிகையாகாது. நாம் 1947 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 15ஆம் தேதி விடுதலைப் பெற்றோம் என்றால் இலங்கை மக்கள் பெப்ருவரி 4ஆம் தேதி விடுதலைப்பெற்றனர். 1815 முதலே பிரிட்டிஷாருக்கு எதிராக துவங்கிய இலங்கை விடுதலைப்போராட்டத்தை காந்தி “அகிம்சை வழியில்” வெற்றிபெற வழியமைத்துக் கொடுத்தார்.

 

காந்தி தனது எளிய உடையிலேயே இலங்கைப் பயணத்தை நிகழ்த்தினார். என்றாலும் அவரைக் கண்டவர்கள் அவரால் மிகவும் ஈர்க்கப்பட்டனர்.  மக்களின் மத்தியில்  ஒரு அரசனாகவே அவர் தென்பட்டார். காந்தி தனது இலங்கைப் பயணத்தின் இறுதியில்தான் யாழ்பாணம் சென்றார். “உங்களைப்பார்க்கையில் எனக்கு வேறொரு நாட்டில் இருக்கிறேன் என்ற எண்ணம் எனக்கு வரவில்லை. உங்கள் முகங்களும் மொழியும் எனக்கு அன்னியமானவைகள் அல்ல” என குறிப்பிட்டார். கிறிஸ்தவ பிரசாகரர்களைக் குறித்து அவரிடம் முறையிட்டபோது, காந்தி பொறுமையாக “அவர்கள் இங்கு அற்பணிப்புடன் வந்து பணியாற்றுகிறார்கள், கல்வியில் மக்கள் மேம்பட உழைக்கிறார்கள், அவர்கள் கல்வியை கல்வியாக மட்டுமே பார்த்து, மத பிரச்சாரத்தைக் கைவிடவேண்டும்” என்றார். மேலும் அவர் யாழ்பாணத்திலுள்ள தமிழர்கள் மலையக தமிழர்களை கண்டிப்பாக கல்வி கொடுத்து கரையேற்ற வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார். கிறிஸ்தவர்கள் இஸ்லாமியர்கள் இந்துக்கள் மற்றும் பவுத்தர்கள் யாவரும் வெவ்வேறு விதங்களில் செயல்பட்டாலும் விடுதலைப் போராட்டத்தில் இணைத்து இயங்கவேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டார். காந்தியின் பேச்சு மிகவும் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. குறுகிய நோக்கில் அவர் தனது சித்தனைகளை முன்வைக்காமல் பரந்துபட்ட சூழலில் வைத்தே ஆய்ந்து தனது சிந்தனைகளை முன்வைத்திருக்கிறார்.

 

மிக அழகிய அந்த பூங்காவை அன்று இரவு மீண்டும் நான் சுற்றி வந்தேன். காலையில் மீண்டும் இங்கே வரவெண்டும் என அப்போது எண்ணிக்கொண்டேன். ஒரு இஸ்லாமிய குடும்பம் அந்த பூங்காவிலிருந்து தங்கள் வீடு நோக்கி புறப்பட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள்.

காந்தி பூங்கா, மட்டக்களப்பு

காந்தி பூங்கா, மட்டக்களப்பு

எவரும் இல்லாத அந்தப் பூங்காவின் மத்தியில் காந்தி சிலை  இருந்தது. அதைக் கடந்து செல்கையில் கடைசியாக ரெவரெண்ட். வில்லியம் ஆல்ட் என்ற மெதடிஸ்ட் மிஷனெரியின் ஒரு சிலையும் இருந்தது. ஒரு மெதடிஸ்ட் போதகராக பெருமையுடன் அந்த சிலையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அவர் தனது கரத்தில் ஒரு விளக்கை ஏந்திப்பிடித்தபடி நின்றார்.  காந்தியின் பூங்காவில் இவருக்கான இடம் அமைக்கப்பட்டது முற்றிலும் பொருத்தமானது என எண்ணிக்கொண்டேன். காந்தி கிறிஸ்தவ மிஷனெறிகளை மிக கூர்ந்து அவதானித்தவர். அவர்களின் அற்பணிப்பின் மீதோ சேவை மனப்பான்மையின் மீதோ அவர் ஒருபோதும் ஐயம் கொண்டது இல்லை.  மிஷனெரிகள் தங்கள் வெளிப்படுத்தும் கிறிஸ்துவின் வாழ்வை பிரதிபலிக்கவில்லை என்றும், அவர்கள் (காலனிய) வாழ்கை முறையையே வாழும்படி மக்களை வழிநடத்துகிறார்கள் என்பதே அவரது ஆதங்கமாயிருந்தது. இலங்கையிலும் கிறிஸ்தவ ஆசிரம வாழ்க்கையை காந்தியே முன்னெடுத்திருப்பார் என நான் எண்ணுகிறேன்.

 

1813ஆம் ஆண்டு லிவர்பூலில் நடைபெற்ற மெதடிஸ்ட் கான்ஃபரன்சில் டாக்டர் கோக் என்பவர் இலங்கைக்கு மிஷனறிகளை அனுப்பும் திட்டத்தை முன்வைத்தார்.  கோக் அவர்களுக்கு அப்போது வயது 66. கோக் அவர்களின் வயதினை சுட்டிக்காட்டி அவரால் இப்பயணத்தை செய்ய இயலாது என கைவிரித்துவிட்டனர். தனது வீடு திரும்புகையில் அவர் கண்ணீர் வழிய தேம்பி தேம்பி அழுதபடி தனது வீட்டிற்குச் சென்றிருக்கிறார். தனது வீட்டில் அன்று இரவு அவர் எடுத்த மன்றாட்டிற்குப் பின், மறுநாள் அவர் தனது சொந்த்ப் பணத்திலிருந்து 6000 பவுண்டுகளை எடுத்துக் கொடுத்து எப்படியாகிலும் இலங்கைக்கு மிஷனறிகள் செல்ல வேண்டும் எனக் கேட்டுக்கொண்டார். காண்ஃபரன்ஸ் அவரை அனுமதித்தது.

 

தனது மனைவி உட்பட 9 பேர்களை அடங்கிய அந்த குழு இலங்கை நோக்கி வந்தது.  ஆறு மாத கப்பல் பயணம் மிகக்கடுமையாக இருந்தது. கோர அலைகள் எழும்பி கப்பல் பயணம் மிகவும் வருத்தத்திற்குரியதாக மாற்றியது.   கோக் அவர்களின் மனைவி உட்பட் பலர் மரணமடைந்தனர். கப்பல் மும்பை வந்தபோது கோக் அவர்கள் நோய்வாய்ப்பட்டு மரித்தார். கையில் பணமோ அத்தாட்சிக் கடிதங்களோ இன்றி தலைமையும் இல்லாமல் எப்படி தொடர்ந்து பணியாற்றுவது என்று கலங்கி இருக்கையில், மும்பையைச் சார்ந்த வணிகர் ஒருவர் நிற்கதியாய் நின்றவர்களுக்கு உதவியதால் தொடர்ந்து இலங்கை நோக்கிப் பயணித்தனர்.

அருட்பணி. வில்லியம் ஆல்ட்

அருட்பணி. வில்லியம் ஆல்ட்

இலங்கை வந்த பின்பு  வில்லியம் ஆல்ட் அவர்கள் பணிசெய்யும் இடமாக மட்டக்களப்பு தெரிவாகியது. அவர் முதன் முதலாக வந்து இறங்கிய  இடத்தில் தான் காந்தி பூங்கா அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. வில்லியம் ஆல்ட் அவர்களின் நினைவாக அழகிய மட்டக்களப்பு வாயில் அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. 1814ல் இலங்கை வந்த அவர் ஒரு வருடத்திற்குள் தமிழ் கற்று மெதடிஸ்த மத்திய கல்லூரி உட்பட 8 பள்ளிகூடங்களை நிறுவினார். 1915 ஜனவரி மாதம் அவர் நோய்வாய்ப்பட்டு மூறே மாதங்களில் இறை அழைப்பை ஏற்று நித்தியத்திற்குச் சென்றார். அவர் இலங்கை கிழக்கு மாகாண மெதடிஸ்ட் திருச்சபையின் விடி வெள்ளி என அழைக்கப்படுகிறார்.

பனை மற்றும் தென்னை பின்னணியத்தில் இருக்க, மட்டக்களப்பு வெஸ்லியன் சிற்றாலயம்

பனை மற்றும் தென்னை பின்னணியத்தில் இருக்க, மட்டக்களப்பு வெஸ்லியன் சிற்றாலயம்

மிஷனறிகளின் வாழ்வு ஒரு சாகச வாழ்வு. கடவுளுக்காக ஒருவன் தன்னை முழுமையாக அற்பணிக்கும் தியாக வாழ்வு. சிறு வயதில் ப்ல மிஷனறியின் கதைகளே எனக்கு சொல்லப்பட்டன. தெரியாத ஊர்கள், தெரியாத மொழி, உறவுகளை ஊரைவிட்டு புரப்பட்டு சென்ற பலர் தங்கள் சொந்த நாட்டிற்கோ வீட்டிற்கோ திரும்பியது இல்லை. ஆயினும் அவர்களின் பங்களிப்பு வரலாற்றில் குறிப்பிடும்படியாகவே இருந்திருக்கிறது. காலனீய எண்ணங்கள் அவர்களுக்குள்ளும் இருந்திருக்கலாம், சில வேளைகளில் அவர்களை மீறி அவை வெளிப்பட்டுமிருக்கலாம். எப்படியிருந்தாலும் அவர்களின் தியாகத்தினூடாக அவர்கள் அதனை சமன் செய்கிறார்கள் என்றே எண்ணுகின்றேன். என்னையும் அவ்விதம் ஒரு பனை மிஷனறியாக  நான் உருவகித்திருக்கிறேன். இக்காலகட்டத்தின் குறைகள் என்னிலே மிகுந்திருக்கலாம், என்றாலும் எனது பயணத்தில் பெரும்பாலும் எளிய விஷயங்களையே சொல்ல முனைகிறேன், நான் சந்திக்கும் மக்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ளுவதையே முதன்மைப்படுத்துகிறேன். அவர்களின் சூழியலில் அவர்கள் ஈடுபாட்டுடன் பங்கெடுக்க என்னாலான ஒரு சிறு திறப்பை அளிக்கிறேன்.

 

அதிகாலை எழுந்தவுடன் நான் தங்கியிருந்த இடத்திற்கு வலதுபுறமாகச் சென்றேன். சிறிய கிராமச்சாலைகள் வழியாகச் சென்று வாவியின் கரை வரைக்கும் நடந்தேன். ஊர் மிகவும் சுத்தமாக பேணப்பட்டிருந்தது. வாவியின் அக்கரையில் பனைமரங்கள் திரளாக நின்றதைக் கண்டேன். ஒரு சுற்று நடந்து முடித்து வருகிற வழியில் இரண்டு பாட்டிமார்கள் காலையில் பூஜைக்காக மலர்களைக் கொய்துகொண்டிருந்தார்கள். என்னைப் பார்த்தவுடன் மிகவும் கரிசனையுடன், சிரித்தபடி யாரைத்தேடுகிறீர்கள் என்றார்கள். காலை நடைக்கு வந்தேன் நீங்கள் மலர்கொய்வதை ஒரு புகைப்படம் எடுக்கலாமா என்று கேட்டேன். சரி என்றவர்கள், நான் எங்கிருந்து வருகிறேன் எனக் கேட்டார்கள். கன்னியாகுமரி மாவட்டம் என்றவுடன் ஒரு பாட்டி தனது தந்தை திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானத்தில் உள்ளவர் என்றும் உறவினர்கள் திருவனந்தபுரத்தில் இருப்பதாகவும் தெரிவித்தார்கள். மற்றொரு பாட்டியின் பூர்வீகம் திருச்சி. எனது பயணத்தைக்குறித்து விசாரிக்கையில், அக்கரைக்குப் போக இயலுமா என்று கேட்க, ஒரு பாட்டி “சின்னவனே’ என்று அழைத்தபடி என்னை அழைத்துக்கொண்டு சென்றார்கள். அங்கே இருந்த ஒரு பெரியவரிடம் என்னை அறிமுகப்படுத்திவிட்டு  அவரிடம், இவருக்கு படகு வேண்டுமானால் நீங்கள் ஒழுங்கு செய்து கொடுங்கள் என்றார். இவைகளை அவர் மகிழ்ச்சியுடனும் உரிமையுடனும் செய்தார். எனக்கு காலையில் நிகழ்ச்சி இருந்ததால் இப்போது இயலாது, மாலையில் முடியுமென்றால் வருகிறேன் எனக் கூறிச் சென்றேன்.

 

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 14

மார்ச் 16, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 14

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

பனை வாழ்வு

கோட்டையின் அருகிலிருந்த வாவியின் அருகில் அந்த காலை வேளையில் அமர்ந்திருப்பது ஒரு அழகிய அனுபவம். யாருமற்ற அந்த கோட்டையின் முன்பு அமர்ந்துகொண்டு பனை கேட்டை எனக்குரியது அல்லவா?  என்ற மதர்ப்போடு உதிக்கும் சூரியனை பார்த்திருந்தேன். வாவியில் எட்டிப்பார்த்தபொழுது ஜெல்லிமீன்கள் சென்றுகொண்டிருந்தன. ஆங்காங்கே ஒருசில நீர்பறவைகள் வந்து வாவியில் நீரைத் தொட்டு எழும்பிக்கொண்டிருந்தன. தவம் செய்யும் நோக்கில் அமர்ந்திருந்த  நாரையைப் பார்த்தபொழுது சிறுவயதில் வாசித்த

“நாராய் நாராய் செங்கால் நாராய்-

பனம்படு கிழங்கின் பிளந்தன்ன

பவளக் கூர்வாய் செங்கால் நாராய்”

என்ற சங்கப்புலவர் சத்தியமுற்றத்தார் பாடிய வரிகள் நினைவிற்கு வந்தன. பனையை அணு அணுவாக இரசித்த புலவர் பெருமக்கள் சுவைபட அதனை பதிவுசெய்திருப்பது பண்டைய வாழ்வின் சித்திரத்தை நமக்கு அளிக்கிறது. வாவிக்கு அப்பால் தூரத்தில் பனைமரங்களின் திரட்சி கோட்டைக்குள் இருந்தவைகள் வெளியேற்றபட்டிருக்கின்றன என்பதை சாட்சி கூறி நின்றன. கோட்டைக்குள் இருந்த பனை மரங்களை அழித்தவர்கள் வெளியே தடயங்களை விட்டுச்சென்றிருக்கிறார்கள். பனைமரத்தை வெறுமனே கண்ட சமூகம் அல்ல இதை பதிவு செய்தது. பனை விதையிலிருந்து முளைத்த கிழங்குகளை உண்டு மகிழ்ந்திருக்கையில் தான் கண்ட நாரையையும் அதன் கூர் வாயையும் ஒப்புநோக்குகின்ற சூட்சுமம் அறிந்த மூதாதையே இவைகளுக்கு சாட்சி கூறுகிறான்.

காலை உணவு

காலை உணவு

எனக்கு காலை உணவிற்கு சம்பலும் பிரட்டும் ஆம்லேட்டும் வைக்கப்பட்டிருந்தது. பிரட்டுடன் சம்பலை வைத்துச் சாப்பிடுவது இதுவே முதல் முறை. தனித்துவமான சுவையாக இருந்தது. முட்டை பொரிப்பதற்கு இலங்கையில் ஆப்ப சட்டியை பயன்படுத்துகிறார்கள் போலும். அம்லேட்டிலும் தேங்காய் வாசனை இருந்தது.  சிறு வயதில் வீட்டில் முட்டை பொரித்தால் பெயருக்காக சிறிய வெங்கயம் இருக்கும் ஆனால் தேங்காய் தூவல் மிக அதிகமாக இருக்கும். அதன் சுவை இன்று மறக்கப்பட்டுவிட்டது. பெரிய வெங்காயம் இன்று குமரி மாவட்டத்தில் தேங்காயின் இடத்தை சிறிது சிறிதாக எடுத்துக்கொள்ளுகிறது.

சீமோனுடன்

சீமோனுடன்

காலை 8 மணிக்கு கல்முனை நேக்கி என்னை அழைத்துச்செல்ல ஒரு வாகனம் வரும் என்று போதகர் டெரன்ஸ் கூறினார். மகிழ்வே உருவான சீமோன் என்னை ஏற்றிச் செல்ல ஆட்டோவைக் கொண்டு வந்திருந்தார். போகும் வழியில் தான் எனது தளவாடங்கள் இருந்தது, கோட்டை முனை திருச்சபைக்குச் சென்று, அங்கிருந்த பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினோம். கோட்டைமுனையிலிருந்து கல்முனை சுமார் 45 கி மீ தூரம் இருக்கும். வழியெங்கும் பலவிதமான காட்சிகள் என்னை இழுத்துப் பிடித்தன. சீமோனிடம் கூறினேன். சில இடங்களில் நான் நிறுத்தச் சொல்லுவேன் கோபப்படக்கூடாது என்று ‘போட்டு – வாங்கினேன்”. உற்சாகம் நிரம்பி வழிய அவர், “ஒண்ணும் பிரேச்சனையில்லை போதகரய்யா என்றார்”.

ஓலைப்பொருட்களை விற்பனை செய்யும் கடை (வீட்டின் முகப்பு)

ஓலைப்பொருட்களை விற்பனை செய்யும் கடை (வீட்டின் முகப்பு)

செல்லும் வழியெங்கும் கடைகளில், பனையோலையில் செய்யப்பட்ட அன்றாட பயன்பாட்டுப்பொருட்கள் இருந்தன. இவைகள் இலங்கைக் கலாச்சாரத்தின் ஒரு மறுக்க இயலா பகுதி என்று அவைகள் பறைசாற்றிக்கொண்டிருந்தன. வயல் வெளிகளில் பயன்படுத்தும் ஐரோப்பிய பாணியிலான ஓலைத் தொப்பிகள் பெருமளவில் இன்றும் பயன்பாட்டில் இருக்கிறது. சிறிய பொளி (ஓலையை மெல்லியதாக கீறி முடையும் தன்மையில் வைத்திருப்பது) எடுத்து செய்யப்பட்ட அவைகளில் சாயம் முக்கிய ஓலைகளையும் சில வேளைகளில் இணைத்திருந்தார்கள். பார்ப்பதற்கு சற்று முடிவடையாததுபோல சுற்றிலும் ஓலைகள் மடக்கப்படாமல் நீண்டுகொண்டிருக்கும். வெயில் நேரத்திற்கு மிகவும் ஏற்றது. நான் சைக்கிளில் மீன் விற்கிறவர்கள் அவைகளை வைத்துச் செல்லுவதை இலங்கையில் பார்த்திருக்கிறேன்.

ஓலைத்தொப்பி வைத்தபடி மீன் விற்பனையில் ஈடுபட்டிருப்பவர்

ஓலைத்தொப்பி வைத்தபடி மீன் விற்பனையில் ஈடுபட்டிருப்பவர்

பல்வேறு அளவுகளில் ஓலைப்பெட்டிகள் செய்து வைக்கப்பட்டிருந்தன. குமரி மாவட்டத்தில் காணப்படும் கடகம் போன்ற அமைப்பை உடையவை ஆனால் அளவில் சிறிதானவைகள். என்றாலும் மிக மிக உறுதியானவை. ஒரு வகையில் உலகமே அழிந்தாலும் இவைகள் பயன்பாட்டிற்கு இருக்கவேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் செய்யப்பட்டவைகள் போல இருந்தன. பனை ஓலைகளில் செய்யப்பட்ட பொருட்கள் சீக்கிரத்தில் அழிந்துபோகும் என நினைக்கிறார்கள். அப்படியல்ல, பயன் படுத்தும் விதத்தில் பயன் படுத்தினால் அது ஒரு தலைமுறைக்கும் அதிகமான நாட்கள் இருந்து பயன் கொடுக்கும்.

ஓலைப்பாய்கள் இலங்கையில் இன்னும் பயன் பாட்டில் இருக்கின்றது. ஓலைப் பாயில் படுக்கையில் கிடைக்கும் சுகம் அலாதியானது. சிறு வயதில் விடுமுறைக் காலங்களில் பாட்டி வீட்டிற்குச் செல்லும்போது ஓலைப்பாயில் தான் உறங்குவோம். வெயில் நேரங்களில் படுத்துறங்குவதற்கு மிகவும் ஏற்றவை. பிற்பாடு கோரம்பாய்கள் அந்த இடத்தைப் பிடித்துக்கொண்டன. இப்பொழுது பிளாஸ்டிக் பாய்களைத் தவிற வேறு அனைத்தும் ஓரங்கட்டப்பட்டுவிட்டன. ஓலைப்பாய்களை பொதுவாக ஒரு வருடம் வைத்து பயன்படுத்துவார்கள். ஆனால் சமீபத்தில் குமரி மாவட்டத்தில் ஒரு குடும்பத்தினரைச் சந்தித்தேன். அவர்கள் தங்கள் திருமண நாளுக்குக் கிடைத்த ஓலைப்பாயை இன்றும் பயன்படுத்துகிறார்கள். முப்பத்தி ஐந்து வருடங்களாக ஒரே பாய் பயன் படுத்த முடியுமா என்று சந்தேகத்துடனேயே அக்குடும்பத்தாரிடம்  காண்பிக்கும்படி கேட்டேன். மிக நேர்த்தியாகவும் உறுதியாகவும் செய்யப்பட்ட பாய். பின்னிச்செல்லும் வாழ்வு உறுதியுடன் நீடிக்க பனை ஓலைபாய்களை பயன்படுத்துங்கள் என்று விளம்பரம் செய்யும் அளவிற்கு அந்த பாய் மிகவும் உறுதியுடன் இருந்தது. சேதமடைந்த இடங்களில் புதிய ஓலைகளைக் கோண்டு “பொத்தி” எடுத்திருக்கிறார்கள். இன்று இவ்விதம் ஒரு ஓலைப் பாய் செய்ய வேண்டுமென்றால் 1000  ரூபாய்க்கு மேல் ஆகும். தண்ணீர் படாமல் பார்த்துக்கொள்ளுவதும் பத்திரமாக சுருட்டி பேணுவதும் நமது பொறுப்பு.

35 வருடங்களாக ஒரே பனை ஓலை பாய் பயன்படுத்தும் குமரி மாவட்ட தம்பதியினர்

35 வருடங்களாக ஒரே பனை ஓலை பாய் பயன்படுத்தும் குமரி மாவட்ட தம்பதியினர்

எங்கள் வீட்டின் அருகில் ஐயப்பன் அண்ணன் அப்போது காளை வண்டி வைத்திருந்தார்கள். அந்த வண்டியில் அவர்கள் உவரி கோயில் திருவிழாவிற்குச் செல்லுகையில் அந்த வண்டி  கூண்டு வண்டியாக மாறும். அதன் கூண்டு அமைப்பதிலும் ஓலைபாய் தான் முக்கிய இடம் வகித்திருக்கிறது.

கடைகளில் இடியாப்ப தட்டுகளை வளையலை இட்டிருப்பதுபோல தொங்கவிட்டிருக்கிறார்கள்.  அப்படியே புட்டு அவிக்கும் நீத்துபெட்டிகளும் இருந்தன.  ஒரு கடையில் நிறுத்தி அவைகளை நிதானமாக பார்த்தேன்.  மூங்கில்களில்  செய்யப்பட்ட பொருட்களையும் இவைகளுடன் வைத்திருந்தனர். சரிதானே இயற்கை பொருட்கள் யாவும் ஒன்றாயிருப்பது மக்களுக்கும் சூழியலுக்கும் உள்ள தொடர்பை வெளிப்படுத்துகிறது. பனையும் மூங்கிலும் பெருமளவில் கிராமிய பொருளியலை தீர்மானிப்பவை எளிய மக்களுக்கு சோறுபோடும் வள்ளல்கள் அவை.

மின்சார வயரிலிருந்து பாதிப்பு நிகழா வண்ணம் பாதுகாக்கப்பட்ட பனை.

மின்சார வயரிலிருந்து பாதிப்பு நிகழா வண்ணம் பாதுகாக்கப்பட்ட பனை.

மற்றுமொரு காட்சி என்னை உலுக்கியது. சாலைஓரத்தில் சென்ற பனை மர ஓலைகள் மின்சார வயர்களை தொடுகின்றன என்பதால் அவைகளை வெட்டியிருக்கின்றனர். ஆம், முதலில் நானும் மரத்தை வெட்டியிருக்கின்றனர் என்று தான் நினைத்தேன். ஆனால் பின்னர் அறிந்துகொண்டேன் அவர்கள் வெறும் ஓலையை மட்டுமே வெட்டி அந்த மரத்தை பாதுகாத்திருக்கிறார்கள்.  என்று. அதாவது மின்சார வயரை தொடுகின்ற சாத்தியமுள்ள ஓலைகளை மட்டும் வெட்டிவிட்டு மற்ற பகுதியில்  ஓலைகள் இருக்கும் படி விட்டிருக்கிறார்கள். இலங்கை முழுவதும் இந்த காட்சியை நான் மீள மீள பார்த்துக்கொண்டே வந்தேன்.  இலங்கை முழுவதுமே பனையை பாதுகாப்பது என்பது ஒரு தேசிய செயல்பாடாக நடைபெற்று வருவதை பிரமிப்புடன் பார்க்கிறேன். ஒரு தேசமே பனை மரத்தை பாதுகாக்க முறையான பயிற்சி எடுத்திருப்பது எப்பேர்ப்பட்ட காரியம். இலங்கை அவ்வகையில் நமக்கு முன்மாதிரியான தேசம் தான்.

பனை மரங்களைப் பேணும் கிறிஸ்தவ ஆலயம்

பனை மரங்களைப் பேணும் கிறிஸ்தவ ஆலயம்

முட்செடிகளும் பனையும் இணைந்து நிற்கின்ற இடங்களைக் கடந்து சென்றோம். வழியில் ஒரு கத்தோலிக்கத் திருச்சபை பனைகளால் சூழப்பட்டு அழகுடன் காணப்பட்டது. அதைக் காண்கையில் ஒவ்வொரு திருச்சபையும் குறைந்தபட்சம் 10 மூடு பனையை வைத்தால் எப்படியிருக்கு என ஏக்கத்துடன் நினைத்துக்கொண்டேன்.

தாவீது கடவுளுக்கு பலிபீடம் அமைக்க  நினைக்கையில் “கோதுமை விளை நிலங்களுக்கு மத்தியில் இருந்த ஓர்னானின் போரடிக்கும் களத்தை கடவுள் அவனுக்கு காண்பிக்கிறார். தாவீது ஓர்னானிடம் சென்று தனக்கு அந்த இடம் வேண்டும் எனக் கேட்கிறார்.

“தாவீது ஒர்னானை நோக்கி, “உமது போரடிக்கும் களம் இருக்கும் இடத்தை எனக்குக் கொடும். கொள்ளை நோய் மக்களைவிட்டு நீங்கும்படி அவ்விடத்தில் ஆண்டவருக்கு நான் ஒரு பலிபீடத்தைக் கட்டவேண்டும்; அதன் முழு விலையையும் உமக்குத் தருவேன்” என்றார்”. (1 குறிப்பேடுகள் 21 : 22, திருவிவிலியம்)

இவ்விதமாக தாவீது கட்டிய பலிபீடம் செழிப்பான இடத்தின் மத்தியில் இருந்திருக்கீறதைக் காண்கிறோம். எனது சிறு வயதில் கோவில் நிலத்தில் உள்ள பொருட்களை “பாட்டம்” (குத்தகை) விடும் மரபு உண்டு. திருமறையில் நாம் உற்று நோக்குகையில் தேவாலய வளாகத்தில் இருந்த மரங்களைக் குறித்து நாம் ஏதும் பார்க்க இயலவில்லை என்றாலும் சாலமோன் அந்த ஆலயத்தைக் கட்டுகையில் ஆண்டவர் சில தாவரங்களின் பெயர்களைக் குறிப்பிடுகிறார். பேரீச்சை மாதுளம் மற்றும் அல்லி மலர் என்பவை மிக உறுதியாக தேவாலயத்தைச் சுற்றியிருந்த தாவரங்களைக் குறிப்பிட வல்லது. ஒருவேளை இவ்விதமான தாவரங்கள் ஆலயத்தைச் சுற்றி இருந்திருக்குமென்றால் சாலமோன் அவைகளை பேணியிருக்க வாய்ப்புகள் உண்டு.

இஸ்ரவேலரின் முக்கிய விழாவாகிய கூடாரப்பண்டிகை இவ்வகையில் இணைத்துப் பார்க்க ஏற்றது.

“ஆறு நாள்கள் நீ வேலை செய். ஏழாம் நாளில் ஓய்வு கொள். உழும் பருவத்திலும் அறுவடைப் பருவத்திலும் கூட ஓய்ந்திரு. கோதுமை அறுவடை முதற்பலன் போது வாரங்களின் விழாவையும், ஆண்டின் இறுதியில் சேகரிப்பு விழாவையும் கொண்டாட வேண்டும். உங்களுள் ஒவ்வொரு ஆண்மகனும் ஆண்டில் மூன்று தடவை தலைவரும் இஸ்ரயேலின் கடவுளுமாகிய ஆண்டவர் திருமுன் வர வேண்டும்.” (விடுதலைப் பயணம் 34 : 21 – 23) தாவீது கோதுமை அறுவடையின் நேரத்தில் ஓர்னானின் களத்தை வாங்கும் பின்னணியம் இங்கு தெளிவாகின்றது. இப்படியாக அறுவடை நேரத்தில் ஆண்டவரிடம் கூடி வரும் ஒரு அமைப்பை திருமறையில் வாசிக்கிறோம்.

இரண்டாவதாக கூடாரப்பண்டிகையாக கொண்டாடப்படும் இவ்விழா மக்கள் எகிப்திலிருந்து விடுதலைப்பெற்று பாலை நிலம் வழியாக நடந்து செல்கையில் கடவுள் அவர்களைப் பராமரித்தார் என்னும் உண்மையினை கூறும் பொருட்டு கொண்டாடப்படுகிறது.

“நிலத்தின் பலனைச் சேகரிக்கும் ஏழாம் மாதம் பதினைந்தாம் நாள்விழா; அது ஏழு நாளளவு கொண்டாடப்பட வேண்டும். முதல் நாளும், எட்டாம் நாளும் ஓய்வு நாள்கள். முதல் நாள், கவர்ச்சிகரமான மரங்களின் பழங்களையும், பேரீச்ச ஓலை, மற்றும் கொழுமையான தளிர்களையும், அலரி இலைகளையும் கொண்டு வந்து, ஆண்டவர் திருமுன் மகிழ்ந்திருங்கள். ஆண்டுதோறும் ஏழு நாளளவு இப்பெருவிழா கொண்டாடப்படவேண்டும். ஏழாம் மாதத்தில் அது கொண்டாடப்படவேண்டும். இது நீங்கள் தலைமுறைதோறும் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய என்றுமுள நியமம் ஆகும்.  ஏழு நாள் கூடாரங்களில் குடியிருங்கள்; இஸ்ரயேலில் பிறந்த யாவரும் அவ்வாறே கூடாரங்களில் குடியிருக்க வேண்டும். இஸ்ரயேலரை எகிப்திலிருந்து நான் கொண்டுவந்தபோது, அவர்கள் கூடாரங்களில் வாழ்ந்தார்கள் என்பதை இதன்மூலம் உன் வழிமரபினர் அறிந்துகொள்வர். நானே உங்கள் கடவுளாகிய ஆண்டவர்!”  (லேவியர் 23 : 39 – 43 (திருவிவிலியம்)

இவைகள் யாவும் இறை மக்கள் எவ்விதம் தங்கள் நிலத்துடன் பிணைப்பு கொண்டிருக்கவேண்டும் எனவும் தாவரங்களின் இன்றியமையாமையையும் தன்னியல்பாக எடுத்துக் கூறுகின்றன.

பனையின் பின்னணியத்தில் நிலக்காட்சிகள் விரிந்தபடி சென்றன. பனை என்ற எண்ணம், பனையால் சூழப்பட்ட உலகம் என கனவுகளில் மிதந்து செல்லும் ஒரு பயணமாக அது அமைந்தது. நிற்கச் சொல்லும் இடங்களில் சீமோன்  நிறுத்துவதும் தொடர்ந்து பயணிப்பதுமாக இருந்தோம்.

சுண்ணாம்புக் காளவாயில் பனங்கொட்டைகள்

சுண்ணாம்புக் காளவாயில் பனங்கொட்டைகள்

மறக்க இயலாத காட்சி என்னவென்றால் சுண்ணாம்பு காளவாய்களைக் கடத்து போகும்போது ஏதோ வித்தியாசமாக இருக்கிறதே என்று தோன்றியது. ஆம் அங்கே பனங் கொட்டைகள் அதிகமாக கிடந்தன. இவை எதற்காக இங்கே என்று எண்ணியபோது பொறி தட்டியது. அதாகப்பட்டது, பனம் பழங்களில் இருந்து சாறு எடுத்தபின்பு, அதனை கிழங்காக மாற்றலாம். கிழங்கை எடுத்த பின்பு கிடைக்கும் பனங்கொட்டைகளில் கிடைக்கும் பூரானையும் உண்டுவிட்டு மிச்சம் இருக்கும் மிகச்சிறந்த எரிபொருளைக் கொண்டு வந்து  இட்டிருக்கிறார்கள். அது ஒரு காளவாயின் முன்னால் மாத்திரம் அல்ல அனைத்து காளவாயின் முன்பும் அப்படியே கிடந்தன. சேகரிக்கப்பட்ட சுண்ணாம்பினோடு பனங்கொட்டைகளைக் கலந்து காளவாயில் இட்டு எரிப்பார்கள். அனைத்தும் எரிந்து தணிந்த பின் இவைகளை எடுத்து நீர் தெளித்தால் அவைகள் சுண்ணாம்புப் பொடியாக மாறிவிடும். இவைகளைத்தான் பதனீர் எடுக்க கலயங்களில் பூசுவார்கள். வெள்ளையடிக்கவும் கட்டுமான பணிகளிலும் சிமெண்டிற்குப் பதிலாக  முற்காலங்களில் பயன்பட்டிருக்கிறது.

கிறிஸ்டா இல்லப் பயிற்சியில்

கிறிஸ்டா இல்லப் பயிற்சியில்

கிறிஸ்டா இல்லம் 1950களில் அமைக்கப்பட்டது. மெதடிஸ்ட்  திருச்சபையால் பராமரிக்கப்படுகிறது. பல சிறுமிகள் இங்கே தங்கி பயனடைகிறார்கள். அங்கே சென்றபோது வடலி ஓலைகள் வெட்டி காய விடப்பட்டிருக்கிறதைப் பார்த்தேன். வடலி ஓலைகள் பயிற்சிக்கு ஏற்றதல்ல. எப்படியாவது சமாளிக்கலாம் என முடிவு செய்த்து காய்ந்த ஓலைகளை அங்கிருந்தே சேகரித்தேன்.  பின் மதியம் தான் அங்கே நிகழ்ச்சி ஒழுங்குசெய்யப்பட்டிருந்தது. எனக்கென ஒரு அறையும் ஒதுக்கியிருந்தார்கள்.

கல்முனை கிறிஸ்தா இல்ல பனைஓலை பயிற்சிப்பட்டறை

கல்முனை கிறிஸ்தா இல்ல பனைஓலை பயிற்சிப்பட்டறை

கல்முனை பெண்கள் இல்லம், கிறிஸ்டா இல்லம் மற்றும் கல்முனை சங்கத்திலிருந்து 30ற்கும் மேற்பட்டவர்கள் வந்திருந்தார்கள். அருட்பணி எஸ். டி. வினோத் இவைகளை பொறுப்பெடுத்துச் செய்திருந்தார். போதகர் வினோத் என்னுடன் மட்டக்களப்பு வரவேண்டியிருந்ததால் அங்கே இரண்டே மணி நேரத்தில் நிகழ்ச்சிகளை வேகம் வேகமாக முடித்தோம். என்றாலும் அவர்களுக்கு 5 பொருட்கள் செய்ய கற்றுக்கொடுத்தேன்.

கிறிஸ்டா இல்ல பிள்ளைகளுடன்

கிறிஸ்டா இல்ல பிள்ளைகளுடன்

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

 

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 13

மார்ச் 15, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 13

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

பனைக்கோட்டை

அன்று மாலை அருட்பணி யோகராஜா அவர்கள் ஒரு செயர்குழுவை நான் தங்கியிருந்த  அதே கட்டிடத்தில் நடத்தி முடித்துவிட்டு திரும்புகையில் என்னைப்பார்த்து  விட்டார். அந்த சந்திப்பு மிக முக்கியமான ஒன்றாக அமைந்தது. பனை மரம் குறித்து ஏதேனும் நான் தெரிந்து கொள்ளவேண்டுமென்றால் யாழ்பாணத்திற்கு நான் கண்டிப்பாக போகவேண்டும் என்றார்கள். மேலும் அவர்கள் கூறுகையில் இலங்கையில் ஏற்பட்ட போரினால் சாதிகள் காணாமல் போய்விட்டது என்றாலும் பள்ளர் மழவர் எனும் இரு சாதிகளே பனை ஏற்றத்தில் ஈடுபட்டனர் என்று கூறினார். என்னைப்பொறுத்த வரையில் அது ஒரு முக்கிய தகவல். இதுவரை எவரும் பேசாத ஒன்று. பிற்பாடு என்னிடம் பேசிய எவரோ என்னிடம் மழவர் தென்னை ஏறுகிறவர்கள் மட்டும் தான் என்று கூறியதாகவும் ஒரு நினைவு உண்டு. பள்ளர் என்பது பல்லவரின்  வழிதோன்றல் என வேறொரு நண்பர் குறிப்பிட்டார்.   ஆனால் அவைகள் எல்லாவற்றையும் விட, தமிழகத்தில் பனையேற்றை தொடாத ஒரு ஜாதி இலங்கையில் பனை மரத்துடன் தொடர்புடன் இருப்பது நாம் குறித்துக்கொள்ள வேண்டிய ஒன்று.

பனைமரத்திற்காக  பாடுபட்ட “மில்க் வொயிற்” (Milk White) கனகராஜா என்பவரைக் குறித்தும் அவர் கூறினார். மில்க் வொயிற் என்பது பல வெளிநாட்டு நிறுவனங்களுடன் போட்டியிட்ட தமிழருடைய சோப்பு தயாரிக்கும் நிறுவனம்.  தனது விற்பனையினை பிற எந்த நிறுவனங்களை விடவும் மிக அதிகமாக  அவரால் விரிவாக்க முடிந்தது. தனது பொருட்களை விற்க “உங்களுக்கு உதவ எங்களுக்கு உதவுங்கள்” என்று அவர் கூறி முன்னெடுத்திருக்கிறார். தமிழ் மீது இருந்த தீராத பற்றினால் திருவள்ளுவரின் குறளையோ பாரதியின் பாடல்களையோ பனை ஓலையில் அச்சடித்து தனது சோப்புகளுடன் வினியோகித்திருக்கிறார். தனது தயாரிப்புகளையும் அவர் பொதிந்து கொடுக்க களிமண்ணில் செய்த அழகிய பேழைகளில் வைத்து இலவசமாக கொடுத்திருக்கிறார். நூற்பவர்களிடம் இருந்து பெற்ற துணிகளைக் கொண்டு தந்து சோப்பை பொதிந்து விற்பனை செய்திருக்கிறார். இவைகளின் மூலம் அவர் குயவர்களையும், நெசவாளர்களையும் ஆதரித்திருக்கிறார் என்பதை அறிந்துகொள்ள முடிகிறது.

மேலும் பனம்பழங்கள் கிடைக்கும் காலத்தில் தனது லாரி நிரைய பனை விதைகழை எடுத்துக்கொண்டு தந்து பணியாளர்களைக்கொண்டு சாலைஓரங்களில் விசிறி எறியச் சொல்லுவாராம். பனை மீது மீளக் காதல் கொண்ட களப்போராளியான அவரது தயாரிப்புகள் இன்று வளர்ந்து வரும் தலைமுறையின ரின் வெளிநாட்டு மோகத்தால்  வீழ்ச்சியடைந்து வருகிறது.

இலங்கையில் பனை மரம் மீதான கவனம் குவிய மில்க் வொயிற் கனகராஜா என்ற தனிநபர் ஒரு பனைப்போராளியாக நின்றிருக்கிறார் என எண்ணுகையில் தமிழகம் அவ்வகையில் எவரையும் முன்னெடுக்கவில்லையே என்ற ஏக்கமும் ஒருசேர வருகிறது. இன்று ஒரு சுய உதவிக்குழுக்களை நாம் இணைத்து உண்ணும் பொருட்களையும் உண்ணாப்பொருட்களையும் பொதிகின்ற வண்ணமாக நம்மால் ஓலைகளை பயன்பாட்டிற்கு கொண்டுவர இயலவில்லை. லல்லு பிரசாத் யாதவ் அவர்கள் இரயில்வே மந்திரியாக  இருக்கையில் குயவர்களுக்கு உதவி செய்யும் வண்ணமாக எடுத்த முயற்சிகளை நாம் அறிவோம். பிளாஸ்டிக் கப்புகளைத் தவிர்த்து மண் கோப்பைகளை அவர் முன்னெடுத்தார். இவ்வகை முயற்சிகள் ஒருவித பிடிவாதத்துடன்  எடுக்கப்பட்டாலே அடிமட்ட கைவினை கலைஞர்கள் வாழ்வில் நன்மைகளைப் பெற்றுக்கொடுக்க இயலும்

ஒரு பொருளை பொதிய ஓலையை பயன் படுத்துவதால் அதன் விலை அதிகமாக மாறிவிட வாய்ப்பு இல்லை. ஆனால் வரிலிலக்கு கிடைக்க வாய்ப்பு இருக்கிறது. அனேகருக்கு வேலை கிடைக்கும் வாய்ப்பு பிரகாசமாக இருக்கிறது. சூழியல் மாசடைவதில்லை. இயற்கை வளங்கள் பாதுகாக்கப்பட்டு பயன்படுத்தப்படும். ஒருவேளை தங்கள் பொருட்களுடன் இணைக்கும் விலைப்பட்டியலை  பனைஓலைகளால் செய்ய எவரேனும் முன்வருவார்கள் என்று சொன்னால் அதுவே ஒரு மாபெரும் சந்தை வாய்ப்பை அளிக்கும். இன்றைய இலங்கை மற்றும் தமிழக தொழிலதிபர்கள்  இதற்கென முன்வருவார்களா?

போதகர் அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கையில் இலங்கை மெதடிஸ்ட் திருச்சபையின் போதகர் ஒருவர் யாழ்பாணம் மக்களுடன் இணைந்து பனை வெல்லம் காய்ச்சும்  ஒரு அமைப்பை நடத்திக்கொண்டிருந்ததாகவும் கூறினார். இலங்கை மெதடிஸ்ட் திருச்சபை இவ்வகையில் ஒரு மாபெரும் முன்னுதாரணமாக இருப்பதை கண்முன்னே கண்டு வியப்படைகிறேன். பல்வேறு சூழல்களில் பல்வேறு தரப்பு மக்களுக்காக இலங்கை போதகர்கள் முன்னின்று செயல்பட்டிருக்கிறார்கள். அவைகளில் பலவிஷயங்கள் நமது சித்தனைக்கு எட்டாதவைகள்.

இப்படியாக இலங்கைத் திருச்சபையிலும் நமக்கு ஒரு முன்னோடி இருக்கிறார் எனும் செய்தி எனக்கு புது தெம்பைக் கொடுத்தது. ஒருவகையில் அந்த போதகரின் பனை சார்பு எனும் படிமம் மக்களின் ஆழ்மனதில் உறங்கிக்கொன்டிருக்கும், அதனை தட்டி எழுப்புவது சிரமமான காரியம் இல்லை. எனது இலங்கைப் பயணம் அவ்விதமானோரின் அடிச்சுவடுகளிலேயே நிகழ்த்தப்படுகிறது. இந்தியத் திருச்சபை பனைமர வேட்கைக்கு தன்னை அற்பணிக்கும் நாள் என்றோ என எண்ணிக்கொண்டேன்.

பனைத்தொழிலாளர்கள் அல்லது பனையேறிகள் எனும் பதங்களை  இலங்கையில் எவரும் பயன் படுத்துவது இல்லை என்றும் அவர் கூறினார். இலங்கை சமுதாயம் அவர்களை “சீவல் தொழிலாளிகள்” என்றே குறிப்பிடுகின்றனர். நாம் சொற்களில் மட்டும் பனையை வைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம் ஆனால் இலங்கையில் பனை வாழ்வில் கலந்திருக்கிறது என்பதை அவருடனான உரையாடல் மூலம் அறிந்துகொண்டேன். பனை என்பதை உயிருக்கு இணையாக வைத்திருக்கிறார்கள் இலங்கை மக்கள். இல்லையென்றால் ஒரு மூத்த போதகர் இத்துணை நேரமெடுத்து எனக்கு இலங்கை பனை சார்ந்த காரியங்களை விளக்கத் தேவை இல்லை.

என்னை அவருக்கு மிகவும் பிடித்துவிட்டது போலும், இலங்கையில் அருட்பணி. எஸ் எஸ் ஞானராஜா என்பவர் என்னைப்போன்றே செவிப்புலன் அற்றோர் மற்றும் செய்கை மொழி பாவிப்போர் மத்தியில் செயல்படுகிறார் என்றும் அவரை நான் சந்திக்கவேண்டும் என்றும் கூறினார்கள். மேலும் பனை மரத்தில் உள்ள பயன்களையும் பட்டியலிட ஆரம்பித்தார். பணாட்டு, ஒடியல் கூழ் போன்றவைகளை நான் இன்னும் கண்ணால் பார்க்கவில்லை.  எதிர்பாராத இந்த சந்திப்பு இத்துணை அரிய ஒரு வாய்ப்பாக அமையும் என்று நான் சற்றும் நினைக்கவில்லை.

மாலை வேளையில் மீண்டும் ஒரு நடை சென்று வந்தேன்.  காலை ஒரு மணி நேரமும் மாலை ஒரு மணி நேரமும் நடப்பதை இலங்கைச் சென்றபின் வழக்கமாக்கிக்கொண்டேன். நான் இலங்கை சென்றபின் தான் தொடர்ந்து சூரிய உதயத்தை கண்டது. ஒரு கணத்தையும்  வீணாக்கக்கூடாது என்று நேரம் கிடைக்கும் இடங்களில் எல்லாம் சுற்றிப்பார்க்க கிளம்பிவிடுவேன். இரவு 9 அல்லது 10 மணிக்கும் உள்ளதாகவே உறங்க முடிந்தது. ஆகவே அதிகாலையில் எழுந்து கொள்ள சிரமமாக இருக்கவில்லை.

மறுநாள் அதிகாலையில் 4.30 மணிக்கே எழுந்துவிட்டேன். 5 மணிக்கு ஒரு காலை நடைசெல்ல எண்ணி கிளம்பினேன். நான் சென்ற இடம் புளியந்தீவில் காணப்படும் ஒல்லாந்தார் கோட்டை. நான் இருக்கும் இடத்திலிருந்து 5 நிமிட நடை தான். நான் எனது வழக்கமான காலை நடை முடித்துவிட்டு நல்ல வெளிச்சம் வந்தபின் அந்த  கோட்டைக்குப் போனேன். ஆனால் அங்கே ஒரு காலம் உறங்கிக்கொண்டிருந்தது. பொதுவாக கோட்டைகள் யாவும் மிகவும் திட்டமிட்டே கட்டப்படுகின்றன. மேலும் அவைகள் வெல்லப்படாது இருக்கவேண்டும் என பல்வேறு கோணங்களில் அலசி ஆராயப்பட்டு பலம் வாய்ந்தவைகளாக அமைக்கப்படுகின்றன. அவ்வகையில் இக்கோட்டை மிக சிறப்பாக அமைக்கப்பட்டது என்பதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை.

பனைக்கோட்டை, மட்டக்களப்பு

பனைக்கோட்டை, மட்டக்களப்பு

கோட்டையின் இருபுறமும் விரிந்திருக்கும் வாவி அரணாகவும் மேலும் இருபுரங்களில் பெரிய அகழியும் அமைத்திருக்கிறார்கள். மிக நல்ல முறையில் இருக்கும் இந்த கோட்டையில் தான் பல அரசு அலுவலகங்கள் இயங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன. காலை சூரியன் உதிக்குமுன்பே அந்த இடத்தில் சென்றது மிக அருமையான ஒரு தருணம்.  கோட்டைக்கு செல்கையில் என்னைத் தடுத்து நிறுத்தும்  காவலாளிகள் ஒருவரும் இல்லை. அதனுள் நான் நுழைகையில் அதன் வாயிலில் ஒரு விரிந்த புத்தகம் போன்ற ஒன்றை வைத்திருந்தார்கள். அந்த புத்தகத்தில் கோட்டையின் வரலாறு எழுதப்பட்டிருந்தது.

சிமென்டில் நிர்மாணிக்கப்பட்ட அந்த சிலையின்  நடுவில் விரிந்த  காகிதம்போல் இருந்தது ஒரு தாமிர தகடு. அந்த தகடில் வரையப்பட்டிருந்த கோட்டையின் வரைபடத்தில் அனேக தென்னை மரங்களும் பனை மரங்களும் காணப்பட்டன. அது என்னவோ உள்ளுணர்வு பிடித்து தள்ளி அழைத்துச் செல்லும் இடங்களில் பனை எனக்காக  காத்திருக்கிறது போலும்.

கோட்டையின் வரலாற்றை மிக சுருக்கமாக பார்க்கவேண்டும் என்றால். 1662ல் கட்டுமான பணி போர்த்துகீசியரால் துவங்கப்பட்டு 16628ல் நிறைவுற்றது. பத்தே ஆண்டுகளில் டச்சுப்படை இக்கோட்டையை கைப்பற்றியது. பின்னர்  அவர்கள் அந்த கோட்டையை மறுசீரமைத்தார்கள். 1766ல் அவர்களிடமிருந்து கண்டி அரசர் கைகளுக்குப் போனது. 1796ல் பிரிட்டிஷார் இக்கோட்டையை முற்றுகையிட்டபோது எந்தவித எதிர்ப்பும் இன்றி கோட்டை அடிபணிந்தது. கோட்டையின் வலிமை அதனை திட்டமிடுகையில் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளப்படுபவைகளோ அல்லது அதன் உறுதி என்பதிலோ அல்ல, மாறாக அதை கைப்பற்ற வருவோரின் மன உறுதியே அதை தீர்மானிக்கின்றது என்பதே மட்டக்களப்பு கோட்டை கற்றுத்தரும் பாடம்.

கோட்டையில் காணப்பட்ட பனை மரங்களும் தென்னை மரங்களும் மட்டக்களப்பின் பூர்வீக மரங்களைச் சுட்டி நிற்கின்றது.  ஆனால், அக்கோட்டையில் பனையோ தென்னையோ மரங்கள் தற்போது காணப்படவில்லை.  கோட்டை கட்டப்படுகையில் இம்மரங்களை நம்பி வாழும் சமூகம் அங்கிருந்திருக்கிறது என்பதையே இவைகள் சுட்டுகின்றதாக அறிகிறோம். அவைகளை ஓவியமாக ஆவணப்படுத்திய அந்த மனிதன் இலங்கை மக்கள் இணைந்து வாழ்ந்த தடயங்களாக இப்படத்தை விட்டுச்சென்றிருக்கிறான்.  இலங்கையில் வந்த ஒல்லாந்தர் பனைமரங்களை மிக அரிய தாவரமாக கருதியிருக்கிறார்கள் என்பதை மேலோட்டமாக பார்க்கையிலேயே என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. சற்று நேரம் அக்கோட்டையின் அருகிலேயே இருந்தேன். பனை இவ்விதம் காணாமற்போவதன் காரணம் என்ன என யூகிக்க முயன்றேன். பனையும் கடலும் மாபெரும் செல்வங்கள். இவைகள் இக்கோட்டையினை நிர்மாணித்தவர்கள் அங்கிருந்த சூழலை வைத்து உணர்ந்திருப்பார்கள். பிற்பாடு கோட்டை அழிக்கப்பட்டு மறு சிரமைப்புச் செய்கையில் சில மரங்கள் அழிக்கப்பட்டிருக்கலாம். என்னைப்பொறுத்த அளவில் அது ஒரு பனைக்கோட்டை.

 

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 12

மார்ச் 14, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 12

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

மொழிகளைக்கடந்த ஓலை

உற்சாக மிகுதியில் மாணவர்களும் நானும்

உற்சாக மிகுதியில் மாணவர்களும் நானும்

மீண்டும் நாங்கள் ஒய் எம் சி யே வந்த பொழுது சிறுவர்கள் ஆயத்தமாக இருந்தார்கள்.  உலகில் பேசத்தெரிந்த மக்கள் அனைவருமே செய்கை செய்யும் மக்கள் தான்.  ஒரு சராசரி மனிதர் ஒரு நாளில் தான் செய்யும் தகவல் தொடர்புகளில் வெறும் 7 சதவீதம் மட்டுமே சொற்களை ஒலிகளாக்கி பயன்படுத்துகிறான். மற்ற நேரங்களில் அவர் வெறும் ஒலிகளையோ அல்லது செய்கைகளையோ பயன்படுத்துவதாக  டாக்டர் ஆல்பர்ட் மெராபியன் (Dr. Albert Mehrabian) குறிப்பிடுகிறார். அதற்காக நான் துணிந்து செய்கை மொழியில் இறங்க முடியாது. அம்மொழியினை மிகச்சரியாக கற்றவர்களின் உதவி எனக்குத் தேவை. எனது பேச்சினை செய்கை மொழியில் எடுதுக்கூற ஒரு ஆசிரியை முன்வந்தார்கள்.  பேச்சைவிட  செயலே முக்கியம் எனக் கருதி அவர்களை பாராட்டும் முகமாய் ஒரு முன்னுரையைக் கூறிவிட்டு களத்தில் இறங்கினேன். அவர்களது மொழி செய்கை மொழியாயிருந்தபடியால் ஒவ்வொரு சிறு குழந்தையின் உணர்ச்சிகளையும் என்னால் நன்கு உள்வாங்க முடிந்தது.  முகத்தில் அத்தனை துல்லியமாக உணர்ச்சிகளை கொண்டுவருகிறார்கள். குறிப்பாக எனது பேச்சினை ஆசிரியர் செய்கை மொழியில் பேசுகையில், அச்சிறு பிள்ளைகளின் கூட்டமே அதே செய்கைகளை திருப்பிச் செய்தே புரிந்து கொண்டார்கள். அது மிக அழகாக இருந்தது. ஒன்றிணைந்து கற்றுக்கொள்ளும் பாங்கு கொள்ளை அழகு.

அவர்களின் விருப்பங்களை ஒட்டியே கற்றுக்கொடுத்தேன்.  முதலில் ஒரு மெழுகுவர்த்தியும் பின்னர் ஒரு கிறிஸ்துமஸ் வாழ்த்து அட்டையும் செய்யக் கற்றுக்கொடுத்தேன். அதன் பிற்பாடு அவர்கள் கூறிய மிருகம், பறவை மற்றும் அவர்களில் ஓரிருவர் படங்களையும் செய்துகொடுத்தேன். அங்கிருந்து கிளம்புகையில் அவர்கள் அனைவரும் கரங்களை உயர்த்தி எனக்கு நன்றி சொன்னார்கள். மிகவும் நெகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

இந்த நிகழ்ச்சி திடீரென உதயமாகி குறிப்பிடத்தகுந்த ஈடுபாட்டை மாணவர்கள் மத்தியில் ஏற்படுத்தியது அனைவருக்குமே மகிழ்சியளிப்பதாய் இருந்தது.  உடனிருந்து அனைத்தையும் பார்த்த  செயலாளர் எனக்கு ஒரு “காஃபி மக்” பரிசளித்தார். நிகழ்சிகள் மிக அருமையாக இருந்தது என்றும் மீண்டும் வருகையில் எங்களுக்கு  முன்னமே தகவல் தெரிவித்தால் இன்னும் அனேகர் பயன்பெறும் வண்ணமாக நிகழ்சிகளை ஒழுங்குசெய்யலாம் என்றார்கள்.

இலங்கையில் நடைபெற்ற நிகழ்ச்சிகள் யாவும் சற்றேரக்குறைய ஒன்றுபோல் அமைந்திருந்தது  ஏன் என எண்ணுகையில், இலங்கையின் தேவை அப்படிப்பட்டது என்றே தோன்றியது. ஏதேனும் ஒரு சிறு கைத்தொழில்  கற்றுக்கொண்டாலும் அது அவர்களுக்கு பேருதவியாக இருக்கும் என்பதே எதார்த்த நிலை. இவ்விதம் அவர்கள் கைத்தொழிலை முன்னெடுக்கையில் அவற்றை ஊக்குவிக்க திருச்சபைகள் முதலில் களமிறங்கவேண்டும் என்பதே எனது எண்ணமாக இருக்கிறது. ஏனெனில் கைத்தொழில்களை கற்றுக்கொள்ளும்போது முதலில் அவைகள் சந்தையில் உள்ள பொருட்களோடு போட்டியிட தகுதியுள்ளவைகளாக இராது. அவைகளை ஊக்குவிக்கும் நிறுவனங்கள் மற்றும் அமைப்புகள் தேவை. திருச்சபைக்கு அவ்விதம் ஒரு அமைப்பு இருக்கிறது. அந்த அமைப்பு நினைத்தால் ஒரு கைத்தொழில் செய்யும் பணியாளரை ஊக்குவிப்பது பெரியகாரியம் இல்லை. மேலும் மாற்று நிகழ்ச்சிகளை தங்கள் திருச்சபையின் நிகழ்ச்சிகளோடு ஒன்றிணைப்பதும் சாத்தியம் தான்.

திருச்சபையின் திருவிழா காலங்களில் இவ்விதம் கைத்தொழில் செய்வோரிடமிருந்து பெற்றுக்கொள்ளும் பொருட்களைக் கொண்டு அலங்கரிப்பது பெரும் பயனைக் கொடுக்கும். ஒன்று அது உள்ளூர் பொருட்களையும் கைவினைக் கலைஞர்களையும் ஊக்குவிக்கும் ஒரு அரும்பணியாக இருக்கும். மேலும் பிளாஸ்டிக் மற்றும் மட்கா பொருட்களைக் கொண்டு செய்யும் அகங்கார அலங்கோலங்களிலிருந்து ஒரு பெரும் விடுதலையையும் அளிக்கும். பாரம்பரியத்தை நவீன உலகின் தேவைக்கு ஏற்ப வடிவமைத்ததாகவும்  இருக்கும். பல்வேறு விதங்களில் ஓலைகளை அலங்காரத்தில் பயன்படுத்த திறமையான கலைஞர்கள் முன்வருவார்கள். உள்ளூரில் வீணகப்போகும் பொருட்களிலிருந்து ஏற்றுமதி செய்யும் அளவு பெரும் சந்தையை கைப்பற்ற ஒரு அரிய வாய்ப்பாக இது அமையும்.

ஆனால் இவ்விதம் செய்ய ஒரு முன்மாதிரி வடிவம் வேண்டும் என்று என்னை உற்சாகப்படுத்தும்  அருட்தந்தை அமலதாஸ் டென்சிங் அவர்கள் குறிப்பிடுவார்கள். எங்களுக்கு ஒரு கிறிஸ்துமஸ் மேடையை நீங்கள் ஓலையில் செய்து தாருங்கள் அடுத்த வருடமே குமரி மாவட்டத்தில் பல்வேறு இடங்களில் அவைகளை மக்கள் பிரதிபலிக்கின்ற நிகழ்ச்சிகளை நாங்கள் முன்னெடுக்கிறோம் என்றார்கள். என்னை கடந்த இரு வருடமாக அழைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள் ஆனால், மும்பையிலிருந்து வந்து  அவைகளை என்னால் அமைத்துக்கொடுக்க இயலவில்லை. ஆனால் வெகு சீக்கிரமே ஒரு மேடையை பனை ஓலைகளால் செய்யப்பட்ட பொருட்களைக் கொண்டு அமைக்க திட்டமிட்டிருக்கிறேன். இதற்கு முன்னோட்டமாக கடந்த குருத்தோலை ஞாயிறு அன்று நான் பணியாற்றும் ரசாயனி திருச்சபையில் இளைஞர்களின் உதவியோடு ஓலைகளால் ஆலயத்தை அலங்கரித்தோம். தமிழகத்திலும் இலங்கையிலும் இவைகளை எவரேனும் இன்னும் பெரு வீச்சுடன் செய்தால் மட்டுமே அவை ஒரு மரபை உருவாக்கும்.

நான் முதன் முதலாக ஓலைகளில் பொருட்களைச் செய்ய முற்படுகையில் அவைகள் வெறும் புக் மார்க், அல்லது வாழ்த்து அட்டை போன்று செய்யவே முற்பட்டேன். வேறு எதுவும் அவைகளில் செய்ய இயலாது என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால் அலங்காரங்களைச் செய்ய முயன்றபோது  இருவேறு விதமான வாய்ப்புகள் நமக்கு முன் இருப்பதை அறிந்துகொண்டேன். கைப்பட்டைகள் வேறு ஒரு அகன்ற வாசலைத் திறந்தளித்திருக்கிறது. மேலும் சிறுவர்களைக் கவரும் அழகிய உடனடி விளையாட்டுப்பொருட்களை நம்மால் செய்ய இயலும்இவைகளையும் தாண்டி நாம் வேறு பல பயன்பாட்டுக் காரியங்களையும் முன்னெடுக்கலாம் என்றே தோன்றுகின்றது.

ஓலையில் செய்யப்பட்ட ஒட்டடைக் குச்சி

ஓலையில் செய்யப்பட்ட ஒட்டடைக் குச்சி

எங்களுக்கு மதிய உணவு ஒய் எம் சி யே வில் ஒழுங்கு செய்யப்பட்டிருந்தது. உணவுகளை பாலிதீன்  தாளில் தான் பொதிந்து கொடுக்கிறார்கள். இலைகளில் பொதிந்து கொடுக்கப்பட்ட உணவை நான் எங்குமே பார்க்கவில்லை.  உணவு உண்டுவிட்டு வரும் வழியில் பனைஓலையைக் கொண்டு செய்யப்பட்ட ஒரு துடைப்பத்தைப் பார்த்தேன். அது அங்கே பணியாற்றுகிற எவரோ தன் கைப்படச் செய்தது என்பதைக் கண்டவுடனே உணர்ந்துகொண்டேன். இவ்விதம் செய்யப்படும் பொருட்களுக்கு ஒரு சிறப்பு தன்மை உண்டு. மக்கள் தாம் வாழும் இடத்தில் கிடைக்கும் பொருட்களில் இருத்து சாத்தியப்படும் அத்தனை பொருட்களியும் செய்ய முற்படுவது அம்மக்களின் வாழ்வில் அம்மரத்தின்  முக்கியத்துவத்தையும் மக்களின் படைப்பூக்கத்தையும் நாம் அறிந்துகொள்ளலாம்.

அங்கிருந்து புறப்படுகையில் பாக்கியராஜா அவர்கள் மனைவி, எங்கள் தோட்டத்திலும் பனை மரங்கள் நிற்கின்றன, நீங்கள் உங்களுக்குத் தேவையான காய்ந்த ஓலைகளை எடுக்கலாம் என்று அழைத்தார்கள். சரியென்று அவர்களின் தோட்டத்தைற்குச் சென்றோம். வேலிகளின் அருகில் பனைமரங்கள் வரிசையாக நின்றுகொண்டிருந்தன. அவைகளில் ஒரு பனை மட்டும் கருகி ஆனால் உயிருடன் இருந்தது. எப்படி தீ பிடித்தது என நான் கேட்கையில் “குளவிகள் அந்த மரத்தில் பெரிய கூடு ஒன்றை அமைத்ததாகவும், அதனால் அனேகர் அதைக்குறித்து பிராது தெரிவித்தார்கள் என்பதால் அவற்றை அழிக்க வேண்டியிருந்தது என்றும் குறிப்பிட்டார்கள். குளவிகள் பனை மரத்தில் கூடு கட்டுகின்றன என்ற கருத்தை குறித்துக்கொண்டேன்.  பனை ஏறும் ஆட்கள் ஏதும் இல்லாததால் கடந்த சில வருடங்களாக பனை மரம் பயன்படுத்தப்படாமலே இருக்கிறது என்றார்கள்.

அந்த  தோட்டத்தின் ஒரு பகுதியை வாடகைக்கு விட்டிருந்தார்கள். அங்கே ஒரு வெல்டிங் ஒர்க் ஷாப் இயங்கிக்கொண்டிருந்தது. மிகப்பெரிய காற்றாடி ஒன்றைக் கண்டு இது எதற்காக செய்கிறார்கள் எனக் கேட்டேன். அதற்கு அவர்கள் “திருச்சபைக்கு சொந்தமன ஒரு பண்ணை எங்கள் சொந்த ஊரான முருங்கனில் இருக்கிறது. அவர்களுக்கு காற்றினால் இயங்கும் இந்த நீரேற்றுக் கருவியை நன்கொடையாக வழங்க இருக்கிறோம் என்றார்கள். அப்போது எனக்கு அவர்கள் கூறிய “ஜீவோதயம் பண்ணை” என்ற வார்த்தை மனதிற்குள் தங்கவில்லை ஆனால் அந்த காற்றாடி என் மனதில் இருந்தது. அந்த காற்றடியை நான் மீண்டும் அது நிர்மாணிக்கப்பட்ட இடத்தில் சந்திக்கும் ஒரு வாய்ப்பு அமையும் என நான் அப்போது எண்ணவில்லை.

இன்சுவை

இன்சுவை

எங்களது பயணம் அப்படியே தொடர்ந்தது. மாலை வேளையும் நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. எனக்கு சுனாமியால் பாதிக்கப்பட்ட மற்றொரு இடத்தையும் காண்பிக்க விரும்பி என்னை அழைத்துச் சென்றார்கள். செல்லும் வழியில் ஒரு சந்தை இருந்தது. மீன்கள் விற்பனை செய்யப்படும் சந்தை அது.. ஒரு முழு மீனை வாங்கி சுடலாமா என்று கேட்டேன். மன்னிக்கவும் இன்று நேரம் இல்லை என்றார்கள். அங்கே தானே ஒரு தள்ளுவண்டிக்கருகில்  பாக்கியராஜா  தனது வண்டியை நிறுத்தினார்.  அந்த வண்டியில் இருந்த கண்ணாடி பேழைக்குள் மரச்சீனி கிழங்கை வேகவைத்து பின் பொறித்து எடுத்த துண்டுகளும் அளவில் சிறிதான பருப்புவடைகளும் இருந்தன. இரண்டு பொட்டலங்கள் வாங்கினோம். முக்கியச் செய்தி என்னவென்றால் அதனுடன் கிடைத்த மிளகாய்ப்பொடி சட்னியின் சுவை தான். ஜாஸ்மினுக்கு அன்றே தகவலை அனுப்பிவிட்டேன். கடவுளை வேண்டிக்கொள், இலங்கையின் சுவை என்னை இங்கேயே கட்டிப்போட்டுவிடும் போல என்று. அந்த் மிளகாய்பொடி சட்னியில் வெறும் காய்ந்த மிளகாய், உப்பு மற்றும் மிக சிறிய அளவில் இறால் கருவாட்டை சேர்த்து பொடிக்கிறார்கள் என்று பின்னர் கேள்விப்பட்டேன்.

நாங்கள் சென்ற பகுதியின் ஒரு புறம் கடலும் மறுபுறம் வாவியும் இருந்தது. பல வீடுகள் உடைந்து கிடந்தன. சுனாமி நேரத்தில் கிணறுகளின் உள்ளே பதிக்கப்பட்டிருந்த வட்டுகளைக் கூட, அலை மேலே இழுத்து வந்திருக்கிறதைக் காண்பித்தார்கள். சுனாமியால் பட்டுப்போன பனைமரத்தைப் பார்த்தோம்.  அந்த இடமும் மக்கள் வாழ தடை செய்யப்பட்டிருக்கிறது. என்னை அவர்களின் உறவினரின் தோட்டம் வழியாக வாவிக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். அங்கிருந்து  பார்க்கையில் காலையில் பார்த்த  கலங்கரை விளக்கம் தூரத்தில் அதே கெம்பீரத்துடன் நின்றுகொண்டிருந்தது.  திரும்பி வருகிற வழியில் பெரிதாக காணப்பட்ட பாழடைந்த வீட்டிற்குள் நான் நுழைந்தேன். அந்த வீட்டின் கூரைகள் முழுவதும் பனந்தடியால் செய்யப்பட்டிருந்தது.  12 வருடங்களாக அந்த கூரை விழாமல் இருப்பதுவே ஆச்சரியம்.

என்னை அவர்கள் புளியந்தீவில் கொண்டு விட்டபோது மாலை ஆறுமணிக்கும் மேல் இருக்கும். அவர்களது மகளை பேருந்து நிலையத்தில் சென்று அழைக்கவேண்டியிருப்பதால் இன்னும் தாமதிக்க இயலாது என்று கூறி விடைபெற்றார்கள்.  ஒருநாள் முழுவதும் எனக்காக அவர்கள் ஒதுக்கியது பெரிய விஷயம்.  இருவருக்கும் நெகிழ்ந்தே நன்றி கூறினேன்.

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 11

மார்ச் 13, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 11

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

நெருக்கப்படும் பனை

பனை அபிவிருத்திச் சபையை விட்டு நாங்கள் வெளியே வந்த போது ஒரு படகுத் துறையை பார்த்தோம். படகுத் துறை, பனை அபைவிருத்திச் சபை மற்றும் கலங்கரை விளக்கம் யாவும் மிக அருகிலேயே ஒன்றிற்கு மற்றொன்று எதிர்புறமாக இருந்தன.  எனக்கு படகில் பயணிப்பது பெரும் கவற்சியான ஒன்று இல்லை ஆனால் படகில் சென்றால் அக்கரையில் நிற்கும் பனைமரங்களை இன்னும் அருகில் சென்று காண ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்கும். ஏதேனும் புதிய விஷயங்கள் தென்படலாம் என எண்ணினேன். நாங்கள் படகில் செல்லுவதற்கு எவ்வளவு செலவு ஆகும் என்று கேட்டபோது இலங்கைப்பணம் ரூபாய்1200 என்று சொன்னார்கள். எனக்கு அது மிக அதிக தொகையாகப் பட்டது. பிற்பாடு பார்த்துக்கொள்ளலாம் என விட்டுவிட்டேன். ஆகவே திரு. பாக்கியராஜா அவர்கள் என்னை அதே பகுதிக்கு  தனது வாகனத்திலேயே அழைத்துச் சென்றார்கள்.

கலங்கரை விளக்கம், மட்டக்களப்பு

கலங்கரை விளக்கம், மட்டக்களப்பு

அந்த பயணம் நான் மனதளவில் மிகவும் இரசித்த ஒரு பயணம். உள்ளே செல்லச் செல்ல பனைமரங்களின் திரட்சியைக் காணமுடிந்தது. மிக அதிகமாக பனை மரங்கள் திரண்டு நிற்கிறது என்று கூற இயலாவிட்டாலும் பனையைத்தவிற  வேறு மரங்கள் இல்லாத ஒரு வெளியாக அது இருந்ததைக் காணமுடிந்தது. பெரும்பாலும் பனை மரங்களில் ஆல் மற்றும் அரசு மரங்கள் தொற்றி இருந்ததைக் காணமுடிந்தது.

 

ஆகவே இப் பனை மரங்களும் பயன்பாட்டில் இல்லை என்பதை உறுதியாக கூறமுடிந்தது. போர் ஒரு காரணம் அதைத்தொடர்ந்து சுனாமி வந்தது மற்றுமொரு காரணம். அப்பகுதியில் இருந்த மக்கள் அனைவருமே அப்புறப்படுத்தப்பட்டிருந்தனர். வீடுகளின் அஸ்திபாரங்களும் ஒரு சில இடிபாடுகளும் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தன. குடியிருப்புகள் ஏதும் அப்பகுதியில் இல்லாததால் ஒருவேளை பனையேற்று நின்றிருக்கலாம். பனை மரங்களும் கூட, அவற்றின் மேல் சுனாமி அலையின் தண்ணீர்  புரண்டு சென்றவைகள் மாண்டுபோயின என்று பிற்பாடு சொல்லக்கேட்டேன். மட்டக்களப்பைப் பொறுத்த அளவில் வெறும் 15 அடி உயரமே தண்ணீர் உயர்ந்திருக்கிறது. அப்படியென்றால் பல வடலிகளும் புதிதாய் முளைத்து வருவன மட்டுமே பாதிக்கப்பட்டிருக்கும். பனையின் உயரத்துடன் ஒப்பிடுகையில், 15 அடி என்பது பெரிது அல்ல. 60 அடி வரைக்கும் கூட பனை மரம் வளரும்.

 

டாக்டர் டி. ஏ. டேவிஸ் (T. A. Davis) அவர்கள் நெரிக்கப்படும் பனைகள் குறித்து  ஒரு விரிவான ஆய்வுக்கட்டுரையையே எழுதியிருக்கிறார். தென்னையில் இந்தப் பிரச்சனை வருவதில்லை. பனைகள் மற்றும் ஈச்சமரங்களில்  இவைகள் தொற்றி வளருவதற்கான காரணம் என்ன? பொதுவாக இவ்விதைகள் பறவைகளின் எச்சங்கள் வழியாக பரவிவருவதைக் காணமுடியும். பனை மட்டைகள், அவைகள் வடலியாக இருக்கையில் தென்னை மட்டைகள் போல, தானே விழுவதில்லை. ஏன் வளர்ந்த பின்பும் கூட அதனை மனிதர்களே சுத்தப்படுத்தி  பயன்படுத்தும் நிலையில் இருப்பதை நாம் காண்கிறோம். இவ்வகையில் பனை மட்டைகளில் தொற்றி வளரும் ஒரு விதைக்குத் தேவையான அனைத்து ஊட்டங்களும்  அந்த மட்டையிடுக்குகளில் காணப்படுகிறது. தேவையான ஒளி, தேவையான இருள் காற்றோட்டம், ஈரப்பதம் மற்றும் பாதுகாப்பு அவ்விடத்தில் கிடைக்கிறது. ஆகவே பனைமரங்களில் தொற்றிப்பிடித்து வளர்ந்து சுமார் நூறு வருடங்கள் வாழும் பனைபரம் அழிந்த பின்னும் இம்மரங்கள் எஞ்சி நிற்கின்றன. அடையாறு ஆலமரம் விழுந்தபோது அதன் மையத்தில் ஒரு பனை நின்றிருக்கிறதற்கு அடையாளமாக ஒரு துளை இருந்ததாகச் சொல்லுவார்கள்.

 

அரசு (Ficus religiosa) ஆலமரம் (Ficus Benghalensis) மற்றும் அத்தி (Ficus carica)ஆகிவை ஃபைகஸ் (Ficus) எனும் தாவர பேரினத்தில் உள்ளவைகள். இவைகள் சமயங்களில் புனித மரங்களாகவும் குறியீட்டு தன்மை கொண்டவைகளாகவும் மிக முக்கிய பங்களிப்பாற்றுகின்றன. அரசமரம் பவுத்த மதத்திலும், ஆலமரம் இந்து மதத்திலும், அத்திமரம் ஆபிரகாமிய மதங்களிலும் முக்கிய குறியீடாக பங்களிப்பாற்றுகின்றது. திருமறையில்  காணப்படும் முதல் தாவரம் அத்தி தான். மனிதர்கள் 6500 வருடங்களுக்கு முன்பே அத்தியை பயிரிட்டிருக்கிறார்கள். இந்தியாவிலும் ஆல அரச மரங்கள் மிகவும் வணங்கத்தக்க மரங்களாக இன்றும் மக்கள் மனதில் இருக்கிறது. இந்தியாவில் காணப்படும் ஆல் மற்றும் அரச மரங்கள் யாவும் பனையிலோ அல்லது ஈச்சமரத்திலோ தொற்றி  வளர்பவை. இவைகளை தெரிவுசெய்த மூதாதையின் மனம் கண்டடைந்த தரிசனம் என்ன? அவைகள் தான் இம்மரங்களை சமயக்கூறியீடு பெறும் தன்மைக்கு முன்னகர்த்தியிருக்கிறது என்பது உண்மை.

பனையில் தொற்றியிருக்கும் ஆலமரம்

பனையில் தொற்றியிருக்கும் ஆலமரம்

இம்மரங்கள் மண்ணில் பிறக்காமல் விண்ணில் பிறக்கத் துடிப்பதாலா? அல்லது பனை மரத்தில் பிறப்பதால் இவைகள் மேன்மையானவைகளா? இல்லாவிடில், தன் இனத்தைச் சாராத பனையினை தழுவி நிற்பதால் இணைவு எனும் எண்ணத்துடன் இவைகள் நோக்கப்பட்டடதா? இல்லை, தான் சார்ந்திருந்த பனையினை மெல்ல மெல்ல விழுங்கி அழித்து பிரமாண்டமாக கிளை பரப்பியதால் இவைகள் பிரமிப்புடன் நோக்கப்பட்டு சமயங்களில் இக்குறியீட்டு தன்மைகளை அடைந்ததா? அல்லது அழித்த பனை மரத்தின் வடுவை தன்னுள் ஒரு வெற்றிடமாக ஏந்தியிருப்பதாலா? பிறத்தலும் இணைவும் அழிவும் எஞ்சிய  வடுக்களும் சமயங்களால் தவிர்க்க முடியாத பேசு பொருள்கள் தானே?

நம்பிக்கை அளிக்கும் இளம் பனங்கன்றுகள்

நம்பிக்கை அளிக்கும் இளம் பனங்கன்றுகள்

அப்பகுதிகளில் இருந்த மணற்பரப்பில் பனை விதைகள் ஊன்றப்பட்டு முதல் ஒரிரு இலைகள்  வெற்றி எனக் கூறி நிற்பது போல் நின்றுகொண்டிருந்தன. பனையினை எதிர்காலத்திற்கென வளர்த்தெடுக்கும் ஒரு முயற்சியில் இலங்கை அரசு தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொண்டுள்ளதை அது காண்பிக்கிறது. மேலும் சுனாமியால் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் அதுவும் ஒன்று ஆகவே  எதிர்காலத்தினை மனதில் கொண்டு பனை மரத்தினை நட்டு, அப்பகுதிகளை பேணி காக்கிறார்கள். இவ்விதமான ஆளரவமற்ற  இடங்கள் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். ஆனால் அவ்விடத்தில் ஆளரவமற்றுப்போனதன் பின்னணியம் விரும்பத்தக்கதாக இல்லை.

பனைமட்டையால் வேலி

பனைமட்டையால் வேலி

பனை மரங்கள் அதிகமாக இருப்பதால் தானோ என்னவோ அங்கே  பனை மட்டையை வைத்து வேலிகளில் அமைத்திருந்தார்கள். இலங்கையில் ஒரு பனை மட்டையின் விலை 6 ரூபாய் இந்திய பணத்தில் வெறும் 3 ரூபாய் கூட வராது தான். மிகவும் சிக்கனமான  காலத்தால் தொன்மையான வேலியமைப்பு. மேலும் சூழியலுக்கு இணக்கமானதும் கூட. என்னைப் பொறுத்தவரையில் மட்டக்களப்பில் இவ்வித வேலிகள் அமைக்க பனை மரங்களிலிருந்து மட்டைகள் எடுக்கப்படாமலிருந்தால் இன்னும் அனேக பனை மரங்கள் ஆல மரத்திற்கும்  அரச மரத்திற்கும் தங்குமிடமாகிப்போய்விடுமோ?

 

ஆனால் இலங்கையைப் பொறுத்த அளவில் இவைகளை தழுவி நிற்கும் ஒன்றாகவே நான் காண முற்படுகிறேன். ஒன்றை  பற்றிக்கொண்டு பிறிதொன்று வளர்வது முக்கியமான குறியீடாக இருக்கிறது. இந்த இணைவின் சூழியல் முக்கியத்துவத்தையும், அரசியல் மற்றும் சமய ஒன்றுதலையும் அந்தந்த துறைகளில் உள்ள அறிஞர்களே திறம்பட நமக்கு விளக்க இயலும்.

 

ஒருவேளை இவ்விதம் பனை மரத்தில் அரசமரமோ அல்லது ஆலமரமோ பற்றிப்பிடித்து வளர்கையில், பனை மரம் அழிந்து போய்விடுமே என அஞ்சத்தேவையில்லை. நான் ரசாயனியில் பார்த்த பனை மரத்தில்  சரிபாதியாக ஒரு ஆலமரம் பற்றிப்பிடித்து கிளை பரப்பியிருக்கிறது. அதில் கிடைக்கும் கள்ளிற்காக ஒரு பனைத்தொழிலாளி அதில் ஏறுவதையும் நான் கண்டிருக்கிறேன். பொதுவாக குறைவாக பதனீர் கிடைக்கும் மரங்களை குமரி மாவட்டத்தில் கள்ளப்பனை (திருட்டுத்தனம் செய்யும் பனை) என்று குறிப்பிடுவார்கள். இங்கு ரசாயனியில், நல்ல ஊற்றுள்ள மரங்களை மட்டுமே பனைத்தொழிலளிகள் தெரிவு செய்வார்கள். அப்படி இருக்கையில் இரு மரங்களும் இணைகையில் பெரிதாக ஒன்றும் ஆகிவிடப்போவதில்லை. பனை மரத்தின் உறுதியான வெளிப்புறத் தோடும் அதனை அதன் வாழ்நாள் முழுவதும் அதனை நெருக்கும் மரத்திலிருந்து  பாதுகாக்கிறது என்றே எண்ணுகிறேன். ஆனால் பனையை பேணுவோர் இல்லாவிடில் இவ்வித இணைவு என்பது இணைவாக கருதப்படாது மாறாக ஆக்கிரமிப்பாக, நெருக்கும் உத்தியாகவே எடுத்துக்கொள்ளப்படும்.

 

நான் கிறிஸ்தவ நோக்கில் பனையைக் காண முற்பட்டாலும், கிறிஸ்தவ புரிதலுடன் அதனை அணுகினாலும், பிற சமயங்களிலும் பனை அதி முக்கிய குறியீட்டு தன்மைகளுடனும் வழிபாட்டு முக்கியத்துவத்தையும்  கொண்டிருப்பதை மறுக்க மனம் ஒப்பவில்லை. ஆகவே பனையினை சமயங்களின் பொதுவான புனித மரம் என்றேன் நான் கொள்ளுகிறேன். எனது சமயத்திற்குள் வைத்து அதை நான் ஆராய்கையில், எவ்விதம் எனது சமயம் பனை மரத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும் எனவும் அதனைச் சார்ந்து வாழும் மக்களின் வாழ்வில் கிறிஸ்தவம் பாராமுகம் கொண்டு இருக்கலாகாது என்பதையும் முன்மொழிகிறேன். இவைகளையே அனைத்து சமயங்களிலும் தத்தமது புரிதல்களுடன் முன்னெடுக்க விழைகிறேன். அவ்விதம் எடுக்கப்படும் முயற்சிகளில் சமயம் சாராதவர்களும் தங்கள் பங்களிப்பை இயற்கை ஆர்வலர் எனும் நோக்கில் பகிர்ந்து கொள்ள அழைப்பை விடுக்கிறேன். இவ்விதமாக இணைந்தாலொழிய பனையின் பயன்களை நம் சந்ததி சுவைக்க இயலாது.

 

இலங்கைப் பயணத்திற்கான எனது கடித போக்குவரத்திலும் இவைகளையே நான் சுட்டிக்காட்டியிருந்தேன். பல சமயங்கள் சொந்தம் கொண்டாடும் பனையை நாமும் சொந்தம் கொண்டாடுவது நமது சுய லாபத்திற்கா அல்லது பனையும் அப்பனை சார்ந்த மக்களின் வாழ்வும் துளிர்பதற்கா? எங்கே நாம் அவர்களை தவறவிட்டோம். நம் அவர்களோடு இணைந்து பயணிக்காதது ஏன்? திருச்சபை ஏன் இவ்விதமாக  தன்னை அன்னியப்படுத்திக்கொண்டுள்ளது? அல்லது நாம் இம்மக்களுடன் அன்னியப்பட்டிருக்கிறோம் எனும் அடிப்படைப் புரிதலாவது இருக்கிறதா?  இவ்விதம் ஏற்படும் இடைவெளிக்கு என்ன காரணம் என ஏதேனும் ஆய்வுகள் உள்ளனவா?

 

இத்தேடல்கள் எவரோ ஒருவருக்கு இருக்குமென்றால் அது பயன் விளைவிக்காது, ஆனால் இதுவே திருச்சபையின் பணிகளின் மத்தியில் இணைவு கொண்டு இதற்கெனவும் மன்றாட்டுகளும் பணிகளும் அமையுமென்றால் நாம் சற்றே பனைக்காக களமிறங்கியிருக்கிறோம் என்பது பொருள். இன்று கிறிஸ்தவர்கள்  ஓலைகளை தூக்கியபடி பவனி செல்லுவதை விட பனை மரங்களை நட்டு, குருத்தோலை  ஞாயிறை அனுசரிப்பது அர்த்தம் பொதிந்ததாக காணப்படும்.

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 10

மார்ச் 11, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 10

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

ஓலைப்பூக்கள்

மறுநாள் காலையில் கதவு தட்டப்படும் சத்தம் கேட்டது. காலையில் நம்மை எழுப்பும் ஒரு உத்தியாகவே “பெட் காபி” இருக்கிறது போலும். எழும்பியபோது காலை ஆறுமணி. ஒருநடை சென்றால் என்ன என்று நினைத்துக் கிளம்பினேன். மிக அதிக தூரம் செல்லாமல் எனக்கு பழக்கப்பட்ட இடங்களிலேயே சுற்றினேன். காலை 7. 30 மணிக்கு காலை உணவும் அதன் பின் 9 மணிக்கு என்னை அழைத்துச்செல்ல ஒருவர் வர இருப்பதாகவும் போதகர் டெரன்ஸ் கூறினார்கள். ஆகவே வேகமாக  அறைக்கு வந்தேன்.

 

அருகில் இருந்த பள்ளிக்கூடத்திற்கு மாணவிகள் வந்துகொண்டிருந்தனர். ஒரு போக்குவரத்துத்துறை காவலாளி  நின்று அனைவரும் பத்திரமாக  பள்ளிக்குச் செல்ல வாகனங்களை நிறுத்தி உதவி செய்துகொண்டிருந்தார். இக்காட்சி மிக முக்கியமானது. சாலைவிதிகளில் பாதாசாரிகளுக்கான முக்கியத்துவத்தை சிறு வயதிலிருந்தே அவர்கள் புரிந்துகொள்ளுகிறார்கள். சாலை விதியை ஒரு தலைமுறை மதிக்கவேண்டுமென்றால் அத்தலைமுறைக்கு ஒரு முன்மாதிரி வேண்டும். வாகனங்களை வைத்திருப்போர் கூட மிகவும் கவனமாக ஓட்டுவதைப் பார்த்தேன். ஒருவர் சாலையை கடக்க எத்தனிக்கிறார் என ஓட்டுனர் உணர்ந்தால் போதும், அவர் வாகனத்தை நிறுத்திவிடுவார். மும்பையில் ஒரேநேரத்தில் வாகனமும்  மக்களும் சாலையைக் கடந்து சென்றுகொண்டிருப்பதை பார்க்கலாம்.

 

ஜனவரி மாதம் மாங்காய்கள் குலைத்து தொங்குவதையும் அனேகமாக பறிப்பர் இன்றி  அவைகள் உதிர்ந்து விழுகிறதையும் கண்டேன். முதல் நாள் பயணத்தில் இதற்கு நேர் எதிர் மறையான காட்சியை நான் கண்டிருந்தேன். சாலையின் இரு மருங்கிலும் மக்கள் தங்கள் வீட்டின் முன் ஒரு திடீர் கடையை திறந்திருந்தார்கள். தங்கள் தோட்டத்தில் விளைந்த பொருட்களை அவர்கள் அதில் வைத்து விற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள். கண்டிப்பாக அது அவர்களின் ஒருநாள் தேவையை பூர்த்தி செய்யும் என்பது கண்கூடு. இவ்விதமான ஒரு கருத்தூன்றிய பராமரிப்பு அனைத்துத் தாவரங்களுக்கும் தேவையாகிறது. மாறுபட்ட சீசனில் விளையும் காய்கனிகள் நல்ல வருமானத்தைக் கொடுக்கும். அவ்விதம் மாங்காய்களையும் முருங்கைக்காய்களையும் விற்று நானே மீன் வாங்கியிருக்கிறேன்.

 

இன்று பெரும்பாலும் மக்களின் நேரம் தொலைக்காட்சியிலும், கைபேசியிலும் வீணான அனைத்து காரியங்களிலும் செலவுபடுத்தப்படுகிறது. இயற்கையைப் பேணுவது அன்றாட நிகழ்ச்சியின் ஒரு பகுதியிலிருந்து மாறி மரம் நடும் விழாவாக சுருங்கிப்போனது. அதில் மக்களின் பங்களிப்பென்ன அதன் பயனாளிகள் யார் எனக் குறிப்பிடப்படாத மரம் நடும் முயற்சிகள் யாவும் தோல்வியையே சந்திக்கும். பொதுவாக மரம் நடப்படும் பகுதியில் உள்ள மக்களின் ஆதரவோடும், அவர்கள் பயன் பெறும் வகையிலும் மரங்கள் நடப்பட்டாலே பயனுண்டு. இல்லையென்றால் மழை வேண்டி செய்யும் பிரார்த்தனையின் அளவு கூட மரம் நடும் விழாக்கள் பயன் தருவது இல்லை. அது மரம் நடுவோரை குறித்த ஒரு நல்ல பிம்பத்தை மட்டுமே  முன்னிறுத்தும் ஒரு நிகழ்ச்சியாக மாறி விடுகிறது. இவ்வகையில் பார்க்கையில் இயேசுவின் மலைப்பொழிவு கூற்றே நினைவிற்கு வருகிறது.

 

“மக்கள் பார்க்க வேண்டுமென்று அவர்கள்முன் உங்கள் அறச் செயல்களைச் செய்யாதீர்கள். இதைக் குறித்து நீங்கள் எச்சரிக்கையாய் இருங்கள். இல்லையென்றால் உங்கள் விண்ணகத் தந்தையிடமிருந்து உங்களுக்குக் கைம்மாறு கிடைக்காது. நீங்கள் தர்மம் செய்யும்போது உங்களைப்பற்றித் தம்பட்டம் அடிக்காதீர்கள். வெளிவேடக்காரர், மக்கள் புகழ வேண்டுமென்று தொழுகைக் கூடங்களிலும் சந்துகளிலும் நின்று அவ்வாறு செய்வர். அவர்கள் தங்களுக்குரிய கைம்மாறு பெற்றுவிட்டார்கள் என உறுதியாக உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். நீங்கள் தர்மம் செய்யும்போது, உங்கள் வலக்கை செய்வது இடக்கைக்குத் தெரியாதிருக்கட்டும். அப்பொழுது நீங்கள் செய்யும் தர்மம் மறைவாயிருக்கும்; மறைவாய் உள்ளதைக் காணும் உங்கள் தந்தையும் உங்களுக்குக் கைம்மாறு அளிப்பார்.” (மத்தேயு 6: 1 – 4 திருவிவிலியம்)

 

காலை ஒன்பது மணிக்கு என்னை அழைக்கும்படி திரு. பாக்கியராஜா மற்றும் அவரது மனைவி, தங்கள் வாகனத்துடன்  வந்தார்கள். எனக்கு மட்டக்களப்பை காட்டித்தரும் பொறுப்பை அவர்கள் போதகரிடத்தில்  கூறி ஏற்றிருக்கிறார்கள். அவரது மனைவி என்னைப்பார்த்து புன்னகைத்து  ‘போதகரய்யா, எங்கட மகளுட படத்தை ஓலையில நீங்க கீறி தந்ததை நாங்க பாத்தோம்” என்றார்கள். எனக்கு நினைவில்லை அனேகருடைய படத்தை கோட்டைமுனைத் திருச்சபையில் நான் ஓலையில் செய்து  கொடுத்தேன். எவராயிருக்குமென என்னால் யூகிக்க முடியவில்லை, ஆனால் அவர்கள் அதனை மிகப்பெரும் பொக்கிஷம் என கருதியிருக்கிறார்கள் என்று உணர்ந்தேன். அடிக்கடி அவர்கள் “போதகரைய்யா” என்று அழைத்தது இலங்கைத் திருச்சபையினருக்கே உரித்தான அழகிய விளி.

 

முதலில் என்னை அங்கிருந்த ஒய் எம் சி யே (YMCA) விற்கு அழைத்துக்கொண்டு போனார்கள். மட்டக்களப்பு ஒய் எம் சி யே மிகவும் சிறப்பாக செயல்பட்டு வரும் ஒரு கிறிஸ்தவ நிறுவனம். கடந்த 1971  ஆம் ஆண்டு மட்டக்களப்பில் துவங்கப்பட்ட இன்நிறுவனம், பெருமளவில் தன்னை மக்கள் பணிக்காக ஈடுபடுத்திக்கொண்டுள்ளது. குறிப்பாக சுனாமி நேரத்தில், மிக அதிகமாக பாதிக்கப்பட்ட இடங்களில் மட்டக்களப்பும் ஒன்று. ஆகவே இப்பகுதியில் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு  ஒய் எம் சி ஏ தனது சேவைகளை, தனது உலகளாவிய செல்வாக்கால் சிறந்தமுறையில் செய்து தந்திருக்கிறது.   மாத்திரம் அல்ல உள்நாட்டுப் போரால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் வாழ்விலும் நம்பிக்கை அளிக்கும் வண்ணமாக பல தொடர் பணிகளில் ஈடுபட்டிருக்கிறது. ஓலைக் கைப்பணி பயிற்சிகள் அவைகளுள் தவறாது இடம்பெறும் ஒன்று.

 

என்னை அங்கே அழைத்துச்செல்லுவதற்கு மேலும் ஒரு முக்கிய  காரணம் இருந்தது. செவிபுலன் அற்ற மற்றும் பேச்சு திறன் குன்றிய  குழந்தைகளுக்கு என ஒரு பள்ளிக்கூடம் ஒய். எம் .சி . ஏ நடத்துகிறது.  அப்பிள்ளைகள் அனைவரும் அபாரமான திறமை வாய்ந்தவர்கள்.  சிறப்பாக கைவினைப்பொருட்கள் போன்றவற்றைச் செய்வதில் தனித்திறமை கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை, அவர்கள் அந்த பள்ளிகூடத்தைச் சுற்றிக்காட்டியபோது  தெளிவாகத்  தெரிந்தது. அவர்களுக்கு ஒரு நிகழ்ச்சியை செய்யலாமே என்பது திரு. பாக்கியராஜா அவர்களின் விருப்பம்.. அந்தச் சிறு பிள்ளைகளுக்கு மதியம் 12 மணிக்கு மேல் தான் நேரம் கிடைக்கும் என்பதால் நிகழ்சிக்கான ஆயத்தங்களைச் செய்துவிட்டு அங்கிருந்து புறப்பட்டோம்.

பாக்கியராஜா மற்றும் அவரது மனைவி

பாக்கியராஜா மற்றும் அவரது மனைவி

என்னை அவர்கள் அழைத்துச் செல்லும் வழியில் செவ்விளநீர்கள் இருந்த ஒரு சாலையோரக்கடையின் அருகில் வாகனத்தை நிறுத்தினார்கள். அங்கே கிட்டத்தட்ட அரை லிட்டர் அளவு பெரிதாக  இருக்கும் ஒரு பெரிய கண்ணாடி கோப்பையில் இளநீரில் ஐஸ் மற்றும் சீனி போட்டு கலக்கி கொடுக்கிறார்கள். இலங்கையின் முக்கிய உணவு  பட்டியலில் இடம்பெற வேண்டிய ஒரு சுவை மிகுந்த பானம் இது. மெய்மறந்து குடித்தேன். வெயிலுக்கு நன்றாக இருந்தது.

 

சுற்றிலும் இருக்கும் பனைமரங்களை நான் புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டிருந்தபோது ஒரு வாலிபன் வந்து தன்னை அறிமுகப்படுத்தினான். கோட்டைமுனை திருச்சபையில் தான் அங்கத்தினர் என்றும் பயிற்சிக்கு தான் வர இயலவில்லை எனவும், அருகில் தான் பணிபுரிகிறேன் என்றும் சொன்னான். வாலிபர்களை ஏதோ ஒரு வகையில் ஓலை ஈர்த்துக்கொண்டது என்பது நான் கண்ட உண்மை.  இன்று வாலிபர்கள் இயற்கையோடு ஒன்றி கலந்து உறவாடும் வாய்ப்பினை விரும்புகிறார்கள். ஆகவே திருச்சபை இயற்கை சார்ந்த தனது சிந்தனைகளை சீர்தூக்கிப்பார்ப்பது நலம். இயற்கையுடன் அவர்களை ஒன்றிணைக்கும் நிகழ்ச்சிகள் திருச்சபையில் தவறாது நடைபெறவேண்டும். குறிப்பாக மூன்றாம் உலக நாடுகளில் பனை சார்ந்த ஒரு மாறுதலை இளைய சமூகம் முழுமனதுடன் வரவேற்க சித்தமாக இருக்கிறது. ஆனால் அதனை அவர்களுக்கேற்ற வடிவில் கொடுக்கும் தொழில் நுட்பத்தை நம் திருச்சபைகள் வளர்த்துக்கொள்ளவில்லை என்பதே உண்மை.

மீனவர்கள் பிடித்துவந்த உயிருள்ள மீன்கள்

மீனவர்கள் பிடித்துவந்த உயிருள்ள மீன்கள்

அங்கிருந்து என்னை மட்டக்களப்பு கலங்கரை விளக்கம் நோக்கி அழைத்துச் சென்றர்கள். அந்த பாதையே மிக அழகாக இருந்தது. வழியில் மீனவர்கள் மீன்களை துடிக்கத் துடிக்க பிடித்துக்கொண்டு வந்ததைப் பார்த்தோம். மீனின் விலை கிலோ 150 இலங்கை ரூபாய் மட்டுமே. மட்டக்களப்பில் மீன் விற்கவேண்டுமென்றால் அது உயிருடன் இருக்கவேண்டும். இல்லையென்று சொன்னால் அதனைக் கருவாடாக மாற்றிவிடவேண்டும். நாங்கள் தொடர்ந்து பயணிக்கையில் தொலைவில் அந்த கலங்கரை விளக்கம் எங்களை அழைத்தபடி நின்றுகொண்டிருந்தது. வாவியின் அருகிலுள்ள சாலை வழியாக பயணிப்பது பேரின்பம். நாங்கள் கலங்கரை விளக்கம் வந்தபோது அதன் எதிரிலேயே “பனை அபிவிருத்தி சபை” இருந்தது. என்னை அதற்காகவே அழைத்துக்கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள்.

பனை அபிவிருத்திச் சபை முன்னால்

பனை அபிவிருத்திச் சபை முன்னால்

பனை அபிவிருத்தி சபையின் தலைமைச்செயலகம் யாழ்பாணத்தில் இருக்கிறது. அதன் ஒரு அங்கமாக மட்டகளப்பில் பனை அபிவிருத்தி சங்கம் செயல்படுகிறது. இதில் மட்டக்களப்பைச் சுற்றியுள்ள பல கிராமங்களில் இருந்து பயிற்றுனர்கள் வந்து செல்லுகிறார்கள். ஒவ்வொருவரும் தான் கற்றுக்கொண்டவைகளை பிறருக்கும் கிராம மக்களுக்கும் எடுத்துக்கூறுகிறார்கள். யுஎஸ்எய்ட் (USAID) சார்பில், ஒரு அழகிய விற்பனைக்கூடம் கட்டிகொடுத்திருக்கிறார்கள். மிக அழகிய ஓலை பூச்செண்டுகளை அங்குள்ளவர்கள் அமைத்திருந்தார்கள். இந்தியாவில் நான் பார்த்த  அனைத்து பூச்செண்டுகளை விடவும் இலங்கையில் அவர்கள் செய்திருந்தது மிக அழகாக இருந்தது. ஒன்றை நானே வாங்கவேண்டும் என நினைக்குமளவிற்கு அது கண்ணைக்கவரும் வகையில் அமைக்கப்பட்டிருந்தது.

பனைஓலையில் செய்யப்பட்ட ஆர்கிட்

பனைஓலையில் செய்யப்பட்ட ஆர்கிட்

ஓலைகளில் அவர்கள் வண்ணம் ஏற்றிய நுட்பத்தை நான் அறிவேன். இருமுறை சாயமேற்றும் முறை அது. முதலில் சாயம் ஏற்றும் வண்ணம் மெல்லியதாகவும் இரண்டாம் முறை சயம் ஏற்றுகையில் வேறு அடர்த்தியான வண்ணத்தில் ஒலையில் பாதியளவை மட்டுமே முக்கி எடுப்பது. இவ்விதம் செய்கையில், ஓலையில் வண்ணங்கள் அடர்த்தியிலிருந்து மென் வண்ணங்களாகவும், மென் வண்ணத்திலிருந்து வெளிறிய வண்ணமாகவும் இதழ்களை அமைக்கும் நுட்பம் அது. மலரிதழ்கள் சுருங்கியும் விரிந்தும் காணப்பட்டன என்றாலும் அவைகளில் ஒரு செய் நேர்த்தி காணப்பட்டது. அதை எப்படிச் செய்கிறார்கள் என அறிய விழைந்து அருகிலேயே இருந்த அவர்கள் பயிற்சி மையத்திற்குச் சென்றோம். சுமார் 20 பெண்கள் வரை குழுமியிருந்த அந்த கூட்டத்தில் என்னை பாக்கியராஜா அவர்கள் அறிமுகப்படுத்தினார்கள்.

பனை அபிவிருத்திச் சபை பயிற்சியாளர்களுடன்

பனை அபிவிருத்திச் சபை பயிற்சியாளர்களுடன்

சற்றே அசிரத்தையாக என்னை கவனித்தவர்கள், நான் கொண்டுசென்றிருந்த படங்களைப் பார்த்தவுடனேயே மிகவும் உற்சாகமாகிவிட்டார்கள். என்னைச் சுற்றி வளைந்து கொண்டார்கள். இலங்கை முழுவதிலும் இவ்விதம் ஒரு கலை வடிவம் கிடையாது. எங்களுக்கு பயிற்சி தாருங்கள் எனக் கேட்டார்கள். மேலும் காய்ந்த ஓலைகளில் நான் இவ்விதம் பொருட்களைச் செய்கிறேன் என்பதை அவர்களால் நம்பவே முடியவில்லை. எப்படி இவைகளைச் செய்கிறீர்கள் என கேட்டார்கள். செய்முறை விளக்கம் அளித்தேன். அங்கே அன்று அவர்களுக்கு பயிற்சி அளிக்க இயலவில்லை. தங்கள் நிர்வாக அதிகாரியைத் தொடர்புகொள்ள  வேண்டி எனக்கு எண்ணைக் கொடுத்தார்கள்.  பாக்கியராஜா அவர்களைத் தொடர்பு கொண்டபோது, தான் வேலை விஷயமாக வெளியில் இருப்பதாகவும் வருவதற்கு நேரம் ஆகும் என்றும் சொன்னார்கள். மேலும் நான் யாழ்பாணம் செல்லுவேனென்றால் அங்கே என்னை சந்திக்க அவரது உயர் அதிகாரிகளை தான் கேட்டுக்கொள்ளுவதாகவும் அவர் கூறினார்.

ஓலை இதழ்களில் சுருக்கங்கள் ஏற்படுத்தும் கருவி

ஓலை இதழ்களில் சுருக்கங்கள் ஏற்படுத்தும் கருவி

பனை என்றாலே ஏன் யாழ்பாணம் என்று அனைவரும் கூறுகிறார்கள் என்று எனக்குப் புரியவில்லை. இலங்கையின் மட்டக்களப்பு பகுதியில் கூடத்தான்   அனேக பனை மரங்கள் இருக்கின்றதை நான் என் கண் முன்னே காண்கிறேன், ஆனாலும் யாழ்பாணம் நோக்கி செல்லவே அனைவரும் கைகாட்டுவதை ஆச்சரியத்துடன் கவனித்தேன். ஆகவே யாழ்பாணத்தை காணாமல் திரும்புவதில்லை என உறுதி பூண்டேன். ஆனால் நான் யாழ்பாணம் செல்ல ஏற்கனவே ஜோசப் அவர்கள் நிகழ்ச்சிகளை ஒழுங்கு செய்திருந்தார்கள் என்பதை அப்போது நான் அறிந்திருக்கவில்லை. பெரும்பாலும் நான் சந்தித்தவர்கள் பனையைக் குறித்து நான் பேசுகையில், நாங்கள் யாழ்பாணத்துக்காரர்கள் என சொல்லத் தலைப்படுவதை கவனித்திருக்கிறேன். அது பனைக்குரியவர்கள் நாங்கள் எனும்  பெருமிதம் தொனிக்கும் குரல் என்பதையும் நான் கவனிக்க தவறவில்லை.

ஓலை இதழ்களில் பயிற்சியளிக்கும் சகோதரி

ஓலை இதழ்களில் பயிற்சியளிக்கும் சகோதரி

ஓலைகளில் வளைவும் நெளிவும் எப்படி வருகிறது என்பது எனக்குப் பெரிய கேள்வியாக இருந்தது. அதனை அவர்கள் எனக்கு விளக்க முடியுமா என்று கேட்டேன். உற்சாகமாக ஒரு சகோதரி முன்வந்தார்கள். ஓரு நீண்ட இரும்பு கம்பியின் ஒரு ஓரத்தில் ஒரு கோலிக்குண்டை விட சிறிதான ஒரு இரும்பு குண்டை ஒட்டியிருந்ததைக் காண்பித்தார்கள். பிற்பாடு ஒரு சிறு மணல் மூட்டையை எடுத்து மேஜைமேல் வைத்தார்கள். ஓலைகளில் இதழ்களை வெட்டியபின்பு, அந்த ஓலை இதழை மணல் மூட்டையின் மேல் வைத்துவிட்டு  கூறினார்கள், இந்த இரும்பு குண்டை நெருப்பில் சரியான அளவு வெப்பத்தில் சூடாக்கி பின் இந்த ஓலையின்மேல் வைத்து அழுத்தினால்  இந்த ஓலை வளைவு நெளிவு கொண்டு உயிரோட்டமுள்ள ஒரு பூவின் இதழ்களைப்போல் ஆகும் என்றார்கள். ஆம், அவர்கள் ஆர்கிட் போன்ற மலர்களைக்கூட இதே உபாயத்தை பயன்படுத்தி தத்ரூபமாக உருவாக்கியிருந்தார்கள்.

கார்மென், மலர் சீரமைப்பாளர்

கார்மென், மலர் சீரமைப்பாளர்

சுவிச்சர்லாந்தில் எனக்கு கார்மென் ரோத்மேயர் என்ற ஒரு தோழி உண்டு. அவர்கள் பூக்களை மட்டும் வைத்து அலங்காரம் செய்யும் கலையைக் கற்றவர்கள். நான் மார்த்தாண்டம் பனைத் தொழிலாளர் வளர்ச்சி சங்கத்தில் இருந்தபோது தான் அவர்களை முதன் முறையாக சந்தித்தேன். அன்று அவர்களுடன் வந்த ஒருவருக்கு பிறந்த நாள். ஆகவே கார்மென் அவர்கள் தானே எங்கள் தோட்டத்திலிருந்து பறித்த செம்பருத்தி பூ, தெற்றிப் பூ மற்றும் அங்கிருந்தே பறித்த சாதாரண இலைகளைக் கொண்டும் ஓலைகளைக் கொண்டும் கையடக்க மலர்செண்டு ஒன்றைச் செய்து பரிசளித்தார்கள். அந்த செண்டை சுற்றியிருந்தது காய்ந்த வாழையிலை. ஆனால் அதன் வடிவ நேர்த்தியில் நான் மனதை பறிகொடுத்தேன். இந்திய அளவில் இத்தகைய அழகிய வடிவங்களைச் செய்யும் எவரையும் நான் பார்த்தது இல்லை. சுமார் 10 வருடங்களுக்குப் பின்பு தொடர்பு கொண்டபோது அவர்கள் தான் இக்கபானா (Ikebana) எனும் ஜப்பானிய பூ அமைக்கும் கலையை பயின்று வருவதாக கூறினார்கள். என்னால் நம்பவே இயலவில்லை. அவர்களே தன்னளவில் ஒரு பெரும் கலைஞர் தான் மேலும் எதற்காக இப்படி படிக்கிறீர்கள் என்று கேட்டேன், “இக்கபானா தனித்துவமான கலை, நான் அதனை முறைப்படி கற்கவேண்டும் என விரும்பினேன்” என்றார்கள். இக்கபானாவில் கடுமையான சட்டதிட்டங்களுக்கு உட்பட்டே நாம் ஒரு மலர்கொத்தை அமைக்க இயலும், கண்பதற்கு எளிமையாக இருந்தலும் வடிவில் அது முழுமை கொண்டிருக்கும். அப்படியான ஒரு கலைப்படைப்பை ஓலையில் கூட கொண்டுவர இயலும். நாம் தான் அதற்கு ஆயத்தமாக வேண்டும்.

கார்மென் அமைத்த மலர் அலங்காரம்

கார்மென் அமைத்த மலர் அலங்காரம்

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 9

மார்ச் 10, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 9

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

மட்டு மாநகரும் புட்டும்

பனை சார்ந்த வாழ்க்கை முறை இலங்கையில் இருக்கிறது என்பதை அனைத்து வீடுகளில் உள்ள அடுக்களைகளும் சொல்லிக்கொண்டிருக்கின்றன. காலையில் எங்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட புட்டினை (பிட்டு) எவ்வாறு அவித்தார்கள் எனக் கேட்டேன். அவர்கள் அதற்கு புட்டு அவிக்கும் ஒரு ஓலைப் பெட்டியை காட்டினார்கள். கூம்பு வடிவில் கவிழ்த்து வைக்கப்பட்ட தொப்பிபோன்று  காணப்பட்ட அதனை “நீற்றுபெட்டி” என்று குறிப்பிடுகிறார்கள். இலங்கையைப் பொறுத்த அளவில் நீற்றுப்பெட்டி செய்வது ஒரு மிகப்பெரும் தொழில் வாய்ப்பு. எங்கெங்கும் மக்கள் அதனைச் செய்து விற்பதைப் பார்த்தேன்.

பயன்படுத்திய நீற்றுப்பெட்டி

பயன்படுத்திய நீற்றுப்பெட்டி

தனிப்பட்ட முறையில் நான் மிகவும் அஞ்சி ஓடும் உணவு புட்டு. புட்டைச் சாப்பிடச் சொல்லுவது என்பது என்னை கொல்ல கொண்டுச் செல்லுவது போல. கதறி கண்ணீர்மல்கி விட்டுவிடுங்கள் என்று கெஞ்சுவேன். எனது தொண்டையத் தாண்டி புட்டு உள்ளே செல்லவே செல்லாது. தண்ணீர் ஊற்றி, தேனீர் ஊற்றி அதை நான் உள்ளே அனுப்புவேன். அம்மாவும் ஜாஸ்மினும்   இந்த விஷயத்தில் மட்டும் என்னிடம் கருணைக் காட்டுவது கிடையாது. புட்டு பயறு பப்படம் (அப்பளம்) மற்றும் பழம் என ஒரு வரிசை குமரி மாவட்டத்தில் உண்டு.  கேரளாவில் பரவாயில்லை , புட்டுடன் கடலைக்கறியும் போத்துக்கறியும் கிடைக்கும். இலங்கையில் உள்ளவர்கள் அனைவரும் புட்டினைக் கொடுத்தே தங்கள் அன்பினை வெளிப்படுத்துபவர்கள். நல்லவேளையாக அனைவரும் “சொதி” என்னும் தேங்காய் பால் குழம்பினை புட்டுடன் இணைத்து குழைத்துச்  சாப்பிடக் கொடுத்தார்கள். மீன் குழம்பும் கிடைத்ததால் புட்டின் இனிய பக்கத்தையும்  கண்டு ருசிக்கும் பாக்கியம் கிடைத்தது.

இலங்கையில் புட்டு அவிக்கும் நீற்றுப்பெட்டி இல்லாத வீடுகள் குறைவு. நீற்றுப்பெட்டியினை அவர்கள் எடுத்து அதில் மாவு நிறைத்து அதனை இதற்கென அமைத்து வைத்திருக்கும் புட்டு குடத்தின் உள்ளே வைத்து அவிக்கிறார்கள். நமது புட்டுக்குடத்துடன் ஒப்பிடுகையில் அதன் கீழ் பகுதி சற்று அகலமாகவும் மேல் பகுதி உயரம் குறைந்தும் காணப்படுகிறது.

குமரி மாவட்டத்திலும் ஓலை புட்டு செய்யும் வழக்கம் உண்டு எனச் சொல்லுவார்கள். நான் பார்த்தது இல்லை. ஆனால் எனது மனதிற்குள் ஓலைப்புட்டு விற்கும் கடைகள் துவங்கப்பட்டால் அவைகள் பெருமளவில் மக்களை ஈர்க்கும் என்றே கருதுகிறேன். பண்பாடு சார்ந்த உணவுகளும் அவைகளைச் செய்யும் கருவிகளும் வழக்கொழிந்துவிட்டச் சூழலில் இப்படிதான் மீட்டெடுக்க முடியும் போலும்.

புதிதாய்ச் செய்த நீற்றுப்பெட்டிகள்

புதிதாய்ச் செய்த நீற்றுப்பெட்டிகள்

மேலும் மூங்கில் குழாய்களைகைக்கொண்டும் புட்டு செய்யும் வழக்கம் இருக்கிறது. நவீன வடிவிலான பாத்திரங்களில் புட்டு செய்வதை மக்கள் விரும்பவில்லை. புட்டின் ஓரங்கள் காய்ந்துவிடும் என்கிறார்கள். ஓலைபுட்டு செய்வதற்கான பெட்டி இல்லாத தமிழர் வீடுகள் குறைவு என்பதை எனது பயணத்தில்  அறிந்துகொண்டேன். அது போலவே ஓலை ஈர்க்கிலில் செய்யப்பட்ட முறம், ஓலைப் பெட்டிகள், இடியாப்பத் தட்டு நாரில் உருவாக்கப்பட்ட துடைப்பான் போன்றவைகளும் தவறாமல் வீடுகளில் காணப்படுகின்றன.

ஜோசப் அவர்கள் தான் சந்திக்கவேண்டிய சில போதகர்களின் வீட்டிற்கு என்னையும் அவர்களுடன் அழைத்துக் கொண்டு சென்றார்கள். பனை சார்ந்த பொருட்களை அவர்கள் பயன்படுத்துவதை நேரில் கண்டுகொண்டேன். பழைய வீடுகளில் பனந்தடிகளைக்கொண்டே கூரை அமைத்திருந்தனர்.  பனைமர தடி இலங்கையைப்பொறுத்த அளவில் மிகவும் விலை உயர்ந்தது. இன்று எளிதில் வங்கவும் இயலாது என்றுக் கூறுகிறார்கள். மக்கள் தங்கள் தோட்டங்களில் உள்ள பனை மரங்களை வெட்டவேண்டுமென்றால் முறையான அனுமதி பெற வேண்டும் என்று சொல்லப்படுகிறது.

புளியந்தீவில் நான் பார்த்த மெதடிஸ்ட் திருச்சபைக்கும் என்னை ஜோசப் அவர்கள் அழைத்துச் சென்றார்கள். அங்கே நான் அருட்பணி யோகராஜா அவர்களைச் சந்தித்தேன். அவர்கள் யாழ்பாணம் பகுதியைச் சார்ந்தவர்கள். எனது பனைஓலைப் பயிற்சியைக் குறித்து அவருக்கு விளக்கினோம். அவர் அதைக்குறித்த பேச்சில் வெகு விருப்பத்துடன் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொண்டார். தனது திருச்சபையினருக்கு அவர் ஏற்கனவே இதக் குறித்து அறிவித்திருப்பதாகவும் கூறினார். இலங்கையில் போதகர்கள் எனக்கு அளித்த உத்வேகம் அலாதியானது.

தமிழகம் என்றால் இத்தனை வெளிப்படையாக தங்கள் விருப்பத்தைச் சொல்லுவார்களா எனத் தெரியாது. அப்படி சொன்னால்  மக்கள் தங்களை சாதி பார்ப்பவன் எனும் முத்திரைக் குத்திவிடுவார்கள் என்று ஒரு பயம். மற்றொரு வகையினர் சாதி பெருமிதம் கொண்டே இவைகளை  முன்னெடுக்கவேண்டும் எனும் வெறிகொண்டவர்கள். இவர்களின் நடுவில் நின்று செயல்படுவது அங்கி இட்டபடி பனையேறுவது போல.

மும்பையின் ஒரு முக்கிய திருச்சபையில் குருத்தோலை ஞாயிறு அன்று பனை ஓலைக் குருத்துக்களே பிடித்துச் செல்லுவார்கள். பல்வேறு மிஷனெறி அமைப்புகளுக்கு பெருமளவில் நிதி ஒதுக்கியிருக்கும் திருச்சபைக்கூட. அப்போதரிடம் ஒருமுறை “பனைத்தொழிலாளர்களைக்  குறித்து ஆலயத்தில் பேசுங்கள். அவர்களின் துயர் தீர திருச்சபையாக ஏதேனும் செய்ய இயலுமென்றால் செய்யலாமே” என்றதற்கு இங்கே பல்வேறு சாதியினர் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் மத்தியில் இவ்விதம் பேசுவது தகுதியாயிராது என்று கூறினார். உண்மை இப்படி இருக்கையில் நமது திருச்சபைகள் கொண்டாடும் குறுத்டோலை ஞாயிறின் பொருள் தான் என்ன? வெறும் சடங்காகிப்போனதா அது.?

திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில்  உள்ள ஆழ்வானேரி என்ற பகுதியில், குருத்தோலை ஞாயிறு அன்று நடைபெறும் நிகழ்ச்சியை நான் முன்பு பணியாற்றிய மீராரோடு மெதடிஸ்ட் திருச்சபையின் அங்கத்தினரான ஹெப்ஸி தைரியமணி அவர்கள் கூறுவார்கள். காலையில் அலயத்திற்கு செல்லும் அனைவருக்கும் ஓலைகள் கொடுக்கப்படும். பிற்பாடு அந்த ஊரைச் சுற்றி குருத்தோலைகளை கரங்களில் பிடித்துக்கொண்டு பவனி செல்லுதல். அவர்கள் திரும்பி வருகையில் திருச்சபையின் அங்கத்தினர்களாக  இருக்கும் அனைத்து பனைத் தொழிலாளிகளும் இணைந்து, பெரிய பாத்திரங்கள் நிரம்பி வழிய பதனீரை கொண்டு ஊற்றுவார்களாம். அந்த நாள் அவர்கள் சேகரிக்கும் பதனீர் முழுக்க ஆலயத்திற்குத்தான். பவனி சென்று வந்த அனைவருக்கும் அந்த வேளையில் ஓலைப்பட்டைகளில் பதனீர் கொடுக்கப்படும். ஏழு பனைத்தொழிலாளிகள் இணைத்து கொடுக்கும் இவ்வித ஈகை இன்று காணாமல் போய்விட்டது. திருச்சபை இவ்விதம் தங்கள் உடலுழைப்பால் பணியாற்றியவர்களை  மறந்து போனது துரதிருஷ்டவசமானது.

மதியம் என்னை விட்டுவிட்டு ஜோசப் அவர்கள் கொளும்பு நோக்கிச் சென்றார்கள். நான் போதகர் வீட்டிலேயே இருந்து “நினைவுகளை குணமாக்குதல்” என்ற புத்தகத்தைப் புரட்டிக்கொண்டிருந்தேன். அன்று மதிய உணவிற்குப் பின் போதகர் டெரன்ஸ் என்னை மீண்டும் மெதடிஸ்ட் ஹாஸ்டலில் கொண்டு விட்டார்கள். கோட்டைமுனை திருச்சபைக்கும்  புளியந்தீவிற்கும் ஒரு கிலோ மீட்டர் தூரம் தான் இருக்கும். மாலையில் மீண்டும் ஒரு நிகழ்ச்சி வாலிபர்களுக்காக ஒழுங்கு செய்யப்பட்டிருந்தது. மாலை நிகழ்ச்சிக்கு இளைஞர்கள் என்னைத்தேடி வருவார்கள் என்று கூறிச்சென்றார்.

அறைக்குச் சென்ற பின்பு எனது துணிகளை துவைத்து காயபோட்டேன். மேலும் நேரம் இருந்ததால் மட்டு மா நகரை வலம் வரலாம் என்று கிளம்பினேன். அங்கிருந்த வாவி, கடைதெரு போன்றவைகளைச் சுற்றி வந்தேன். அரசு அலுவலகங்கள் அனைத்தும்  புளியந்தீவு பகுதியில் தான் இருக்கின்றன. நடந்து நடந்துச் சென்று இடங்களைப் பார்க்கையில் அவை நன்றாக நினைவில் நிற்கின்றன. இலங்கையில் இருக்கும் ஒரு நிமிடத்தையும் வீணாக்கக்கூடாது என்று வெறித்தனமாக ஊர் சுற்றினேன்.

கருப்பட்டி குட்டான்

கருப்பட்டி குட்டான்

மாலை வேளையில் கடைகள் யாவும் மூடியிருந்தன . பொங்கல் ஆனபடியால் அனைவரும் கொண்டாட்ட மனநிலையில் இருந்தார்கள். எப்படியோ ஒரே ஒரு கடையை மட்டும் திறந்திருக்கக் கண்டு அதனை எட்டிப்பார்த்தேன். சாதாரண மளிகைக்கடைத்தான்.  அங்கே நான் காணவேண்டிய அபூர்வ வஸ்து எனக்காக காத்திருந்தது. பெருவிரல் அளவில் சிறிய ஓலைக் கொட்டான்களில் கருப்பட்டியை வைத்திருந்தார்கள். விலை அதிகம் தான் என்றாலும் அள்ளிக்கொண்டேன். எத்துணை நேர்த்தியான ஒரு பொதியும் முறைமையை நமது முன்னோர் கண்டுபிடித்திருக்கின்றனர். இத்துணை மெலிதாக ஓலையைக் கீறி அதனை முடைந்து செய்வது அரிதான செயல் தானே? இது எங்கிருந்து வருகிறது எனக் கேட்டேன். யாழ்பாணம் என்றார்கள். கூடவே அந்தக் கடையில்  அவித்து காய வைத்த  பனங்கிழங்கை விற்பனைக்கு வைத்திருந்தார்கள். அதன் பெயர் “புழுக்கொடியல்”. மிக நிறைவான ஒரு நடைபயணம் என நினைத்துக்கொண்டேன்.   பனை சார்ந்த ஒவ்வொரு பொருட்களையும் காணும் தோறும் ஒரு பேருவகை என்னைத் தொற்றிக்கொள்ளுவதை உணர்ந்தேன்.

புழுக்கொடியல், மளிகைக்கடையில்

புழுக்கொடியல், மளிகைக்கடையில்

ஐந்து மணிக்குமேல் வாலிபர்கள் இரண்டு இரு சக்கர வாகனத்தில் வந்திருந்தார்கள்.  கோட்டைமுனை திருச்சபையில் “வாலிபன்” என்ற ஒரு குழு மிகவும் சிறப்பாக செயல்படுகிறது. வாலிபர்களை ஒருங்கிணைக்கும் நண்பர் கஜாந்தன் அவர்களை அங்கே பார்த்தேன். எனது பணியினை மிகவும் முக்கியமானது என கூறி பல விஷயங்களை பேசிகொண்டு வந்தார். இலங்கையின் அமைதியின் சூழலைக்குறித்து விவரித்தார். திருச்சபை பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்காக செய்யும் பணிகளில் “ஒலை கைப்பணியின்” (ஓலைகளைக் கொண்டு செய்யும் கைத்தொழிலை அப்படித்தான் அழைக்கிறார்கள்) முக்கியத்துவத்தை குறிப்பிட்டார்கள்.

இன்றைய இலங்கைத் திருச்சபை மக்களுக்காக ஏதேனும் செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் செயல்படும் ஒரு அமைப்பு. இந்திய திருச்சபைகளில் காணப்படும் ஊழல் என்னும் அமைப்பு இலங்கையில் அறவே கிடையாது. பெரும்பாலான கிறிஸ்தவ கல்வி நிறுவனங்கள் அரசுடமையாக்கப்பட்டதாலும், கண்ணெதிரே பலர் நலிவுற்று இருப்பதாலும் இலங்கை திருச்சபை தனது அழைப்பில் இன்னும் உறுதியோடு நிற்கிறது. என்றும் பனைபோல் அது நிமிர்வுடனே நிற்கும்.

சுமார் 10 வாலிபர்கள் கூடிய அந்த நிகழ்ச்சி மிகவும் மகிழ்வுடன் சென்றது. மாலை 6 மணி முதல் 8 மணி வரை அவர்களுக்கு பயிற்சியளித்தேன். திருச்சபையை அலங்கரிக்கவும், வாழ்த்து அட்டைகள் செய்யவும் அவர்களுக்கு கற்றுக்கொடுத்தேன். அனைத்து வாலிபர்களும் வேலைக்குச் செல்லுகிறவர்கள். ஆகவே திருச்சபை ஒழுங்கு செய்திருந்த  புதன் கிழமை நிகழ்ச்சிக்கு வர இயலாததால் தங்களுக்கென தனித்த நிகழ்ச்சியை கேட்டுப் பெற்றிருக்கிறார்கள். இந்த வாலிபர்கள் தான் கண்காட்சிக்கான ஒழுங்குகளைச் செய்வதிலும் எனக்கு உதவி புரிந்தவர்கள். இறுதியில் அவர்கள் புறப்படும் முன்பதாக அனைத்து பொருட்களையும் நேர்த்தியாக அடுக்கி சீர் செய்துவிட்டே சென்றனர்.

வாலிபர்களுக்கான பயிற்சி

வாலிபர்களுக்கான பயிற்சி

இரவு உணவிற்குப்பின் நான் போதகர் அவர்களிடம் கேட்டுக்கொண்டு நடந்தே எனது அறைக்குச் சென்றேன். மீன் பாடும் சத்தம் கேட்குமா என்னும் எண்ணத்துடன் வாவியைக் கடந்து வந்தேன். அமைதியான அந்த நேரத்தில் ஒருசிலர் விளக்கின் ஓளியில் தூண்டில் இட்டு மீன் பிடித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். 1960களில் பி பி ஸி அங்கே மீன்கள் பாடும் சத்தத்தை  ஒரு ஆவணமாக எடுத்து ஒலிபரப்பியிருக்கிறார்கள். அந்த இரவில் பாலத்தைக் கடக்கையில் நாம் அறியாத பெரும் பாடகற்குழு ஒன்று மறைந்திருந்து கடவுளை துதிக்கின்றன என எண்ணிக்கொண்டேன்.

“மண்ணுலகில் ஆண்டவரைப் போற்றுங்கள்;

கடலின் பெரும் நாகங்களே, ஆழ்கடல் பகுதிகளே,…” திருப்பாடல்கள் 148, திருவிவிலியம்)

 

இலங்கையின் பண மதிப்பு இந்திய பணமதிப்பில் சரிபாதி கூட இல்லை. போரினால் அவர்கள் இழந்தவைகளை மீண்டும் கட்டிஎழுப்பிக்கொண்டிருக்கும் தருணம் இது. மிகவும் சிக்கலான ஒரு சூழலில் எனது பயணத்தால் அவர்களுக்கு பயன் விளையுமா? என நான் எண்ணிக்கொண்டேன்.  இலங்கை திருச்சபை என்னை அழைத்து இந்த நிகழ்ச்சியை நடத்த முக்கிய காரணம் பனை மரம் அவர்களின் வாழ்வாதார மரம் என்பதால் மட்டுமே. அனேகர் இப்பயிற்சியினைக்கொண்டு பயனடைய இயலும் என்ற நம்பிக்கையால் அவர்கள் என்னை அழைத்திருக்கின்றனர்.  பெரும் பணத்தை வைத்துக்கொண்டு எப்படி செலவு செய்வது எனத் தெரியாமல் இருக்கும் திருச்சபைகளுக்கு மத்தியில் மிகவும் சிக்கனமாக தனது பணியை இலங்கை திருச்சபை முன்னெடுக்கிறது என்பதை நான் இலங்கையிலிருந்த ஒவ்வொருநாளும் கண்டுகொள்ளும் தருணங்கள் வாய்த்தன.   பொதுவாக உலக பிரசித்தி பெற்றவர்களை அழைத்து நிகழ்ச்சிகளை நடத்தினால் பெரும் ஆதரவும், தேவையான பண உதவியும் கிடைக்கும் சுழலில், எளிய என்னை அவர்கள் அழைத்ததன் காரணம், பனை சார்ந்த மக்கள் மேல் இலங்கை திருச்சபை கனிவு கொண்டுள்ளது என்பதனால் தான். ஆகவே திருச்சபையின் பனைமர வேட்கைப் பயண வரலாற்றில், இலங்கைத் திருச்சபை முதன்மையான களப்பணியளராக இலங்கும்.

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 8

மார்ச் 9, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 8

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

மட்டக்களப்பு பிரகடனம்

மட்டக்களப்பு பகுதியில் கிறிஸ்தவர்கள் பெருமளவில் காணப்பட்டாலும், இஸ்லாமியர் மற்றும் இந்துக்கள் சேர்ந்து வாழும் பகுதியாகவே காணப்படுகிறது. தமிழர்கள் பெருமளவு காணப்படும் பகுதிகளில் இதுவும் ஒன்று. கிறிஸ்தவம் வேரூன்றிய பகுதியாக காணப்படுகிறது. “மெதடித மத்திய கல்லூரி” இலங்கையின் முதல் பாடசாலையாகும்.  நான் தங்கியிருந்த மெதடிஸ்ட் பெண்கள் விடுக்கு அடுத்ததாக இருந்தது. இலங்கையில் உள்ள மிகப்பழைமையான ஒரு மெதடிஸ்ட்  கல்லூரி இறுநூறு ஆண்டுகள் கடந்து இருப்பதைப் பார்க்கையில் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. இந்தியாவில் மெதடிஸ்ட் திருச்சபையினரின்  வருகை 1856க்கு பின்பே நிகழ்ந்தது. கிட்டத்தட்ட அரை நூற்றாண்டு காலம் தாமதமாக.

நாங்கள் பெண்கள் விடுதிக்கருகில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும் விருந்தினர் அறைக்குப்போனோம். குளிரூட்டி அமைக்கப்பட்ட அறை மூவர் படுக்கும்படியான ஒற்றை அறை. எளிய படுக்கைகள் மிகவும் சுத்தமாக அமைக்கப்பட்டிருந்தன. காளைப்பாக இருப்பதால் சீக்கிரம் உறங்கலாம் என்று நினைத்துக்கொண்டிருக்கையில், ஜொசப் அவர்கள், தயாராகுங்கள் நாம் வெளியே போகவேண்டும். அரை மணி நேரத்திற்குள் நான் வருகிறேன் என்று கூறி கிளம்பிவிட்டார்கள். “மீண்டுமா” என நினைத்துக்கொண்டு தயாரானேன்.

எதற்கும் இருக்கட்டும் என நினைத்துக்கொண்டு எனது தளவாடங்கள் அனைத்தையும் எடுத்து வைத்துக்கொண்டேன். குறிப்பாக ஓலையில் செய்யப்பட்ட படங்களையும், ராணி பத்திரிகையில் என்னைக்குறித்து வந்த கட்டுரையையும் எடுத்துக்கொண்டேன். உண்மையிலேயே ராணியில் அந்த கட்டுரை எப்படி வெளிவந்தது என எனக்குத் தெரியாது. என்னிடம் எப்போது பேட்டி கண்டார்கள் என்பது எனக்கு இன்னும் நினைவில் இல்லை. ஆனால் கட்டுரையாளர் பெரும்பாலும் “பனைமரச்சலையில்” இருந்தே எடுத்து அந்த கட்டுரையை அமைத்திருந்தார் என அதைப் பார்த்தவுடன் புரிந்தது. “பனைமரக் காதல் பாதிரியார்” என தலைப்பிடப்பட்ட அந்த கட்டுரையைக் கண்டவுடன் ஜோசப் அவர்கள் வெடித்துச் சிரித்துவிட்டார்கள். நாங்கள் படிக்கிற நாட்களில் ராணி பொதுவாக நடிகைகளின் காதல்களை அல்லவா வெளியிடுவார்கள் என்றவர், போதகருக்கு அவர்கள் ஒரு பகுதியை திறந்துவிட்டிருப்பது ஆச்சரியமானது என்றார். இப்படியாக ‘ராணியின்” பனைமரக் காதல் கட்டுரையின் தயவால், நான் இன்னும் ஊன்றி கவனிக்கப்படலானேன்.

நாங்கள் இணைந்து கோட்டைமுனை மெதடிஸ்ட் திருச்சபைக்குச் சென்றோம். அங்கே போதகராக இருந்த அருட்பணி. டெரன்ஸ், அவர்களைச் சந்தித்தோம். அவர் பல திருச்சபைகளை கண்காணிக்கும் பொறுப்பிலிருப்பவர். மிகுந்த நகைச்சுவை உணர்வு உள்ளவர். உள்நாட்டு போர் நடக்கையில் மக்களை எப்படி பாதுகாக்க முடிந்தது என்றும், இருபுறமும் ஆயுதங்கள் இருக்கையில்  போதகர்களின் பொறுப்பு அந்நாட்டகளில்  எப்படி இருந்தது எனவும், நகைச்சுவை உணர்வுடன் சொல்லிக்கொண்டு வந்தார். அனைத்தும் மயிர் கூச்செறியும் நிகழ்வுகள். மரணத்தைக் கண்டு எள்ளி நகையாடிய ஒரு மனிதரால் மாத்திரமே இவ்விதம் ஒரு சூழலை எதிற்கொள்ள இயலும். பிற்பாடு தான் நான் அறிந்துகொண்டேன், பாதிப்பிலிருந்து மீழ்வதற்கு இதுவே சிறந்த வழி. போர் நடக்கையில் கருவில் இருந்து பிறந்த குழந்தைகளுக்கு கூட பாதிப்பு இன்னும் இருக்கையில், போர்களினூடாக பொறுப்புடன் பணியாற்றியவர்கள், அன்புக்குரியவர்கள் பலரைச் சாகக் கொடுத்து கண்ணீர் வற்றியே சிரிக்க தொடங்கியிருக்கின்றனர் என்று எண்ணுகின்றேன்.

மிகச்சுவையான இரவு உணவை போதகரம்மா தயாரித்துக் கொடுத்தார்கள். இரவு உணவை உண்ணுகையில் ஏன் நாம் பயிற்சிக்கான பொருட்களை வாங்க முயற்சிக்கக் கூடாது என எண்ணியபடி கடைகளுக்குப் புறப்பட்டோம். பொங்கல் ஆனபடியால் அங்கே கடைகள் யாவும் அடைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்றும் இஸ்லாமியர் வாழும் காத்தான்குடி பகுதியில் கடைகள் திறந்திருக்கலாம் என்று கூறி அழைத்துச் சென்றார்கள். காத்தான்குடி பகுதியின் சாலையை பிரிக்கும் இடத்தில் பேரீச்சைகளை நட்டு வளர்ப்பதைப் பார்த்தேன். இந்திய சாலையிலும் இப்படியே பனை மரங்களை வளர்க்கவேண்டும் என்பது எனது நெடுநாள் கனவு. அரசு சார்ந்த நிலங்களில் கண்டிப்பாக பனை தாராளமாக  நிற்கும்படியாக பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

நாங்கள் சென்றபோது நல்ல வேளையாக கடைகள் திறந்திருந்தன.  அனைத்து பொருட்களையும் அந்த சாலையிலேயே வாங்க முடிந்தது. மீண்டும் நாங்கள் திரும்பி வருகையில்  மணி 9.30 நான் தள்ளாடும் நிலையில் இருந்தேன். அப்போது நாளைய தினம் ஆலயத்திற்கு வரும் மக்கள் காண இப்பொருட்களை கண்காட்சியாக வைக்கலாமே என்ற எண்ணம் பகிரப்பட்டது. உடனடியாக எப்படி அமைப்பது என்று அவர்களுக்கு மாதிரியைக் காண்பித்தேன். ஆலய வளாகத்திலேயே ஒரு மண்டபம் இருந்தது. அவைகளில் எப்படி அமைக்கவேண்டும் என்று சில இளைஞர்களுக்கு அறிவுறுத்திவிட்டு வந்து படுக்கையில் இரவு மணி 11. இப்போது படுத்தால் நாளை மதியம் தான் கண்விழிக்கமுடியும் என நான் நினைத்துக்கொண்டிருக்கையிலேயே ஜோசப் அவர்கள், காலையில் ஏழு மணிக்கு நாம் ஆலயத்தில் இருக்கவேண்டும். ஏழரை மணிக்கு ஆராதனை என்றார்கள். நான் உறங்கினேனா அல்லது மயங்கிவிழுந்தேனா என்பது எனக்கே தெரியது.

தென்னை ஓலையில் முகப்பு அலங்காரம்

தென்னை ஓலையில் முகப்பு அலங்காரம்

மறுநாள் காலை ஆறு மணிக்கு நான் எழுந்தபோது ஜோசப் அவர்கள் கட்டிலின் அருகில் முழங்கால்படியிட்டு ஜெபித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். நானும் ஜெபித்து முடித்து குளித்து தயாராகினேன். 7 மணிக்கு நாங்கள் எங்கள் வாகனத்தில் ஏறி கல்முனை மெதடிஸ்ட் திருச்சபைக்கு செல்ல ஆயத்தமாகி வெளியே வந்தபோது பொங்கல் நிகழ்ச்சிக்காக மெதடிஸ்த மத்திய கல்லூரி மாணவர்கள் இணைந்து அலங்கரித்திருந்தார்கள். முழுவதும் தென்னையோலையால் செய்யப்பட்ட அழகிய கலை வெளிப்பாடு அது. ஒரு நிமிடம் இருங்கள் என்று சொல்லி அதன் அருகில் சென்று புகைப்படம் எடுத்து வந்தேன். பொதுவாகவே இவ்விதமாக விழாக்களின் போது ஓலைகளை கொண்டு அலங்கரிப்பது இலங்கையிலுள்ள வழக்கம். பின்னியும் முடைந்தும் வெட்டியும் இணைத்தும் இதனை அவர்கள் செய்கிறார்கள். பிளாஸ்டிக் மற்றும் பாலிதீன் அற்ற ஒரு அழகிய கலை உணர்வை ஊட்டவேண்டி அவர்கள் அப்பொங்கல் பண்டிகையை கொண்டாடுவதாக கோணியில் எழுதப்பட்டிருந்தது. அம்மாணவர்களின் எண்ணமே திருச்சபையிலும் நிலைகொள்ளவேண்டும் என எண்ணிக்கொண்டேன். அதன் அருகிலேயே ஒரு சிறிய பாரம் ஏற்றும் வண்டியில் காகிதத்தால் செய்யபட்ட ஒரு பானையும்  ஓலை அலங்காரத்தால் அழகுபடுத்தப்பட்டு நின்றது. மிகச்சரியான நாளில் தான் இலங்கை வந்திருக்கிறேன் என எண்ணிக்கொண்டேன். ஆராதனைக்கு நேரம் ஆகிவிட்டபடியால் நாங்கள் அங்கிருந்து உடனடியாக புறப்பட்டோம்.

தென்னை ஓலையில் அலங்கரிக்கப்பட்ட பொங்கல் ஊர்தி

தென்னை ஓலையில் அலங்கரிக்கப்பட்ட பொங்கல் ஊர்தி

கோட்டைமுனை மெதடிஸ்ட் ஆலயத்தின் வளாகத்தில் நாங்கள் சென்றபோது எங்களை முன்னால் வந்து அமரும்படி அழைத்தார்கள்.  அதனை பணிவுடன் தவிர்த்து, பின்வரிசையிலேயே அமர்ந்துகொண்டோம். ஜோசப் அவர்கள் இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றின் பொதுசெயலாளர் மட்டுமல்ல, அவர் 5 வருடங்கள் மெதடிஸ்ட் திருச்சபையின் பேராயராகவும் இருந்துள்ளார். இலங்கை கிறிஸ்தவ உலகத்தோடு தொடர்புடைய அனைவரும் அவரை தவறாது குறிப்பிடுவார்கள். மிகவும் எளிமையானவர். அவருக்கு நான் எழுதிய கடிதத்தில் அவரை பேராயர் என நான் அழைக்க, தயைகூர்ந்து என்னை அப்படி அழைக்காதிருங்கள் என்று கூறிவிட்டார்.

பிளாஸ்டிக் பாவனையற்ற பொங்கல் அறிவிப்பு

பிளாஸ்டிக் பாவனையற்ற பொங்கல் அறிவிப்பு

ஆராதனையை திருச்சபையின் லே கமிற்றி (Lay Committee) தலைவர் நடத்தி செய்தியளித்தார்கள். ஆராதனைக்குப் பின்பு அறிவிப்புகளை கூற வந்த கோட்டைமுனை திருச்சபை ஆயர் டெரன்ஸ் அவர்கள், முதலில் எங்கள் இருவரையும் வரவேற்றுவிட்டு,  எனது பணியினைக்குறித்து மக்களிடம் சொல்ல என்னை அழைத்தார்கள். நான் பேசிய பின்பு பனைஓலை பொருட்களில் நான் அமைத்திருக்கும் கண்காட்சியினை  மக்கள்  கண்டு அதன் பிற்பாடே வீடுகளுக்குச் செல்லமுடியும். ஆகவே மிகச்சுருக்கமாக பேசுவது சரியென எண்ணினேன்.

திருச்சபையைப் பொறுத்தவரையில் எவ்வளவு தான் தலை போகின்ற விஷயமக இருந்தாலும், திருவசன ஆதாரம் இல்லாமல் எதையும் நாம் சொல்ல முடியாது. அந்த ஆதாரம் என்பது வெளிப்படையான வசனமாக இருப்பது மட்டுமே ஏற்புடையது ஆகும். மேலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட வசனங்கள், பலமுறைக் கூறி நிறுவப்பட்ட வசனங்களே அவர்களின் நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமானது. இவைகளிலும் பாரம்பரிய விளக்கங்களுக்கு அப்பால் செல்லுவது எளிதானதல்ல. முதன் முறையாக கத்திமேல் நடக்கும் திக் திக் தருணத்துடன் தான் அந்த பீடம் நோக்கிச் சென்றேன். எனது மன்றாட்டுக்கள் யாவும், ஆண்டவரே இம்மக்கள் எனது வார்த்தைகளையல்ல உமது சித்தமே உணர வழிவகை செய்யும் என்பதாகவே இருந்தது.

மோசேயின் இறுதி பாடல் ஒன்று உபாகமம் 32 ல் வருகிறது. அதில் இருந்து கடவுள் எவ்விதம் இஸ்ரவேலரைக் காப்பற்றினார் என அர்த்தம் தொனிக்கும்  ஒரு வசனத்தை எடுத்து மக்களிடம் பேசினேன்.

பூர்வ நாட்களை நினை; தலைமுறை தலைமுறையாய்ச் சென்ற வருஷங்களைக் கவனித்துப்பார்; உன் தகப்பனைக் கேள் அவன் உனக்கு அறிவிப்பான், உன் மூப்பர்களைக் கேள், அவர்கள் உனக்குச் சொல்லுவார்கள். (உபாகமம்  32: 7, பழைய திருப்புதல்).  இஸ்ரவேல் மக்களை வழிநடத்திய கடவுள் எவ்விதம் நம்மை வழினடத்தினார் என எண்ணிப்பார்ப்பது நலம்.  நமது மூதாதைகளே அதை நமக்குச் சொல்லும் அறிவுடையவர். அவர்களே கடவுளின் வழி நின்று அவர் பதையில் நாம் நடக்க வழிகாட்டியவர்கள். ஒன்றுமில்லாமை எனும் வறட்சி சூழ்ந்திருக்க, கடவுள் தந்த மன்னா என பனை மரத்தினை ஏற்றுக்கொண்டனர், ஆன்மீகத்தில் நம்மை வழிநடத்திய நமது பெற்றோர்.  தன்னை முழுவதும் மனிதர்களின் பயன்பாட்டிற்கென அற்பணித்த மரம் அல்லவா பனை? வறண்ட பகுதிகளில் வாழும் மக்களின் அனைத்து தேவைகளையுமே சந்திக்க கடவுள்  திட்டமிட்டு வழங்கிய அருட்கொடை அல்லவா பனை. பனையைச் சார்ந்திருக்கையில் நமக்குள்ளும் அதன் நற்குணங்கள் ஊறி வழிந்தோடுமில்லையா? குருத்தோலைப் பண்டிகை கொண்டாடும்  திருச்சபை இன்று பனை மரத்தையும் பனை தொழிலாளியைய்ம் மறந்தே அவைகளைக் கொண்டாடுவது முரண் இல்லையா?

கடவுள் நீதிபரர் ஆகவே அவரின் பிள்ளைகளும் நீதி செய்வோராய் இருக்கவெண்டும் என்பதே ஆண்டவரின் விருப்பம். இதை உணர்ந்தே சங்கீதக்காரன்  நீதிமான் பனையைப்போல் செழித்து லீபனோனிலுள்ள கேதுருவைப்போல் வளருவான் (சங்கீதம் 92: 12, பழைய திருப்புதல்) என்ற வசனத்தை நாம் நன்கு அறிவோம்.  நமது மூதாதைகள் கேதுருவைப் பார்க்காதபடியினால் அவர்கள் தாங்கள் கண்டுணர்ந்த பனை மரத்தையே நீதிமானுக்கு ஒப்புமையாக கூற தலைப்பட்டார்கள். அவ்விதம் தான் அந்த முழு வசனம் சுருங்கி  “நீதிமான் பனையைப்போல் செழிப்பான்” என பெருமளவில் நம் எண்ணங்களில் நிறைந்திருக்கிறது.  இன்றோ தமிழகத்திலும் இந்தியாவிலும் பனைமரங்களை வெட்டிசாய்த்துக்கொண்டிருக்கின்றனர். இலங்கையில் பனை மீதான ஒரு கரிசனை இருக்கும் என நான் கருதியதால் உங்களிடம் மன்றாடுகிறேன். பனையும் பனை சார் தொழிலாளிகளும் திருச்சபையால் பேணி வளர்கப்படவேண்டியவர்கள். அவர்களை நாம் மறப்போம் என்றால்  நேர்மையாளர் (நீதிமான்) அழிந்து போகின்றனர்; இதை மனத்தில் கொள்வார் எவரும் இல்லை; இறைப்பற்றுடையோர் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகின்றனர்; அதைக் கருத்தில் கொள்வார் எவரும் இல்லை; ஏனெனில் நேர்மையாளர் தீமையின் முன்னின்று எடுத்துக் கொள்ளப்படுகின்றனர். (ஏசாயா 57:1 திருவிவிலியம் )” என்ற கூற்றை மெய்ப்பிக்கிறவர்கள் ஆவோம். இன்று நேர்மையாளருக்கு ஒப்புமையாக கூறப்படும் மரம் நம்மைவிட்டு காணாமல் போய்கொண்டிருக்கிறது, அது சார்ந்த மக்களும் அடையாளம் தெரியாமல் நம்மைவிட்டு மறைந்து போய்கொண்டிருக்கின்றனர். இச்சூழலில் திருச்சபை ஒரு மாற்றத்தைக் கொண்டுவர விழைகிறது. ஆகவே இவைகளையே நான் முன்னிறுத்தி இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றுடன் இணைந்து கூறத் தலைப்படுகிறேன். எனக்கு உங்கள் ஆதரவும் ஆலோசனைகளும் வழிகாட்டுதலும்  தேவை என்றேன்.

முதன் முறையாக  திருச்சபையில் பனை சார்ந்த ஒரு உரையை மக்கள் கேட்டு இதுவென்ன புதுமை என்பதுபோல் என்னைப் பார்த்தனர். ஒருவேளை எனது இந்திய தமிழ் புரியவில்லையோ என கேட்டபோது, ஜோசப் அவர்கள், “எங்கட பேச்சுதான் உங்களுக்கு புரியாது, நீங்க கதைகிறது எல்லாருக்கும் விளங்கும்” என்றார்கள்.

கோட்டைமுனை பனைஓலைக் கண்காட்சியின்போது

கோட்டைமுனை பனைஓலைக் கண்காட்சியின்போது

கோட்டைமுனை மெதடிஸ்ட் திருச்சபை மக்களில் பெரும்பாலானவர்கள் யாழ்பாணத்தைச் சார்ந்தவர்கள் என பின்னர் அறிந்துகொண்டேன். யாழ்பாண தமிழர்கள் “பனை எங்கள் உயிருக்கு நேர்” எனும் எண்ணம் கொண்டவர்கள். ஆகவே கோட்டைமுனை மக்கள் அனைவருமே பெரும் திரளாகக் கூடி வந்து கண்காட்சியைக் கண்டு என்னை வாழ்த்திச் சென்றனர். சும்மா அங்கே உட்கார்ந்திருக்கப் பிடிக்காமல் வந்திருந்தவர்களின் தலைகளை நிழலுருவங்களாக ஓலையில் வரையத் துவங்கினேன். என்னைச் சுற்றி பெருங்கூட்டம் திரண்டுவிட்டது. அரைமணி நேரத்தில் வேகமாக 15 நபர்களுடைய  படங்கள் செய்துவிட்டு, அங்கிருந்து கிளம்பினேன். காலை உணவினை போதகர் இல்லத்தில் எடுத்துக்கொண்டோம்.

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 7

மார்ச் 8, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 7

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

போதிசத்துவர் வென்ற மரம்

மூதூரிலிருந்து சுமார் நான்கு மணிக்கு மட்டக்களப்பு நோக்கி பயணித்தோம். கடற்கரைச் சாலை முழுவதும் பனைமரங்களே நிறைந்திருந்தன. எனது பயண திட்டம் குறித்து கேட்டபோது அவைகள் பெரும்பாலும் பனை மரங்கள் இருக்கும் பகுதியில் ஒழுங்கு செய்யப்பட்டிருப்பதாக கூறினார்கள். இங்கு தான் இலங்கையின் நில அமைப்பும் மக்கள் வாழும் முறையும்  பின்னிப்பிணைந்து இருப்பதைக் காணமுடிகிறது. பனைமரங்கள் இருக்கும் பகுதிகள் யாவும் பெரும்பாலும் தமிழர்கள் வாழும் பகுதிகளிலேயே இருக்கிறது. அம்பாந்தோட்டை பகுதிகளில் பெருமளவில் சிங்களவர் வாழ்கிறார்கள் இலங்கையின் பனைகளில் ஒரு சதவிகிதம் அங்கே இருக்கிறது. ஆகவே தான் பனை ஓலையில் மட்டும் செய்தால் போதாது தென்னை ஓலைகளிலும் நீங்கள் பயிற்சி அளிக்கவேண்டும் என ஜோசப் அவர்கள் கேட்டார்கள் என நான் புரிந்துகொண்டேன்.  ஆம் இலங்கையைப் பொருத்த அளவில் பனை என்றால் தமிழரைக் குறிக்கவும் தென்னை சிங்களவரைக் குறிக்கவும் குறியீடாக பயன்படுத்தப்படுகிறது. வெறும் பனைஓலைகளை மட்டும் பயன்படுத்தினால் அது தமிழர் சார்புடையதாக எண்ணப்பட்டுவிடும் என்ற கவலை அவரது சொற்களில். தொனித்தது.

பனை மரங்களைப் பொறுத்த அளவில் அவைகள் ஒருவகையில் வறட்சி மற்றும் காட்டுத்தீயில் தப்பிப்பிழைத்த தாவரங்கள். மனிதனே அவைகள் இருக்கும் வறண்ட பகுதிகளைத் தெரிவு செய்கிறான். இவ்வகையில் பார்க்கையில் திருமறையில் காணப்படும்  நிலம் பாகம் பிரிக்கும் ஒரு பண்டைய நிகழ்ச்சி கண்முன் வருகிறது. ஆபிரகாமும் லோத்தும் திரளான ஆடுகளை வைத்துக்கொண்டிருக்கையில் அவர்களின் வேலைக்கார்களுக்குள் சண்டை வருகிறது.  ஆகவே ஆபிரகாமும் லோத்தும் பிரியவேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது.

“ஆபிராம் லோத்தை நோக்கி, “எனக்கும் உனக்கும் என் ஆள்களுக்கும் உன் ஆள்களுக்கும் இடையே பூசல் ஏற்படவேண்டாம். ஏனெனில் நாம் உறவினர்.

நாடு முழுவதும் உன் கண்முன் இருக்கின்றது அல்லவா? என்னிடமிருந்து பிரிந்து செல்லும்படி கேட்டுக்கொள்ளுகிறேன். நீ இடப்பக்கம் சென்றால் நான் வலப்பக்கம் செல்வேன்; நீ வலப்பக்கம் சென்றால் நான் இடப்பக்கம் செல்வேன்” என்றார்.

லோத்து கண்களை உயர்த்தி எங்கும் நீர்வளம் சிறந்திருந்த யோர்தானின் சுற்றுப்பகுதியைக் கண்டார். சோகார் வரை அப்பகுதி ஆண்டவரது தோட்டம் போலும் எகிப்து நாட்டைப் போலும் இருந்தது. சோதோம், கொமோராவை ஆண்டவர் அழிப்பதற்கு முன் அது அவ்வாறிருந்தது”. (தொடக்கநூல் 13: 8 – 10, திருவிவிலியம்)

இப்படியாக விட்டுக்கொடுக்கும் ஒரு தன்மையுடன் தமிழ் மூதாதையர்கள் வறண்ட பகுதிகளை தெரிந்து கொண்டிருக்கலாம். அல்லது, வறண்ட பகுதிகளில் உள்ள வளங்களை பயன்படுத்தத்தெரிந்த மக்களினம் அப்பகுதி நோக்கி நகர்ந்திருக்கலாம். ஆனால் பனை சார்ந்த வாழ்விட தேர்வு என்பது வெகு ஆரம்பத்தில் இருந்தே இருந்திருக்கும் என்பதே எனது புரிதல்.

ஒருவேளை காலங்கள் நழுவிச் செல்கையில் பனைக்கும் பவுதத்திற்குமான இடைவெளி பெருகியிருந்தாலும், பனை பவுத்த மதத்தையும் தழுவிய ஒரு மரமாக இருக்கும் என்றே நான் எண்ணுகிறேன். தேராவத பவுத்த சுவடிகள் பாலி மொழியிலும், மஹாயான பவுத்த சுவடிகள் சமஸ்கிருதத்திலும் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன. கொல்லாமையை முக்கிய விழுமியமாக கொண்டவர்கள், தோல் புத்தகங்களை விடுத்து பனை மரங்களின் ஓலைகள் தங்கள் சிந்தனைகளை பதித்து பரப்ப ஏற்றது என கண்டிருக்கலாம்.

சங்கமித்திரை, இலங்கைப் பயணத்தின் போது

சங்கமித்திரை, இலங்கைப் பயணத்தின் போது

கி மு மூன்றாம் நூற்றாண்டில் சங்கமித்திரை இலங்கை வந்த போது ஒரு சிறு அரச மரச்செடியைக் கொண்டுவந்திருக்கிறார்கள். அந்த மரம் இலங்கையின் முற்கால தலைநகரமான அனுரதாபுரத்தில் இன்றுவரை பேணி வளர்க்கப்படுகிறது. புத்தர் ஞானம் பெற்ற போதி மரக்கிளையிலிருந்து எடுத்து வந்ததால்  அது புனிதமென கருதப்பட்டாலும், அரச மரம் பொதுவாகவே சிறப்பு வாய்ந்ததாக காணப்படுகிறது. இதன் தாவரவியல் பெயரே ஃபைகஸ் ரிலிஜியோஸா (Ficus religiosa) இத்துணை அழகாக சமயம் சார்ந்து பேர்பெற்ற தாவரம் வேறு இருக்காது என்றே எண்ணுகிறேன். ஆலமரமும், அரசமரமும், அத்திமரமும் ஒரே இனத்தைச் சார்ந்தவை. இவைகள் வேறு மரங்களில் முளைத்து தொற்றி படர்ந்து பிற்பாடு அவைகளை அழித்து வளரும் தன்மை கொண்டவை. பெரும்பாலும் பனை மரங்களில் ஆலமரமும் அரசமரமும் படர்ந்திருப்பதை நான் இலங்கையில் பார்த்தேன். பனைமரத்தை பேணவில்லை அல்லது அதிலிருந்து எந்த  பயனையும் எடுக்கவில்லை என்பதை அவைகள் சுட்டி நிற்கின்றன.

பட்ட சித்திரா என ஒரிசாவில் காணப்படும் பனை ஓலையில் செய்யப்பட்ட ஓவியங்கள் பிரபலமனவை. அவைகள் காலத்தால் முந்தியவை என நாம் உணரத்தக்க  ஒரு படைப்பு. இவைகள் தற்போதைய ஒரிசாவில் பெருமளவில் தயாரிக்கப்படுகிறது. இன்றும் ஒரிசாவில் காணப்படும் பனை மரங்கள் அசோகரின் காலத்திலும் இருந்திருந்தால் அவைகள் கலிங்கப்போரைக் கண்டிருக்கும். இலங்கையில் நடைபெற்ற உள்நாட்டுப்போரில், கொன்றொழிக்கப்பட்ட  மக்களை விட அதிகமாக பனைமரங்களே அழிந்திருக்கின்றன. இரு தரப்பிலிருந்தும் பங்கர் (பங்கர்) என்று அழைக்கப்படும் பாதுகாப்பு அரண்களுக்காக கண் மண் தெரியாமல் அவைகள் வெட்டி சாய்க்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஒரு வேளை அசோகரும் போர் வேளையில் மனிதர்களுடன் பனைகளும் வெட்டி சாய்க்கப்பட்டதைக் கண்டிருப்பாரோ?  அவர் மனம் வருந்திய நிகழ்ச்சியில் பனைக்கும் ஏதும் தொடர்பு இருக்குமா? அசோகர் எழுப்பிய ஸ்தூபியே பனையின் வடிவில் தானே இருக்கிறது?

கலிங்கப்போர்

கலிங்கப்போர்

போதிசத்துவரின் திருமணம் குறித்து லலிதவிஸ்தாராவில் கூறப்படுகையில், 500 சாக்கியர்கள் தங்கள் பெண்களை கொடுக்க முன்வந்தபோது சித்தார்த்தருடைய கண்களுக்கு யெசோதாவே அழகாக காணப்பட்டாள். அவளது தந்தையாம் தண்டபாணிக்கு சித்தார்த்தன் தன்னை வில்விவித்தையில் நிரூபித்தாலே தனது மகளை மணம் பிடிக்க ஒப்பை இயலும் என்று கூறிவிட்டார். சித்தார்த்தன் எய்த அம்பு, பிற போட்டியாளர்களின் அம்புகளை விட அதிக தூரம் சென்றது என்றும் பிற்பாடு ஏழு பனை மரங்களைத் துளைத்து மண்ணில் புதைந்தும் விட்டது என்று சொல்லப்படுகிறது.

தற்போது கிடைக்கப்பெற்றுள்ள ஆக பழைமையான ஓலைச்சுவடிகள் முதலாம் நுற்றாண்டைச் சார்ந்தவை ஆகும். மேலும் இவைகள் நேபாளத்திலிருந்து கிடைக்கப்பெற்றிருப்பதால், பவுத்தமும் பனையும் இணைந்து இருப்பதற்கான ஒரு சான்றாக கொள்ளலாம். குளிர் இல்லா பிரதேசங்களில் ஓலைகள் இத்தனை நீண்ட காலம் எஞ்சியிருக்காது என்பது உண்மை என்பது இதிலிருந்து தெளிவாகிறது. ஆக பழைமையாக கிடைக்கப்பெற்ற ஒரு நூல் தான் மிகவும் பழையது எனச் சொல்ல வாய்ப்புகள் இல்லை. அதற்கு முன்னரே புழக்கத்தில் இருந்த ஓலைகளில் எழுதும் பழக்கத்தை அது உறுதி செய்கிறது என்பதே சரியாயிருக்கும். ஆகையால் மொழி வாரியாக பிளவுபட்டிருக்கும் சூழலில் பனை மரம் இலங்கையில் ஒரு இணைவை அளிக்க இயலும் என்றே நான் நம்புகிறேன். திருச்சபை அதற்கான முயற்சியை எடுப்பது மிகச்சரியான ஒன்றே.

மாலை ஏழுமணிக்கு மெதடிஸ்ட் பெண்கள் விடுதிக்குச் சென்று சேர்ந்தோம். மட்டகளப்பின் புளியந் தீவு பகுதியில் அது அமைந்திருந்தது. அதற்கு நேர் எதிரில் ஒருசில சீமைப்பனைகள் நின்றுகொண்டிருந்தன. சீமைபனைகள் காண்பதற்கு பனையைப்போலவே காட்சியளித்தாலும் அதற்கு பல கிளைகள் உண்டு. சீமைப்பனையின் ஓலைகளும் பனைஓலையைப்போலவே இருக்கும் ஆனால் வடிவில் சற்று சிறிதாக இருக்கும். அதன் பழங்கள் ஆரஞ்சு வண்ணத்தில் இருந்தாலும் உண்பதற்கு ஏற்றவை அல்ல. அங்கே நான் அதனை பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, அம்மரத்தில் “சீமைப் பனைகளை காப்போம்’ என்று எழுதிய அட்டையைத் தொங்கவிட்டிருந்தார்கள். அந்த கரிசனை எனக்குப் பிடித்திருந்தது. மட்டக்களப்பின் பெரும்பாலான இடங்களில் சீமைபனைகளை நான் கண்டேன்.

இலங்கையைப் பொறுத்தவரையில் பனை மரங்களையும் காக்க அது முன்னணியில் நிற்கும் ஒரு அரசு தான். பனை மரங்களை வெட்டுபவர்கள் பிணையில் வர இயலாதபடி சட்டம் அவர்கள் மேல் பாயும். தமிழகம் கண்டுணரவேண்டிய ஒரு பாடம் என எண்ணிக்கொண்டேன். பனையோடு ஒப்பிடுகையில் பொருட்படுத்தத்தக்க  பெரும் பயன் ஏதும் இல்லையென்றாலும்  சீமைப்பனையையும் காக்கும் அந்த சிந்தனை வரவேற்கத்தக்கது. தமிழகம் எங்கும்  பனைமரங்களைக் காப்போம் எனும் எண்ணம் ஏற்றுக்கொள்ள படும் காலம், தமிழகத்தில் பாலும் தேனும் ஓடும்  நாளாகவே இருக்கும்.

மட்டகளப்பு பகுதியை “மீன் பாடும் தேன் நாடாம் மட்டு மா நாகர்” என குறிப்பிடுகிறார்கள். மட்டகளப்பில் உள்ள  வாவியில் (Lagoon), ஒரு காலத்தில் மீன்கள் பாடும் என்று சொல்லுகிறார்கள். இரவு நேரத்தில் அவைகள் பாடும் மெல்லிய சத்தத்தைக் கேட்கலாம் என்று இன்றும் சொல்லுகிறார்கள். அது எப்படிஎன்று பிற்பாடுதான் நான் கண்டுகொண்டேன். அந்த வாவியில் மீன்பிடிக்கும் தூண்டில் இடுபவர்கள் கூட புழுக்களைப் போடுவது இல்லை, இறாலையே இட்டு மீன் பிடிக்கின்றனர். அந்த அளவிற்கு செழுமையை ருசித்தவை மட்டு மாநகர் மீன்கள். பாடல் என்ன, அவை மொத்தம் இணைந்து பெரும் நடன நிகழ்வையே நிகழ்த்திவிடும் அளவிற்கு மகிழ்வுடன் இருக்கின்றன.

இலங்கையைப் பொறுத்தவரையில் தேன் அதிகம் கிடைக்கும் இடங்களில் மட்ட க்களப்பும் ஒன்று. இங்குள்ள  வாகரை, கரடியனாறு போன்ற இடங்களில் மிக அதிகமாக தேன் கிடைக்கிறது.   அதற்கு காரணமும் பனை தான். இலங்கையின் பனைவளத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதி மட்டகளப்பில் இருக்கிறது. அப்படியானால் பனை மிகுதியாக உள்ள  யாழ்பாணத்தில் ஏன் தேன் மிகுதியாக கிடைக்கவில்லை? என்பது ஆய்வுக்குரியது. என்னைப்பொறுத்தவரையில் பனை திரளாக இருப்பதனால் யாழ்பாணத்திலும் தேன் மிகுதியாக கிடைக்கலாம். ஆனால் பனை பொருட்களின் பெருமையை யாழ்பாணம் சூடி நிற்பதால் தேன் சார்ந்து யாழ்பாணம் நினைவுகூறப்படுவதில்லை போலும். மேலும், பனைத் தொழில், யாழ்பாணம் அளவிற்கு மட்டக்களப்பில் தீவிரமாக செயல்படவில்லை. ஆகவே தேனீக்களுக்கு பெருமளவில் மனிதர்களால் தொந்தரவு இல்லாத இடமாக மட்டக்களப்பு இருக்கலாம் என நினைக்கிறேன்.

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 6

மார்ச் 7, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 6

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

நினைவுகளை குணப்படுத்துதல்

மூதூர் ஆலய வளாகத்தில் உள்ள வேப்பமரத்திலிருந்து பச்சைக்கிளிகள் கீச்சிட்டபடி எழுந்து அமைந்தன. பெரும்பாலும் கிளிகளின் கூடு மொட்டைப் பனை என்று சொல்லப்படும் இறந்துபோன பனைகளில் உள்ள பொந்து தான். எவரும் தொந்தரவு செய்யாத இடமாகவும் பாதுகாப்பான இடமாகவும் அவைகள் காணப்படுகின்றன. மூதூரைச் சுற்றிலும் பனை மரங்கள் ஆங்காங்கே காணப்படுகிறது.

பயணக் களைப்பை உணராமல் நான் உற்சாகத்துடன் இருந்ததாலும், இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றின் பொதுச்செயலாளர் வந்துகொண்டிருந்ததாலும் இருக்கும் நேரத்தில் என்ன செய்யலாம் என என் கை பரபரத்தது. ஆகவே எனது ஓட்டுனரையே ஓலையில் வரைய தலைப்பட்டேன். ஓட்டுனருக்கு ஒரு நிழல் உருவத்தை வரைந்து கொடுத்து ஆச்சரியத்தில் மூழ்கடித்த பின்னும் அவர்கள் வந்து  சேரவில்லை. அவர்கள் மிக அருகில் வந்துகொண்டிருப்பதாக ஓட்டுனர் சொன்னார். ஆகவே நான் அவர்கள் வரும் வழியிலேயே மூதூரைச் சுற்றிப்பார்க்க கிளம்பினேன். ஐந்து நிமிடத்திற்குள் நான் செல்லும் வழியில் தானே அவர்கள் வரும் வாகனத்தைப் பார்த்தேன். ஒரு யூகம் தான் என்றாலும் வாகனத்தைக் கைகாட்டி நிறுத்தினேன். நான் நினைத்ததுபோலவே ஜோசப் அவர்கள் உள்ளே இருந்தார்கள். கைகுலுக்கிவிட்டு, முன்னால் செல்லுங்கள் நான் நடந்தே வருகிறேன் என்றேன். வாகனம் முன்னால் சென்றது, அதன் பின்னால் நான் நடக்கையில் எனக்குள் சில எண்ணங்கள் எழும்பியதை தவிர்க்க இயலவில்லை. உற்சாகம் இழந்து காணப்படுகிறாரோ என நினைத்துக்கொண்டேன். யாழ்பாணத்திலிருந்து பயணிப்பதால் களைப்பாக இருக்கலாம். ஆனாலும் என்னை பார்த்த பின் சம்பிராதயமான புன்னகையை செய்தது ஏனோ? நான் இலங்கை வந்தது பிடிக்கவில்லையா அல்லது நான் வந்த நேரம் தான் சரியில்லையா என்று நினைத்தபடியே ஆலயவளாகத்தினுள் நுழைந்தேன்.

ஆலய வளாகத்தினுள் மீண்டும் நான் அவரைப் பார்த்தபோது அவர் முற்றிலும் வேறு ஒரு மனிதராக இருந்தார். இரண்டு நிமிடத்திற்கு முன்  பார்த்த முகத்திற்கும் தற்போதைய முகத்திற்கும் பெரிய வித்தியாசம் இருந்தது. மகிழ்வே உருவான அந்த முகத்துடன் என்னைத் திரும்பி பார்த்தவர், வாங்க என்று சொல்லி என்னைக் கட்டிக்கொண்டார். “அங்கே வைத்துப் பார்க்கயிலே உங்களை அடையாளம் தெரியேலே” என்று சொன்னார். எனக்கு அப்போது தான் சற்று நிம்மதி வந்தது. என்னை அவர் வழியில் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. என்னைக் காணும் அவசரத்தில் தான் என்னையே அவர் தவிர்த்திருக்கிறார். ஆம் கிட்டத்தட்ட மூன்று வருடங்களுக்குப் பின் பார்ப்பதல்லவா? வேடிக்கையான நிகழ்ச்சிதான்.

நீங்கள் உடனடியாக உணவு உண்ணுங்கள் என்று கூறி எங்களுக்காக வாங்கி வந்திருந்த  உணவு பொட்டலங்களைக் கொடுத்தார். கொடுத்துவிட்டு, நீங்கள் சாப்பிடுங்கள், நான் ஒரு சிறு அமர்வை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறேன் என்றார். பாட்டாளிபுரம் என்ற கிராமத்திலிருந்து ஒரு இளம்பெண்ணும் சிறுமியும் வந்திருந்தார்கள்.  எனக்கு பாட்டாளிபுரத்தில் ஒழுங்கு செய்யப்பட்ட  நிகழ்ச்சியைக் குறித்து பேசுகிறார்கள் என்பதை உணர்ந்துகொண்டேன். அவர் இறுதிவரை சாப்பிடவே வரவில்லை. கோவில் குட்டிக்கு சாப்பாட்டைக் கொடுத்துவிட்டார்.

சாப்பிட்டு முடித்தபின்பு நானும் அவர்களோடு அமர்வில் இணைந்துகொண்டபோது நீங்கள் எழுதியிருக்கிற பொருட்களைக் குறித்த தெளிவுகள் எங்களுக்கு இல்லை சற்று விளக்கிச் சொல்ல இயலுமா என்று கேட்டார்கள்.

நான் ஸ்கேல் (Scale) என எழுதியிருந்ததை – ரூலர் (Ruler) அல்லது அடிமட்டம் என்று மாற்றிக்கொண்டார்கள்

தெர்மாகோல்  கட்டர்  என நான் எழுதியதை – பேப்பர் கட்டர் (Paper Cutter) அல்லது கத்தி என்றார்கள்

சார்ட் பேப்பர் (Chart Paper) என எழுதியிருந்ததை – பிளாக் போர்ட் (Black Board) என மாற்றிக்கொன்Dட்ஆர்கள்

ஃபெவிகால் (Fevicol) என எழுதியிருந்ததை பைன்டர் கம் (Binder gum) என பதித்துக்கொண்டார்கள்

சாண்ட் பேப்பர் என எழுதியதை தேய்ப்புத்தாள் என எழுதுவார்களோ என நான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் அதனை மணல் தாள் என எழுதிக்கொண்டார்கள்.

எனக்கு தலையைச் சுற்றியது. தகவல் தொடர்பில் இவ்வளவு பெரிய இடைவெளியை நான் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. ஆனால் அந்த அமர்வு ஒரு பெரும் திறப்பாக அமைந்தது. கடைசியில் பயிற்சிக்கான  பொருட்கள் என்ன என்ன என்பதை அவர்களுக்கு ஓரளவு புரியவைத்துவிட்டேன் என நிம்மதி கொண்டேன். பயிற்சிக்குத் தேவையான  ஓலைகளைக்குறித்தும் நான் அவர்களுக்குச் சொன்னேன்.

மூதூர் போதகர் அங்கே பொறுப்பெடுத்து ஒரு வாரம் கூட ஆகியிருக்கவில்லை . நாங்கள் சென்ற வேளையில் அலுவல் நிமித்தமாக அவர் வேறு எங்கோ சென்றிருந்தார். ஆகையினால் அவருக்காக எடுத்துவந்த பொருட்களை ஜோசப் அவர்கள் கோவில்குட்டியிடம் கொடுத்ததைப் பார்த்தேன். குழந்தைகளுக்கான மன்றாட்டு சார்ந்த சில புத்தகங்களும் அட்டைகளும் வேனிலிருந்து இறக்கப்பட்டன. அப்பொழுது முன்னூறு பக்கம் அளவில் காணப்பட்ட ஒரு பெரிய புத்தகத்தில் ஒருசிலவற்றையும் அவர்களுக்கு கொடுத்து யார் யார் அதனை வாசிக்கவேண்டும் என பட்டியலையும் கொடுத்தார். மூதூர் அருகில் உள்ள போதகர்களுக்கும் மேலும் சில திருச்சபை அங்கத்தினர்களும் அந்த புத்தகத்தை வாசிக்கும் படி அறிவுறுத்தினார். இந்தியாவில் இவ்விதம் புத்தகங்கலை யாரும் வினியோகிப்பது கிடையாது. பெரும்பாலும் புத்தகங்களுக்கான ஊக்கத்தொகையே கொடுக்கப்படும். அந்த பணத்தை எவரேனும் புத்தகம் வாங்க பயன்படுத்துகிறர்களா என்ற எண்ணத்துடன் திருச்சபை அதனை சரிபார்ப்பதும் இல்லை. இலங்கையில் கிறிஸ்தவ இலக்கியங்கள் உயிர்ப்புடன் இருக்கும் சாட்சியாக அதைக் கண்டேன்.

அப்புத்தகத்தின் அட்டையில் ஒரு மனிதர் தனது கரத்தில் ஒரு கொக்கியை மாட்டியபடி இருந்தர். தலைப்பாக “நினைவுகளைக் குணப்படுத்துதல்” என எழுதியிருந்தது. சற்று கூர்ந்து நோக்கியபோது தான் அவர் கரங்கள் வெட்டி நீக்கப்பட்டுவிட்டு அதற்குப் பதிலாக ஒரு கொக்கியை மாட்டியிருக்கிறார்கள் எனத் தெரிந்தது. உடனடியாக அப்புத்தகத்தை வாங்கி வாசிக்க விருப்பப்பட்டேன். எனது எண்ணத்தை உணர்ந்தது போல ஜோசப் அவர்கள், நீங்கள் இதனை சுமக்கவேண்டாம், நீங்கள் மீண்டும் கொழும்பு வருகையில் உங்களுக்கான ஒன்றை நான் தருகிறேன் என்றார்.

மொழியாக்கம் இலங்கைத்தமிழில் இருந்தாலும் அதன் வீரியம் சற்றும் குறைவுபடாதவண்ணம் மொழியாக்கத்தைச் செய்திருக்கிறார்கள். ஃபாதர் மைக்கேல் லெப்ஸ்லி எனும் கத்தோலிக்க குருவானவரை கொலை செய்யும் நோக்கோடு ஒரு கடித வெடிகுண்டு அனுப்பப்படுகிறது. அந்த கடித உறையை அவர் பிரிக்கையில் அது வெடித்து அவர் கைகள் இரண்டும் பறிபோகிறது. ஒரு கண் தனது பார்வைத் திறனை இழக்கிறது. ஒரு காதும் செவிடாகிப்போகிறது. அவர் அந்த நிகழ்விலிருந்து படிப்படியாக ஒவ்வொன்றையும் விவரிக்கிறார். விவரணைகள் விரிவாகவும் தெளிவாகவும் அங்கதத்துடனும் காத்திரமாகவும்  முன்வைக்கப்படுகிறது.

பல்வேறு சந்திர சிகிழ்சைகளில் அவருக்கும் மருத்துவர்களுக்கும் நடைபெற்ற உரையாடலையோ, அவரைப் பார்க்க வந்த மக்களின் எண்ணங்களையோ அவர் பதிவு செய்கையில் இந்த மனிதருக்கு இந்த நிதானம் எப்படி அமைந்தது என்கிற எண்ணமே மேலோங்குகிறது. ஆனாலும் அவர் தன்னை ஒரு புனிதர் என சிலர் முன்வைப்பது போன்று தன்னை முன்வைக்காமல் ஒரு எளிய மானுடனாக தான் சந்தித்தவைகளை பதிவிடுகிறார்.

தனது பற்றுமையை வெளிப்படுத்தும் அவர், அதனை மெல்லிய நகைச்சுவையுடன் முன்வைப்பது சிறப்பு. ஆனால் ஆழம் மிகுந்க்ட புத்தகம். ஒரு வகையில் அவர் அப்புத்தகத்தின் வாயிலாக அவருக்கு வெடிகுண்டு வைத்தவ்ர்கள் தோற்றுப்போயினார் என்பதை உரக்கவே கூறுகிறார் மேலும் அவ்விதம் எண்ணுவது அவருக்குள் நிகழ்ந்த மாற்றமும் அவர்ச் சூழ்ந்திருந்த நிகழ்வுகளின் மாற்றமும் காரனம் என ஒப்புக்கொள்ளுகிரார். தான் ஒரு அவதார புருஷனாக முன்வைக்கப்படுவதை அவர் தவிர்த்து கடவுள்  தனக்கு கொடுத்திருக்கும் மற்றொரு அரிய வாய்ப்பாக இதனைக் கருதி தன்னை அற்பணிக்கிறார். அதற்குள்ளாக போதகர்கள் மற்றும்  கிறிஸ்தவர்களுக்குள்ளிருக்கும் ஐயத்தையும், நம்மிக்கையின்மையையும் அவர் மெலிதாக கோடிட்டு கடந்து செல்லுகிறார். தனது  அங்கவீனம் அடைத்த வாழ்விற்கும் ஒரு பெறுமதி ஒன்று உண்டு என்பதை அவர் குறிப்பிடும் விதம் மிக அழகானது.

பேராயர் டெஸ்மண்ட் டுடூவுடன் ஃபாதர் மைக்கேல் லெப்ஸ்லி

பேராயர் டெஸ்மண்ட் டுடூவுடன் ஃபாதர் மைக்கேல் லெப்ஸ்லி

ஃபாதருக்கு புதிதாக ஒரு திருச்சபை நியமித்திருந்த வேளையில் தான் இந்த பேரிடர் நிகழ்ந்தது. மருத்துவமனியில் இருந்ததால் அவரால் பொறுப்பெடுத்துக்கொள்ள இயலவில்லை.  மருத்துவமையில் தங்கி சிகிழ்சைபெற்று அவரது கரங்களில் கொக்கிகளை மாட்டிய பின்பு, தந்து புதிய திருச்சபைக்கு அவர் செல்ல முற்படுகையில் இவரால் அங்கு வேலை செய்ய இயலாது என கூறி பரிதாப்பபடும் மூத்த போதகரைக் குரித்து பதிவு செய்கிறார். அப்படியே பேராயர் டெஸ்மண்ட் டூடூ இவரை தனது திருச்சபையில் பணியாற்ற அழைப்பு விடுப்பதில் குறியாக இருப்பதையும் குறிப்பிட்டு. இருவேறு நோக்கங்கள் எப்படி திருச்சபைக்குள் இருக்கின்றன என்பதை சுட்டிக்காட்டுகிறார். ஒருவருக்கு தான் சுமை எனவும் மற்றொருவருக்கு கிடைப்பதற்கரிய வரம் எனவும் அவர் பதிவு செய்கையில் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. நடுநிலையுடன் எழுதும் அந்த நிதானம் என்னை பிரமிக்கவைக்கிறது. எவரையும் புண்படுத்திவிடக்கூடாது எனும் கவனம் அவர் பெற்ற காயங்களின் வீரியத்தை அவர் மனதளவிலும் உடலளவிலும் நன்கு உணர்ந்திருப்பதால் தான் என்று நான் கருதுகிறேன்.

குறிப்பாக அவர் கடந்துவந்த மரண வேதனை, மீண்டும் மீண்டும் பல்வேறு சந்திர சிகிழ்ச்சைகளுக்குள் தான் கடந்து சென்றது யாவற்றையும் அவர் கூறுகையில், வார்த்தைகளை தாறுமாறாக பிரயோகித்து மக்களின் பரிதாபத்துக்குரியவராக மாற முர்படாமல், தன்னை ஒத்த சூழலில் இருப்போர்க்கு நம்பிக்கை வரும்படியே எழுதுகிறார்.  அவரது  வாழ்வில் கரிப்படிந்த நாட்களை அவர் வண்ணமென தீற்றியிருக்கிறார். அது சாத்தியம் என தனது வாழ்வை முன்னிறுத்தி “நினைவுகளைக் குணப்படுத்துதலை” அவர் முன்வைக்கிறார்.

 

இலங்கையின் இருள் கவிந்த சூழலில் இப்புத்தகம்  மிக முக்கியத்துவமானது என்று நான் கருதுகிறேன். திருச்சபையின் பங்களிப்பு எவ்விதம் காயப்பட்ட நெஞ்சங்களில் செயல்பட விளைகிறது என்பதை என் கண் முன்னால் காண்கையில் எனது இதயம் கசிந்தது.  பகைவனுக்கும் அருளும் பேறுபெற்றோர் அவர்கள் என்றே என் நெஞ்சம் விம்மியது.

இலங்கைச் சூழலைப் பொறுத்த அளவில் திருச்சபை பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்காக பரிந்து பேசியது வரலாற்று உண்மை. ஒப்புரவாகுதல் எனும் உயர்விழுமியத்தை திருச்சபை  உயர்த்திப்பிடிக்கவே விழைகிறது. இதனை அரசும் உணர்ந்தே இருக்கிறது. எனது குறுகிய கால புரிதலின்படி, சமய சடங்குகளை செய்பவர்களை இலங்கைச் சமூகம் மிகவும் மதிக்கிறது. பேருந்துகளில் கூட மத குருக்களுக்காக என்று மூன்று இருக்கைகள் ஒதுக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆகவே திருச்சபை இன்னும் பொறுப்புடனும் பாரத்துடனும் இலங்கையில் செயல்படுகிறது.

நாங்கள் அங்கிருந்து புறப்படுகையில் ஜோசப் அவர்கள் என்னிடம், நீங்கள் பனை ஓலைகளை மாத்திரம் அல்ல தென்னை ஓலைகளையும் பயன்படுத்தவேண்டும் எனக் கேட்டுக்கொண்டார். என்னால் அவருக்கு அந்த வாக்குறுதியைக் குடுக்க இயலவில்லை, ஆனால் அவரது இதயம் எவ்விதம் இருவித மக்களுக்கும் தான் ஒருபோல் நீதி செய்ய வேண்டும் என துடித்ததை என்னால் நன்கு உணர முடிந்தது. இவ்வகையில் ஃபாதர் மைக்கேல் லெப்ஸ்லியிடமிருந்து நான் கற்றுக்கொள்ள அனேகம் இருக்கின்றது.

 

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 5

மார்ச் 6, 2017

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

கடவுளின் தோட்டம் 

திரிகோணமலை செல்லும் சாலை

திரிகோணமலை செல்லும் சாலை

சாலைகள் மிக நேர்த்தியாக இருந்தன. அவைகள் சீன அரசு இலங்கைக்காக அமைத்துக்கொடுக்கிறதாக  சொன்னார்கள். இந்திய அரசு இலங்கையில் இரயில் தடங்களை சீரமைத்து கொடுக்கிறது. முன்னிருக்கையில் அமர்ந்திருக்கையில் கண்டிப்பாக பாதுகாப்பு பட்டையை இணைத்துக்கொள்ள ஓட்டுனர் அறிவுறுத்திக்கொண்டே வந்தார்.  அனைத்தும் அபராதத்தின்மேல் உள்ள பயத்தினால் தான். இந்தியாவிலோ, நூறு ரூபாய் கொடுத்து தப்பித்துக்கொள்ளலாம் எனும் தைரியம் அனைத்து சாலை விதிகளை மீறும் எண்ணத்திற்கு பின்பும் உண்டு. மேலும் சாலையோரங்களில் குப்பைகளைக் கொட்டுவதும் தடை செய்யப்பட்டுள்ளது. அந்த சுத்தமான மண்ணின் வாசனையில் கட்டுண்டேன்.

முறிந்த பனையின்மேல் அமர்ந்திருக்கும் ஓணான்

முறிந்த பனையின்மேல் அமர்ந்திருக்கும் ஓணான்

எங்களது பயணம் தொடர்ந்து செல்லுகையில் வழியில் சாலையைக் கடக்கும் ஒரு கீரிப்பிள்ளையப்யைப்பார்த்தேன். கீரிப்பிள்ளைகள் ஏனோ எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைக் கொடுக்கும் ஒரு உயிரினம். நானும் எனது கல்லூரி தோழன் வின்ஸ்டனும் இணைந்து மேற்கு தொடர்ச்சி மலைகளில் பயணிக்கையில் தவறாது காணும் கானுயிர் இதுதான். மோப்ப சக்தி மிகுந்த கிரிப்பிள்ளையை நாங்கள் முதன்முதலில் கோதையாறு செல்லும் வழியில் பார்த்தபோது இருவருமே அதன் மூக்கின்  அழகில் மயங்கித்தான் போனோம். ரசாயனியில் ஆரோனை பள்ளிகூடம் அனுப்ப வருகையில் எங்களைத் தாண்டி ஒரு கீரிப்பிள்ளை ஓட்டமும் நடையுமாக கடந்து செல்லுவது வழக்கம். கொஞ்ச நாட்களாக அதைக் காணவில்லை. ஆனால் சமீபத்தில் ஒருநாள் வாலறுந்த பாம்பு ஒன்று எங்களைக் கடந்து சென்றது.

பொதுவாக கீரியும் பாம்பும் வைத்து வித்தைக் காட்டுவதை நாம் அறிவோம். கீரி எலி பாம்பு போன்றவற்றை வேட்டையாடுகின்ற ஒன்று. ஆகவே பனைமரத்திற்கும் இதற்கும் தொடர்பு இருப்பதாகவே கருதுகிறேன். வடலி பனைகளில் பெரும்பாலும் மட்டைகள் இழைக்கப்படாமல் இருக்கையில் பாம்புகள் முட்டையிட்டு குஞ்சு பொரிக்கும். ஆகவே பனங்காடுகளில் கூட கீரிகள் தங்கியிருக்கும் வாய்ப்புகள் இருக்கிறது.

தேள்களைக் கூட சுவைத்துச்சாப்பிடும் வழக்கம் கீரிப்பிள்ளைக்கு உண்டு. தென்னை மரத்திற்கு தேள் கொட்டினால் பனை மரத்தில்  நெறி கட்டியதாம், என்கிற பழமொழியைக் கேள்விப்பட்டிருப்போம். ஆனால் பனையே தேள்களின் வாழ்விடம் தான். பனை பத்தைகளின் அடியில் தேள் சுகமாக தங்கியிருக்கும். ஒருவேளை கீரிப்பிள்ளை இவைகளை விரும்பி சாப்பிடுவதால் பனை சார்ந்த பகுதிகளில் இவைகள் வாழுகின்றனவா? பொதுவாக பனைமரங்களில் இரண்டு சதவிகிதத்திற்கும் அதிகமாக தேளும் பாம்புகளும்  காணப்படுவதாக கோவூர் குறிப்பிடுகிறார். இது கீரியின்  வேட்டைக்கு போதுமானது அல்ல என்றாலும் கீரி தனது வேட்டைக்கு பனங்காட்டினுள் நுழையும் என்பதை மறுக்க இயலாது.

வழியெங்கும் மயில்கள் வயல்களில் மேய்ந்தபடி இருந்தன.  மயில்களும் பாம்பு, ஓணான், பல்லி உள்ளிட்ட சிறு பூச்சிகளை உண்ணும்  பறவை தான். இலங்கையில் கானுயிர்கள் சுதந்திரமாக திரிவதை பார்க்க மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. ஆனால் இவ்வளவு சுதந்திரம் இருக்கும் இடங்களில் கண்டிப்பாக ஒருசிலர் வேட்டையாடிக்கொண்டிருப்பார்கள். நான் இலங்கை பத்திரிகையில் வேட்டையாடியவர்களை கைது செய்த நிகழ்ச்சியை வாசித்தது நினைவிற்கு வருகிறது.

தொடர்ந்து செல்லுகையில் சாலையைக் கடந்து செல்லும் ஒரு உடும்பைக்கண்டேன்.  உடும்பு ரத்தம் உடும்பு கறி போன்றவைக்காக இவைகள் வேட்டையாடப்படுகின்றன. சாலையைக் கடக்கையில் இவைகள் சாலையில் அடிபட்டு இறந்துவிடவும் அதிக வாய்ப்புகள் இருக்கிறது. நான் சிறுவனாக இருக்கையில் பாட்டி வீட்டின் அருகில் உடும்பு ஒன்று கற்குவியல்களுக்கிடையில் இருந்து பிடிபட்டது. பார்ப்பதற்கு ஓணானைப்போலவே இருந்தாலும் உடும்பின் தோல் சற்று கெட்டியானது, கறிய நிறத்தில் சற்று அதிக நீளமாக காணப்பட்டது. பக்கத்து வீட்டு அக்கா அதனை கறிவைக்க எடுத்துச்சென்றார்கள். இதனை எப்படி கறி வைப்பார்கள் என எண்ணிக்கொண்டேன். முற்காலங்களில் போர் சமயத்தில் உடும்பின்மேல் கயிற்றைக் கட்டி அதனை கோட்டை மேல் வீசினால் உடும்புகள் தனது பிடியை விடாது பற்றியிருக்கும் என்று சொல்லுவார்கள். அந்த பிடியினைப் பற்றி ஏறும் போர்வீர்கள் இருந்திருக்கிறார்கள். சில திருடர்களும் உடும்பை பெரிய வீடுகளுக்குள் புகுந்து திருட இவ்விதம் பயன்படுத்தியிருக்கிறதாக  கதைகள் வாயிலாக கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். “உடும்பு பிடி” என்ப்து  இதிலிருந்து அனுபவத்திலிருந்து கிளைத்த வழக்கச் சொல் தான் போலும். உடும்பைப்பிடிப்பவர்கள் அதன் வாலைக்கொண்டே அதனைக் கட்டி, அந்த வாலின் நுனியை அதன் முன்னங்கால்களில் கொடுத்து விடுவார்களாம். அப்புறம் என்னதான் வந்தாலும் உடும்பு தனது பிடியை விடாதாம்.

பனைமரமும் உடும்பும் காட்டுத்தீயில் தப்பிபிழத்த உயிரினங்கள் போல. பல ஊழி காலமாக ஏற்பட்ட காட்டுத்தீயில் தப்பிப்பிழைக்கும் தன்மை பனைமரத்திற்கு இருக்கிறது. இலங்கையில் உள்ள ஒரு நபரோடு பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, உடும்பு பனை மரத்தில் ஏறிவிட்டால், பிற்பாடு அதனை பிடிக்க இயலாது என்று கூறினார். உடும்பிற்கு அடைக்கலம் கொடுக்கும் பனைமரத்தை எண்ணிப் பார்க்கையில் ஒன்றுடன் ஒன்று தொடர்புடையதோ என்று தோன்றுகின்றது.

இலங்கையில் முறிந்த பனையின் மேல் அமர்ந்திருக்கும் ஓணானையும் பார்த்தேன். எனக்கென பொறுமையாக அது அமர்ந்து புகைப்படம் எடுக்க அனுமதித்தது.  பனையின்மேல் ஓணான் ஒய்யாரமாக இருக்கும் காட்சி நம்மை ஜுராஸ்ஸிக் யுகத்திற்கே அழைத்துச் சென்றுவிடும்.

சிறுவயது விடுமுறை நாட்களில் எங்கள் பாட்டி வீட்டில் நான் தங்கியிருக்கையில், ஓணானை பிடித்து உரலில் இட்டு இடித்து பிழிந்து சாறு கொடுப்பது மருந்து என எண்ணப்பட்டது. பொதுவாக வர்ம அடி பட்டவர்களுக்கு ஓணானை இப்படி இடித்து கொடுப்பார்கள்.

நாங்கள் சிறுவர்களாக  இருக்கையில் ஓணானைப் பார்ப்பது கெட்ட சகுனம் என்று உடன் மாணவர்கள் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். அப்படியே அணிலைப்பார்த்தால் அது நல்ல சகுனம் என்றும் கருதப்பட்டது. ஒருவேளை ஓணானைப் பார்த்துவிட்டால் உடனடியாக ஒரு பனையை பார்த்தால் “தோஷம்” தீர்ந்துவிடும் என்பது சிறுவர்களுக்கே உரிய சாதிக்கப்படக்கூடிய தீர்வு. சிறு வயதில் அணில் ஒரு அழகிய கதாநாயக அந்தஸ்து கொண்ட “வளர்க்கப்பட” வேண்டிய  ஒரு உயிரினமாகவும் ஓணான் வேட்டையடப்படவேண்டிய ஒரு உயிரினமுமாகவே பார்க்கப்பட்டது. அதற்கு ராமர் கட்டிய பாலமும் ஒரு காரணம்.

பல்வேறு பூச்சிகள் பனைமரத்தில் வாழுகின்றபடியால் அனேக உயிரினங்கள் அவைகளை கபளீகரம் செய்ய வருகின்றன. பதனீரில் பல்லிவிழுந்தாலும் அதில் விஷம் கிடையாது எனச் சொல்லப்படுவதை தென் மாவட்டங்களில் அதிகம் கேள்விப்படமுடியும்.

இலங்கை மக்கள் தயிரோடு தேனை இணைத்து சாப்பிடுவதைக் குறிப்பிட்டிருந்தேன், பனைக்கும் தேனீக்குமான தொடர்பை பனைமரச்சாலையில் விரிவாக சொல்லியிருக்கிறேன். இலங்கையைப் பொறுத்தவரையில் பனைமரம் தேனீக்களுக்கு முக்கியமான கூடு. பனைமர பொந்துக்குள் வாழுகின்ற தேனீக்களும் பனை மர பூக்களிலிருந்து தேனை உறிஞ்சி  பிற்பாடு கொம்புகளிலும் உயர்ந்த பாறை வெடிப்புகளிலும் கூடுகட்டுகின்ற தேனீக்களும் இருக்கின்றன. இலங்கையில் சாலையோரம் தேன் விற்றுக்கொண்டிருந்த நபர்களைக் கூட நான் பார்த்தேன். எனக்கு விருந்தளித்த பாக்கியராஜா அவர்கள் குடும்பத்தினர், தயிரும் தேனும் சேர்த்தே கொடுத்தார்கள். தேன் அவர்கள் சொந்த கிராமமான மன்னாருக்கு அருகில் உள்ள முருங்கன் என்னும் கிராமத்திலிருந்து வந்ததாகச் சொன்னார்கள். போர் சமயங்களில் பல பனைமரங்கள் அழிக்கப்பட்டுவிட்டன. ஆகவே தேனீக்களின் மற்றும் பனை சார்ந்து வாழும் உயிரினங்களின் எண்ணிக்கை பெருமளவில் குறைந்திருக்கலாம்.

பயணம் தொடர்கையில் பச்சைவண்ண குருவிகளைப் பார்த்தேன். அவைகளை நான் நன்கு அறிவேன். பனையில் வரும் தேனீக்களை விரும்பி சாப்பிடும் “பச்சை பஞ்சுருட்டான்” (Bee Eater) தான் அவை. அதுபோலவே தேனீக்களை சாப்பிடும் மைனாக்களும் ஏராளமாக காணப்பட்டது.

இவைகள் அனைத்தும் பனையுடன் தொடர்புடையவைகள் என்பதே எனக்கு அந்த நெடும்பயணத்தை இனிதாக மாற்றியது. பனைமரம் தனித்து ஒரு சிறிய மற்றும் எளிய மரமாக கண்களுக்குத் தென்பட்டாலும் ஒரு சிறிய காட்டிற்கு இணையாக அது செயல்படுகிறது. நான் டாக்டர். ஷோபன ராஜ் அவர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருந்த போது பொதுவாக ஒரு தாவரத்தைச் சார்ந்து எத்தனை உயிரினங்கள் காணப்படும் எனக் கேட்டேன். அவர் சுமார் 20 முதல் 30 உயிரினங்கள் இருக்கலாம் என்றார். அப்படியானால் பனை மரத்தைச் சர்ந்து வாழும் உயிரினங்களைக் குறித்து கூறுங்கள் எனக் கேட்டேன், அதற்கு அவர், அதனை எவரும் பட்டியலிட்டிருக்க வாய்ப்பு இல்லை ஆனால் கண்டிப்பாக 100க்கு அதிகமான உயிரினங்களை நாம் பட்டியலிடமுடியும் என்றார். பனை சார்ந்த ஒரு நிலம் நோக்கி நான் போய்க்கொண்டிருக்கிறேன் என்பதற்கான ஆதாரமாகவே இவைகளை நான் கூதூகலத்துடன் பார்த்தேன்.

கந்தளாய் நீர்தேக்கம்

கந்தளாய் நீர்தேக்கம்

இவ்வாறு மகிழ்வுடன் எங்கள் பயணம் சென்றுகொண்டிருக்கையில் பனைமரங்களின் சற்று கூட்டம் அதிகமாக தெரிய ஆரம்பித்தது.  நாங்கள் கந்தளாய் நீர் தேக்கம் அருகில் வந்தபோது ஓட்டுனர் கூறினர் நாம் மூதூருக்கு அருகில் வந்துவிட்டோம், அவர்கள் வர இன்னும் நேரம் இருக்கிறது, அகவே நீங்கள் நின்று சற்று பொறுமையாக இவைகளைப் பார்த்து வாருங்கள் என்றார்.  அவர் என்னை இறக்கிவிட்ட இடத்தில் இருந்து பார்த்தபோது நீர் தேக்கத்திற்கு அப்பால் பனை மரங்கள் கூட்டமாக நிற்பதைக் காணமுடிந்தது. கந்தளாய் நீர் தேக்கம் பிரமாண்டமானது மாத்திரம் அல்ல அது பழைமையானதும் கூட. கி.பி ஏழாம் நூற்றாண்டில் கட்டப்பட்ட இந்த நீர்தேக்கம் இன்றும் பெருமளவில் பயன் கொடுக்கும் நீர் நிலையாக பேணப்படுகிறது. அதன் பின் எங்கள் பயணத்தில் நாங்கள் மூதூர் செல்லும்வரை பனைமரங்கள் எங்கள் கண்களுக்கு மறைவாகப்போகவில்லை. பெரும் திரளான பனைமரக்கூட்டங்கள் எனக் கூற முடியாது என்றாலும் அங்காங்கே அவைகள் நின்றுகொண்டிருந்ததே எனக்கு பெரும் மனக்கிளர்ச்சியைக் கொடுத்தது.

மெதடிஸ்ட் திருச்சபை, மூதூர்

மெதடிஸ்ட் திருச்சபை, மூதூர்

இலங்கையின் முதல் நாள் குறுக்குவெட்டு பயணம், ஏதேன் எனும் கடவுளின் தோட்டம் வழியான ஒரு பயணமாக அதை நான் உருவகித்தேன். ஒவ்வொரு உயிரினமும் ஒவ்வொரு தாவரமும் கடவுளின் அழகிய சிந்தனையில் உதித்த அற்புத வடிவங்கள், வண்ணங்கள் கொண்டு அவரின் படைப்பை செழுமைப்படுத்தும் சீரிய நோக்கோடு உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறதை உணரமுடிந்தது. 270 கிலோ மீட்டர் பயணம் அத்துணை மகிழ்வான ஒன்றாக அமையும் என நான் நினைத்திருக்கவில்லை. மூதூர் சென்று இறங்குகையில் உற்சாகம் கொப்பளிக்கும் ஒரு சிறுவனாக மனதளவில் மாறிவிட்டேன்.

 

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 4

மார்ச் 4, 2017

 

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

 உணவு வேலி

இலங்கையில் விமானநிலையத்தை விட்டு வெளியே வரும்போது மணி கிட்டத்தட்ட அதிகாலை மூன்று. திரு சந்தானா அவர்கள் அங்கே எனக்காக காத்திருந்தார்கள். அங்கிருந்த எக்ஸ்பிரஸ் ஹைவேயைப் பிடித்து என்னை அவர் மூன்றரைக்கு எல்லாம் இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றிற்கு அழைத்துக்கொண்டு வந்துவிட்டார். நான் அறைக்குள் நுழைந்து படுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் இருக்கையில் ஓட்டுனர் சொன்னார், நாம் திரிகோணமலைக்கு அடுத்துள்ள மூதூர் என்னும் இடத்திற்கு செல்லவேண்டும். அங்கே உங்களை சந்திக்க இ தே கி ம பொதுச்செயலாளர் வந்துகொண்டிருக்கிறார் என்றார். ஆகவே காலை ஆறுமணிக்கு தயாராக இருங்கள் என்றார். நான் அவரை புரியாதது போல பார்த்தேன். என்னைப்பார்த்து சற்று பரிதாபப்பட்டவர், பின்னர் என்னிடம் 6.30மணிக்கு செல்லலாம் என்று சொன்னார். திரிகோணமலை கொழும்புவிலிருந்து சுமார் 6 மணிநேர பயணம். 270 கிலோமீட்டர் வந்த நாளிலேயே பயணிக்கப்போகிறேன். அது இலங்கையை குறுக்கு வெட்டாக கடக்கின்ற ஒரு நெடும் பயணம் தான். மிகவும் பரபரப்பான ஒரு நிகழ்ச்சி நிரலில் நான் இணக்கப்பட்டிருக்கிறேன் என்பது அப்போது எனக்குத் தெரியாது.

அதிகாலையில் கொழும்பு நகரத்தைக் கடக்கையில் ஆங்காங்கே தனித்து நிற்கும் ஒருசில பனை மரங்களைப் பார்த்தேன்.  இந்த மண் பனைக்குரியது தான் என்று தோன்றியது. ஆம் தென்னையை பயிர்செய்பவர்கள் பனையை அப்புறப்படுத்தியே அதைச் செய்வார்கள். குறிப்பாக நீர்பாசனம் போதுமான அளவு இருக்கையில் அதுவே இலாபகரமான பயிர். இதற்குச் சான்றாக செல்லும் வழியெங்கும் செழிப்பான தென்னந்தோப்புகள் காணப்பட்டன.

காலை ஒளியில் கிராமங்களைக் கடந்தபடி சென்றோம். வாகனம் எழுபது கிலோமீட்டருக்கு மேல் வெகமாக செல்ல முடியாது. ஆங்காங்கே காவலர்கள் கண்காணித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். சாலை விதிகள் என்பது இலங்கையில் பெரும்பாலும் சாலையில் வரையப்பட்டது தான். அவைகளை எவரும் மீறி நான் பார்த்ததில்லை. மக்கள் கடந்து செல்ல அடையாளம் இடப்பட்டிருக்கும் இடத்தில் வாகனம் நின்று தான் புறப்படுகிறது. பாதாசாரிகளுக்கு இத்துணை மதிப்பு இந்தியாவில் இல்லவே இல்லை.

வழியெங்கும் பலர் பேருந்து நிறுத்தங்களில் காத்திருந்தது ஒரு அழகிய இலங்கை காட்சி. சாலைகள் சந்திக்கும் இடங்களில் மணிக்கூண்டுகளை நிறுவுவது அவர்கள் வழக்கம் போலும். நேரத்தை மிக முக்கியமாக கருதும் மக்கள். அவர்களின் நாள் பொழுது புலர்ந்ததுமே துவங்கிவிடுகிறது. மாலை 6 மணிக்கெல்லாம் கடைகள் அடைக்கப்பட துவங்கிவிடுகின்றன என்பதை இங்கிருக்கும் நாட்களில் கண்டுகொண்டேன். 9 மணிக்கு மேல் எவரையும் வெளியில் பார்ப்பது அபூர்வம்.

காலை உணவிற்காக நிறுத்தியபோது

காலை உணவிற்காக நிறுத்தியபோது

காலை 8 மணிக்கு சாலையோரத்தில் காலை உணவுக்காக நிறுத்தினோம். காலை உணவிற்காக சோறு வைக்கப்பட்டிருந்ததையும் எனது ஓட்டுனர் உட்பட அனேகர் அதை விரும்பி உண்பதையும் கவனித்தேன்.  புட்டு, இடியாப்பம் மீன், கணவாய், பன்றிகறி ஆகியவை காலையிலேயே அட்டகாசமாக வைக்கப்பட்டிருந்தன. எனது ஓட்டுனர் சாப்பிட்டது பால் சோறு ஆகும். சிங்களவர்களுக்கு, அவர்களது கலாச்சாரம் சார்ந்த எந்த சிறப்பு நிகழ்ச்சியிலும் கீரிபாத் என்ற பால்சோறு கண்டிப்பாக இடம்பெறும். தேங்காய் பாலில் வேகவைக்கப்பட்ட இந்த உணவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது என்பதை பிற்பாடு தான் அறிந்துகொண்டேன்.

தொடர்ந்து நாங்கள் செல்லுகையில் சாலை ஓரங்களில் மண் சட்டிகளில் தயிர் வைத்து விற்றுக்கொண்டிருந்தனர். இலங்கையின் முக்கிய உணவுகளில் தயிரும் ஒன்று. பெரும்பலும் கெட்டியான எருமைப்பாலில் தயிரை தயாரிக்கிறார்கள். ஒருமுறை தயிர் தயாரித்த சட்டியை மறுபடியும் தயிர் வைக்க பயன்படுத்துவது இல்லை. தயிர் கெட்டிபடாது. தயிரை தேனோடும் கித்துல் (Fish tail palm) என்று சொல்லப்படுகின்ற ஒலத்தி பனையிலிருந்து எடுக்கும் கூப்பனி போன்ற இனிப்பான கெட்டி திரவத்துடனும்  இணைத்து சாப்பிடுகிறர்கள். விரிந்த நிலத்தில் எருமைகளும் மாடுகளும்  நூற்றுக்கணக்கில்  மேய்ந்துகொண்டிருந்தன. மெய்ச்சல் நிலம் செழிப்பாகவே இருந்தது.

பனை உணவு வேலி

பனை உணவு வேலி

செல்லும் வழியில் மின்னேரியா தேசிய பூங்காவைக் கடந்து சென்றோம்.  வனப் பயணம் செல்லும் நுழைவாயிலைக் கடக்கையில் எங்களுக்கு அருகில் ஒரு யானை நின்று மேய்ந்துகொண்டிருந்தது. பெரும்பாலும் யானைகள் இருக்கும் வனப்பகுதிகளை ஓட்டிய சாலையில் மின்வேலி இட்டிருக்கிறார்கள். சாலையின் இருமருங்கிலும் மின்சார வேலியிட்டு யானைகள் நுழையாதவாறு பார்த்துக்கொள்ளுகிறார்கள். இலங்கையில் தான் முதன் முறையாக மின்சார வேலிகளுக்குப் பதில் பனைமரங்களை நட்டு வேலி அமைக்கும் பணியினை முன்னெடுத்தது குறிப்பிடத்தகுந்தது. பனைமரங்களால் அமைக்கப்படும் வேலியினை உணவு வேலி என்று குறிப்பிடுகிறார்கள்.

பனைமர உணவு வேலி என்பதை, கானுயிர் பதுகாப்புத் துறை, கொப்பேகடுவா வேளாண் ஆராய்ச்சி மற்றும் பயிற்சி நிறுவனம், பனை அபிவிருத்தி சபை ஆகியோரால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுடன் இணந்து முன்னெடுக்கப்படுகிறது. மிகவும் முக்கியமான இம்முயற்சி பல்வேறு வகைகளில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக காணப்படுகிறது. இலங்கையில் யாத்திரம் அல்ல இந்தியாவிலும், ஆசியா முழுவதும் ஏன் ஆப்பிரிக்கா வரை இத்திட்டத்தை விரிவுபடுத்தலாம். மக்களும் யானையும் உட்பட பிற வன உயிர்களும் காக்கப்பட இது ஒரு மிகச்சிறப்பான திட்டம் என்றே நான் கருதுகிறேன். இதை முன்னெடுக்கும் மனிதர்களை நான் நேரில் சந்திக்க இயலாதது எனக்கு வருத்தமே.

யானையும் மனிதனும் மோதுகின்ற ஒரு சூழல் இருபதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் ஏற்பட்ட வளர்ச்சியினால் என்றால் அது மிகையாகாது. காடுகள் அழிக்கப்பட்டு வேளாண் நிலங்கள் பெருகிவிட்ட தருணத்தில் யானைகளின் வாழ்விடமும் வழித்தடங்களும் ஆக்கிரமிப்பிற்கு உள்ளாகிறது. மேலும் வளர்ச்சி என்ற பெயரில் காடுகளை பிரித்துச் செல்லும் சாலைகள் பலவும் யானைகளின் வாழ்விடங்களை அழித்தும் கலைத்தும்  தான் இடப்பட்டிருக்கின்றன. இவ்வகையில் யானையும் மனிதனும் மோதுவதால் இரு பக்கமும் ஏற்படும் இழப்புகளை இன்று கவனத்துடன் கையாளப்படவேண்டிய ஒன்றாக  சமுக மற்றும் இயற்கை ஆர்வலர்கள் கவனத்துக்குட்படுத்துகிறார்கள்.

யானைகள் குடியிருப்புகளில் நுழையும்தோறும் பயிர்கள் நாசமடைந்து மிகப்பெரிய அளவில் நஷ்டம் ஏற்படுகிறது. யானைகள் சுவை விரும்பிகள் கூட.  மிகவும் சுவையென கருதும் உணவுகளை அவைத் தேடிச் சென்று விரும்பி உண்ணும். நெல், வாழை, கரும்பு, மற்றும் தென்னை ஓலைகள் அவைகளின் சுவைப்பட்டியலில் முதன்மையானவைகள். இவைகளை உண்ண வருகையில் யானையின் பெரிய உருவத்தால் இயல்பாகவே பயிர்கள் நாசமடைகின்றன. அவைகளை எதிர்க்கொள்ளும் மனிதர்களின் உயிருக்கும் சில நேரங்களில் பெரும் ஆபத்தாக  அது அமைகிறது. மேலும் மழைக்குறைவுபடும் வறட்சி காலங்களில், யானைகள் தண்ணீர் தேடி காட்டிலிருந்து வேளாண் பகுதிகளுக்கு வருவது அதிகரித்திருக்கிறது.

மின்னேரியா தேசிய பூங்கா அருகில்

மின்னேரியா தேசிய பூங்கா அருகில்

இவ்வித சூழலினால் வேளாண்மையை நம்பியிருக்கும்  மனிதன் யானைகளை தனது விரோதியாக பார்க்க தலைப்படுகிறான். யானைகளுக்கு விஷம் வைத்த நிகழ்ச்சிகள் இந்தியாவில் பதிவாகியிருக்கின்றன. இலங்கையில் ஒரு யானைக் குட்டி, வாகனங்களால் மோதப்பட்டு இறந்ததால் தாய் யானை ஒரே நேரத்தில் 15 வாகனங்களை சேதப்படுத்தியிருக்கிறது. இந்தியாவில் வருடத்திற்கு சுமார் 350 மரணங்கள் யானையினால் நிகழ்த்தப்படுகிறது என்று ஆய்வுகள் கூறுகின்றன. அபாயகரமான நிலையில் குறைந்து  வரும் காடுகளைப் பாதுகாக்க ஒரு பகுதியில் முயற்சிகள் தீவிரமாக எடுக்கப்பட்டாலும் யானைகளை கட்டுப்படுத்தும் வண்ணமாக மின்சார வேலிகள் அமைப்பது வழக்கத்திற்கு வந்தன. 2007 ஆம் ஆண்டு யானைகள் கணக்கெடுப்பிற்காக கோவை சென்றபோது தான் இவ்விதமான மின்சார வேலிகளை நான் முதன் முதலில் பார்த்தேன்.

யானைகள் ஒரு காலத்தில் தந்தங்களுக்காக பெருமளவில் வேட்டையாடப்பட்டது. யானைகள் மனிதர்களால் கோவில்களில் வளர்க்கப்படுகையில் மேலதிக துன்பங்களும் அவைகளுக்கு ஏற்படுவதை நாம் சமீபகாலங்களில் பார்க்கிறோம். தங்கள் வாழ்வாதாரம் அழிகையில் விவசாயிகள் யானை வேட்டையாடுபவர்களுக்கு மறைமுகமாக உதவி செய்துவருவதும் நடந்துகொண்டுதான் இருக்கிறது.  என்னதான் உருவத்தில் பெரிதாயிருந்தாலும், காட்டின் அரசனாகவே கருதப்பட்டாலும் இம்மோதலில் அதிகம் இழந்தவைகள் யானைகளே என்பதே என் கணிப்பு.

யானைகளால் வரும் தொல்லைகளிலிருந்து காப்பதற்கு மனிதர்கள் இரண்டுவிதமான உத்திகளைக் கையாளுகிறார்கள் ஒன்று தற்காலிகமாக யானைகளை விரட்ட ஆட்களை அமர்த்தி காவல் செய்வது. உயரமான மரங்களில் பரண் அமைத்து காவல் காப்பது, தேவை வரும்போது தீப்பந்தங்களுடன் சென்று சத்தமிட்டு வெடி வெடித்து யானைகளை துரத்துவது போன்ற செயல்களை விவசாயிகளும் காட்டிலகா ஊழியர்களும் செய்துவருகிறார்கள். இவைகள் ஓரளவிற்கு பலன் தருகிறது என்றே நம்புகிறார்கள்.

ஆனால் நீண்டகால தேவை இன்று உருவாகியுள்ளதை மறுக்க இயலாது. அப்படியிருக்க  அவைகளைச் செய்கையில், பெருமளவில் காட்டைச் சார்ந்து வாழும் மக்களால் நீண்டகால வேலியமைப்புத் திட்டங்கள் வெறுக்கப்படுகின்றன. குறிப்பாக மின்சார வேலியினால் கால்நடைகளும் பாதிக்கப்படுவதை காணமுடியும்.

இந்தியாவில் மூங்கில்களைக்கொண்டு வேலியமைத்த முயற்சிகளுக்கு மக்களின் எதிர்ப்பு இருந்திருக்கிறது. ஆனால் கானுயிர்கள் இவைகளினுள் பல்கி பெருகுவது நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது. இவ்வாறு இருக்கையில் தான் பனைமரங்களைக் கொண்டு உயிர் வேலி அமைப்பது முக்கியமான ஒன்றாக முன்னெடுக்கப்படவேண்டும் என்று நான் கருதுகிறேன்.

பனைமரங்களை எல்லைகளைக் குறிப்பிட நடுவதும் வேலியோரங்களில் நடுவதும் தொன்றுதொட்டு வரும் ஒரு வழக்கம். இவ்வழக்கைத்தையே சற்று மாறுதல் செய்து உயிர் வேலி அமைக்க இலங்கையில் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. சுமார் 10 அடி இடைவெளியில் இரு வரிசைகளைக்கொண்ட பனைமரங்கள் குறுக்காக அமைக்கப்படும்பொழுது உணவு வேலி பலம் வய்ந்ததாக மாறிவிடுகிறது. இவ்விதமான முயற்சியில் முதலில் தற்காலிகமான மின்சார வேலிகளை அமைப்பது பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்றாலும், மின் வேலிகள் இல்லாவிடினும் இவைகளை நாம் பராமரிக்க இயலும். மின் வேலிக்கும், பனை மரங்களைக் கொண்டு அமைக்கும் உணவு வேலிக்கும், அமைப்பதற்கு ஆகும் செலவு மற்றும் பராமரிப்பு காலங்களின் அளவு பெருமளவில் வேறுபடுகின்றது.

சுமார் ஒருகிலோ மீட்டர் மின்வேலி அமைக்க சுமார் 2.5 லெட்சரூபாய் ஆகும் என்றும் அதுவே பனை விதைகளை ஊன்ற சுமார் 20 ஆயிரம் மட்டுமே தேவைப்படும். மேலும் மின்வேலிக்கு மாதம் தோறும் பராமரிப்பு செலவு மின்கட்டணமாக செலுத்தப்படுகையில் பனை உணவு வேலிக்கு முதல் மூன்று வருடங்கள் மட்டுமே பராமரிப்பு தேவையாகிறது. இதுவும் மின் செலவில் ஐந்தில் ஒரு பங்குதான் ஆகும். இறுதியாக மின் வேலியின் ஆயுள் சுமார் 10 வருடங்கள் ஆனால் பனை உணவு வேலியோ எப்படியும் 100 வருடங்கள் இருக்கும் மேலும் அது யானைகளுக்கு உணவும் மனிதர்களுக்கு வாழ்வாதாரத்தையும்  அளிக்கும் இரட்டை பயனுடையதாக இருக்கிறது.

இவைகளிலும் குறை இருக்கலாம். ஆனால் தனியார் தோட்டங்களைப் பாதுகாக்க மட்டுமாவது முதலில் இவைகளைச் செய்ய முன்வரலாம். பின்வரும் காலங்களில் தற்போது அமைத்திருக்கும் மின்வேலிகளை அப்புறப்படுத்திவிட்டு பனையின் வளங்களை பயன்படுத்த இயலும்.  கிருஷ்னகிரியைச் சார்ந்த திரு மணிவண்ணன் அவர்களை நான் தொடர்புகொண்டபோது தன்னிடமிருந்து இம்முறை விதைகளை வாங்கிச்சென்றவர் இதே காரணத்தையே கூறினார் என்றார். தமிழகமும், இந்தியாவும் ஏன் ஆப்பிரிக்க காடுகளும் இவைகளை பின்பற்றி பயன் பெறலாம் என்றே கருதுகிறேன்.

குப்பை மேயும் யானைகள்

குப்பை மேயும் யானைகள்

அங்கிருந்து இன்னும் சற்று தூரம் சென்றபோது மூன்று யானைகள் குப்பையை மேய்ந்துகொண்டிருந்தன. குப்பைகளில் பெருவாரியானவை பிளாஸ்டிக் பைகளும், உணவு பொதிய பயன்பட்ட பிளாஸ்டிக் தாள்களும் ஆகும். இதுவேறு யானைகளுக்கு எவ்வித பிரச்சனைகளை கொண்டுவரும் என்று தெரியாது. குப்பை மேயும் யானைகளின் கழிவுகளில் பிளாஸ்டிக் பைகள் இருப்பதையும் பதிவு செய்திருக்கிறார்கள். இவ்வகையில் பார்க்கையில் உணவு வேலிக்கான தேவை இருக்கிறது என்றே நாம் உணருகிறோம். அதற்கான  முயற்சிகளை பரிந்துறை செய்வதில் தவறில்லை தானே.

திருமறையில் தான் யானைகளைக் குறித்து கூறவில்லையே, யானைகளைக் குறித்து பேசுகிறவர்கள் யாவும் வன உயிர்  ஆர்வலர்கள் இல்லையா?. அவர்கள் தங்கள் பணியைச் செய்யட்டும் நாம் இறைப்பணியை மட்டும் செய்வோம் என்பவர்களது கவனத்திற்காக ஒரு திருமறைப்பகுதியை குறிப்பிடவேண்டும்.  லெந்து காலத்திலும் பெரிய வெள்ளி அன்றும் வாசிக்கப்படும் திருப்பாடல் 22 தான் அது. கையறு நிலையில் கடவுளை நோக்கி மன்றாடும் இப்பாடல் மனிதர்களை விலங்குகள் சூழும் போது ஏற்படும் உச்சகட்ட பய உணர்வுகளை விவரிக்கிறது. இவ்வேளையில் ஆண்டவர் அருகில் இருப்பதே தனக்கு அரண் என திருப்படலாசிரியர் பாடுகிறார்.

11 என்னைவிட்டுத் தொலையில் போய்விடாதேயும்;

ஏனெனில், ஆபத்து நெருங்கிவிட்டது;

மேலும், உதவி செய்வார் யாருமில்லை.

12 காளைகள் பல என்னைச் சூழ்ந்து கொண்டுள்ளன;

பாசானின் கொழுத்த எருதுகள் என்னை வளைத்துக் கொண்டன.

13 அவர்கள் என்னை விழுங்கத் தங்கள் வாயை அகலத் திறக்கின்றார்கள்;

இரை தேடிச் சீறி முழங்கும் சிங்கம்போல் பாய்கின்றார்கள்.

14 நான் கொட்டப்பட்ட நீர்போல் ஆனேன்;

என் எலும்புகள் எல்லாம் கழன்று போயின;

என் இதயம் மெழுகுபோல் ஆயிற்று;

என் உள்ளுறுப்புகளின் நடுவே உருகிப் போயிற்று.

15 என் வலிமை ஓடுபோலக் காய்ந்தது;

என் நாவு மேலண்ணத்தோடு ஒட்டிக்கொண்டது;

என்னைச் சாவின் புழுதியிலே போட்டுவிட்டீர்.

16 தீமை செய்வோரின் கூட்டம் என்னை வளைத்துக் கொண்டது;

நாய்கள் என அவர்கள் என்னைச் சூழ்ந்து கொண்டார்கள்;

என் கைகளையும், கால்களையும் துளைத்தார்கள்.

கடவுள் மனிதர்களை மாத்திரமல்ல வன உயிர்களையும் நேசிக்கிறார் என்பதை விளக்கும் வசனங்களையும் நாம் அறிந்திருக்கிறோம். என்றாலும் அவைகளில் ஒருசிலவற்றை ஒருமுறை நாம் நினைவுகூறத்தக்க வகையில் எடுத்துக்கூறுகிறேன்.

10 பள்ளத்தாக்குகளில் நீருற்றுகள் சுரக்கச் செய்கின்றீர்;

அவை மலைகளிடையே பாய்ந்தோடும்;

11 அவை காட்டு விலங்குகள் அனைத்திற்கும் குடிக்கத் தரும்;

காட்டுக் கழுதைகள் தாகத்தைத் தீர்த்துக்கொள்ளும்;

12 நீருற்றுகளின் அருகில்

வானத்துப் பறவைகள் கூடுகட்டிக்கொள்கின்றன;

அவை மரக்கிளைகளினின்று இன்னிசை இசைக்கின்றன;

13 உம் மேலறைகளினின்று மலைகளுக்கு நீர் பாய்ச்சுகின்றீர்;

உம் செயல்களின் பணியால் பூவுலகம் நிறைவடைகின்றது.

14 கால்நடைகளுக்கெனப் புல்லை முளைக்கச் செய்கின்றீர்;

மானிடருக்கெனப் பயிர்வகைகளை வளரச் செய்கின்றர்;

இதனால் பூவுலகினின்று அவர்களுக்கு

உணவு கிடைக்கச் செய்கின்றீர்;

15 மனித உளத்திற்கு மகிழ்ச்சியூட்டத் திராட்சை இரசமும்,

முகத்திற்குக் களையூட்ட எண்ணெயும்

மனித உள்ளத்திற்குப் புத்துணர்வூட்ட அப்பமும் அளிக்கின்றீர்.

16 ஆண்டவரின் மரங்களுக்கு –

லெபனோனில் அவர் நட்ட கேதுரு மரங்களுக்கு –

நிறைய நீர் கிடைக்கின்றது.

17 அங்கே பறவைகள் கூடுகள் கட்டுகின்றன;

தேவதாரு மரங்களில் கொக்குகள் குடியிருக்கின்றன.

18 உயர்ந்த மலைகள் வரையாடுகளுக்குத் தங்குமிடமாகும்;

கற்பாறைகள் குழிமுயல்களுக்குப் புகலிடமாகும்.

19 காலங்களைக் கணிக்க நிலவை நீர் அமைத்தீர்;

ஆதவன் தான் மறையும் நேரத்தை அறிவான்.

20 இருளை நீர் தோன்றச் செய்யவே, இரவு வருகின்றது;

அப்போது, காட்டு விலங்குகள் அனைத்தும் நடமாடும்.

21 இளஞ்சிங்கங்கள் இரைக்காகக் கர்ச்சிக்கின்றன;

அவை இறைவனிடமிருந்து தங்கள் உணவைத் தேடுகின்றன.

22 கதிரவன் எழவே அவை திரும்பிச் சென்று

தம் குகைகளுக்குள் படுத்துக்கொள்கின்றன.

23 அப்பொழுது மானிடர் வேலைக்குப் புறப்பட்டுச் செல்கின்றனர்;

அவர்கள் மாலைவரை உழைக்கின்றனர்.

24 ஆண்டவரே! உம் வேலைப்பாடுகள் எத்தனை எத்தனை!

நீர் அனைத்தையும் ஞானத்தோடு செய்துள்ளீர்!

பூவுலகம் உம் படைப்புகளால் நிறைந்துள்ளது.

25 இதோ! பரந்து விரிந்து கிடக்கும் கடல்கள்;

அவற்றில் சிறியனவும் பெரியனவுமாக

வாழும் உயிரினங்கள் எண்ணிறந்தன.

26 அங்கே கப்பல்கள் செல்கின்றன;

அங்கே துள்ளிவிளையாட லிவியத்தானைப் படைத்தீர்! [2]

27 தக்க காலத்தில் நீர் உணவளிப்பீர் என்று

இவையெல்லாம் உம்மையே நம்பியிருக்கின்றன.

28 நீர் கொடுக்க, அவை சேகரித்துக் கொள்கின்றன;

நீர் உமது கையைத் திறக்க,

அவை நலன்களால் நிறைவுறுகின்றன.

29 நீர் உமது முகத்தை மறைக்க, அவை திகிலடையும்;

நீர் அவற்றின் மூச்சை நிறுத்திவிட்டால்,

அவை மாண்டு மறுபடியும் புழுதிக்கே திரும்பும்.

30 உமது ஆவியை நீர் அனுப்ப, அவை படைக்கப்பெறுகின்றன;

மண்ணகத்தின் முகத்தைப் புதுப்பிக்கின்றீர்.

(திருப்பாடல் 104, திருவிவிலியம்)

கடவுள் இவ்வுயிர்களைக் கப்பாற்ற முற்படுகையில் அவைகளுக்கு இடையூறு செய்பவர்கள் கடவுளின் நீதி செயலுக்கு எதிராக இருப்போர் என்பதை மேலும் விளக்க வேண்டுமா?

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 3

மார்ச் 3, 2017

 

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

இலங்கை கனவு

பனை சார்ந்த எனது தேடல்களுக்கு காரணம் இலங்கை தான் என நான் உறுதியுடன் கூறமுடியும்.  இந்த இலங்கைப் பயணம் நிகழ்ந்த வரலாறு குறித்து நான் சற்றேனும் சொல்லியாகவேண்டும். தன் முயற்சியில் சற்றும் தளராத விக்கிரமாதித்தியன் கதையை மிஞ்சும் ஒரு நெடுங்கதை அது. சுருக்கமாக எழுத்தில் வடிக்க முயல்கிறேன்.

1984 ஆம் வருடம் அப்பா இலங்கை சென்று வந்தார்கள். அப்பொழுது அவர்கள் ஓலையில் செய்யப்பட்ட ஒரு அழகிய அடைவை (File) எடுத்துக்கொண்டு வந்தார்கள். அந்த அடைவு பார்ப்பதற்கு மிக அழகாகவும் நேர்த்தியாகவும் இருந்தது. அந்த ஓலையை கூர்ந்து கவனித்த போது தான் அது “பனையோலையில்” செய்யப்பட்டது அல்ல என்பது விளங்கியது. மெல்லிய ஓலை.  சீரான வடிவம். தந்த நிறத்தில் காணப்பட்ட அந்த அடைவே, நான் முதன் முதலாக பார்த்த ஓலை அடைவு. அல்லது இயற்கை பொருளில் செய்யப்பட்ட ஒரு அடைவு.

சுமார் 10 வருடங்கள் அது அப்பாவின் மேசையில் இருக்கும் இங்க் பாட்டில், கேம்லின் பசை டப்பா, அப்பாவின் இன்ன பிற அலுவலக பொருட்களுடன்  ஒரு முக்கிய பொருள் ஆகியது. அப்பா பொதுவாக தனது பழக்கவழக்கங்களை  மாற்றுபவர் அல்ல. ஓலைப்பாயில் செய்யப்பட்ட அடைவு அவர்களை எப்படி கவர்ந்தது என்று தெரியவில்லை ஆனால்   தனது அலுவலக காகிதங்களை அதற்குள்ளிலும் அப்பா வைக்கத்துவங்கினார்கள்.

இச்சூழலில் நான் பனை ஓலையில் சுவடிகள் செய்ய கற்றுக்கொண்டிருந்தேன். திருக்குறள் மற்றும் நான் விரும்பிய பொன்மொழிகள் யாவையும் எழுதி ஓலைச்சுவடியில் எழுதி பாதுகாத்தேன். இன்றும் எனது பழம் பொருட்கள் உள்ள பெட்டியில் அவைகள் இருக்கும் என நம்புகிறேன். இதை கவனித்த   எனது சகோதரி ஒருமுறை தனக்கு சில ஓலை அடைவுகளை செய்து தர இயலுமா என்று கேட்டார்கள். நான் அதைச் செய்யலாம் என கூறி மார்த்தாண்டம் பனைத்தொழிலாளர் வளர்ச்சி இயக்கம் சென்றேன். அங்கிருந்து அருமனை அருகில் இருக்கும் புண்ணியம் எனும் பகுதிக்கு நேரே என்னை அவர்கள் வழிகாட்டினார்கள். அனேக நாட்கள் அவர்களோடு ஈடுபட்டு தேவையான ஓலை தடுக்குகளைப் பின்னி பெற்றுக்கொண்ட பிறகே, பனை ஏறும் சமூகம் வேறு, பனை ஓலையில் கைவினைப்பொருட்கள் செய்யும் சமூகம் வேறு என்பதை கண்டுகொண்டேன். என்னைப் பொறுத்தவரையில் இரண்டே சமூகம் தான் இவ்வுலகில் உண்டு. ஒன்று பனை சார்ந்த சமூகம் இன்னொன்று பனை சாரா சமூகம்.

கன்னத்தில் முத்தமிட்டால் போஸ்டர்

கன்னத்தில் முத்தமிட்டால் போஸ்டர்

அப்போது தான் எனக்கும் மாணவர் கிறிஸ்தவ இயக்கத்திற்கும் தொடர்பு ஏற்பட்டது. ஏலகிரியில் நடைபெற்ற ஒரு கூடுகைக்கு. அருட்பணி கிறிஸ்டோபர் ராஜ்குமார் அவர்கள் வந்திருந்தார்கள். அவர்கள் தனது இறையியல் உயர் கல்வியை அரசரடி தமிழ்நாடு இறையியல் கல்லூரியில் கற்றுக்கொண்டிருந்த தருணம் அது என்று  நினைக்கிறேன். சுமார் 10 பேர் சென்றிருந்த அந்த கூட்டத்தை அவர்கள் மிக அழகாக கையாண்டார்கள். இயற்கையை திருமறை நோக்கில் காண ஒரு அடிப்படையை கற்றுக்கொடுத்தவர்கள் அவர்களே.

பிற்பாடு 1999ஆம் ஆண்டு பெங்களூர் ஐக்கிய இறையியல் கல்லூரியில் படிக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தபோது எனது ஆர்வத்தை எனது ஆசிரியர்களும் உடன் மாணவர்களும் கூர்தீட்டினார்கள். இரண்டு பனை சார்ந்த ஆய்வுகளை நான் அங்கே சமர்ப்பித்தேன். இன்று அவைகளை திரும்பி நோக்குகையில், அவைகள் மிகவும் எளிய புரிதல்களாக காணப்பட்டாலும் எனது பனை சார்ந்த தேடுதலை நான் அறுபடாமல் தொடர்ந்து காத்திருக்கிறேன்  என்பதற்கான சான்று அது.

2004 ஆம் வருடம் முதல் 2007 ஆம் வருடம் முடிய நான் மார்த்தாண்டம் பனை தொழிலாளர்  வளர்ச்சி இயக்கத்தில் என்னை இணைத்துக்கொண்டேன். பனைத் தொழிலாலர்களுக்காக மனம் கசிந்து பணியாற்றிய பேராயர் சாமுவேல் அமிர்தம் அவர்களை கண்டுகொண்டேன். அவர்களது தரிசனம் மிகப்பெரியது. அவர்கள் சாதித்தவைகளும் வரலாற்றில் எனக்கு முன்னோடியாக மிக பிரம்மாண்டமாக எழுந்து நிற்கிறது.

2008 முதல் மெதடிஸ்ட் திருச்சபையில் நான் பணியாற்றினாலும் பனை சார்ந்த காரியங்களில் நான் 2011 வரை பெரிய அளவில் என்னை ஈடுபடுத்திக்கொள்ளவில்லை. பனை என்னுள் உறைநிலை கொண்டிருந்த  காலம் என்றோ அல்லது பனை சார்ந்த எண்ணங்கள் என்னுள் அடைக்காக்கப்பட்ட காலம் அது  என்றோ கூறலாம். 2011ஆம் வருடம் முதல் நான் ஓலைகளில் செய்த படங்களை கண்காட்சி வைத்து  திருச்சபையின் மக்களுக்கு பனைமரத்தின்  பயன்களை எடுத்துச் சொல்லி வருகிறேன்.

இவ்வகையில் என்னை முதன் முதலில் ஊக்கப்படுத்தியது “பீப்பிள்ஸ் ரிப்போர்ட்டர்’ என்ற இந்திய கிறிஸ்தவ ஆங்கில பத்திரிகை. எனது முதல் கண்காட்சியின் அழைப்பிதழை அப்படியே அச்சில் வெளியிட்டார்கள். என்னிடம் அதற்கென ஒரு காசையும் அவர்கள் எதிர்பார்க்கவில்லை. அதன் பதிப்பாளர்களோ அல்லது நிர்வாகிகளோ எவரையும் அதற்கு முன்பு நான் தனிப்பட்ட முறையில் அறிந்தது கிடையாது.  பிற்பாடு 2014 ஆம்  ஆண்டு கொல்கத்தாவில் வைத்து அதன் ஆசிரியர் மாமன் வர்கியைச் சந்தித்தபோது இத்துணை எளிய மனிதரா இந்த பத்திரிகையின் ஆசிரியர் என்ற எண்ணமே மேலோங்கியது.

டாக்டர். கிறிஸ்டோபர் ராஜ்குமார்  அவர்கள் 2014 ஆம் ஆண்டு, இந்திய தேசிய திருச்சபைகளின் மாமன்ற (NCCI – இ தே தி மா) நிற்வாக செயலாளராக பணியாற்றிய தருணத்தில்,  அதன்  நூற்றாண்டு விழா நிகழ்ச்சிகள் நடைபெற்றன . அனைத்து இந்திய கிறிஸ்தவ திருச்சபையினரின் தலைவர்களும் ஆசிய திருச்சபையின் தலைவர்களும் கூடிய அவ்விழாவில் ஓலைகளால் நான் செய்த பொருட்களை அங்கு காட்சிபடுத்தவேண்டி என்னை அழைத்திருந்தார்கள். என்னை அங்கு அறிமுகப்படுத்துகையில் டாக்டர். கிறிஸ்டோபர் ராஜ்குமார்  அவர்கள் என்னை ஒரு “பனை இறையியளாளர்” (Palmyra Theologian) என்றே கூறினார். எனக்கு முதலில் அந்த அறிமுகம் கூச்சமாக இருந்தாலும்  அதுவே என்னை பிறரிடம் கொண்டும் செல்லும் விசையாக அமைந்தது.

அதற்கு முந்தைய வருடம் தான் நான் கம்போடியாவில் ஆசிய கிறிஸ்தவ மாநாடு (CCA) நடத்திய ஒரு நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொண்டு ஓலை படங்களை   அவர்களுக்கு வழங்கியிருந்தேன். அவர்கள் எனது படத்தினை தங்கள் பத்திரிகையின் முன் அட்டையில் இட்டு, என்னைப்பற்றிய ஒரு கட்டுரையையும் வழங்கியிருந்தார்கள். அந்த பத்திரிகை அன்று அங்கே கூடியிருந்த திருச்சபை தலைவர்களுக்கு வினியோகிக்கப்பட்டது. இவர்கள் அனைவருமே அன்று தங்கள் நிகழ்ச்சியினூடக என்னையும் கவனத்துக்குட்படுத்தினார்கள்.

அங்கு நடைபெற்ற ஓலைப் படங்கள் கண்காட்சியை கொளும்பு திருச்சபையின் பேராயர் அருட்பணி திலோராஜ் கனகசபை அவர்கள் மன்றாட்டுடன், இ தே தி மா தலைவரும் மெதடிஸ்ட் திருச்சபையின் பேராயருமான தாரநாத் சாகர் ரிப்பன் வெட்டி அல்ல, “ஓலையைக் கிழித்து” திறந்துவைத்தார்.  பேராயர் அவர்கள் இருவருமே முகம் மலர்ந்து இருந்தார்கள். அந்த நாளின் நெருக்கடிக்குள்ளும் என்னையும் பொருட்டாக மதித்து நிகழ்ச்சியை ஒருங்கிணைத்த கிறிஸ்டோபர் ராஜ்குமார் என்றும் என் நன்றிக்குறியவர். இவ்விதமாக திருச்சபை எனக்கு கொடுத்த அரிய வாய்ப்புகளை நான் மறுக்க இயலாது.

இப்படியாக இ தே தி மா நூற்றாண்டு விழா கொண்டாட்டத்தில் தான் எனது இலங்கைப் பயணம் குறித்த ஒரு புது நம்பிக்கை ஏற்பட்டது. இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்ற பொதுசெயலாளர் அருட்பணி எபனேசர் ஜோசப் அவர்களை இந்த நிகழ்ச்சியில் தான் நான் முதன் முறையாக சந்தித்தேன். அவர்களும் கொழும்பு திருச்சபையின் பேராயர் கனகசபை அவர்களும் இணைந்து நான் இலங்கை வரவேண்டும் எனக் கேட்டுக்கொண்டார்கள். அனைத்தையும் ஒழுங்குசெய்துவிட்டு என்னை அழைப்பதாக உறுதி கூறினார்கள். ஒருவழியாக இலங்கை செல்லும் வாசல் திறந்தது என்ற நம்பிக்கை என்னுள் வந்தது.

அன்றிலிருந்து இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றிற்கு  நான் தொடர்ந்து கடிதம் எழுதினேன். என்னை அழைக்க வேண்டும் என்பதில் அவர்கள் உறுதியாக இருந்தார்கள் ஆனால் அதற்கான பொருளாதாரம் மற்றும் சூழல் அமையுமட்டும் என்னிடம் காத்திருக்க வேண்டினார்கள். நான் அவர்கள் என்னைத் தவிர்க்கிறார்களோ என எண்ணும் அளவிற்கு காலம் கடந்து சென்றுகொண்டிருந்தது.

இவைகள் யாவும் நடந்து முடிந்து மூன்று வருடங்களுக்குப் பின்பு நான் “பனைமர வேட்கைப் பயணத்தை” முன்னெடுத்தேன். வெற்றிகரமாக அவற்றை ஆவணப்படுத்தியபின்பு எனக்குள் மீண்டும் இலங்கைப் பயணத்தின் அவசிய தேவை உருக்கொண்டது. இவ்வேளையில், பனைமரம் சார்ந்து நான் எதைச் செய்தாலும் அதற்கென தயங்காமல் பொருளுதவி  செய்யும் நட்பு வட்டம் ஒன்று எனக்கு அமைந்தது நல்லூழ். குறிப்பாக எனது பால்ய நண்பனான ரமேஷ் செல்லதுரை ஜெர்மனியிலிருந்து எனக்கு எது தேவையோ அதை தயங்காமல் கேட்கும்படி கட்டளையிட்டிருந்தான். மும்பை நண்பர் குமார் வால்டர் அவர்களிடம் எதையும் கேட்டு பெற்றுக்கொள்ளும் நெருக்கமிருந்தது. எனது உறவினரான ஜுடில்சன் அவர்களுக்கு, நான் அவர்களின் கனவுகளை வாழ்கிறேன் என்னும் குதூகலம் இருந்தது. இவர்களே என்னை அடுத்த கட்டம் நோக்கி தயங்காமல்  நகர ஊக்குவித்தவர்கள்.

ஆகவே இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றிற்கு நான் மீண்டும் எழுதிய கடிதத்தில் எனது பயணத்தின் அவசியத்தைக் மீண்டும் கூறி,  இலங்கை பயணத்திற்கான விமான செலவை எனது நண்பர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளுவார்கள் என்றும், இலங்கையில் உள்ள  நிகழ்ச்சிகளுக்கு மட்டும் இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்று பொறுப்பெற்றால் போதும் என்று கடிதம் எழுதினேன்.  அந்த கடிதத்திற்கு பதில் அனுப்பிய எபினேசர் ஜோசப் அவர்கள், தான் எனது  பயண  விபரங்களைக் குறித்து பேராயர் கனகசபை அவர்களிடம் விரிவாக பேசினார் என்றும், 2017 ஜனவரி மாதம் 15ஆம் தேதி முதல் இரண்டு வாரங்கள் நீங்கள் இங்கே இருப்பதற்கு நாங்கள் நிகழ்ச்சிகளை ஆயத்தம் செய்கிறோம் என்றும் கூறினர்கள்.

இதை அவர்கள் என்னிடம் கூறுகையில் நான் இலங்கைப்புறப்பட என்னிடம் முழுதாக மூன்று மாதங்கள் இருந்தன. ஒருபுறம் கட்டற்ற மகிழ்ச்சி ஆனால் அதே நேரத்தில் தமிழகம் தழுவிய ஒரு பயணத்தை நான் முன்னெடுக்க விரும்பி காத்திருந்தேன். எதை தெரிவு செய்வது என்ற குழப்பம் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. வந்த அழைப்பை நழுவவிடுவது சரியல்ல என்று எண்ணி இலங்கைப் பயணத்திற்கு ஆயத்தமானேன். அவர்கள் எனக்கு அளித்த இரண்டு வாரத்தை மூன்று வார காலமாக நீட்டிக்க கேட்டுக்கொண்டேன்.

முதலில் எனது மாவட்ட கண்காணிப்பாளர் டாக்டர், ரெத்தினமணி அவர்களிடம்  பேசி, மும்பை பிராந்திய பேராயர் டாக்டர். அனில்குமார் சர்வண்ட்  அவர்களுக்கு விடுமுறை விண்ணப்பக் கடிதம் அனுப்பினேன். எனது திருச்சபையில் ஒருமாத நிகழ்ச்சிகளை எவர் பொறுப்பெடுக்கவேண்டும் என்றும் ஒழுங்கு செய்தேன். இந்தியாவை விட்டு வெளியே செல்லுமுன் பேராயரின் ஒப்புதல் தேவையாயிருந்தபடியால் திக் திக் என அவரின் ஒப்புதல் கடிதம் வரும்வரைக் காத்திருந்தேன். எனது மன்றாட்டுகள் வீண்போகவில்லை; பேராயர் எனது பயணத்திற்கு இறுதி நேரத்தில் ஒப்புதல் அளித்தார்கள்.

சென்னையிலிருந்து விமான பயணம் என்பதாலும் முன்னமே பயண சீட்டினை எடுத்திருந்தபடியாலும் பயணச்சீட்டுக்கான செலவு குறைவாகவே இருந்தது. வரும் வழியில், மும்பையிலிருந்து ஹைதராபாத்திலுள்ள ஹென்றி மார்டின் இஸ்டியூட் செல்லவேண்டி இருந்தது. மீண்டும் ஒரு முழு இந்திய பயணத்தை அவர்களோடு இணைந்து நடத்துவது குறித்த ஒரு ஆரம்பகட்ட பேச்சுவார்த்தை. அங்கிருந்து திருவனந்தபுரம் வழியாக நாகர்கோவில் வந்தேன்.

நாகர்கோவிலில் ஜெயமோகன் அண்ணனைப் பார்த்து பேசி, இலங்கையில் உள்ள அவர்கள் வாசகர்களை சந்திக்க இயலுமா என்று கேட்டேன். கண்டிப்பாக பதிவை இடுங்கள் நான் அறிமுகம் செய்கிறேன் என்றார்கள். என்னால் அப்பதிவை வலையேற்றம் செய்ய இயலவில்லை. மும்பையிலிருந்து கிளம்பி இலங்கை செல்லுமட்டும் மின்னஞ்சல்களைப் பார்க்கவோ பதிவிடவோ நேரம் அமையவில்லை. மேலும் சாகுல் ஹமீது  எனக்கென டாலர் மாற்றி வைத்திருந்தார்கள். அதையும் பெற்றுக்கொண்டு சென்னை நோக்கி இரவு பேருந்தில் சென்றேன்.

டாக்டர் ஷோபனராஜ் அவர்கள் என்னை அழைத்து உன்னைப்பற்றி ராணி பத்திரிகையில் 54, 55 பக்கங்களில் ஒரு கட்டுரை வந்திருக்கிறது என்று சொன்னார்.  அதையும் தான் பார்ப்போமே என்று வங்கிப்பார்த்தால், பனைமரக் காதல் பாதிரியார் என்று ஒரு கட்டுரை வந்திருந்தது. அந்த பத்திரிகை இலங்கை பயணத்தில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என அப்போது நான் அறிந்திருக்கவில்லை.

ஜனவரி 13 ஆம் தேதி சென்னை, அம்பத்தூரில் இருந்து மாலை 7 மணிக்கு பேருந்தை எடுத்து கோயம்பேடு வருவதற்குள் மணி 8 ஆகிவிட்டிருந்தது. பொங்கல் கூட்டம் கட்டுக்கடங்காமல் இருந்தது. விமான நிலையத்திற்குச் செல்ல இயலாது என்றே கருதினேன். அப்போது ஒருவர், தெய்வாதீனமாக  மெட்ரோவை கைகாட்டினார். 9.30க்கெல்லாம் விமான நிலையம் வந்து சேர்ந்துவிட்டேன். இறங்கும்போது என்னைத்தவிர ஒன்றோ இரண்டோ பயணிகளே இருந்தனர்.

விமான நிலையத்தில் எனக்கு முன்பாக மிகப்பெரிய வரிசையில் மக்கள் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். மிக நீண்ட வரிசைகள் தற்போதைய வங்கிகளை எரிச்சலுடன் நினைவுபடுத்தியது. இலங்கைச் செல்ல இயலுமா என்றே தோன்றிவிட்டது. நத்தை போன்று நகரும் அதில் பொறுமையாக நின்றுகொண்டிருந்தேன். அப்பொழுது ஜாஸ்மின் என்னை அழைத்து,  விமானம் சற்று தாமதமாக வருகிறது என்று கூறினாள். மேலும் என்னை அழைக்க இலங்கை விமான நிலையத்தில் காத்திருப்பவர் குறித்த விபரத்தையும் எனது மின்னஞ்சல் பார்த்து அவள் குறிப்பிட்டாள். நான் அது குறித்து யோசிக்கவே இல்லை என்பதை அப்போது தான் உணர்ந்தேன்.

அனைத்தும் முடிந்து விமானத்திற்காக காத்திருந்த போது இயக்குனர் மணிரத்தினத்தின் “கன்னத்தில் முத்தமிட்டால்” நினைவிற்கு வந்தது. ஆம் என்னை இந்தியாவில் பெற்றுப்போட்டுவிட்டு இலங்கை வந்துவிட்ட பனை அன்னையைத் தேடிய பயணம் கூடத்தான் இது.  இலங்கை எப்படி இருக்கும்?

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 2

மார்ச் 2, 2017

 

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

மின்னும் சாம்பல்

சாம்பற் புதன் அன்று ஓலை சாம்பல் தயாரிப்பதற்கான காரணங்கள் உண்டு;  அது என்னவென்றால், திருச்சபையில் பயன் படுத்தியதாலும் ஓலை சிலுவை வடிவாக மாற்றப்பட்டதாலும் அது ஒரு புனித பொருளாக உருப்பெறுகிறது. அப்புனிதம் அந்த ஓலைக்கு விசேஷித்த தன்மையை அளிப்பது என்பதாக அல்ல மாறாக அந்த ஓலைகளை எவரும் அஜாக்கிரதையாக கையாள கூடாது என்பதற்காக அவ்விதம் அறிவுறுத்தப்படுகிறது. தங்கள் வீடுகளுக்கு ஓலைகளை எடுத்துச் செல்லுபவர்கள் அந்த ஓலைகளை மிக அழகாக வாசலிலிலோ அல்லது வீட்டின் உயரமான இடங்களிலோ இணைத்து வைப்பது வழக்கம். சிறுவர்களோ அல்லது பெரியவர்களோ அதை அஜாக்கிரதையாக தூக்கி வீசாமல் இருப்பதை உணர்த்தும் வண்ணமாக இது கடைபிடிக்கப்படுகிறது.

இந்தியாவிலும் இலங்கையிலும் , ஓலைகள்,  ஏடு எனும் வடிவம் பெறுகையில் அதற்கு ஒரு சிறப்பு தன்மை வந்துவிடுகிறது. ஆகவேதான் ஓலைகள் பழைமையாகிப்போனால் கூட அவைகளை எடுத்து வீசிவிடாதபடி ஓடும் தண்ணீரில் விடும் வழக்கம் இங்கு உண்டு. ஓலைகள் தன்னளவில் முக்கியத்துவம் பெற அவைகளில் இருந்து பெறப்படும் பயனுள்ள பொருட்களே காரணமாகின்றன. அதிலும் சமய பயன்பாட்டிற்கான தன்மை அது கொண்டுள்ளதால் அதனை உலகமெங்கும் மிகவும் கவனமாகவே கையாள்கிறார்கள்.

மீண்டும் ஓலைகளை ஆலயத்திற்கு எடுத்து வரப்படுகையில், அருட்பொழிவு பெற்றோர் அல்லது திருச்சபை அங்கத்தினர் ஒருவர் அவைகளை ஒரு பெரிய பாத்திரத்தில் சேகரித்து அவைகளுக்கான ஒரு மன்றாட்டை ஏறெடுத்து கீழிருந்து தீ பற்றும் விதமாக அவைகளை எரிப்பார். மக்களின் முன்னிலையில் நடைபெறும் இந்த எளிய சடங்கில் மரங்களோ தீப்பிடிக்கும் பொருட்களோ அருகில் இல்லாதபடியான இடத்தை தெரிவு செய்வார்கள். முற்றிலும் ஓலை எரிந்து முடிந்த பிற்பாடு, கனல் அவிந்து அனைத்தும் சாம்பல் ஆகி குளிரும் வரை காத்திருப்பார்கள். பிற்பாடு அருட்பொழிவு பெற்றோர் அல்லது திருச்சபை அங்கத்தினர் தங்கள் கரங்களால் அவைகளைப் பிசைந்து சாம்பலில் கிடக்கும் சிறு கரித்துண்டுகளை கவனமாக நீக்கிவிடுவர். தெரிவுசெய்யப்பட்ட  சாம்பலை மிக நேர்த்தியாக ஒரு புனித கிண்ணத்திலே சேமித்து தண்ணீர் சேர்க்காமல் அதனை திருச்சபையாரின் நெற்றியிலே சிலுவை அடையாளமாக அருட்பொழிவு பெற்றோர்  வரைவார்கள்.

ஓலைகளை எரித்து சாம்பல் தயாரிக்கும் முறை

ஓலைகளை எரித்து சாம்பல் தயாரிக்கும் முறை

மேற்குலகில் உள்ள சில திருச்சபைகளில், திருச்சபை அங்கத்தினரே இவைகளைப் பாரம்பரியமாக  பொறுப்பெடுத்து செய்வதுண்டு. நெருப்பு சார்ந்த காரியமானபடியால், கவனமாக கையாளவும் அதற்கு ஏற்ற வாய்ப்பு வசதி உள்ள இடத்திலே மாத்திரம் இவைகளை தயாரிக்க இயலும். ஓலையில் தீ என்பது பஞ்சில் நெருப்பு பற்றிப் பிடிப்பது போல. மேலும் காற்று வீசினால் அவை பறந்து சென்று வேறு இடங்களில் பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்த வல்லது. ஆகவே கவனமாக இவைகளை கையாள வேண்டியிருக்கிறது. இவ்விதமாக கவனமாக ஓலைகளை எரித்து அதிலிருந்து சம்பலை பெற்றுக்கொள்ள வசதி வாய்ப்புகள் அற்ற சூழ்நிலை நிலவுமானால் அத்திருச்சபைகள் தங்களுக்கு தேவையான சாம்பலை அதற்கான புனித பொருட்களை விற்கின்ற கடைகளில் இருந்து பெற்றுக்கொள்ளுகிறார்கள். ஆம் நம்புங்கள், புனித சாம்பலை விற்கவும் மேற்குலகில் கடைகள் இருக்கின்றன.

கடந்த வருடத்தில் பனைஓலைகளில் அனேக கைபட்டைகளை நான் தயாரித்து இந்தியாவின் பல பகுதிகளுக்கும் மேலும் பல ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கும் அனுப்பினேன். அவைகளில் மீந்த துணுக்குகள் இரண்டு சாக்குகளில் என்னிடம் இருந்தன. அவைகளை எப்படி அப்புறப்படுத்துவது  என்பது எனக்குள் ஒரு பெரிய கேள்வியாக இருந்தது. சிறு துணுக்குகளாக இருந்துபடியால் வீட்டின் பால்கனியில் ஒரு பெரிய இரும்பு டப்பாவில் அவைகளை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இட்டு எரித்து சாம்பல் ஆக்கினேன்.

இந்தியாவிலும் இலங்கையிலும் ஓலைகளைக் கொண்டு பணி செய்பவர்கள் அதிகம் உண்டு. பயனற்ற எஞ்சிய ஓலைகளை அவர்கள் வீட்டின் அடுப்பெரிக்கவே பயன்படுத்துவார்கள். தங்கள் குடும்பத்தின் குழந்தைகளை வளர்க்க பாலுட்டும் கருணையுடன் தாய்மார் செய்யும் ஓலைக் கைவினை பணிகள் புனிதமானவை அல்லவா? இவர்களுக்கு இவ்விதமான ஒரு சந்தை வாய்ப்பை நல்குவது ஒரு புனித செயலாகவே இருக்கும் என நான் எண்ணுகிறேன்.

மின்னும் சாம்பல்

மின்னும் சாம்பல்

எல். ஜி. பி. டி. கியூ (LGBTQ) சமூகத்திற்காக போராடும் நியூ யார்க்கைச் சார்ந்த பாரிடி (Parity) எனும் வாதிடும் குழு ஒன்று 2017 மார்ச் 1ஆம் தேதியை ‘மின்னும் சாம்பல்’ (Glittering Ash) பூச வேண்டி திருச்சபைகளுக்கு அழைப்பு விடுத்திருக்கிறது. அழகு சாதனங்கள் தயாரிக்கும் மூலப்பொருட்களைக் கொண்டு  தயாரிக்கப்பட்ட மினுங்கும் வண்ணங்களுடன், பாரம்பரியமாக பெறப்படும் சாம்பலை இணைத்து இதை அவர்கள் இலவசமாக கொடுக்கிறார்கள். இலவசமாக அவர்கள் இதைக் கொடுத்தாலும் தங்களுக்காக அவர்கள் நன்கொடையை கேட்கிறார்கள். பல்வேறு திருச்சபைகள் இந்த புதுமையான போராட்டத்தில் கலந்துகொண்டுள்ளதை நான் ஆச்சரியமாக கவனிக்கிறேன். திருச்சபை இந்த அளவிற்கு வெளிப்படையாக சார்பெடுக்கும் ஒரு சூழலில் பனை தொழில் செய்பவர்களுக்காக வாதிடுவோர் எவரும் ஏன் இல்லை என்கிற கேள்வி என்னுள் எழுகிறது. ஒருவேளை பனைத்தொழிலாளிகளைக் கரையேற்றும் எண்ணமுடன் திருச்சபை வரும் நாட்களில் தங்கள் அங்கத்தினர் நெற்றியில் சாம்பல் பூச முன்வருவார்கள் என்றால் அதுவே பனைக்கும் பனைத்தொழிலாளிகளுக்கும் மின்னும் வாழ்வு தருவதாக இருக்கும்.

பனைதானே லெந்து காலத்தில் கூறியீட்டளவில் மிக முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது?. இயேசு பெத்தானியாவிலிருந்து எருசலேம் நோக்கிய தனது இறுதி பயணத்தை முன்னெடுக்கையில் அவரை வாழ்த்தியவர்கள் தங்கள் கரங்களில் குருத்தோலைகளைப் பிடித்துச் சென்றனர் என்பதாக காண்கிறோம். பேரீச்சம் பனையில் ஏறத்தெரியாமலா அம்மக்கள் குருத்தோலைகளைப் பிடித்துச் சென்றனர்? அம்மக்களுக்காகவன்றி வேறு எதன் பொருட்டு இயேசு எருசலேம் நோக்கிச் சென்றார். அவர் சுமந்த சிலுவை, துன்புறும் மக்களை விடுவிக்க வேண்டியல்லவா? இயேசுவின் சிலுவை மரணம் கூட பேரீச்சம் பனையில் ஏறும் பெத்தானியாவைச்சார்ந்த  தொழிலாளிகளின் சார்பில் அவர் எடுத்துக்கொண்ட நிலைபாட்டினால் தானே?

அப்படியிருக்க ஏன் திருச்சபை பனைத் தொழிலாளிகளை பெருமளவில் கண்டுகொள்ளவில்லை. தனது உழைப்பை செலுத்தி, திருச்சபையின் பண்டிகைகளான சாம்பல் புதன், மற்றும் குருத்தோலை ஞாயிறு போன்ற சிறப்பு வழிபாடுகளில் மறைமுகமாக பங்களிப்பாற்றும் இப்பணியாளர்கள் மறைக்கப்பட்டு போவது எவ்வகையில் நியாயம்? இவ்விதமாக ஒரு சாரார் இந்தியாவிலும், இலங்கையிலும் ஆசியாவின் பிற பகுதிகளிலும் ஆப்பிரிக்காவின் பெரு நிலத்திலும் சிதறி வாழ்கிறார்கள் என்பதனை திருச்சபை ஏன் குறிப்பிடத்தகுந்த முறையில் இதுகாறும் வலியுறுத்தவில்லை?

இச்சூழலில் தான் இலங்கை திருச்சபை தன்னை “திருச்சபையின் பனைமர வேட்கையில்” ஈடுபடுத்திக்கொண்டுள்ளது. முதன் முறையாக கிறிஸ்தவ உலகமே தன்னை உற்றுநோக்கும்படியான ஒரு அறைகூவலை அது விடுக்கின்றது. இரண்டாயிரம் வருட திருச்சபை செய்யதவறிய  ஒரு நிலைப்பாட்டை அது முயன்று முன்னெடுக்கிறது. பனை மரத்தையும் பனைத் தொழிலாளியினையும் உலக திருச்சபை உற்று நோக்குகின்ற ஒரு பொற்தருணத்தை அது நம் முன்  வைக்கின்றது.

இலங்கையினை நான் தெரிவு செய்வதற்கு இரண்டு காரணங்கள் உண்டு. முதலாவதாக நில அமைப்பில் நமக்கு மிகவும் ஒத்திருக்கும் ஒரு இடம் அது. தொலைவும் இல்லை.  இரண்டாவதாக அங்கே பேசப்படும் மொழி எனக்கு அறிமுகமானது. தமிழில் எனக்கான தரவுகளை நான் எளிதில் சேகரிக்க இயலும். ஆகவே இலங்கையினை நான் தெரிவு செய்தேன். ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேல் இலங்கை என்றவுடன் அது நமது தேசத்தை தாண்டி சர்வதேச வரைபடத்தில் வரும் இடமாகிறது. ஆக, தமிழகத்தில் பனைத்தொழிலாளிகளை ஒரு குறிப்பிட்ட ஜாதிக்குள் அடைக்கும் நிலையினை விட்டு வெளியே வரும் ஒரு வாய்ப்பு அமையும் என்று நான் நிச்சயமாக கருதினேன்.

உலகளாவிய பனைத் தொழிலாளர்களுக்கான குரலை இந்தியாவின் தொப்புள்கொடி உறவுகளான இலங்கையிலிருந்து எழுப்புவது சரியானது என நான் கருதினேன். இன்னும் சொல்லப்போனால் வேறு வாய்ப்புகள் ஏதும் அற்ற நிலையில் இங்கிருந்து துவங்குவதை தவிற வேறு வழியில்லை என்பது தான் உண்மை. இப்படியான நெருக்கத்தில் இலங்கை செல்லுவது என்பதே எனக்கு பெரும் சவாலான விஷயமாக இருந்தது.

சுமார் பதினெட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு எனது ஆய்வுக்காக நான் களமிறங்கியிருக்கையில், திருநெல்வேலி பனைத்தொழிலாளர்கள்  இலங்கையிலிருந்து வந்திருக்கலாம் எனும் யூகத்தை பேராயர் கால்டுவெல் அவர்கள் முன்மொழிந்திருப்பதைக் கண்டுகொண்டேன். அப்போதே எனக்கு இலங்கைக்கும் இந்தியாவிற்குமான பனை சார்ந்த தொடர்பை கண்டுணர வேண்டும் என்ற வேகம் இருந்தது. நாட்டார் வழக்காற்றியல் துறை பேராசிரியர் அ. கா. பெருமாள் அவர்கள் குமரி மாவட்டத்தில் வழங்கப்படும் வெண்கலராசன் கதையை கூறுகையில் அவர் இலங்கையிலிருந்து வந்து அகஸ்தீஸ்வரம் என்ற பகுதியில் தனது கோட்டையைக் கட்டி எழுப்பினார் என்று சொல்லக்கேட்டேன். கால்டுவெல் ஒருவேளை வெண்கலராசன் கதையை கருத்தில் கொண்டிருக்கலாம்.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக  இலங்கையின் போர் சூழல் மேலும் தடை கோரும் வண்ணமாக பூதாகரமாக எழுந்து நின்றது. இவ்வாறாக இலங்கைச் செல்லுவது எனக்கு சவாலாகவே  இருந்துவந்தது. எது எப்படி இருந்தாலும்  அனைத்திற்கும் ஏற்ற நேரம் என ஒன்று உண்டு போலும். இவ்வருடங்களில் எனது இலங்கைபயணத்திற்காக  நான் மேலும் பண்பட்டேன் பக்குவப்பட்டேன் என்றே சொல்லவேண்டும். வெறுமனே ஒரு ஆய்வாளனாக  அல்லாமல் ஒரு போதகராகவும், சமூக அக்கறை கொண்ட ஒரு எளிய கைவினைக் கலைஞராகவும், ஒரு பனை போராளியாகவும் நான் அங்கு செல்லவேண்டும் என்பது தான் கடவுளின் ஆணை என்றே ஏற்றுக்கொள்ளுகிறேன்.

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 1

மார்ச் 1, 2017

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

பனைஓலை சாம்பல் புதன்

ஒரு மெதடிஸ்ட் போதகராக நான் பனை மரங்களைத் தேடிச் செல்லுவது பாரம்பரிய திருச்சபையினருக்கும் ஏன் நவீன கிறிஸ்தவர்களுக்கும் ஒரு பெரும் அறைகூவலாக காணப்படுகிறது. பலர் தங்கள் திருமறை வாசிப்பிலிருந்து மேய்ப்பன் – மந்தை எனும் ஒரு உன்னதமாக்கப்பட்ட சித்திரத்தை எடுத்தாள்கையில், பனை சார்ந்து எவ்வித இறையியலை ஒருவர் முன்னெடுக்கவியலும் எனும் கேள்விகளோடு என்னை உற்றுநோக்குவதை நான் அறிவேன். திருச்சபையால் இன்றுவரை கவனத்துக்குட்படுத்தாத ஒரு புது தளத்தை கட்டிஎழுப்புவது சாமானியமான காரியம் இல்லை. அவ்விதமான ஒரு முயற்சியில் திறந்த மனதுடன் கிறிஸ்தவர்கள் இணைவது இன்றைய தேவையாக இருக்கிறது.

இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றம் கடந்த 2017 ஜனவரி 15 முதல் பெப்ரவரி 6 ஆம் தேதிவரை “திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை” என்ற தலைப்பில் என்னை அவர்களோடு இணைந்து பணியாற்ற அழைப்பு விடுத்திருந்தது. திருச்சபை முன்னெடுத்த பனை சார்ந்த முதல் அதிகாரப்பூர்வ நிகழ்ச்சி இதுவே. ஆகவே இந்திய திருச்சபைகளின் சார்பாக போதகராக  நானும் இலங்கை திருச்சபைகளும் இணைந்து ஒரு பன்னாட்டு திருச்சபைகளின் ஒருமித்த பனைமர வேட்கைக்கு இந்த இணைவு ஒரு முக்கிய துவக்கமாக அமைகிறது.

திருச்சபையின்  பனைமர வேட்கை எனும்போது அது திருச்சபை அல்லாதவர்களை விலக்கி விடுகிறது போல் தோன்றினாலும், அவ்வாறாக நானோ இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றமோ எண்ணி இவைகளை முன்னெடுக்கவில்லை என்பதை இங்கே பதிவு செய்ய வேண்டும். திருச்சபை இன்றுவரை பனை சார்ந்த ஒரு விரிவான பார்வையை முன்வைக்காதபடியினாலும், அதற்கான ஒரு தருணம் அமைந்திருக்கின்றபடியினாலும் இந்த முயற்சி பரீட்சார்த்த முறையில் முன்னெடுக்கப்படுகிறது. இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்திற்கோ அல்லது எனக்கோ இவ்விதமாக விரிவான தளத்தில் பனை மரத்தினை வைத்தும் நோக்கும் அனுபவம் புதிது. ஆகையினாலே மிகவும் கவனமாக மிக எளிய முறையில் இம்முயற்சியை மன்றாட்டுடன் முன்னெடுப்பது என முடிவு செய்யப்பட்டது.

மறக்கப்பட்ட வாசனை

மறக்கப்பட்ட வாசனை

முதலில் இப்பயண நிகழ்வினை பனைமரச் சாலைபோல் தொடர்ந்து எழுத நான் எண்ணினாலும், இலங்கைப் பயணத்திற்குப் பின்பு எனது மனம் அடைந்த அலைக்களிப்பினால் என்னால் இப்பயண கட்டுரையை  எழுத இயலுமா என்ற எண்ணம் இருந்துகொண்டிருந்தது. நான் கண்ட அறிந்துகொண்ட அனைத்தையும் எழுதுவது என்பது மிகவும் சிக்கலான ஒன்றாக இருந்ததால் அவைகளை என் மனதில் வைத்து மன்றாடியபடியிருந்தேன்.  மேலும் கடந்த வருடம் தான் நான் பனை மரச் சாலையை எழுதியிருந்தபடியாலும், அதில் கூறப்பட்டவைகளின் சாயல் பெருமளவில் இதில் பிரதிபலிக்கும் என்பதாலும் மீண்டும் இவ்விதம் ஒரு கட்டுரைகளின் தொடர் தேவையா என்றும் என் மனம் அலை பாய்ந்தது.

ஆனால், சாம்பல் புதனாகிய இன்று எனது காலை மன்றாட்டு வேளையில் இக்கட்டுரைத் தொடரை நான் துவக்க வேண்டும் என நான் உந்தப்பட்டேன். லெந்து காலம் என்பது கிறிஸ்தவர்களுக்கான தவக்காலம். இக்காலத்தில் பனைமரம் சார்ந்த ஒரு இறையியல் பார்வையை தியானிப்பது அவற்றை ஒரு வடிவாக திரட்டுவது எனக்கு தேவையானதாகப் பட்டது. ஆகவே வருகின்ற லெந்து நாட்களை நான் கருத்துடன் பயன்படுத்த கடவுள் அருளிய ஒரு வாய்ப்பாக  கருதுகிறேன்.

மேலும் லெந்து நாட்களின் ஆரம்பமாகிய இந்த நாளை கிறிஸ்தவர்கள் அனுசரிக்கும் விதம் எனது பயணத்தை மிக சிறந்த முறையில்  நான் முன்வைப்பதற்கு ஏற்ற நாள் ஆகும். ஒவ்வொரு திருச்சபையும் கடந்த வருடம் குருத்தோலை ஞாயிறு அன்று எடுத்து சென்ற குருத்தோலைகளை சாம்பற் புதன் அன்று சேகரித்து அதனை எரித்து சாம்பலாக்குவார்கள். இது சாம்பலிலிருந்து துளிர்க்கும் ஒரு புதிய ஆன்மீகத்தை நினைவுறுத்துகிறது. ஒன்றுமில்லாமை என எஞ்சியதிலிருந்து புத்தொளியோடு துளிர்க்கும் ஒரு ஆன்மீகத்தை அது நினைவுறுத்துகிறது. ஆகவே இந்த  நாளில் இழந்துபோன பனை சார்ந்த வாழ்வை திருச்சபையின் ஆன்மீகத்தோடு இணைத்து பொருள்கொள்ளுவது அர்த்தம் பொதிந்ததாக உணருகிறேன்.

குருத்தோலை ஞாயிறில் வீடுகளுக்கு எடுத்து செல்லப்பட்ட அல்லது ஆலய வளாகங்களில் சேமித்து வைக்கப்பட்டிருந்த குருத்தோலைகள் பெரும்பாலும் சிலுவை வடிவாக பின்னப்பட்டிருக்கும் அல்லது எளிமையாக முடையப்பட்டிருக்கும். குருத்து ஓலை என்பதே மிக மென்மையான ஒன்றுதான்  ஆனால் அது பல வருடங்கள் உறுதியோடு இருக்கும் தன்மைகொண்டது. ஒரு வருடம் ஓடியபின்பு இந்த ஓலை காய்ந்து தீ பற்றிகொள்ளும்  தன்மையுடன் இருக்கும். சிலுவை வடிவில் இருக்கும் இந்த ஓலைகளை எரித்து நெற்றியில் சிலுவை அடையாளம் இடுவது வழமையானது.

திருமறை சாராத இந்த பாரம்பரியம் தேவையா என பல்வேறு கேள்விகள் மெதடிஸ்ட்  திருச்சபையிலும் எழுப்பப்பட்டன. மெதடிஸ்ட் திருச்சபையினை ஆரம்பித்த ஜாண் வெஸ்லி அவர்கள் உருவாக்கிய வழிபாட்டு முறைமையில் லெந்து காலத்தை இணைக்காவிடினும் , அவர் தான் சார்ந்திருந்த இங்கிலாந்து திருச்சபை கைக்கொண்ட திருமறை பகுதிகளை தக்க வைத்துக்கொண்டார். இதற்கு காரணம் மத்தேயு 6ஆம் அதிகாரத்தில் இயேசு கூறுகின்ற காரியங்களை அவர் கருத்தில் கொண்டிருக்கிறார் என்பதாக நாம் யூகிக்க இடம் உண்டு.

“மேலும் நீங்கள் நோன்பு இருக்கும்போது வெளிவேடக்காரரைப் போல முகவாட்டமாய் இருக்க வேண்டாம். தாங்கள் நோன்பு இருப்பதை மக்கள் பார்க்கவேண்டுமென்றே அவர்கள் தங்கள் முகங்களை விகாரப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். அவர்கள் தங்களுக்குரிய கைம்மாறு பெற்றுவிட்டார்கள் என உறுதியாக உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்.  நீங்கள் நோன்பு இருக்கும்போது உங்கள் தலையில் எண்ணெய் தேய்த்து, முகத்தைக் கழுவுங்கள். அப்பொழுது நீங்கள் நோன்பு இருப்பது மனிதருக்குத் தெரியாது; மாறாக, மறைவாய் இருக்கிற உங்கள் தந்தைக்கு மட்டும் தெரியும். மறைவாய் உள்ளதைக் காணும் உங்கள் தந்தையும் உங்களுக்கு ஏற்ற கைம்மாறு அளிப்பார்.” (மத்தேயு 6: 16 – 18, திருவிவிலியம்)

இங்கே மெதடிஸ்ட் திருச்சபை சாம்பல் புதன் அன்று சாம்பலை பயன்படுத்துவதை ஒரு விருப்பத் தேர்வாக வைத்திருக்கிறதே அன்றி  அதனை கண்டிப்பான ஒன்றாக திணிக்கவில்லை என்பதையும் பதிவு செய்ய வேண்டும். மேலும் அது தனது திருச்சபையினர் கடந்த நாட்களில் சாம்பல் பூசிக்கொள்ளும் தன்மையினை தவிர்த்ததை அறிந்திருப்பதனால், சாம்பலின் பயன்பாட்டை அர்த்தம் பொதிந்ததாக பயன்படுத்துவதை வரவேற்கிறது. இன்று மெதடிஸ்ட் திருச்சபைக்குள் மீண்டும் சாம்பல் பூசிக்கொள்ளுகின்ற தன்மை மீண்டெழுவதற்கான காரணங்களை நாம் அறிந்து கொள்ளவேண்டும். அவைகள்  திருச்சபையின் பனைமர வேட்கைக்கு மேலும் பொருள்சேர்ப்பதாக அமைகிறதை நாம் காணலாம்.

பொதுவாக சாம்பல் பூசிக்கொள்ளும் தன்மை கத்தோலிக்க மரபில் இருப்பதால் சீர்திருத்த கிறிஸ்தவர்கள் அவைகளை கத்தோலிக்கரின் ஆசரிப்பு என விலக்கிவிடுவது நிதர்சனம். ஆகவே திருச்சபைகளுக்குள் உள்ள ஒற்றுமையினை பறைசாற்ற சாம்பல் பூசிக்கொள்ளுவது ஒரு அருமையான முன்னுதாரணம் என மெதடிஸ்ட் திருச்சபை கருதுகிறது.

இரண்டாவதாக மனந்திரும்புதலின்  அடையாளமாக  கிறிஸ்தவ மற்றும் யூத பாரம்பரியத்தில் சாம்பல் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. இவ்வித எண்ணங்கொண்டவர்களில் பலரும் இயேசுவின் கூற்றை நினைவு கூர்ந்து, ஆலய ஆராதனையில் சாம்பல் ஒரு முக்கிய குறியீடாக பயன்படுத்துவதை பொருளுள்ளதாக கண்டு ஏற்றுக்கொண்டு, ஆலயத்தின் சடங்குகள் முடிந்த பின்னர், தங்கள் நெற்றியில் இட்ட சாம்பல் சிலுவை அடையாளத்தை நீக்கிவிடுவது வழக்கம்.

பின்நவீனத்துவ காலமாகிய இருபதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலும் இருபத்தோராம் நூற்றாண்டின் நாம் வாழும் தருணத்திலும் மேலும் ஒரு மாற்றம் இயல்பாக நடைபெறுவதை நாம் காணமுடியும். இன்று சாம்பல் என்பது நம்மிடையே காணக்கிடைக்காத ஒரு அரிய பொருளாக மாறிவருகிறது. சமையலில் சாம்பல் இல்லா சமையலை கண்டு வாழும் ஒரு தலைமுறை எழுந்து வருகிறது. அவர்களுக்கு சாம்பல் ஒரு மிக உக்கிரமான ஒரு குறியீடாக காட்சியளிக்கிறது. குறியீட்டு சார்ந்த ஒரு விருப்பத்தையும் சடங்குகளில் தொக்கி நிற்கும் ஆன்மீக புரிதலையும் மீட்டெடுக்க விளையும் ஒரு தலைமுறை எழுந்து வருகிறது. உலகம் முழுக்க பல்வேறு சமயங்களில் ஏற்படும் இந்த அர்த்தம் பொதிந்த மாற்றத்தை மெதடிஸ்ட் திருச்சபை தனது இளம் தலைமுறையினருக்காக பாதுகாத்து அளிக்க கடமைப்பட்டிருக்கிறதாக உணருகிறது. காட்சி சார்ந்த ஊடகங்களில் திளைத்து எழும் ஒரு சமூகத்திற்கு தலையில் இடப்படும் “ஓலைச் சாம்பல்” மிகப்பெரிய ஆன்மீக தரிசனத்தை உள்ளடக்கி வைத்திருக்கிறது. ஆகவே குறியீடுகளின் வாயிலாக ஒரு உரையாடலை அவர்களுடன் நிகழ்த்த சாம்பல் புதன் ஒரு அரிய வாய்ப்பு இன்று நம் முன்னால் இருக்கிறது.

சாம்பல் புதன் எனபதை திருச்சபை இரண்டு விதங்களில் புரிந்துகொள்ளுகிறது ஒன்று நாம் நமது மரணத்தை எதிர்கொள்ளுகிறோம், இரண்டாவது பற்றாளர்கள் முன்னிலையில் நாம் கடவுளுக்கு விரோதமாக பாவம் செய்தோம் என்பதை  அறிக்கையிட்டு மனம்திரும்புகிறோம். இவைகளை இயேசு கிறிஸ்துவின் அளவிட முடியா அன்பின் ஒளியில் வைத்து கடவுளின் மீட்பை புரிந்துகொள்ளுகிறோம்.

ஆம் “பனைஓலை சாம்பல் புதன்” ஒரு முக்கிய த்துவக்கமாக திருச்சபையின் பனைமர வேட்கையில் அமையும் என்றே விரும்புகிறேன். அதுவே எனது தவக்கால மன்றாட்டு.

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்
ரசாயனி
8888032486

 

ஆம் அவ்வாறே ஆகுக

திசெம்பர் 27, 2016

கிறிஸ்மஸ் வாழ்த்துக்களில் இவ்வருடம் நான் மலர்ந்து பார்த்தது, அருட் தந்தை ஃபிரான்ஸிஸ் ஜெயபதி அவர்கள் எனக்கு அனுப்பிய “ஆண்டவன் ஆண்டியானான்” எனும் வார்த்தைகள் பொறிக்கப்பட்ட குடில். ஆகவே இதை நான் அறிந்த அனைவருக்கும் அனுப்பினேன். பெரும்பாலும் ஒரு சிறு அதிர்ச்சிக்குப் பின் சிலர் இதை சிலாகித்து எனக்கு பதில் அளித்தனர். வேறு சிலருக்கு கந்தை கோலம் எடுத்தார், ஏழை பாலனானர், என வழமையாக பொருள் கொள்ளப்பட்டாலும் “ஆண்டி” எனும் வார்த்தை பெரும் துணுக்குறலை கொடுத்திருக்கிறது.

ஆண்டவன் ஆண்டியானார்

ஆண்டவன் ஆண்டியானார்

ஆண்டி எனும் வார்த்தை பண்டாரம் எனும் பூசை செய்யும் எளியவரோடு தொடர்புடையது  ஆனபடியால் ஒருவித ஒவ்வாமை எழுந்ததை உணர முடிந்தது. இருப்பினும் ஆண்டி எனும் வார்த்தைக்கு பூசை செய்யும் அடியவர் என்றும், வேறு தேசத்திலிருந்து வந்தவர் என்றும், ஏழை எனவும் பொருள் கொள்ளலாம். அனைத்துமே பாலனாக பிறந்த இயேசுவை சுட்டி காண்பிக்கும் பொருளடக்கம் உள்ளதாக நான் உணர்ந்தேன்.

ஊருக்கு இளைத்தவன் (எளியவன் ) பிள்ளையார் கோயில் ஆண்டி, என்பது பழமொழி. அதற்காக இயேசு எப்போது பிள்ளையார் கோவில் பூஜாரியாக இருந்தார் என கேள்வி எழும்பாது என நம்புகிறேன். எளிமை உருவெடுத்தவரை ஆண்டி என பொருள் கொள்ளுகிறோம். இந்த பொருள் இதுகாறும் வழக்கில் பெரும்பான்மையோரால் பயன்படுத்தப் படாததாகையால், அதன் பொருள் சார்ந்து ஒரு ஆழ்ந்த கவனிப்பை கோரிற்று. இயேசுவின் எளிமையின் தன்மையை மேலும் ஒரு துணுக்குறலோடு அனுபவிக்க கோரிய ஒரு கூற்றாகவே அமைந்தது.

கிறிஸ்தவர்களுக்கு இயேசுவின் மீது காணப்படும் ஏழ்மையின் தன்மை மீது ஒரு வித விலக்கம் ஏற்படுவதைக் சமீப காலங்களில் காண முடிகிறது. இயேசுவின் தந்தை அரண்மனைகளையும் மாட மாளிகைகளையும் அமைக்கும் ஒரு கட்டிட பொறியாளர் என கூறும் ஆய்வுகள் இன்று முன்னெடுக்கப்படுகிறது. தச்சன் எனும் சொல் அவரை கீழ் மட்டமாக எண்ண வழிவகுக்கிறது என்பதும், அவரை ஒரு கலைஞரின் மகன் என விளிப்பதோ, கட்டிட கலை நிபுணரின் மகன் என அழைப்பதோ அவரை ஒரு உயர் மத்திய வர்க்க மனிதராக உயர்வடையச் செய்யும். ஆகையால் பொருளாதாரத்தில் முன்னணியில்  உள்ள கிறிஸ்தவர்கள் மூலவார்த்தையை கவனத்திற்கு எடுத்துக்கொள்ளுவதை, எப்படி இயேசு “ராஜா” என நிறுவனமாக்கப்பட்ட கிறிஸ்தவம் அவர் தலை மேல் தங்க கிரீடம் வைத்ததோ அப்படி தான் இதையும் நான் பார்க்கிறேன்.

அப்படியான ஒரு வலுவான பின்னணி உடையவராயிருந்தால் அவருக்கென ஒரு மாளிகை இருந்திருக்கும். அவர் பின்வருமாறு கூறியிருக்க மாட்டார் “அவர்கள் வழி நடந்தபோது ஒருவர் அவரை நோக்கி, “நீர் எங்கே சென்றாலும் நானும் உம்மைப் பின்பற்றுவேன்” என்றார். இயேசு அவரிடம், “நரிகளுக்குப் பதுங்குக் குழிகளும், வானத்துப் பறவைகளுக்குக் கூடுகளும் உண்டு, மானிடமகனுக்கோ தலை சாய்க்கக்கூட இடமில்லை” என்றார். (லூக்கா 9: 57 – 58 திருவிவிலியம்). அவரது வாழ்வில் பெரும்பாலும் அவர் ஒரு இரவல் வாழ்வையே வாழ்ந்தார் என்பதும் உறுதி. ஆகவே தான் “கிறிஸ்து இயேசு கொண்டிருந்த மனநிலையே உங்களிலும் இருக்கட்டும்! கடவுள் வடிவில் விளங்கிய அவர்,கடவுளுக்கு இணையாயிருக்கும் நிலையை வலிந்து பற்றிக்கொண்டிருக்க வேண்டியதொன்றாகக் கருதவில்லை. ஆனால் தம்மையே வெறுமையாக்கி அடிமையின் வடிவை ஏற்று மனிதருக்கு ஒப்பானார். மனித உருவில் தோன்றி, சாவை ஏற்கும் அளவுக்கு, அதுவும் சிலுவைச் சாவையே ஏற்கும் அளவுக்குக் கீழ்ப்படிந்து தம்மையே தாழ்த்திக்கொண்டார். (பிலிப்பியர் 2: 5 – 8 திருவிவிலியம்)

அடிமை எனும் வார்த்தை ஆண்டியை விடவும் ஒப்பீட்டளவில் தாழ்ந்தது. கடவுள் தம்மைத் தாழ்த்தும் பாங்கில் அவர் எவ்வளவு உயர்வானவரோ அதற்கு நேர் எதிர் திசையில் தம்மை தாழ்த்திய ஒரு பெரும் தியாகத்தை நாம் காண்கிறோம். அதில் நாம் சமரசம் செய்ய முற்படுவோமென்றால் நாம் அவரின் தாழமையை ஏற்கவில்லை என்பதே பொருள். அவரின் தியாகத்திற்கு வேறு எந்த இழிவும் நாம் மேலதிகமாக செய்துவிட முடியாது.

இவைகள் ஒரு புறம் இருக்க அந்தப் படத்தின் முற்பகுதியில், தேவனாகிரியில் பொறிக்கப்பட்ட, வெண்கலத்தாலான “ஓம்” வைக்கப்பட்டிருந்தது. அதன் பொருள் என்ன என நான் எண்ணிக்கொண்டிருக்கையில், குடிலின் பிற்பகுதியில் ஒரு நட்சத்திரம் காணப்பட்டது. அதற்கு பின்னால் ஒரு வார்த்தை தன்னில் பாதியை நட்சத்திரத்தின்  பின் மறைத்துக்கொண்டிருந்தது. “உருவி” பிற்பாடு சுமார் நான்கு எழுத்துக்கள் மறைக்கப்பட்டு “ருவானவர்” என எழுதப்பட்டிருந்தது. உருவின்றி உருவானவர்? உருவின்றி கருவானவர்? எனது வாசிப்பில் தான் பிழையா? ஆனால் எனக்கு முன்பகுதியில் வைக்கப்பட்ட “ஒம்” எனும் வார்த்தைக்கு பிற்பகுதியில் எழுதப்பட்டிருக்கும் வார்த்தைக்கும் தொடர்பு இருக்கும்  என்றே எண்ணத் தோன்றியது.

ஓம் எனும் வார்த்தை மிக முக்கியமாக இந்திய மதங்களில் கையாளப்படுகிறது. ஆகவே அது இந்து மதம் சார்ந்தது என கருதப்படுகிறது. ஆனால் ஒவ்வொரு மதமும் தனக்கான விளக்கங்களை “ஓம்” எனும் வார்த்தைக்கு கொண்டுள்ளது. கிறிஸ்தவத்தில் பெரும்பாலும் ஓம் எனும் வார்த்தை பயன்பாட்டில் இல்லையென்றாலும் அது குறித்த சிந்தனைகள் கிறிஸ்தவ ஆன்மீகத்தில் விரவிக்கிடந்தன என்பதை அறியமுடிகிறது. குறிப்பாக நமது கீர்த்தனைகளில் “ஓம்” எனும் வார்த்தை, இன்று கிறிஸ்தவத்தில் வழக்கொழிந்த வார்த்தைகளை நாம் மீட்டெடுக்கும் ஒரு கலைக்களஞ்சியமாக காணப்படுகிறது.

இன்று பாடல் பாடும் கிறிஸ்தவர்கள் ராகத்தை தொடர்வதில் கவனமளித்து  வார்த்தைகளுக்கு முக்கியத்துவமளிக்க மறந்துவிடுகிறார்களோ என எண்ணத்தோன்றுகின்றது. பல வகையான குத்துப்பாடல்கள் இன்று ஆராதனையை நிரப்பி, கிறிஸ்தவ வரலாற்றில் ஏற்பட்ட சமய ஒன்றிணைப்பின் கூறுகளை மழுங்கடித்துக்கொண்டிருக்கின்றன. கிறிஸ்தவ மதம் இந்தியாவில் ஒரு நெகிழ்வை கொண்டிருந்த காலம் இன்று போய்விட்டதோ எனும் அச்சமே மேற்கொள்ளுகிறது.

வேதநாயகம் சாஸ்திரியார்

வேதநாயகம் சாஸ்திரியார்

வேதநாயகம் சாஸ்திரியார் சரபோஜி மன்னரின் பள்ளித் தோழர். இருவருமாக சுவார்ட்ஸ் அய்யரின் கண்காணிப்பில் வளர்ந்தவர்கள். தனது நண்பனாம் சரபோஜி மன்னரின் அவையில்   கவிராயராக இருந்தவர். கிறிஸ்து மீது தனக்கிருந்த பக்தியை பிற மதத்தினர் முன் துணிந்து ஆனால் அவர்கள் மனம் புண்படாமல் சொன்னவர். ஆழ்ந்த புலமை பெற்றவர். சாஸ்திரியார் தனது பாடலில் “ஒம்” என்ற வார்த்தையைக் பயன்படுத்துகிறார்.

பல்லவி

ஆமென் !அல்லேலுயா மகத்துவ தம்பராபரா

ஆமென் அல்லேலுயா! ஜெயம்! ஜெயம்! அனந்த தோத்திரா

 

அனுபல்லவி

ஓம் அனாதி தந்தார், வந்தார் இறந்

துயிர்த்தெழுந்தரே, உன்னதமே –

 

சரண்ங்கள்

வெற்றிகொண் டார்ப்பரித்து- கொடும் வே

தாளத்தை சங்கரித்து, முறித்து ;

பத்ராசனக் கிறிஸ்து – மரித்து

பாடுபட்டுத் தரித்து , முடித்தார் .

 

சாவின் கூர் ஒடிந்து , மடிந்து

தடுப்புச் சுவர் இடிந்து ,-விழுந்து ,

ஜீவனே விடிந்து ,- தேவாலயத்

திரை ரண்டாய்க் கிழிந்து ஒழிந்தது .-

 

வேதம் நிறைவேற்றி -மெய் தோற்றி ,

மீட்டுக் கரையே ற்றி , -பொய் மாற்றி

பாவிகளைத் தேற்றி ,- கொண்டாற்றி

பத்ராசனத் தேற்றி வாழ்வித்தார்.

 

 

கிறிஸ்தவ புத்தக இலக்கிய சேவை தொகுத்தளித்த கிறிஸ்தவ கீர்த்தனைகள் தொகுதியில் “ஓம்” என்பதற்கு “திருவார்த்தை” என பொருள் கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது. இது சாஸ்திரியாரின் புலமைக்கும் அவரது பல்சமய நல்லிணக்கத்திற்கான உரையாடலுக்கும் ஒரு சிறந்த மாதிரியாக நம்முன் காணப்படுகிறது. மேலும் அவர் இதை தவறுதலாக உபயோகித்தார் எனக் கூறி நாம் தப்பித்துக்கொள்ள முடியாது. இதையே விளக்கும் வண்ணமாக கிறிஸ்து பிறப்பைக் குறித்து அவர் பாடிய பாடலில்

 

ஆதி திருவார்த்தை திவ்விய அற்புத பாலனாகப் பிறந்தார்

ஆதன் தன் பாவத்தின் சாபத்தை தீர்த்திட

ஆதிரையோரை ஈடேற்றிட

 

இந்த மூன்று வரியில் மட்டுமே அவர் கண்டிருக்கும் களம் பிரம்மாண்டமானது. இன்னும் எவரும் அவரை தாண்டிச் செல்ல இயலாதபடி அவர் பன்முகத்தன்மையுடன் இவைகளை கவியாக்கியிருக்கிறார். இந்திய சிந்தனை மரபு, கவி மரபு,  கிறிஸ்தவ இறையியல் மரபு, போன்றவற்றை விடாமல் அவைகளுள் சமயங்களை உள்ளடக்கிய ஒரு விரிந்த பார்வையை கொடுக்க இறையருள் வேண்டும். எள்ளி நகையாடுவோருக்கு ஏதும் தேவையில்லை.

“ஓம்”, “திருவார்த்தை” என்பனவைகள் எவ்வாறு இவ்விடத்தில் வந்து அமைகின்றன?

ஆதியிலே வார்த்தை இருந்தது, அந்த வார்த்தை தேவனிடத்திலிருந்தது, அந்த வார்த்தை தேவனாயிருந்தது. அவர் ஆதியிலே தேவனோடிருந்தார். சகலமும் அவர் மூலமாய் உண்டாயிற்று; உண்டானதொன்றும் அவராலேயல்லாமல் உண்டாகவில்லை. அவருக்குள் ஜீவன் இருந்தது, அந்த ஜீவன் மனுஷருக்கு ஒளியாயிருந்தது.  அந்த ஒளி இருளிலே பிரகாசிக்கிறது; இருளானது அதைப் பற்றிக்கொள்ளவில்லை.”  (யோவான் 1: 1- 5)

தனது பண்பாட்டு வெளியிலிருந்து இந்த வார்தைகளை அவர் கவர்ந்து கவி படைக்கிறார். கவியை மாத்திரம் அல்ல அதன் மூலம் சமயங்களுக்கிடையில் ஒரு மிகப்பெரிய பாலத்தையும் அவர் அமைக்கிறார். இன்று அவைகள் பொருளற்றவைகளாக காணப்படுவதற்கு காரணம், ஆண்டியை விரும்பாமல் அரசனை காணும் வேட்கையினால் அல்லவா?

சாது சுந்தர் சிங்

சாது சுந்தர் சிங்

இந்தியாவில்  ஒரு நெடிய பாரம்பரியம் உள்ளது. அவைகளைக் களைந்து எங்கோ ஒரு புது ஆன்மீகம் படைக்க நம்மை கடவுள் அழைக்கவில்லை. இருக்கும் இடத்தில் நாம் முதலில் சான்று பகர அவர் அழைக்கிறார். வெள்ளை அங்கி தரிக்காதபடி காவி அணிந்த சாது சுந்தர்சிங் இன்றும் மேற்குலகிற்கு சவால்விடும் ஒரு அருள் தொண்டர் என்பதை நாம் மறந்துவிடக் கூடாது. இரத்தம் சிந்தும் கால்களையுடைய ஒரே அப்போஸ்தலர் அவரே. தான் ஒரு கிறிஸ்தவர்  ஆனதற்கு தூய ஆவியர் பொறுப்பென்றால், தன் ஒரு துறவியானது தனது தாயால் என அவர் குறிப்பிடுகிறார். தான் சந்தித்த அனைத்து பெண்களிலும், ஏன் கிறிஸ்தவ பெண்மணிகள் உட்பட, தனது தாயே பக்தியில் ஒழுகும் ஒரு சிறந்த முன்மாதிரி பெண்மணி என அவர் தயக்கமின்றி கூறுகிறார். இவ்விதமாக ஒரு கலாச்சார பின்னணியத்தை அவர் ஏற்று கிறிஸ்தவ ஆன்மீகத்தை முன்னெடுக்கிறார்.

பேராயர் அப்பாசாமி

பேராயர் அப்பாசாமி

இன்னும் சமீபத்தில் நம்முடன் வாழ்ந்த பேராயர் அய்யாதுரை ஜேசுதாசன் அப்பாசாமி, பாளையங்கோட்டையில் பிறந்தவர் (3.9.1891). இந்திய சமயங்களுடன் கிறிஸ்தவம் எப்படியெல்லாம் முயங்கி தெளிவடையமுடியும் என்பதை முயற்சித்துப் பார்த்தவர். 1975ஆம் ஆண்டுவரை பல்வேறு புத்தகங்களை வெளியிட்டு கிறிஸ்தவ உலகிற்கு தொண்டாற்றியவர். சாது சுந்தர்சிங் குறித்த புத்தகத்தையும் இவர் எழுதியிருக்கிறார். இன்று அவரை திருநெல்வேலி நினைவில் கொண்டிருக்கிறதா? இல்லை என்பதே நிதர்சனம்.

ஸ்டான்லி ஜோண்ஸ்

ஸ்டான்லி ஜோண்ஸ்

இருபதாம் நூற்றாண்டின் அப்போஸ்தலன் எனப் பெயர் பெற்ற ஸ்டான்லி ஜோண்ஸ், மெதடிஸ்ட் திருச்சபையின் சார்பாக இந்தியாவில் பணி செய்தவர். இருமுறை நோபல் பரிசுக்காக பரிந்துரை செய்யப்பட்டவர். மகாத்மா காந்தியோடு நெருங்கி பழகிய அவர், எழுதிய புத்தகம் “The Christ on the Indian Road” அன்றைய விற்பனை உலகை அசைத்தது. முதன் முதலில் கிறிஸ்தவ ஆஸ்ரமத்தை துவங்கிய முன்னோடி அவர். எனது 10 ஆண்டு மெதடிஸ்ட் திருச்சபை அனுபவத்தில் அவர் பெயர் பொதுவிடங்களில்  நினைவுகூறப்பட்டதே இல்லை. இன்றும் இவர்களின் தொடர்ச்சி அறுபடாமல் நம்மிடம் இருக்கிறது. ஆனால் அவர்கள் திருச்சபையினின்று மறைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

இவர்கள் ஆற்றிய ஆன்மீக தொண்டை நாம் எவ்வகையில் குறை கூற இயலும்? நெடிய பயணத்தில் தங்களின் பங்களிப்பாக இவர்கள் விட்டுச்சென்ற ஆன்மீக தேடல்களின் ஒரு பகுதியைக் கூட நம்மால் கண்டடையவோ, அவற்றின் வீரியத்தை உணரவோ முடியாதபடி இருந்தால் அது தான் தெளிந்த ஆன்மீகமா? ஏன் இவர்கள் நம்மைப்போலல்லாது மாறுபட்ட கோணங்களில் கிறிஸ்துவத்தை புரிந்துகொள்ள தலைப்பட்டார்கள்? அவர்களின் பங்களிப்பை எவ்வளவு தூரம் நாம் நெருங்கி அறிய முயற்சிக்கிறோமோ அத்துனை தூரம் நம்மால் அவர்களின் ஆன்மீக எழுச்சியினைக் கண்டடைய இயலும் இல்லையா?. அவைகள் கொண்டுள்ள தொன்மையின் வேர்முடிச்சுகளில் ஒரு கூட்டான இறை தரிசனம் இருக்கத்தான் செய்கிறது.

கிறிஸ்தவம் இந்திய சமயங்களில் மிகப்பெரிய பங்களிப்பை ஆற்றவேண்டுமென்றால் அது சமயங்களுக்குள் தயக்கமின்றி கடந்துசெல்லவேண்டும். நட்சத்திரம் எப்படி இஸ்ரவேலைத் தாண்டி கிழக்கிலுள்ள ஞானிகளை ஈர்த்ததோ, அப்படியே  எளிமையைக் கண்டு சேவிக்க காத்திருக்கும் ஞானிகளை, பிரம்மாண்டத்தை காட்டி விலக்கிவிடாதிருப்போம்.

ஜாஸ்மின் செல்லும் பள்ளிக்கூடத்தில் மராட்டி மொழி பேசுகிறவர்கள் அனேகம் உண்டு. அவள் கற்று வரும் மராட்டிய வார்த்தைகளை என்னோடு பகிர்ந்து கொள்ளுவாள். நேற்று நாங்கள் சென்ற வாகனத்தில் எங்களோடு வந்த பெண்மணி ஓட்டுனரோடு பேசிக்கொண்டு வந்தாள். ஒரே “ஓம்” மயம். ஜாஸ்மின் என்னிடம் காதில் சொன்னாள். “ஓம்” என்றால் மராட்டியில் ஆம் என்று அர்த்தம்.

அருட்பணி. காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி – மும்பை.

malargodson@gmail.com

8888032486

உண்மையான கிறிஸ்மஸ்?

திசெம்பர் 24, 2016

கிறிஸ்மஸ் காலம் நெருங்குகையில் எது உண்மையான கிறிஸ்மஸ் என்ற விவாதங்களும் அறிவு பூர்வமான பல விளக்கங்களும் முன்னெழுவதைப் பார்க்கலாம். அறிவு சார் ஆன்மீகம் நமக்கு தேவை தான் என்றாலும் கிறிஸ்து பிறப்பை கொண்டாடும் நிகழ்ச்சிகளில் பாரம்பரியமாக கலந்துவிட்டவைகளை ஒதுக்கி தனித்துவமாக திருமறை நோக்கி திரும்பவேண்டும் எனும் குரல்கள் அடிக்கடி ஒலிக்க ஆரம்பிக்கின்றன. இவைகளை நாம் கருத்தில் கொள்ளவேண்டும் என எண்ண முற்பட்டாலும் இவைகளை முன்னெடுக்கிறவர்களின் அதீத பக்தியைப் பார்க்கையில் மனது சற்று பின்வாங்குகிறது. பாரம்பரியங்களைக் கடந்து செல்ல வேண்டுமென்றால் அவைகள் தவறு என சொல்வதோடு நிறுத்துவதில் பயனில்லை. அவைகளின் வேர்காரணங்களை உணர்ந்து நாம் அவைகளைக் கையாளவேண்டும். மேலான கருத்தியல்களால் அவைகளை மேற்கொள்ளவேண்டும். வெறுமனே இதுவல்ல கிறிஸ்மஸ் எனக் கூறி நாங்கள் மட்டுமே மிகச்சரியாக கிறிஸ்மஸைக் கொண்டாடுகிறோம் என் கூறத்தலைப்படுவது வீணான மமதையின் அடிப்படியிலானது. அவைகளுக்கு என்னளவில் மதிப்பு ஏதும் இல்லை. இவ்விதமான முடிவு நோக்கி நான் வர எனது வாழ்வில் நடைபெற்ற இரண்டு காரணங்களை உதாரணமாக கூறுகிறேன்.

கிறிஸ்து பிறப்பு: பழைய காகிதத்தில் உருவாக்கியது

கிறிஸ்து பிறப்பு: பழைய காகிதத்தில் உருவாக்கியது

முதலாவதாக மும்பையின் பெரும் பணக்கார கிறிஸ்தவர்கள் இணைந்து நடத்தும் கிறிஸ்மஸ் விழா “சவ்பாட்டி” கடற்கறையோரம் வருடம்தோரும் நடைபெறும். கடந்த வருடத்தில் தான் நான் முதன் முறையாக அந்த நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொண்டேன். மிக பிரம்மாண்டமாக அமைக்கப்பட்ட விழா மேடை. கிறிஸ்மஸ் மரம் கிறிஸ்மஸ் தாத்தா போன்றவைகள் இல்லை. அவைகள் கிறிஸ்மசுக்கு சற்றும் சம்பந்தம் இல்லாதவைகள் என நிகழ்ச்சி ஒருங்கிணைப்பாளர்களால் தெளிவுற எடுத்துக்கூறப்பட்டது. புதுமை படைத்த அனைவரும் கிறித்துவை மட்டுமே காண்பிக்கும்படி மேடையில் வீற்றிருந்தது கண்கொள்ளா காட்சி. எளிமை உருவான ஒருவரை கூட அந்த மேடையில் அவர்கள் ஏற அனுமதிக்கவில்லை. நிகழ்ச்சி இறுதியில் உலக புகழ்பெற்ற ஹில்சாங் எனும் உலக பிரசித்திபெற்ற மேற்கத்திய இசைக்குழுவை முன்னிறுத்தினார்கள். அவர்களினின் பாடல்களுக்கு இளைஞர்கள் வெறியாட்டம் இட்டதை நான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். இதுவே உண்மையான கிறிஸ்மஸ் எனும் கருத்தை பிறர் எப்படி புரிந்துகொண்டிருப்பார்கள் என்பதை உணர எனக்கு அதிக நேரம் பிடிக்கவில்லை.

நான் பணிபுரிந்த திருச்சபையில் கிறிஸ்துவை பிறருக்கு அறிவிக்க வேண்டும் எனும் எண்ணம் கொண்டவர்கள் நிறைந்திருந்தனர். அல்லது அப்படி நடிப்பதில் அதீத ஆர்வம் காட்டினார்கள். அவர்களின் எண்ணம் முழுமையாக எனக்கு தெரிவந்தபோது மீண்டும் சோர்பே ஏற்பட்டது. பெரும்பாலோனோர், போதகருக்கு நாம் கொடுக்கும் பணத்தில் தான் சம்பளம் கொடுக்கப்படுகிறது, ஆகவே அவர் நாம் சொல்லும்படி தான் நடக்கவேண்டும் எனும் எண்ணம் கொண்டவர்கள். ஊழியம் செய்ய உங்களுக்கு நாங்கள் பணம் கொடுக்கிறோம் கிறிஸ்துவை அறியாதவர்களுக்கு நீங்கள் கிறிஸ்துவை அறிவிக்க வேண்டும் என துணிந்து கூறும் நல் உள்ளங்கள். ஆனால் தங்களின் வாழ்வை சற்றும் சீர் செய்ய முன்வராதவர்கள். ஏன் தங்கள் தங்கள் அலுவலகத்திற்கு நேரம் தவராமல் செல்பவர்கள் ஏனோ ஆலயத்திற்கு மட்டும் நேரத்தில் வாருங்கள் என்றால் வராதவர்கள். இப்படியான நீதியின் சூரியன்களை ஒன்றிணைத்து நீங்களும் என்னுடன் வாருங்கள் நாம் இணைந்தே பணி செய்வோம் எனக் கூறினேன். அதற்கான ஒரு தருணத்தையும் நான் அமைத்தேன்.

இந்திய அளவில் எந்த மத விழாவாக இருந்தாலும் சரி, அதனை கொண்டாடுகையில் என்ன தான் வெறுப்பு கொண்டிருந்தாலும் ஒரு சகிப்புதன்மையை பிறர் கையாள்வது  மரபு. ஆகவே, பிறர் அறிந்த கிறிஸ்மஸ் தாத்த உடையணித்த ஒருவரை முன்னிறுத்தி, கிறிஸ்து பிறப்பின் நற்செய்தியை அனைவருக்கும் அறிவிக்கலாம் எனக் கூறி, அதற்கான பரிசு பொருட்கள் எவ்விதம் தயாரிப்பது, கைபிரதி எப்படி தயாரிப்பது என பார்த்துப் பார்த்து செய்து “கிறிஸ்மஸ் தாத்தா பவனி” குறித்து திருச்சபையினருக்கு அறிவித்தேன். ஆராதனிக்குப் பின்பு நான் இதை விளக்கி அறிவிக்கையில் அங்கிருந்த எவரும் இதன் சாதக பாதகங்களைக் கூற முற்படவில்லை.

மெத்த படிட்தவர்கள் நிறைந்த திருச்சபை ஆதலால், இது குறித்து மின்னஞ்சலில் ஒரு கடிதம் வந்தது. கிறிஸ்மஸ் தாத்தா பவனி என பெயர் வைக்க கூடாது கிறிஸ்து பிறப்பு பவனி என்றே பெயர் வைக்க வேண்டும் ஏனென்றால் கிறிஸ்மஸ் தாத்தா கிறிஸ்துவை இல்லாமலாக்கிவிடுவார் என்கிற நோக்கத்தை அவர்கள் பதிவு செய்தார்கள். நான் கூறினேன், பிறரை சந்திக்கையில் கிறிஸ்மஸ் தாத்தா ஒரு ஊடகமாக மட்டுமே செயல்படுகிறார், இப்பெயர் பிறருக்கானதே அன்றி நமக்கானதல்ல எனக் கூறினேன்.

எப்படியாகிலும் இவர்களை ஒன்றிணைத்துக் கூட்டி செல்லவேண்டும் எனும் ஆர்வத்தால், பெயரில் என்ன இருக்கிறது என்றே எண்ணினேன், பெயரை மாற்றவும் ஒப்புக்கொண்டேன். ஆனால் அவர்கள் மீண்டும் எனக்கு கிறிஸ்து பிறப்பு என்றால் என்ன என விளக்கம் அளிக்க முற்படுகையில் எனக்கு உண்மையிலேயே எரிச்சல் தான் வந்தது. நான் சொன்னேன் முதலில் நமது திருச்சபையில் நாட்டியமாடும் கிறிஸ்மஸ் தாத்தாவை நிறுத்துங்கள் பிற்பாடு பிறருக்கு உண்மையான கிறிஸ்து பிறப்பு என்ன என்று சொல்லலாம் என காட்டமாக கூறினேன். நம்புங்கள் பிறருக்கான “கிறிஸ்மஸ்  பவனி” தோல்வியிலும் திருச்சபையினருக்கான “கிறிஸ்மஸ் தாத்தா” நிகழ்வு வெகு விமரிசையாகவும் கொண்டாடப்பட்டது.

இந்த இரட்டை அர்த்த கிறிஸ்மஸ் புரிதல் கொண்டவர்களே இன்று நம்முடன் கிறிஸ்மஸ் குறித்த விளக்க உரைகளை விளம்பிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை நான் எரிச்சலுடன் கவனிக்கிறேன். எது உண்மையான கிறிஸ்மஸ் என தொலைக்காட்சி பேட்டி, முக நூல் பேட்டி, முகநூல் பதிவு போன்றவைகள் அனைத்தும் பாரம்பரிய விழா மனநிலையை குலைக்க களமிறங்கியிருக்கிறதே அன்றி சற்றும் கிறிஸ்மஸ் நிகழ்ச்சியில் சிறு மாறுதலையும் கொணர முயலவில்லை என்பதே காணக்கிடைக்கும் உண்மை. இவர்களில் எவர் ஒருவர் களமிறங்கி ஒரு மாற்று கிறிஸ்மஸ் முயற்சியை முன்னெடுத்திருக்கிறார் எனக் கேட்டுப்பார்த்தால் தங்களின் சுய பிரதாபத்தையே கடவுளின் ஈகைக்கு மேலாக குறிப்பிடும் தன்மையை நாம் உணர்ந்துகொள்ளலாம்.

 

கிறிஸ்மஸ் விழாவை ஒட்டி நாம் சீர் செய்ய வேண்டிய காரியங்கள் அனேகம் உண்டு. பாரம்பரியமாக நம்மில் நுழைந்துவிட்டவைகள் பலவும் நமக்கு தேவையற்றவைகள் தாம். அவைகளை நாம் மாற்ற முயற்சிக்க வேண்டும். மாற்றம் என்பது நுழைந்துவிட்ட பாரம்பரிய குறியிடுகளை அழிப்பது அல்ல மாறாக அந்தக் குறியீடுகளை உன்னதப்படுத்துவதன் வாயிலாக மேலான காரியங்களைச் செய்ய முயற்சிப்பதே. ஆகவே அவைகளின் பொருளிழந்த தன்மையை மாற்றி நமது நம்பிக்கைகளை ஆழப்படுத்தும் தன்மை நோக்கி அவைகளைக் கொண்டு செல்வது ஒரு சிறந்த பயணமாக இருக்கும்.  பாரம்பரிய குறியீடுகளில் நமது நம்பிக்கையைக் காக்கும் விழுமியங்கள் ஏதும் இல்லை என்போர், திருமறையில் உள்ளவைகளை பிறர் அப்படியே நம்பவேண்டும் எனக் கருதுவார்களாயின், அவர்களின் எண்ணம் ஈடேற ஆண்டவன் தான் உதவி செய்யவேண்டும்.

ஏன் நட்சத்திரங்கள் போடவேண்டும்? என்று யாரேனும் கேள்வி கேட்பார்கள் என்று சொன்னால் ஏன் சிலுவை நமக்கு முக்கியம் என்பதே விடையாக முடியும். இரண்டுமே நமக்கான அறிவுறுத்தல்களைக் கொண்டது எனும் வகையில் முக்கியமானது. சிலுவை கிறிஸ்துவின் தியாகத்தை நமக்கு சுட்டிகாட்டுகிறது என்றால் நட்சத்திரம் தந்தையாம் கடவுளின் தியாகத்தின் சாட்சியாக ஒளிர்கிறது. தங்கச் சிலுவை அணிபவர்களின் வாழ்வு எப்படியோ அப்படிதான் நட்சத்திரம் இடுபவர்களின் வாழ்வும் இருக்கும். அதற்காக தங்கத்தில் தாலியிட்டவர்களின் சங்கிலியை பிடித்து இழுக்கவா முடியும்? அது ஒரு நினைவுறுத்தல். அதற்கான பின்னணியம் வேறானது. சிலுவை ஒரு கொலைக்கருவியிலிருந்து தியாக அடையாளமாக மாறுமென்றால், பேரழிவிற்குப்பின் எழுந்த வானவில் சமாதானத்திற்கு அடையாளமாகுமென்றால், நட்சத்திரமும் “வழிகாட்டியாக” உருவெடுப்பதை நாம் தவிர்க்க இயலாது. எரிந்து சாம்பலாகும் நட்சத்திரமாக பிறருக்கு ஒளிகாட்டும்படி  அந்த தியாக வாழ்வை தொடருங்கள் எனும் ஒரு வேண்டுகோளாக நாம் அதை முன்வைக்கலாம். அதைவிட்டுவிட்டு, கிறிஸ்தவ தாலிபானியம் வளர விடுவது நல்லதல்ல.

கிறிஸ்மஸ் பண்டிகையைக் கொண்டாடும் விதமாக சிறு குடில்கள் அமைப்பது குமரி மாவட்டத்திலுள்ள வழக்கம். குடில் அமைப்பதில் அப்பா அம்மா மற்றும் குழந்தைகள் சேர்ந்து ஈடுபடுவது அவர்களுக்கு ஒரு நல்ல மகிழ்வின்  குடும்ப தருணத்தை அமைத்துக்கொடுக்கிறது. சிறு பிள்ளைகளின் கற்பனா சக்தியை தூண்டும் ஒரு தருணமாக இது இருக்கிறது என்றே நினைக்கின்றேன். கிறிஸ்தவ குடும்பங்களில் கலை சார்ந்த ஈடுபாடு நிறைந்த மற்றொரு தருணத்தை நம்மால் இதற்கு இணையாக சுட்டிக்காட்ட முடியுமா? கலைக்கும் கிறிஸ்தவத்திற்கும் தொடர்பே இல்லாதபடி நமது சமயம் விலகிச்சென்றுகொண்டிருக்கையில், இவைகளின் பங்களிப்பு முக்கியமானது தான் என்று நான் கருதுகிறேன்.  கிறிஸ்மஸ் குடில் அமைத்தால் தான் கிறிஸ்து பிறப்பாரா என்ற கேள்விகள் தேவையற்றது. அது நாங்கள் தனித்திருந்து ஜெபித்தால் மட்டுமே அவர் பிறப்பார் என்னும் சிறுமைக்கு ஒப்பானது. ஆயினும் இன்று மிகப்பெரிய குடில் அமைப்பது, போட்டிகளாக மாறிவிட்ட சூழலில் லெட்சக்கணக்கில் குடில் செட்டுகள் இன்று அமைக்கப்பெற்று பரிசுகள் வழங்கப்படுகின்றன. வீணான ஆடம்பரத்தை செய்ய முற்படுவோருக்கு கூட நாம் சற்றே புரியும்படியாக எடுத்துக் கூறினால், இயேசு பிறப்பதற்கு இடமில்லாமல் இருந்ததுபோல் இன்றும் நம்மிடம் வாழும் வீடில்லாத ஏழைகளுக்கு “கிறிஸ்மஸ் வீடுகளாக” கிறிஸ்மஸ் குடில்கள் மாற  நாம் முயற்சிக்கலாம்.

கிறிஸ்மஸ் தாத்தா இல்லாமல் கிறிஸ்மஸ் கொண்டாடக் கூடாதா? கூடும்! கூட வேண்டும்!. இயேசு சிலுவையின் மூலம் நமக்கு போதுமான பரிசுகளைத் தந்தார் நமக்கு எதற்கு பல பரிசுகள் வழங்கும் கிறிஸ்மஸ் தாத்தா? எனும் நியாயமான கேள்விகள் எழுப்பப்படுகிறது. கிறிஸ்மஸை சார்ந்து கிறிஸ்மஸ் தாத்தாவால் வழங்கப்படும் பரிசுகள் யாவும் சிறு பிள்ளைகளின் மகிழ்வுக்காக கொடுக்கப்படுபவைகளே. இயேசுவை சிரிப்போராக அல்லாமல் தண்டிப்பவராகவும் தண்டனை பெற்றவராகவும் சிறு பிள்ளைகளுக்கு காண்பித்த பின் அவர்களின் ஒரே வடிகாலான கிறிஸ்மஸ் தாத்தாவை தங்களின் சுய சிந்தனைகளுக்கு காவு கொடுப்பது நியாயமா? நாம் ஏன் கிறிஸ்மஸ் மாமாவாக கூடாது? நாம் ஏன் கிறிஸ்மஸ் அத்தையாகக் கூடாது? கிறிஸ்மஸ் அன்று சிறுவர்களுக்கு ஏன் கிறிஸ்துவின் தியாகத்தை  விளக்கும் நல்ல கதைகளைக் கூற முன்வரக்கூடாது? கிறிஸ்மஸ் நன்னாளில் சிறு குழந்தைகளின் வாழ்வை எப்படி நல்ல பெற்றோராக அர்த்தம் பொதிந்ததாக மாற்ற முயற்சிக்கிறோம். அவர்களுக்கான இடைவெளிகளை அன்று எப்படி நிரப்ப திட்டமிட்டிருக்கிறோம்? இப்படி எந்த சிந்தனையும் முன்னெடுக்காமல், வெறுமனே பாரம்பரியங்கள் யாவற்றையும் தடுத்து நிறுத்திவிட்டு  நேரே பரலோகம் செல்லவேண்டும், இம்மியளவும் சிறு துரும்பையும் எடுத்துச் செல்லும் அற்பணிப்பு இல்லாதவர்கள் பேசத்தான் செய்வார்கள்.

கிறிஸ்மஸ் மரம் எப்போது வந்தது எனத் துவங்கி விக்கிபீடியா, கூகுள் என துளைத்தெடுத்து கட்டுரைகள் வரையும் கிறிஸ்தவர்கள், ஒருபோதும் நமது சூழியல் குறித்து பேசுவதில்லை. கிறிஸ்மஸ் மரம் எனும் கருதுகோள் நாம் சூழியலை மேம்படுத்த நம்மிடம் உள்ள  ஒரு சிறந்த ஊடகம்.  நம்மிடம் இருந்த காடுகள் என்னவாயின? எனக் கேட்டால் அது ஆன்மீகம் சார்ந்ததல்ல என பதில் வரும்.  நமது திருச்சபை வளாகத்தில் கடைசியாக நடப்பட்ட மரத்தைக் குறித்து கேளுங்கள். எத்தனை வருடங்களாக கிறிஸ்மஸ் மர விழாவினை திருச்சபைகள் கொண்டாடியிருக்கும்? ஒருமுறையாவது ஒரு மரக்கன்றை நட்டு ஒரு கிறிஸ்மஸ் மர விழா கொண்டாடியிருப்போமா? 2016ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதத்தில் சென்னையில் புயலால் வேர் பிடுங்கி வீசப்பட்ட மரங்களுக்கு மாற்றாக எத்தனை மரங்களை நட இவர்கள் முன்வருவார்கள் எனக் கேளுங்கள். தமிழக மாநில மரமாகிய பனை மரத்தினை கிறிஸ்மஸ் மரமாக தமிழர்கள் ஏற்றுக்கொள்ள முயற்சித்தால் எத்தனைக் குடும்பங்களில் அடுப்பெரியும் என யோசிக்கச் சொல்லுங்கள். இது வேண்டாம் அது வேண்டாம் எனக் கூறுவதை விட, அனைத்தையும் முயற்சித்துப் பார்த்து இறுதியில் தனது ஒரே குமாரனையும் தந்த கடவுளை ஒருமுறை எண்ணிப்பார்ப்பது நலம். நாமே இன்னும் நியாயம் தீர்க்கப்படாமல் தான் இருக்கிறோம்.

கிறிஸ்மஸ் என்னும் வார்த்தையே திருமறையில் இல்லாதது. அந்த வார்த்தையின் மூலம் பயன்பாட்டில் வந்து சுமார் 1000 ஆண்டுகளே இருக்கும். “கிறிஸ் + மாஸ்” எனும் வார்த்தை கிறிஸ்து பிறப்பை ஒட்டி நடைபெற்ற ஒரு திருச்சபையின் ஆராதனைக்  கூடுகையையே குறிக்கும். இன்று ஆராதனைக்கு வருபவர்கள் வண்ண உடைகளை அணிவதை விட புதிய வாகனங்களை கொண்டுவரும் அளவு நிலமை மாறிப்போய்விட்டது. ஏழைகளுக்கு துணி கொடுப்பதில் என்ன தான் செலவாகிவிடப்போகிறது? நமக்கு ஆரணி பட்டு என்றால் அவர்களுக்கு ஆடிக்கழிவில் வாங்கிய துணிகளோ அல்லது தீபாவளி அதிரடி தள்ளுபடியில் வாங்கிய துணியோ வள்ளன்மையோடு வழங்கப்படுகிறது. இதற்காகவே கிறிஸ்மஸ் துணிகளை பெற ஒரு கூட்டம் உருவாக்கப்படுகிறது.

நான்கு நற்செய்திகளும் கிறிஸ்து பிறப்பு குறித்து பேசுகின்றவைகளில் வேறுபடுகிறார்கள். குறிப்பாக மாற்கு, “பிறப்பு” குறித்து வாயே திறக்கவில்லை. யோவான் வெகு தத்துவார்த்தமாக இயேசுவின் பிறப்பை “வார்த்தை மாமிசமாகியது” என பதிவிடுகிறார். தீர்கதரிசிகளின் வார்த்தை எழுத்துக்கு எழுத்து வைத்து பொருள்கொள்ள இயலாதபடி இருக்கிறது. ஏன் இப்படி? ஒன்று பிறப்பு சார்ந்து பல்வேறு புரிதல்கள் இருந்திருக்கின்றன. பிறப்பு முக்கியமானது என்றும், பிறப்பு அல்ல ஆண்டவரின் செயல்களும் அவரின் மரணமுமே முக்கியமானது என்றும் இரு போக்குகள் முன்னமே இருந்திருக்கலாம். மேலும், கிறிஸ்து பிறப்பு கொண்டாட்டம் என்பது திருச்சபையில் பின்னாட்களில் ஏற்பட்ட ஒரு விழாவாக இருக்கவேண்டும். ஆதி கிறிஸ்தவர்கள் அவரின் பிறப்பை தம்மளவில் முக்கியத்துவப்படுத்தவில்லை என்பது தெளிவாகிறது. ஆனால் அதற்காக ஆதி கிறிஸ்தவர் வாழ்வை மட்டுமே நாங்கள் பின்பற்றுவோம் ஆகவே கிறிஸ்மஸைக் கொண்டாட மாட்டோம் என்பவர்கள் யாவரையும் மிகவும் நல்லவர்கள் என ஒப்புக்கொள்ளுகிறோம். சொம்பை எடுத்து உள்ளே வைக்கவும் சொல்லுகிறோம். ஆனால் அவர்கள் கருத்தில் கொள்ளவேண்டிய ஒரு சில காரணங்கள் உண்டு அவைகளை அவர்கள் இந்த நாட்களில் பேசினால் நலம்.

இயேசுவின் பிறப்பு: உலகை இரட்சிக்க வந்தவர் “என்னையும் இரட்சித்தார்” என்னும் கூற்றின் உண்மைத்தன்மையை எவராலும் சோதிக்க முடியாது. ஆனால், தங்க இடமின்றி தெருவில் சென்ற ஒரு குடும்பத்தாருக்கு ஒரு இரவு எங்கள் வீட்டில் தங்க இடம் கொடுத்தோம் என உண்மையான கிறிஸ்மஸ் கொண்டாடுபவர்கள் சொல்லட்டும்.

முதலாம் குடிமதிப்பு எழுதபட்டபோது இயேசுவின் பெற்றோர் அடைந்த அலைக்கழிப்பை இன்றைய பணமதிப்பிழப்புடன் ஒப்பிட்டு பார்த்து கிறிஸ்தவர்கள் இந்த கிறிஸ்மசில் எப்படி செயல்படவேண்டும் என உண்மை கிறிஸ்மஸ் கொண்டாடுபவர்கள் கூறட்டும்.

இரண்டு வயதிற்குட்பட்ட குழந்தைகள் அனேகம் இன்று இறந்து போகும் ஒரு தேசத்தில் நாம் வாழுகின்றோம். தனது குழந்தையை இழந்த ஒருவருக்கு இந்த கிறிஸ்மஸ் காலத்தில் ஆறுதலாயிருப்போம் எனக் கூறுவோம். அல்லது ஊட்டசத்து இன்றி வாழ்வா சாவா என போராடும் ஒரு குழந்தைக்கு வாழ்வு கொடுக்க முன்வருவோம்.

பாலனாக பிறந்த இயேசுவை  தேடிவருவோருக்கு வழிகாட்டும் நட்சத்திரமாக நாங்கள் ஒளிருவோம் என்று சுய தம்பட்டம் அடித்துவிட்டு, ஏரோது போல் பிறர் உதவியுடன் கிறிஸ்து எப்படி பிறப்பார்? என வசனங்களை தேடாதிருப்போம்.

திருமணத்திற்கு முன்பே கருத்தரிக்கும் பிரச்சனை அதிகரித்திருக்கும் சூழலில் இந்திய  திருச்சபை எவ்வித நிலைப்பாடுடன் செயலாற்ற வேண்டும் என மன்றாடுவது நமக்கு மிகப்பெரிய சவால்.

ஞானிகள் ஒரு சிறு குழந்தையின் முன்பு மண்டியிடும் எளிய செயலைக் கூட புரிந்துகொள்ள முடியாமல், அறிவு பெருத்து கிறிஸ்மஸ் விளக்கம் அளிக்க முன்வரும் அனைவரும் சற்றே தாழ்மை உருவெடுத்த இயேசுவை பார்ப்பது நலம்.

ஆம் கிறிஸ்மஸை தவற விடுகின்றவர்கள் மிக அருகிலிருந்து, அனைத்தும் அறிந்து வழிகாட்டியவர்களே. ஏரோதின் அரண்மனை சுகவாசிகள் தான் அவர்கள்.

 

அருட்பணி. காட்சன் சாமுவேல்

 

ரசாயனி – மும்பை.

 

malargodson@gmail.com

 

8888032486

பீல் பனைகுடியினர்

நவம்பர் 28, 2016

குஜராத் முழுவதும் உள்ள பனை மரங்களின் எண்ணிக்கை மொத்தம் 17 இலட்சம் என குறிப்புகள் கிடைக்கின்றன. இவைகளை பனை மரங்கள் மிகுதியான தமிழகத்தோடு  பொருத்திப்பார்த்தால், வெறும் மூன்று சதவீதமே பனைமரங்களே உள்ளன. குஜராத்தில் நான் தங்கியிருக்கும்போது பனை மரங்களைக் கண்டிருக்கிறேன். ஆனால் அவைகள் பெரும்பான்மைகள் அல்ல. அவைகள் ஆங்காங்கே நிற்பவை. தனிப்பட்ட ஆர்வத்தினால் பேணப்படுபவை. முதன் முதலாக நான் ஓலைகளைப் பார்த்தது சி டி எம் அருகிலுள்ள இஸ்லாமியர் தங்கியிருக்கும் சேரியின் அருகில் சுமார் 50 மரங்களை பார்த்ததே. அவர்களும் அதனை பயன்படுத்துவதுபோல் தெரியவில்லை.

பீல் பழங்குடியினர் வாழும் பகுதியில் பனைமரங்கள்

பீல் பழங்குடியினர் வாழும் பகுதியில் பனைமரங்கள்

2014ஆம் வருடம் திருச்சபையாக குருத்தோலை ஞாயிறு நடத்த வேண்டும் என திட்டமிட்டு, ஓலைகள் எடுக்கவேண்டும் என முயற்சித்தால், ஓலைகள் எடுத்து தர பனை தொழிலாளிகள் இல்லை. அப்பொழுதுதான் சாந்திப்பூர் குறித்த எண்ணம் வந்தது. குஜராத் பகுதியில் கிறிஸ்தவம் பரவியபொழுது அங்கே மிஷனெறிகள் புதிய கிறிஸ்தவர்கள் பாதுகாப்பாய் வாழ பல ஊர்களை அமைத்தார்கள். முக்திப்பூர், சாந்திப்பூர் போன்ற பெயர்கள் இட்டு கிறிஸ்தவர்கள் அங்கே குடியேற வழிவகை செய்தார்கள். நாங்கள் அகமதாபாத்திலுள்ள  போதகர்களாக முதன் முறையாக சாந்திப்பூர் சென்றபோது அதன் அழகில் நான் மயங்கிவிட்டேன். பெரும்பாலும் கிறிஸ்தவர்கள், நிலக்கிழார்களாக இருப்பதைக் காணமுடிந்தது.

அவர்களில் ஒருவரது வீட்டில் 10 பனைமரங்கள் வடலியும் பெரிதுமாக இருப்பதை அப்போதே பார்த்தேன். பனை மரங்கள் அபூர்வமானபடியால் எனக்கு அது மறக்கவியலா கிராமம். அந்த இடத்தை நினைவில் நிறுத்திக்கொண்டேன். நாங்கள் இருந்த சி டி எம் பகுதியிலிருந்து சுமார் 20 கி மீ தொலைவில் இருக்கும் அந்த கிராமத்திற்கு எனது புல்லெட்டில் 10 முறைக்கும் மேல் நான் சென்றிருப்பேன். குழந்தைகளையும் ஜாஸ்மினையும் அழைத்துச் செல்லுவது வழக்கம்.

முதன் முறையாக ஆலய அலங்கரிப்பிற்கு ஓலைகளை பயன்படுத்தவேண்டும் என நினைத்து அதற்கான அனைத்து ஒழுங்குகளும் முடித்தபோது, ஆலயத்திலுள்ள சுரேஷ் என்ற வாலிபனையும் அழைத்துக்கொண்டு, இருவருமாக அங்கே சென்றோம். அங்கே தான் நான் முதன் முறையாக வடலி பனையில் ஏறினேன். வடலியில் ஏறுவது பெரிய விஷயம் கிடையாது ஆனால் நாற்பதை நெருங்குகையில் உடல் வளையாமல் போய்விடுகிறது. ஆகவே உடலெங்கும் சிராய்ப்புகள். எப்படியென்றாலும் ஓலைகளை வெற்றிகரமாக பெற்று வந்தோம்.

குஜராத் பகுதியில் பனைமரங்களை பேணுவது சாத்தியமில்லாதது என்றே எண்ணினேன். குறிப்பாக நாங்கள் இருந்த பகுதியில் ஏழு டிகிரி வரை  குளிர் இருக்கும். குமரியில் 17 அல்லது 18 வரை இறங்கும் குளிரில் மட்டும் பனை மரங்கள் வளரும் என்று நினைத்த எனக்கு, குஜராத்தில் வளர்பவை மிகுந்த ஆச்சரியமளித்தன.

இதே வேளையில் எனது அப்பா பணியாற்றிய சூரத்தை அடுத்த வாலோட் தாலுகாவில் ஆங்காங்கே ஒன்றிரண்டு பனை மரங்களைக் கண்டேன். கமித் எனும் பழங்குடி இனத்தவர் தோட்டங்களில் வளருபவற்றில் இருந்து பொதுவாக நுங்கு மட்டுமே எடுப்பதை கவனித்தேன். குருத்தோலைகளை எடுக்க அவர்கள் ஒப்புவதே இல்லை.  இவைகள் அனைத்தும், பனை மரங்கள் குஜராத்தில் தப்பிபிழைத்து வளருபவை என்ற எண்ணத்தையே எனக்கு அருளியது.

நமது முடிவுகள் எப்போதும் சரியாயிராது என்பதை பயணங்கள் மட்டுமே உறுதி செய்யும் என்பதை உணரும் சூழல் வந்தது. பனை மரச்சாலை நிறைவு நாளின்போது சொற்பொழிவாற்றிய திரு டேவிட்சன் அவர்கள் என்னுடன் தொடர்பில் இருந்தார்கள். சுமார் ஒரு மாதத்திற்கு முன்பு அவர் என்னை அழைத்து, குஜராத்தில் பனை மரங்கள் அதிகம் இருப்பதாக   அங்கு பணிபுரியும் பேராயர் தேவதாஸ் அவர்கள் குறிப்பிட்டதாகவும், அங்குள்ள மக்களுக்கு கருப்பட்டி தயாரிக்கும் பயிற்சியை வழங்க இயலுமா என்றும் கேட்டுக்கொண்டார்கள்.

நான் அகமதாபாத்தில் இருந்ததாலும் சூரத் பகுதிகளில் பயணம் செய்திருப்பதாலும் பனை மரங்கள் மிக அதிகமாக குஜராத்தில் இல்லை என்பதை அறிவேன். ஆனாலும் மும்பையிலிருந்து பால்கர் வரை ரயில் பயணத்தில் நாம் பனை மரங்கள் திரட்சியாக நிற்பதை காண முடியும். ஆகவே பனை மரங்கள் நிற்கும் பகுதியை ஆய்வு செய்யும் நோக்குடன் ஒரு முறை போய் வரலாம் என்று ஒப்புக்கொண்டேன். மேலும் அவர்களுக்கு  நாம் எந்த வகையில் பயனுள்ள பங்களிப்பாற்ற முடியும் என்று எண்ணி, திட்டமிடத் துவங்கினோம்.

பனை மரங்கள் சார்ந்து ஒரு கணக்கெடுப்பு நடத்தவும், மேலும் அங்கே உள்ள மக்களுக்கு கருப்பட்டி காய்க்கும் நுட்பத்தை கற்றுக்கொடுக்க ஏதேனும் முயற்சிகளை  எடுக்கலாமா என்பது திட்டம். இதற்காக மும்பையிலிருந்தோ அல்லது தமிழகத்திலிருந்தோ ஒரு குழுவினரை அழைத்துச் செல்ல திட்டம் வகுக்க என்னைக் கேட்டுக்கொண்டார்கள். மும்பையிலிருந்து என்னால் இவைகளை ஒழுங்கு செய்ய இயலுமா என எனக்குத் தெரியவில்லை. கருப்பட்டி காய்க்கும் தொழிலாளர்களை தமிழகத்திலிருந்தே நான் அழைக்க இயலும். அப்படி ஒரு பெரும் பொருட்செலவில் இவைகளை செய்வதற்கு முன்னால், அந்த பகுதியை கள ஆய்வு செய்து தேவைகள் என்ன என்பதை அறிந்து அதனைத் தொடர்ந்து திட்டம் வகுக்கலாம் என்று கூறினேன்.

பனை மரம் மீதிருந்த உணர்வெழுச்சியால் மட்டுமே அங்கு செல்லலாம் என முடிவெடுத்தேன்.  அப்பொழுது, நான் சில நாட்களுக்கு முன்பு வாசித்த பனை மரமும் தேனீ வளர்ப்பும் என்ற கட்டுரை என் நினைவிற்கு வந்தது. அது வேளாண் பல்கலைக்கழகம், நவ்சாரியிலிருந்து வெளியிடப்பட்டதாகையால் அங்கு செல்லலாம் என முடிவெடுத்தேன். ஒரு உள்ளுணர்வின் வெளிபாடாக நான் கருதியது எனக்கு மிகப்பெரிய வாசலை திறந்தளிக்கும் என நான் கனவிலும் நினைக்கவில்லை.

நவ்சாரி ரயில் நிலையத்தில் நான் இறங்கியபோது மணி மாலை 4.30. நான் பல்கலைக்கழகம் சென்று சேருகையில் அனைவரும் அங்கிருந்து புறப்படும் வேகத்தில் இருப்பார்கள் என எண்ணினேன். ஆனால் நான் எவரை எல்லாம் காணவேண்டும் என நினைத்தேனோ அவர்களைக் காண முடிந்தது.

முதலாவதாக நான் பேராசிரியர் பாடக் என்பவரை காணச் சென்றேன். தேசிய அளவிலான பனை மரம் சார்ந்த ஒரு கருத்தரங்கை ஜனவரியில் தான் முடித்திருந்தார்கள். அந்த நிகழ்ச்சியின் கட்டுரை தொகுப்பு அவரது மேஜையில் இருந்தது. பல்வேறு ஆய்வுக்கட்டுரை சார்ந்து இந்தியாவின் பல்வேறு மாநிலங்களின் பங்கேற்புடன் செய்யப்பட்டிருந்தது அந்த தொகுப்பில், தமிழர்களின் பங்களிப்பு குறைவாகவே இருந்தது. ஆய்வுக்கட்டுரைகளும் மேலோட்டமாக காணப்பட்டன. என்றாலும் என்னைப் பொருத்தவரையில் இது ஒரு முக்கிய நிகழ்வு என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.

பேராசிரியர் பாடக் என்பவர் பனை தொளிலாளிகளோடு தொடர்புடையவர். நவ்சாரிக்கு அருகில் உள்ள டேட்வாசன் என்ற பகுதியில் சுமார் 10000 பனைமரங்கள் ஒன்று போல ஒரே இடத்தில் இருப்பதாக கூறினார்கள். முன்பு  பனை வெல்லம் தயாரிக்கின்ற இடமாக இருந்தது, தற்போது உள்ள சூழலினால்தற்போது வெறும் பதனீர் மட்டுமே விற்பனை செய்யப்படுகிறது என்றும், லிட்டருக்கு 40 ரூபாய்க்கு விற்கிறார்கள் என்றும் கூறினார். தமிழகம் தாண்டி பனை வெல்லம் தயாரிக்கும் நுட்பம் அறிந்தவர்கள் பலர் இருக்கின்றனர் என்பது மீண்டும் இதன் மூலம் உறுதியானது. இங்கு பனை மரம் ஏறும் தொளிலாளர்கள் எந்த சமூகத்தைச் சார்ந்தவர்கள் என கேட்க, அனைவரும் பழங்குடியினர் என்று கூறினார்.

இங்கு பனை தொழிலாளர்களுக்கான ஒரு சங்கமும் 1974 முதல் இயங்கி வருகிறது. இந்த நிகழ்ச்சியை ஒருங்கிணைப்பதற்கான காரணங்கள், உறுதுணையாக நின்றவர்கள் என ஒவ்வொன்றாக கூறிக்கொண்டு வந்தார். வருகிற 2017 ஆம் ஆண்டும் ஒரு தேசிய அளவிலான ஒரு நிகழ்ச்சியை ஒழுங்கு செய்ய இருப்பதாகவும் கூறினார்.

மேத்தா அவர்களை சந்தித்தபொது தேனீ வளர்ப்பு அவரது விருப்ப தேர்வு என்றும், தேனீக்களுக்கு மிக அதிக அளவில் தேனை வழங்குவதில் பனை மரங்கள் முன்னணியில் நிற்பதால் தனக்கு பனை மரத்தின் மீது கவனம் குவிந்தது என்றும், தனது கட்டுரை, பல கட்டுரைகளிலிருந்து தொகுக்கப்பட்ட ஒரு வடிவமே என்று மிகவும் அடக்கத்துடன் கூறினார். பருவ காலத்தில் கிடைக்கும் தேனில் 66 சதவிகிதம் பனைமர மகரந்தம் இருப்பதை கூறி, பனை மரத்திற்கும் தேனீக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு உண்டு என்றும் கூறினார். என்னை இரயில் நிலையத்தில் பேராசிரியர் அவர்களே கொண்டு விட்டார்கள்.

பச்சை பஞ்சுருட்டான் - தேனீக்களின் எமன்

பச்சை பஞ்சுருட்டான் – தேனீக்களின் எமன்

அன்று இரவு பரோடா சென்று சேருகையில் மணி 10. அங்கிருந்து தாகோத் செல்வதற்கு மீண்டும் மீன்று மணி நேர பயணம். இரவு இரண்டு மணிக்கு தாகோத் வந்து சேர்ந்தேன். என்னை அழைக்க கலைவாணன் என்ற நண்பர் வந்திருந்தார். அவர் பீல் பழங்குடியினரின் மொழியில் திருமறையை மொழிபெயர்த்து வருகிறார். இலக்கணம், வரிவடிவம் போன்றவைகளிலிருந்து ஒவ்வொன்றாக அவர் கட்டமைத்து, தற்போது மாற்கு நற்செய்தி நூல் வெளியிடும் அளவிற்கு ஆயத்தமாகியிருக்கிறார். என்னைப் பார்த்தவுடன், காலை ஆறுமணிக்கு ஆயத்தமாகவேண்டும் என்று கூறினார்.

மறுநாள் காலை ஆறுமணிக்கு பேராயர் தேவதாஸ் அவர்களை சந்தித்து பேசினேன். ஷாலோம் என்ற பெயரில் குஜராத் மத்திய பிரதேசம் மற்றும் ராஜஸ்தான் பகுதிகளில் அவர்கள் பணி செய்துவருவதாகவும், நூற்றிற்கு மேற்பட்ட கிராமங்களில் பனை தொழிலாளர்கள் இருப்பதாகவும் கூறினார். நான் எவ்வித முன் வரைவு திட்டத்தோடு வரவில்லை என்றும், அவர்களைக் கண்டு அவர்கள் சூழலிலிருந்து நாம் தேவையான திட்டங்களை வகுக்கலாம் என்று கூறினேன். பேரீச்சை மரங்களைக் குறித்த திருமறையின் குறிப்புகளை எனது பார்வையில் கூற பேராயர் மகிழ்ந்துபோனார். அங்கிருந்து மன்றாட்டுடன் கிளம்பினோம்.

பீல் பழங்குடி தாய் கரத்தில் ஓலையில் செய்யப்பட்ட உறியோடு

பீல் பழங்குடி தாய் கரத்தில் ஓலையில் செய்யப்பட்ட உறியோடு

மொத்தம் இரண்டு மணி நேரம் மட்டுமே மக்களுடன் செலவளிக்க கிடைக்கும் ஆனால் 4 மணி நேரம் பயணிக்க வேண்டும் என்ற திட்டத்துடன் பயணித்தோம். காருக்கு வெளியே ஆறு டிகிரியாக இருந்தது. உடன் வந்தவர்கள், குளிர் நேரத்தில் ஒரு டிகிரி மட்டும் வரும் என்று கூறினார்கள். இங்கு பனை மரம் வளருமா என்ற கேள்வி எனக்குள் ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தது. முதலில் மத்தியபிரதேசத்திலுள்ள அலிராஜ்பூர் என்ற இடத்திற்குச் சென்றோம்.

ஆனால் எனது எண்ணத்திற்கு மாறாக மிக செழிப்பான பனை மரங்கள் ஒவ்வொன்றாக தென்பட்டது. ஒவ்வொரு வீடுகளுக்கும் அருகில் பனைமரங்கள் காணப்பட்டன. அவர்களின் தோட்டத்திலும் எல்லைகளை வகுக்கும் வண்ணமாகவும் பனைமரங்கள் காணப்பட்டன. குமரி மாவட்டத்தில்  சுமார் 30 வருடங்களுக்கு முன்பு எப்படி பனை மரங்கள் இருந்தனவோ அப்படியே பனை மரங்கள் இருப்பதைக் காணமுடிந்தது.

புதிதாக செய்யபட்ட ஓலை உறியுடன்

புதிதாக செய்யபட்ட ஓலை உறியுடன்

பீல் பழங்குடியினர் தாம் இம்மரத்தில் ஏறுகின்றனர் என்றும், ஒவ்வொரு வீட்டிலுள்ள ஆண்மகனும் பனை மரம் ஏறும் கலை அறிந்தவர். பதனீர் எடுக்க தெரியாவிட்டாலும், முன்று மாதங்கள் தொடர்ச்சியாக கள் இறக்குவதை வழக்கமாக கொண்டிருக்கிறார்கள். குஜராத்தில் வெயில் காலம் கொளுத்தும். வெயில் தாக்கத்தால் அனேகர் மயங்கி விழுவதும் மரித்துப்போவதும் உண்டு. சுமார் 47 டிகிரி வரை செல்லும் வெம்மையிலிருந்து தங்களைக் காத்துக்கொள்ள அவர்கள் கள் பருகுவார்கள் என்றே நினைக்கின்றேன். நான்கு பனை மரம் இல்லாத குடும்பத்திற்கு பெண் கொடுக்க மாட்டார்களாம்.

குஜராத் பகுதியிலுள்ள சோட்டா உதைப்பூர் மாவட்டத்திலும் பனை மரத்துடன்  பீல் பழங்குடியினருக்கான தொடர்பை கண்டேன். அங்கே, பனை ஏறும் முறை தென்னிந்தியாவிலிருந்து வெகுவாக வேறுபடுகிறது. மூங்கில் களிகளில் கணுக்கள் இருக்கும்படியாக தறித்து அவைகளை பனை மரத்தில் மூங்கில் நாரினால் கட்டி விடுகிறார்கள். பிற்பாடு அந்த கம்பை பற்றிக்கொண்டே ஏறுகிறார்கள். பனை ஏறுவதற்காகவே வீட்டின் அருகில் மூங்கில்களைப் பயிரிட்டு வளர்க்கிறார்கள். ஒவ்வொரு வருடமும் பழைய கழிகளை அகற்றிவிட்டு புது கழிகளை இணைக்கிறார்கள்.

மூங்கில் கழிகளை பனைமரத்துடன் இணைக்க பயன்படும் மூங்கில் நார்

மூங்கில் கழிகளை பனைமரத்துடன் இணைக்க பயன்படும் மூங்கில் நார்

பனை ஓலையில் உறி செய்கிறார்கள். வேறு என்ன செய்கிறார்கள் என்றோ அது குறித்த வேறு தகவல்களை திரட்டவோ நேரம் போதுமானதாக இல்லை. ஆனால், அவர்கள் கண்டிப்பாக பனைக்குடியினர் என்பது உறுதியாக தெரிந்தது. பழங்குடியினரின் உணவாகிய கிழங்கும் இவர்களுக்கு பனை மரத்திலிருந்து கிடைக்கிறது. இன்றும் உலர்த்தி சேமிக்கும் உணவுகளையே இவர்கள் பெரும்பாலும் பயிரிடுகிறார்கள். மக்கா சோளம், கோதுமை, துவரம் பருப்பு, உழுந்து, சணல் ஆகியவற்றை இவர்கள் பயிர் செய்கிறார்கள். மா, கொய்யா, சீத்தா, நாவல்  பழ மரங்களும் உண்டு.

இந்த பயணம் நிறைவடைந்தபோது என்னை பரோடாவிலுள்ள மெதடிஸ்ட் சிறுவர் இல்லத்தில் விட்டார்கள். அங்கே இருந்த சிறுவர்களுக்கு ஓலையின் பயன்பாட்டினை எடுத்துக்கூறினேன். சில எளிய ஓலை பொருட்கள் செய்ய கற்றுக்கொடுத்தேன். விடுதி காப்பாளர் ஸ்மிதா முத்தையா, எனக்கு முன் அகமதாபாத்தில் போதகராக பணியாற்றிய அருட்பணி. ஏசா முத்தையா அவர்களின் மனைவி. போதகர் அகமதாபாத் சென்றிருந்ததால் அவர்களை சந்திக்க இயலவில்லை.

பேருந்தில் நான் திரும்புகையில், அந்த பழங்குடியினரின் வாழ்வில் பனை மரம் பெற்றுள்ள முக்கியத்துவத்தை குறித்தே எண்ணிக்கொண்டு வந்தேன். பனை மரம் குறித்த எந்த ஆய்வும், தமிழகத்திலிருந்து செய்யப்படுவதை விட, பழங்குடியினரிடமிருந்து செய்யப்படுவதே மிகச்சரியான துவக்கமாக இருக்கும் என்று எனக்கு தோன்றியது. ஆம் உணவிற்காக தேடி அலையும் தொல் பழங்காலத்தில் இருந்தே மனிதனுக்கு பனை மரம் பேருதவியாக இருந்து வந்துள்ளது என்பதை அறிய முடிகிறது.

அவர்கள்  உணவு சார்ந்து சொன்ன ஒரு விஷயம் அதை நிரூபிக்கிறது. பனம்பழத்தினுள் ஒரு கம்பினை நுழைத்து அதில் வடியும் சாற்றினை அவர்கள் பருகுவார்களாம். ஆம் கோடையின் வெம்மை தாக்கும் நேரத்திற்கு மிகச்சரியான பானம் இது. இவ்வுணவை உண்ணும் முறையில் தொன்மையான முறைமை கையாளப்பட்டிருக்கிறதை காணமுடியும், சாறு பிழிந்து வீசியெறியப்பட்ட இதே விதைகள் மழை முடியும் தருணத்தில் கிழங்கு ஆவதையும் அவர்கள் கண்டு சேகரித்திருப்பார்கள் என்பதில் எந்த சந்தேகமும் இருக்க முடியாது.

பீல் பழங்குடியினர் பனையேற்றிற்கு பயன்படுத்தும் மண் பானைகள்

பீல் பழங்குடியினர் பனையேற்றிற்கு பயன்படுத்தும் மண் பானைகள்

அவர்கள் பயன்படுத்திய மண்பாண்டமும் எனது எண்ணத்தில் பெரிய அலையை ஏற்படுத்தியது. சிந்து சமவெளி நாகரீகத்தின் ஏதோ ஒரு தொடர்ச்சியா இங்கு வாழும் மக்கள்? பனை என்னை இத்தனை தூரம் அழைத்துவரும் என்று நான் ஒருபோதும் எண்ணியதில்லை. அருகில் செல்ல செல்ல மிக உயர்ந்து செல்லுகிறது பனைமரம். மிக நீண்ட பயணம் செய்தாலே சற்றேனும் என்னால் பனைமரத்தை உணர முடியும் போலும். ஆனாலும்  உலகம் முழுவதும் உள்ள பனைக்குடியினர் அனைவரையும் தேடிச்செல்லும் பேராசைமட்டுமே என்னிடம் இருப்பதாக எனக்கே தோன்றுகின்றது.

அருட்பணி. காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி – மும்பை.

malargodson@gmail.com

8888032486

பனைமர ஓலை – 3

நவம்பர் 3, 2016

ஏட்டோலை

ஓலை என்பது தகவல் பரிமாற்றத்திற்கான முறையாக இருந்தது பனை மரத்திற்கு மேலும் கூடுதல் சிறப்பை அளித்திருக்கிறது. எண்ணிப்பார்க்கையில், பனைமரம் இந்திய கல்வி மரபிற்கு முகிய அடித்தளமாக இருந்திருக்கிறது. ஓலைச் சுவடிகளில் உள்ளவைகளில் எத்தனை சதம் படிக்கப்பட்டிருக்கும் என்பதும் கெள்விக்குறியே. கல்வியோடு பனியோலையை தொடர்பு படுத்த இயலுமா? அப்படியானால் எப்படி மற்றும் எப்போதிருந்து? போன்ற கேள்விகள் நமக்கு முன்னால் நிற்கின்றன.

சமீபத்தில் பீகார் முதலமைச்சர் திரு. நிதிஷ் குமார்  தமிழக பனைத்தொழிலாளர்களை அழைத்து அவர்களிடம் ஆலோசனை கேட்டதாக பத்திரிகைச் செய்திகள் வெளியாயின. அதே நேரம், மும்பை ரசாயனி பகுதியில் பீகாரிலிருந்து பனைத் தொழிலாளிகள் வருடம் தோரும் வருவதை அறிந்துகொள்ள முடிந்தது. ஆகவே பீகாருக்கும் பனைக்கும் உள்ள தொடர்பை எண்ணிப்பார்க்கையில் வேறொரு கோணம்  திறந்து கொண்டது.

இந்திய அளவில் மட்டுமல்ல உலக அளவிலும் ஓலைகளில் எழுதப்பட்ட புத்தகங்களை ஆய்ந்து ஆராய்ந்தவர் லக்னோவைச் சார்ந்த பத்மஷ்ரி டாக்டர் அகர்வால் அவர்கள். தொல்லியல் துறையின் மிக முகியமான ஆளுமையான அகர்வால் நமக்கு ஓலைகள் குறித்த அரிய கருத்துக்களைச் சொன்னதோடு மட்டுமல்லாமல் அவைகளை பேணவும் முயற்சி எடுத்தவர். ஓலைகள் இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளிலும் ஆசியாவின் வேறு பல பகுட்திகளிலும் கிடைத்ததை அவர் பதிவு செய்கிறார். ஓலைகளில் குறிப்பிடத்தகுந்த ஆய்வுகள் நடைபெறவில்லை என்பது அவரது எண்ணம்.

மூன்றுவகையான பனை வகைகளில் இருந்து ஓலைகள் பெறப்பட்டு முற்காலங்களில் ஆவணங்கள் தயாரிக்கப்பட்டன. குடப்பனை ஓலை அளவில் பெரியதும் நீண்ட நாட்கள் பாதுகாப்பாக இருக்கும் என்பதாகவும் அகர்வால் குறிப்பிடுகிறார். குடப்பனை போன்ற மற்றொரு பனை வகை இன்று பங்களதேஷில் ஒன்று மட்டுமே உள்ளது. இவைகளோடு நமது பனை ஓலைகள் சார்ந்த புத்தகங்களும் ஏராளமாக எழுதப்பட்டிருக்கின்றன.

பனை ஓலையின் பயன்பாடு எப்போதிலிருந்து துவங்குகிறது என்பதை அறியமுடியவில்லை எனக் கூறும் அகர்வால் பல்வேறு காலகட்டங்களில் பனை ஓலைகள் கிடைப்பதைக் குறித்தும் ஆச்சரியமான பல தகவல்களைக் கூறுகின்றார். குறிப்பாக ஏழாம் நுற்றாண்டு முதல் பனை ஓலைகளில் ஏழுதுகின்ற சிலைகள் காணப்படுகின்றதை அவர் அதற்கு சான்றாக சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

புவனேஷ்வரில் உள்ல பரசுராமெஸ்வர ஆலயத்தில் இவ்விதம் காணப்படும் சிலையை சுட்டிக்காட்டுகின்றதைப் பார்க்கும்போது, கண்டிப்பாக தமிழக ஆலயங்களிலும் பனை ஓலை சார்ந்த சிலைகள் இருக்கும் என்பது உறுதி. அவைகளைப் பட்டியலிடுவதற்கு தன்னார்வலர்களின் உதவி அவசியமாகிறது. இன்று இத்துணை நுணுக்கமாக நாம் ஆய்வுகளை முன்னெடுக்காவிட்டால், ஓலைகளின் முக்கியத்துவம் குறித்து நமது எதிற்கால சந்ததிகளிடம் கூற நம்மிடம் எதுவும் இருக்காது.

சுமார் இரண்டாம் நுற்றாண்டைச் சார்ந்த ஓலை துணுக்குகள் மத்திய ஆசியாவிலிருந்து பெறப்பட்டதை சுட்டிக்காட்டும் ஆய்வாளர்கள், தனி நபர் சேகரிப்பில் உள்ள நான்காம் நுற்றான்டு சுவடியும், ஜப்பானில் இன்றும் பாதுகாக்கப்படும் ஆறாம் நூற்றாண்டு சுவடிகளையும் ஓலைகளின் தொன்மைக்கு எடுத்துக்காட்டாக கூறுவார்கள்.

இறையியல் கல்வி படிக்கையில் எங்களது  கிரேக்க ஆசிரியர் டேவிட் ஜாய் சவக்கடல் தோல்சுருள்கள் குறித்து பகிர்ந்துகொண்டார்.  அதை குரித்து நான் ஒரு சிறு கட்டுரையும் எழுதினேன்.  1946- 56 முடிய சவக்கடல் பகுதிகளில் கானப்பட்ட கும்ரான் குகைகளில் பல தோல் சுருள்கள் கிடைக்கப்பெற்றன. அவைகள் புதிய ஏற்பாட்டு வரலாற்றில் மிக முக்கிய திருப்பத்தை கொண்டு வந்து சேர்த்தது. அது போல நமக்கு ஏதாவது ஓலைகள் அதிசயமாக கிடைக்காதா என்று கூட எண்ணியிருக்கிறேன். எப்படியிருந்தாலும் ஓலைகள் குறித்து நாம் பேசுகையில் அனேக காரியங்கள் குறித்த புரிதல்கள் நமக்கு சரியாக இல்லை என்பதே உண்மை.

சாயமேற்றிய ஓலைகளுடன் சாயமேற்றா இயற்கை ஓலைத் துண்டுகளையும் கலந்து செய்த கிறிஸ்மஸ் வாழ்த்து அட்டை.

சாயமேற்றிய ஓலைகளுடன் சாயமேற்றா இயற்கை ஓலைத் துண்டுகளையும் கலந்து செய்த கிறிஸ்மஸ் வாழ்த்து அட்டை.

முதலாவதாக ஓலைகளில் எழுதப்பட்ட புத்தகங்களின் வாழ்நாள் சுமார் 400 வருடங்கள் இருக்கும் என ஓரளவு யூகிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால் ஓலையின் காலத்தை நிர்ணயிக்கும் முறை இன்றுவரை சரியாக வளர்தெடுக்கப்படவில்லை. இவ்விதமாக இந்திய பண்பாட்டை அல்லது ஆசிய பண்பாட்டின் தனித்துவமான ஆய்வுகளில் சவால் விடும் பல்வேறு தளங்களை பனை மரமும் ஓலையும் கொண்டுள்ளது.

ஓலைகள் குறித்து ஆய்வு செய்த ரிச்சர்ட் சாலமன் என்பவர் குறிப்பிடும் கருத்து இன்னும் முக்கியமானது. அசோகரின் காலத்திற்கு முன்பே பனை ஓலைகளின் பயன்பாடு இருந்திருக்கும் வாய்ப்புகள் இருந்திருக்கிறது என்றும்,  ஒருவேளை அது மிக பரவலான ஒன்றாக இல்லாமல் இருந்தாலும் அரசு சார்ந்த ஆவணங்களுக்கும், கணக்கு வழக்குகளை எழுதி வைப்பதர்கும் பயன்பட்டிருக்கும் என யூகிக்கிறார். நமது மண்ணின் தட்பவெட்ப சூழலில் அத்துணை நெடுங்காலம் பனை ஓலைகள் காப்பாற்றபட இயலாது என்பதை ஒத்துக்கொள்ளும் அவர். அவைகள் இன்று சான்றாக நமக்கு இல்லை என்பதால் அவைகள் இல்லாமலாகிவிடுவதில்லை என்பதையும் அவர் தவறாது குறிப்பிடுகிறார்.

இவைகளே நிதிஷ் குமார் தமிழக பனைத் தொழிலாளிகளை பீகாருக்கு அழைத்த போது எனது எண்ணத்தை கிளர்ந்தெழச் செய்தது. ஆம் பீகாரில் தானே நளந்தா பல்கலைக் கழகம் செயல்பட்டது. அப்படியென்றால் அப்பல்கலைக்கழகத்தில் பயில வந்த மாணவர்களுக்குத் தேவையான நூல்கள் என்பது பனை ஓலையால் செய்யப்படிருக்கும் வாய்ப்புகள் மிக அதிகமாக இருக்கிறதை நாம் புரிந்துகொள்ள சாத்தியம் இருக்கிறது. இன்று பீகாரில் காணப்படும் பனை மரங்கள் அவைகளையே சாட்சியாக கூறி நிற்கின்றன.

இன்றும் ஓலைகளுடன் நாம் செல்லும்போது பொது மக்களிடம் ஓலை என்பது கல்விக்கு அடையாளமாகவும், சமய நூலுக்கு இணையாகவும், காலாச்சாரத்தின் எச்சமாகவும், அன்றாட வாழ்வின் ஒரு துளியாகவும் மிக மதிப்புடன் போற்றப்படுவதற்கு காரணம், ஓலைகள் பல நூறாண்டுகளாக நமது மண்ணை ஒரு ஆன்மீக தலமாக, ஆறிவு செயல்பாட்டின் மைய விசையாக இருந்து செயலாற்றியிருப்பதனால் தான்.

ஓலைச் சுவடிகள் என்று மாத்திரம் அல்ல ஓலை என்றாலே ஒரு புனித பொருள், மங்கல பொருள் எனும் எண்ணம் நம்மில் படிந்து கிடக்கிறது. அவற்றை தூசி தட்டி, புத்தொளி ஊட்டி ஒரு புது ஓலை சமூகத்தை கட்டமைக்க நம்மை காலம் அழைக்கிறது.

அருட்பணி. காட்சன் சாமுவேல்

மெதடிஸ்ட் கிறிஸ்து சபை, ரசாயனி – மும்பை.

malargodson@gmail.com

8888032486

பனைமர ஓலை -2

நவம்பர் 2, 2016

போராட்ட ஓலை

பனை மரம் இன்றும் ஒரு அழியா இடத்தை மக்கள் உள்ளத்தில் பெற்றிருக்கிறதை நாம் காண முடியும். ஏனெனில், நமது அகத்தினுள் சென்று தங்கிவிட்ட ஒரு மரம் அது. காலம் காலமாக நாம் அதன் பயனை பல்வேறு வகைகளில் அனுபவித்து, இன்று நினவுகளின் அடியாளத்தில் உறங்கும் ஒரு வீரிய விதையாக இருக்கிறது. சற்றே ஏற்படும் சிந்தனை மாற்றம், பனை சார்ந்த எண்ண ஓட்டங்கள், அவ்விதையை முளைத்தெளச் செய்யும். தமிழகத்தின் எப்பகுதிக்குக் சென்றாலும், பனை மரத்தைக் குறித்து 10 சொற்றொடர்களையாவது கூறத்தெரியாத ஒரு முதியவரைக் காணமுடியாது. வேறு எந்த மரம் இத்தனை முக்கியத்துவம் பெற்றிருந்தது என எண்ணிப்பார்த்தால், வேறு எந்த மரமும் இதற்கு இணையாக காணப்படாது என்பது உறுதி. இதுவே பனைமரம் நமது வரலாற்றில் விட்டுச் சென்றிருக்கும் ஒரு வாய்மொழி கூற்றின் மிக முக்கிய தடயம். இத்தடயத்தை தொடர்ந்து நாம் செல்வோமென்றால் கண்டிப்பாக நம்மால் இழந்தவைகளை சற்றேனும் மீட்டெடுக்க இயலும்.

ஏன் இப்படி என எண்ணிப்பார்த்தால், பல்வேறு வகைகளில்  பனைமரம் மக்களுடைய வாழ்வில் ஒன்றாக கலந்திருந்தது. சுவை கூட்டும் இனிப்பு, கருப்பட்டியிலிருந்தே பெறப்பட்டது. பல்வேறு கட்டிட பணிகளுக்கும் கருப்படியினை ஊறவைத்த தண்ணீரைச் சுண்ணாம்புடன் கலந்தே உறுதியான கட்டிடங்களை கட்டியிருக்கின்றனர். தூண்களாக, கழிகோல்களாக, உத்திரங்களாக எங்கும் கிடைக்கும் பனை மரமே உதவியிருக்கிறது. கள் இல்லாத விழாக்கள் இல்லை எனும் அளவிற்கு கள்ளும் கலாச்சாரத்துடன் ஊறியிருந்திருக்கிறது. இவ்வகையில் ஓலையும் ஒரு முக்கிய இடத்தை பிடித்திருக்கிறதை நாம் மறுப்பதற்கில்லை.

ஓலைகள் பொதுவாக கூரை வேய பயன்பட்டன. பல்வேறு அரண்மனைகள் கூட தொல்பழங்காலத்தில் ஓலைகளால்  வேயப்பட்டிருக்கலாம் என்றே எண்ணுகிறேன். மாத்திரம் அல்ல, இன்று நாம் காணும் வேலிகள் யாவும் பனை மட்டையும் ஓலையும் கலந்து செய்வது போல நெடுங்காலமாக இவைகள் வழக்கில் இருந்திருக்கின்றன. எண்ணிப்பார்க்கையில் ஓலையில் செய்யப்படும் வீட்டு உபயோக பொருட்களின் அளவை சொல்லி முடியாது. குறிப்பாக பெரும்பாலான உணவு பொருட்களை சேமிக்க எடுத்துச் செல்ல ஓலையில் செய்யப்பட்ட பெட்டிகளையே பயன்படுத்தியிருக்கின்றனர். கிணற்றிலிருந்து  தண்ணீர் இறைப்பதற்கு “தோண்டி” போன்ற பட்டையில் செய்யப்பட்ட வாளியும், “காக்கட்டை” போல, கழுத்தில் குறுக்கே செல்லும் பனை மட்டையில் இருபுறமும் தொங்கும், பெரிய அலவிலான நீர் இறைக்கும் வாளியும், பயன்படுத்தப்பட்டன. ஆகவே, வீடு என்றாலும், உணவு என்றாலும், தண்ணீர் என்ராலும் ஓலைகள் மற்றும் பனை அவற்றுடன் இணைந்தே நினைவுகூறப்பட்டன.

மேலும் சிறுவர்களது வாழ்வில் நுங்கு வண்டி, ஓலை காத்தாடி, சாட்டை பிள்ளை என கூறப்படும் சிறிய அசையும் பொம்மை, ஓலை பந்து போன்றவைகள் முக்கிய இடத்தைப் பெற்றிருக்கின்றன. ஆகவே பெரியவர்கள் ஆனாலும் பனை சாந்த எண்ணங்கள்  மக்கள் மனதிலிருந்து அகலாமல் நிலைத்திருக்கிறது.

பனைத் தொழிலாளர்கள் செய்யும் குடுவை ஒரு சிறந்த ஆவணம் என்பதாக நான் கருதுகிறேன். சுரைக் குடுவைகள் போன்ற நீர் ஒழுகா பாத்திரங்கள் இயற்கையில் கிடைக்காத இடங்களில் மிகவும் கருத்தூன்றி செய்யப்பட்ட வடிவமைப்பு அது. இன்று காணும் பல்வேறு குடங்களுக்கும் அதுவே முன்னோடி என சொல்லும்படியாக கலை நயம் மற்றும் அறிவியல் நோக்கில் அத்தனை சாத்தியங்களையும்  கண்டடைந்த ஒரு சிறந்த வடிவமைப்பு.

வாழ்வில் ஓளியேற்றும் பண்டிகைக்கு அழைப்பு விடுக்கும் கிறிஸ்தவ போதகர். பனை ஓலையில் வர்ணங்கள் இட்டு செய்த சுவர் ஓவியம். அளவு: A4

வாழ்வில் ஓளியேற்றும் பண்டிகைக்கு அழைப்பு விடுக்கும் கிறிஸ்தவ போதகர். பனை ஓலையில் வர்ணங்கள் இட்டு செய்த சுவர் ஓவியம். அளவு: A4

ஓலைகளில் செய்யப்படும் பொருட்கள் இவ்விதமாக தமிழக இல்லங்களில் முக்கிய இடத்தைப் பிடித்திருந்த ஒரு காலம் உண்டு. அக்காலத்தில் பனை மரங்களை பேணினார்கள். இன்றையதினத்தில் பனை மரம் பயன்பாடு அற்ற மரம் எனவும், அவைகளை பயன்படுத்துவோர்கள் இல்லை என்ற கருத்தும் இணையாக பரப்பாப்படுகிறது. அப்படி ஒரு நிலையை உறுதிபடுத்திவிட்டால், தண்ணீரை, மண்னை, கடலை எப்படி கார்பரேட்டுகள் தங்கள் கைவசம் எடுத்துக்கொண்டார்களோ அது போல பனை மரத்தையும் எடுத்துக்கொள்ளுவார்கள். அதற்கு முன்பே நாம் விழித்துக்கொள்ளுவது நல்லது.

பனை ஓலைகளை நான் ஒரு போராட்ட வடிவமாக காண்கிறேன். பனைமரத்தை காக்க ஓலைகளே இன்று நமக்கு இருக்கும் இறுதி துருப்புச் சீட்டு. இச்சீட்டினை எப்படி அனைவரும் ஒருங்கிணைந்து பயன்படுத்தலாம் எனும் எண்ணத்திலேயே எனது நாட்களையும் முயற்சிகளையும் செலவிடுகிறேன். அப்பணியில் இணைபவர்களை பனை மரம் காக்கும் மாபெரும் பணியில் இணைத்து முன்செல்ல விரும்புகிறேன்.

ஏன் பனை ஓலை ஒரு போராட்ட வடிவம்? வேறு வடிவங்களில் போராடலாமே என எண்ணுபவர்களுக்கு, காந்தியின் சக்கரா போல பனை ஓலைக்கு ஒரு தனித்துவம் இருக்கிறது என நான் கருதுகிறேன். வாழ்வின் பல்வேறு தருணங்களில், நாம் ஓலைகளை பயன் பாட்டிற்கு மீட்டுக் கொண்டு வர முடியும். சற்றே செலவேறினாலும், அவைகளை நாம் இன்று பயன்படுத்தினாலே ஆரோக்கியமான உணவுகளுக்கு வருங்காலத்தில் நமது சந்ததிகள் பனை மரத்தைச் சார்ந்திருக்க இயலும். என்னைப் பொறுத்தவரையில் மென்மையானவைகள் வெல்லுவது, ஆயுதம் நிறைந்த இவ்வுலகில் அமைதி வழி எனவும் அகிம்சை வழி எனவும் பொருள்படுகிறது.

எவ்வித போராட்டம் என்றாலும், அதற்கென அற்பணித்து,  நம்மை தயாரித்து,  உட்செல்லுவது மிக முக்கியமான வழிமுறை. பனை ஓலைகளை நாம் கையாள்வது அதனைக் குறித்த அடிப்படைப் புரிதல் கொண்டிருப்பதும் ஓலைப் போராட்டத்திற்கு அவசியமாகிறது. இன்றைய தினத்தில் நாமிருக்கும் இடங்களிலிருந்தே இந்த போராட்டத்தை நாம் முன்னெடுக்க இயலும். மிக மெல்லிய அளவில் ஒரு சிறு அதிர்வை எழுப்ப இயலும். அவ்வதிர்வு நம்மை பனைமரம் செழித்து வளரும் ஒரு காலகட்டதை காணச்செய்யும் எனும் உறுதி எனக்குள் தோன்றுகின்றது.

ஒருவேளை இவைகள் இன்று நகைப்புக்குரியதாக காணப்பட்டாலும் திருவள்ளுவர்  என் அருகில் இருக்கிறார். அவர் தனது ஓலைக் கிறுக்கல்கள் மூலம் என்னை புன்னகைக்க வைக்கிறார்.

கான முயலெய்த அம்பினில் யானை

பிழைத்தவேல் ஏந்தல் இனிது.

 

பெரியோர் ஆசியுடன் பனைமர ஓலை போராட்ட களம் புகுவோம்.

அருட்பணி. காட்சன் சாமுவேல்

மெதடிஸ்ட் கிறிஸ்து சபை, ரசாயனி – மும்பை.

malargodson@gmail.com

8888032486

பனைமர ஓலை

நவம்பர் 1, 2016

முதல் ஓலை

பனை மரம் கற்பக தரு என தேவருலக மரத்திற்கு ஒப்புமைக் கூறப்படுகிறது. அப்படியாயின் தமிழகம் பனைமரங்கள் செழித்து வளரும் தேவருலகிற்கு ஒப்பான ஒரு இடமாக காணப்படுகிறது. ஆயினும் தமிழக மாநில மரமாகிய பனை மரம் இன்று அரசாலும் அதனை பராமரித்து வந்த சமூகத்தாலும் பெருமளவு கைவிடப்பட்ட நிலையிலேயே இருக்கிறது. வீட்டிற்கு ஒரு மரம் வளர்ப்போம் எனும் கூற்று ஓரளவிற்கு மரங்களின் முக்கியத்துவத்தைக் எடுத்துக்கூறினாலும் பனை மரங்கள் தொடர்ந்து அழிந்து வருவதை முரண் நகையாக எடுத்துக்கொள்ளவேண்டியதுதான். ஒரு மரத்தை பேணி பாதுகாக்க பலவித வழி முறைகளை எதிர்கால சந்ததி கையாள வேண்டி இருக்கிறது.

பயன்மரம் உள்ளுர்ப் பழுத்தற்றால் செல்வம்

நயன்உடை யான்கண் படின்

இக்குறளில் காணப்படும் பயன்மரம், பனை மரம் என்றே வாசிக்கையில் பொருள் தருவதாக அமைகிறது. பயன் தரும் மரங்கள் யாவும் ஊருக்கு வெளியே தம் இடம் தேடி செல்லும் காலத்தில், பனை மரத்தினை எவ்விதம் பயன்மரமாக உள்ளுரில் தக்கவைப்பது என்பது முக்கிய கேள்வியாக அனைவர் முன்பும் நிற்கிறது.

இன்றைய காலகட்டட்தில் பல்வேறு முயற்சிகள் பனை மரத்தினைக் காக்க செலவிடப்படுகிறது. பெரும்பாலும் பனைமரங்களை விதைப்பது ஒரு முக்கிய பணியாக பல்வேறு நபர்களால் முன்னெடுக்கப்படுகிறது. இம்முயற்சிகளுக்கு நாம் ஆதரவளிக்கும் அதே நேரம், இம்முயற்சிகள் அனைத்தும் செவ்வனே நடைபெற்று குறைந்த பட்சம் 60 விழுக்காடு பயன் அமையும் என்று கூட திருப்திகொள்ள இயலாது. இப்போது நடுகின்ற பனைவிதைகள் பல்வேறு காரணிகளால் இன்னும் 10 ஆண்டுகளில் வெறும் 10 சத்விகித பனை மரங்களே தப்பிக்கும் என்பது எனது கணிப்பு. அப்படியானால் ஏன் இந்த விரயமான முயற்சிகள்?

எந்த முயற்சியும் விரயம் என கொள்ளப்படவேண்டியதில்லை. குறிப்பாக பனை மரத்தைப் பொறுத்தவரையில் தப்பிபிழைக்கும் அத்தனை தகுதியும் கொண்ட மரம் என்றே நான் உள்ளூர நம்புகின்றேன். ஆகவே தொடர்ந்த நமது ஒருமித்த பயிர் செய்தலும் அனேகரை பனை மரம் குறித்த புரிதலுக்கு நேரே வழி நடத்துவதும் வரும் பத்தாண்டுகளுக்கு சீராக நடைபெற்றாலே அடுத்தகட்ட நகர்வுக்கு ஆயத்தமாக முடியும் என்பது அடிப்படை. ஆகவே தற்பொது நடைபெறுகின்ற விதைப்பு தொடர்ந்தாகவேண்டும். அவை முறைப்படுத்தப்படவேண்டும், பேணுதலில் உள்ள குறைகளைக் கண்டடைந்து அவைகள் சீர்பட தொடர் முயற்சிகள் எடுக்கப்படவேண்டும்.

விதைகளை நட்டு தண்ணீர் ஊற்றி மரங்களை பாதுகாப்பது ஒரு முறை. பனை மரம் அவ்வகையில் மிகவும் ஆசிர்வதிக்கப்பட்ட மரம். குறைந்த மழை பொழிந்தாலே தானாகவே முளைத்துவிடும் தன்மை கொண்டது, வறட்சியையும் தங்கி வளரும் உயிரிச்சை கொண்டது. ஆனால் கொலைக்கருவிகளுடன் நடமாடும் மனித வர்க்கங்களின் முன்னால் அவைகள் நிராயுதபாணியாக நிற்கின்றன. அவைகளை பேணுவதற்கு தடையாக நிற்கும் காரணிகளை நாம் வரும் அத்தியாயங்களில் காணலாம்.

இன்றைய சூழலில் நமது கண்களின் முன்னால் நடைபெறும் பல அழித்தொழிப்புகளையும் சுரண்டல்களையும் காணுகையில், பனைமரமும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல என்பது தெளிவாக தெரிகிறது. இன்று புது வியூகங்களுடன் நமக்கென அளிக்கப்பட்டிருக்கும் பனை மரத்தினை அழிக்க வேறெவரும் தேவையில்லை நமது அறியாமையே அதற்கான மூலதனம்.

சாலை அருகில் இருக்கும் குளத்தில் குளிப்பதைவிட விட்டினுள் வரும் குழாயில் குளிப்பது பலவகையில் நல்லது என கற்பிக்கப்பட்டது. பிற்பாடு நாம் குளிக்காத குளத்தில் அழுக்கு நீர் பாய்ந்தாலென்ன என ஒரு சிலர் நினைக்க அனைவரும் அவ்வழியே நம்வழி என எண்ண தலைப்பட்டனர். அவ்விதம் அழுக்கடைந்த குளத்தின் ஓரத்தில் குப்பைகளைக் கொட்டுவதில் தான் தவறு ஏதும் இல்லையென முடிவு செய்யப்பட்டபோது குளம் பாதி நிரம்பிவிட்டது. மீதி பாதியை நிரப்பினால் வணிகவளாகமோ அல்லது பேருந்து நிலையமோ அமைக்கலாம் என கண்டடையப்பட்டு அதிலும் ஊழல் நிரம்பி வழிந்தது. இன்று பேருந்து நிலையத்தில் 10 ரூபாய்க்கு பாட்டில் தண்ணீர் வாங்குகையில் நாம் நிற்கும் இடத்தில் மண்ணள்ளி போட்டவர்கள் நாம் தான் என சற்றும் உறுத்தா மனதுடன் நிற்கும் உலகில் நாம் வாழ்கின்றோம்.

பனைமரம் சந்திக்கும் பிரச்சனைகளும் அப்படிப்பட்டதே. பனை மரம் ஏறுவார் இல்லையென்றால் பனை பயனில்லா மரம் என்றே இன்றைய சமூகத்தால் கருதப்படும். சாதிகளால் பிரிந்திருக்கும் சமூகத்தில் பனைத்தொழிலானது நாடார் சமூகத்துடன் இணைத்து பார்க்கப்பட்டதால் பனை மரத்தின் பொதுவான சமூக பங்களிப்பு மழுங்கடிக்கப்பட்டது. தமிழகத்தைப் பொருத்த அளவில் சுமார் 300 வருடங்களுக்கும் மேலாக தொடர்ந்து பனை மரங்களை பராமரித்து வந்த நாடார் சமூகம், இன்று தனது சமூக அந்தஸ்தினால் பனைத்தொழிலிலிருந்து வேகமாக விலகிச் சென்றுகொண்டிருக்கிறது.  ஆகவே, இதுநாள் வரை பனை மரத்தை பேணி பாதுகாத்தோர் தான் அவற்றின் முற்றும் முதல் பொறுப்பாளிகள் என்று நாம் விட்டுவிட முடியாது. அனைவருக்கும் பொதுவான ஒரு மரத்தை அனைவருமாக பேணி பாதுகாக்கும் ஒரு வரலாற்று தருணத்தில் வந்து நிற்கிறோம் எனும் உண்மையை நாம் உணர்ந்து கொள்ளுவது நல்லது.

தமிழக மக்கள் அனைவருக்கும் பனை மரத்திற்கும் உள்ள தொடர்பை இன்று பல்வேறு கோணங்களில் வெளிப்படுத்தினாலே பனைமரம் பாதுகாக்க அனைத்து தரப்பிலிருந்தும் கரங்கள் நீழும். அதுவே நமது மாநில மரம் மிக முக்கிய சமூக பொருளாதார பங்களிப்பை ஆற்ற வழிகோலும். அப்படியே பனைமரம் சார்ந்த நீடித்த வளர்ச்சி  சாத்தியமாகும். நமது மண்ணிலிருந்து பனை எனும் ஒரு புது நம்பிக்கை முளைத்தெழும். ஆகவே சமயம் கடந்து ஜாதி கடந்து, மொழி கடந்து பனை வாழும் மண்ணிலெங்கும் நம்பிக்கையை நம்மால் விதைக்க இயலுமென்றால் ஒருவகையில் பனை நமது எதிர்காலத்திலும் நமது சந்ததிகளுடன் தொடர்ந்து வாழும் அவர்களையும் வாழ வைக்கும்.

பனை ஓலையில் தெரிந்துகொண்ட இயற்கை நிறங்களை மட்டுமே பயன்படுத்தி செயற்கை சாயங்கள் ஏதும் இல்லாமல் செய்த தீபாவளி வாழ்த்து அட்டை.

பனை ஓலையில் தெரிந்துகொண்ட இயற்கை நிறங்களை மட்டுமே பயன்படுத்தி செயற்கை சாயங்கள் ஏதும் இல்லாமல் செய்த தீபாவளி வாழ்த்து அட்டை.

பனை மரம் சார்ந்த உணவுகளான கருபட்டி, பனங்கிழங்கு, பனம்பழம், பதனீர் மற்றும் கள் ஆகியன இன்று அரிதினும் அரிதான பொருளாகிவிட்டன. ஒரு சமூகம் அதன் மண்ணின் விளைச்சலை வியர்வை சிந்தி சாப்பிடுகையில் அது ஆரோக்கியமாக இருக்கிறது.

நீ மண்ணிலிருந்து உருவாக்கப்பட்டதால் அதற்குத் திரும்பும் வரை நெற்றி வியர்வை நிலத்தில் விழ உழைத்து உன் உணவை உண்பாய். நீ மண்ணாய் இருக்கிறாய்; மண்ணுக்கே திரும்புவாய்” என்றார். (தொடக்கநூல் 3: 19) இவ்வரிகள் ஆதாமிடம் கூறுகையில் சாபமாக கூறியதாக ஒரு மரபான புரிதல் இருந்தாலும், வியர்வையற்ற உணவை உண்பதே இன்றைய சாபம் என்பது நாம் அறிந்ததே.

பனை மரத்திலிருந்து பெறும் உணவுகள் அனைத்தும் பனை மரம் வாழும் மண்ணில் வாழ்பவரின் உடலுக்கு உரம் சேர்ப்பதாக கடவுள் படைத்துள்ளார். தொலைவில் இருக்கும் கனிகள் விலக்கப்பட்டவை என்பது அறியாமல் அவைகளுடன் தீவினைகளையும் வருவித்துக்கொள்ளுகிறோம். பனையை இழக்கும் தோறும் ஏதேனை விட்டு விலகிய ஒரு சாபச் சூழலில் தாம் வாழுவோம்.  இழந்த சொர்க்க மரத்தை மீட்டெடுக்கும் ஒரு நெடிய பயணம் நமக்கு முன்னால் அமைந்து காத்திருக்கிறது. சான்றோர் வாழ்த்த, வீழ்ந்தோர் எழ, விண்ணவரும் தொழ, முடிவிலாது செல்லும் பயணம் கனிகளையும் சுவை குன்றா பனஞ்சாற்றையும் வழங்குகையில், எப்படியும் இனிய பயணம் காத்திருக்கின்றது.

இப்பயணத்தில் பனைமர ஓலை நம்முடன் வர இருக்கிறது. ஓலை என்பது பல பொருட்களை உள்ளடக்கிய வார்த்தை. ஆவணம், அழைப்பு, கடிதம் மற்றும் ஒருவரின் சுய அடையாளம் கூட. தமிழகத்தின் தொல் மரபின் ஒரு சிறு துளியை ஓலையில் சுமந்தலய நான் கண்ட கனவு. எப்போது வேண்டுமானாலும்  மறைந்து விடும் தன்மை கொண்ட கனவு ஆகையால் வண்ணங்கள் சுழித்தோடும் கனவுப்பெருக்கு இது.

 

அருட்பணி. காட்சன் சாமுவேல்
மெதடிஸ்ட் கிறிஸ்து சபை, ரசாயனி – மும்பை.

malargodson@gmail.com
8888032486

 

பெண்கள் அருட்பொழிவு

ஒக்ரோபர் 25, 2016

மத்திய கேரள தென் இந்திய திருச்சபை பேராயர் தாமஸ் கெ. உம்மன் கடந்த 16.10.2016 அன்று தி இந்துவில் வழங்கிய பெண்களுக்கும் அருட்பொழிவு எனும் பேட்டிக்கு கிறிஸ்தவ உலகம் தனது அதிருப்தியை வெளியிட்டவண்ணம் உள்ளது.

http://www.thehindu.com/todays-paper/tp-national/tp-kerala/csi-to-bring-in-more-women-priests/article9225877.ece

தென்னிந்திய  திருச்சபையின் பேராயர்களுள் ஒருவர் பெண்ணாக இருந்தும், 150க்கும் மேற்பட்ட அருட்பொழிவு பெற்ற பெண் ஆயர்கள் இருந்தும் மத்திய கேரள ஆயர் மண்டலம் பெண்கள் அருட்பொழிவு கொடுக்கப்பட கூடாது எனும் நிலை மாறாமல் நிற்பது ஆச்சரியமானது. தற்செயலாக முனைவர். சூசன் தாமஸ் அவர்களை கடந்த வாரம் ஒரு அமர்வில் சந்தித்தேன். அருட்பணியில் பெண்களின் பங்கு எனும் தலைப்பில் மிக முக்கிய கருத்தை பதிவு செய்தார்கள்.

http://www.missiontheologyanglican.org/article/contextual-mission-in-india-from-womens-perspective/

தனது சொந்த மனைவிக்கே அருட்பொழிவு கொடுக்க இயலா நிலையில் பேராயர் இப்பேட்டியை அளிப்பதால் பேராயர்களின் வரம்பற்ற அதிகாரம் குறித்த கேள்வி என்னுள் எழுகிறது. ஒருவகையில் திருச்சபை தன்னை சுய பரிசோதனை செய்ய அழைக்கப்படும் ஒரு தருணத்தில் நாம் நிற்கிறோம் என்பதை உணர்ந்து சற்றும் பதறாமல் பெண்களின் அருட்பொழிவினை குறித்து திருமறை சார்ந்து எண்ணிப்பார்ப்பது நலம்.

பின்வரும் இரண்டு திருமறைப்பகுதிகளை மிக முக்கியத்துவப்படுத்தி பெண் ஊழியர்களுக்கான அருட்பொழிவை “திருமறை சார்ந்து” தடை செய்ய திருச்சபையைச் சார்ந்த பெண்கள் உட்பட, அனேகர் எண்ண துணிந்திருப்பதில் ஆச்சரியம் ஒன்றுமில்லை.

  • ஆணுக்கு ஒரு பெண் கற்பிக்க நான் ஒத்துக்கொள்ளமாட்டேன். அதோடு ஆண் மீது ஒரு பெண் அதிகாரம் செலுத்தவும் நான் ஒத்துக்கொள்ளமாட்டேன். (1 தீமோத்தேயு 2:12)
  • சபைக் கூட்டங்களில் பெண்கள் அமைதியாக இருக்க வேண்டும். தேவனுடைய மக்களுடைய எல்லா சபைகளிலும் அவ்வாறே இருக்கவேண்டும். பெண்கள் பேசுவதற்கு அனுமதிக்கப்படமாட்டார்கள். அவர்கள் அடக்கமுடையோராக இருத்தல் வேண்டும். மோசேயின் சட்டமும் இதையே கூறுகிறது.(1 கொரிந்தியர் 14: 34)

ஆனால் திருமறையை ஆழ்ந்து நோக்காது தமது எண்ணங்களுக்கு ஏற்ப திருவசனங்களை “கண்டுபிடிப்பவர்களுக்கு” நாம் உதவுவது கடினம் தான்.

ஆண் பெண் சமத்துவம் எனும் நோக்கில் அருட்பொழிவினை நாம் பார்ப்பது சரியாயிராது. மாறாக கடவுளை மையப்படுத்தி அவரது வழிகாட்டுதலைக் கோரி பெண்கள் அருட்பொழிவை சீர்துக்கிப்பார்ப்பது சரியெனத்தோன்றுகின்றது. முதன்மையாக, பெண்கள் அருட்பொழிவினை குறித்து நமது எதிர்பினைக் கூறுகையில் பெண்களை மட்டுப்படுத்துவதாக நினைத்து கடவுளை தான் நாம் மட்டுப்படுத்துகிறோம். “ஏனெனில், உங்கள் கடவுளாகிய ஆண்டவரே, தெய்வங்களுக்கெல்லாம் கடவுள், இறைவாக்கெல்லாம் இறைவன். மாட்சியும் ஆற்றலும் உள்ள அஞ்சுததற்குரிய கடவுள் அவரே. அவர் ஓர வஞ்சனை செய்வதில்லை:” (இணைச்சட்டம் 10: 17) உலகின் சரிபாதியான ஒரினத்திற்கு வேறொரு நியாயம் கற்பிக்க நீதியான கடவுள் ஒப்புவாரா என எண்ணிப்பார்ப்பது நலம்.

திருத்தொண்டர் பவுல் அவர்களை கையாள்வது மிகவும் சிரமமான ஒரு காரியம். இன்று திருச்சபை இயேசுவுக்கும் மேல் அவரது வார்த்தைகளையே உயர்த்திப்பிடிக்கிறது என்பது உள்நோக்கத்தோடு என்பதை சொல்லித்தெரியவெண்டிய உண்மையில்லை. என்றாலும் தூய பவுல், தனது வாழ்வில் தான் கொண்டிருந்த கருத்துக்களில் மாறுபட்டிருக்கிறார் என்பதை அடிப்படையாக கொள்வோமென்று சொன்னால் அவரது கூற்றுகளை சற்று நிதானத்துடன் நம்மால் அணுக இயலும்.

  • திருட்டுத்தனமாய் நுழைந்த போலிச் சகோதரர்கள் அங்கே இருந்ததால்தான் விருத்தசேதனத்தைப் பற்றிய பேச்சே எழுந்தது. கிறிஸ்து இயேசுவோடு ஒன்றித்து நாம் வாழும் விடுதலை வாழ்வைப் பற்றி உளவுபார்க்க வந்தவர்கள் அவர்கள். நம்மை மீண்டும் அடிமை நிலைக்குக் கொண்டு வருவதே அவர்களது நோக்கம். உங்கள் பொருட்டு, நற்செய்தியின் உண்மை என்றும் நிலைத்திருக்குமாறு, நாங்கள் ஒரு நாழிகையேனும் அவர்களுக்கு அடிபணியவில்லை. (கலாத்தியர்  2: 4)

இங்கே பவுல் குறிப்பிடுகின்ற “திருட்டுத்தனமாய் நுழைந்த போலிச் சகோதரர்கள்” குறித்து பேசாமல் பெண்களை குறித்த பவுலின் பார்வையை மட்டும் உயர்த்திப்பிடிப்பது சரியென்றாகாது.  பவுல் ஆண்கள் அனேகருடன் முரண்படுவதையும் நாம் பார்க்கிறோம்.

 

  • சகோதர சகோதரிகளே, நான் உங்களிடம் வேண்டுவது: நீங்கள் கற்றுக்கொண்ட போதனையை மீறிப் பிரிவினைகளையும் தடைகளையும் உண்டாக்குகிறவர்களைக் குறித்துக் கவனமாய் இருங்கள். அவர்களை விட்டு விலகுங்கள் (ரோமர் 16: 17 திருவிவிலியம்).

jeffertsschoriஇங்கே இரு பாலினருக்கும் ஒன்றாய் அவர் பேசுவதை அறிகிறோம். காரணம் என்ன? அவர் தனது எண்ணத்தை முழுமை செய்யும்பொருட்டு இவ்வித ஒரு மாற்றத்திற்குள் அவர் வந்திருக்கலாம் என நாம் எண்ண இடமுண்டு

  • செல்வாக்கு உள்ளவர்கள் எனக் கருதப்பட்டவர்கள் கூட நான் கற்பிப்பதற்கு அதிகமாய் எதுவும் சொல்லவில்லை. இவர்கள் முன்பு எப்படிப் பட்டவர்களாய் இருந்தார்கள் என்பது பற்றி எனக்குக் கவலையில்லை. கடவுள் ஆளைப் பார்த்தா செயல்படுகிறார்! (கலாத்தியர் 2: 6 திருவிவிலியம்)
  • சகோதரர் சகோதரிகளே, கிறிஸ்து இயேசுவின்மீது கொண்டுள்ள நம்பிக்கையால் நீங்கள் அனைவரும் கடவுளின் மக்களாய் இருக்கிறீர்கள். அவ்வாறெனில், கிறிஸ்துவோடு இணைந்திருக்கும்படி திருமுழுக்குப் பெற்ற நீங்கள் அனைவரும் கிறிஸ்துவை அணிந்துகொண்டீர்கள். இனி உங்களிடையே யூதர் என்றும் கிரேக்கர் என்றும், அடிமைகள் என்றும் உரிமைக் குடிமக்கள் என்றும் இல்லை; ஆண் என்றும் பெண் என்றும் வேறுபாடு இல்லை; கிறிஸ்து இயேசுவோடு இணைந்துள்ள நீங்கள் யாவரும் ஒன்றாய் இருக்கிறீர்கள். நீங்கள் கிறிஸ்துவைச் சார்ந்தவர்களும் ஆபிரகாமின் வழித்தோன்றல் களுமாய் இருக்கிறீர்கள். வாக்குறுதியின் அடிப்படையில் உரிமைப்பேறு உடையவர்களாயும் இருக்கிறீர்கள்.(கலாத்தியருக்கு 3: 26 – 29)

ஆகவே கிறிஸ்துவை முன்னிறுத்தி தனது பழைய நிலைப்படுகளை பவுல் மாற்றிக்கொள்ளுகிறார் என நாம் திட்டமாக அறியலாம்.

  • நீங்கள் கடவுளுடைய கோவிலென்றும் கடவுளின் ஆவியார் உங்களில் குடியிருக்கிறார் என்றும் உங்களுக்குத் தெரியாதா? ஒருவர் கடவுளின் கோவிலை அழித்தால் கடவுள் அவரை அழித்துவிடுவார். ஏனெனில் கடவுளின் கோவில் தூயது; நீங்களே அக்கோவில். (கலாத்தியருக்கு 3: 16 -17)

கடவுளின் ஆவியர் குடியிருப்போரை, எந்த ஆவி தடை செய்ய முயலும் என நமக்கு நாமே கேள்வி எழுப்பி பதில் தேடிக்கொள்ளுவது சாலச் சிறந்தது.  மேற்கூறிய அதிகாரத்தை பவுல் எழுதுகையில் ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் சேர்த்தே எழுதுகிறார்.

  • சகோதர சகோதரிகளே, ஆவிக்குரியவர்களிடம் பேசுவதுபோல நான் உங்களிடம் பேசமுடியவில்லை. மாறாக, நீங்கள் ஊனியல்பு கொண்டவர்கள் எனவும், கிறிஸ்துவோடுள்ள உறவில் குழந்தைகள் எனவும் எண்ணிப் பேசுகிறேன்.” ((கலாத்தியருக்கு 3: 1)

தங்களிடம் குறையுள்ளவர்களிடம் அவர் பேசியிருக்கிறார், தனது வாழ்வில் முக்கியமாக அவர் கொண்டிருந்த கருத்துக்களையும் அவர் மறு பரிசீலனை செய்திருக்கிறார். இன்னும் எண்ணற்ற வசனங்களை நாம் சுட்டிக்காட்ட இயலும். ஆயினும் பவுலை அளவீடாக கொள்ளுகையில், கிறிஸ்துவின் எண்ணத்தை நாம் புறந்தள்ளிவிடுகிறவர்களாக மாறிவிடக்கூடாது. அது இயேசுவை விட, பவுலை முக்கியத்துவப்படுத்தும் அபாய நிலைக்கு நம்மை அழைத்துச் சென்றுவிடும்.

தீர்கதரிசிகளில் ஒருவரான மிரியாம், நீதிதலைவர்களில் ஒருவரான தெபோராள், கிறிஸ்துவை பெற்றெடுக்கும் முக்கிய பணியில் யோசேப்பு ஒதுங்கி நிற்க துணிந்தபோது, சற்றும் கலக்கமடையாமல் முன்னின்ற மரியாள், அனைத்து சீடர்களும் ஒளிந்து கொண்டபோதும் சிலுவை மட்டும் பின் தொடர்ந்த பெண்கள், கல்லறையில் அவரை சந்தித்த மகதலேனா மரியாள் இவர்கள் யாவரும் கடவுளால் தெரிந்துகொள்ளப்பட்டவர்கள் இல்லையென்போமானால், நமது சிந்தனை ஒழுக்கில் ஏதோ ஓட்டை இருக்கிறது என்றே அர்த்தம்.

சமாரிய பெண் மேசியாவைக் கண்டேன் என அறிவிக்க ஓடியதைக் காண்கிறோம், நின்று நிதானித்து அருட்பொழிவு பெற்றுச் செல்வோரே சரியான தேர்வு என கொள்வோமா? அல்லது உடனடியாக நற்செய்தி அறிவிக்க தாமதியாமல் ஓடிய சமாரியப் பெண்ணின் அருட்பணியில் தான் தவறுகள் உள்ளதாக இயேசு சுட்டிக்காட்டினரா?

  • இயேசு பெத்தானியாவில் தொழுநோயாளர் சீமோன் இல்லத்தில் இருந்தார். அங்கு அவர் பந்தியில் அமர்ந்திருந்தபோது விலையுயர்ந்த நறுமணத் தைலம் கொண்ட படிகச் சிமிழுடன் பெண் ஒருவர் அவரிடம் வந்து அதை அவர் தலையில் ஊற்றினார். இதைக் கண்ட சீடர்கள் கோபமடைந்து, “இந்தத் தைலத்தை இவ்வாறு வீணாக்குவதேன்? இதை நல்ல விலைக்கு விற்று ஏழைகளுக்குக் கொடுத்திருக்கலாமே” என்றார்கள். இதை அறிந்த இயேசு, “ஏன் இந்தப் பெண்ணுக்குத் தொல்லை கொடுக்கிறீர்கள்? அவர் எனக்குச் செய்தது முறையான செயலே. ஏனெனில் ஏழைகள் எப்போதுமே உங்களோடு இருக்கிறார்கள். ஆனால் நான் எப்போதும் உங்களோடு இருக்கப் போவதில்லை. இவர் இந்த நறுமணத்தைலத்தை எனது உடல்மீது ஊற்றி எனது அடக்கத்திற்கு ஆயத்தம் செய்தார். உலகம் முழுவதும் எங்கெல்லாம் இந்நற்செய்தி அறிவிக்கப்படுமோ அங்கெல்லாம் இப்பெண் செய்ததும் எடுத்துக்கூறப்படும்; இவரும் நினைவுகூரப்படுவார் என்று நான் உறுதியாக உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்”என்று கூறினார். (மத்தேயு 26: 6 – 13)

திருமறை முழுக்க ஆசாரியரோ அல்லது இறைப்பணியாளரோ செய்யும் ஒரு பொழிவை சீமோன் வீட்டில்வந்த பெண் செய்வதை இயேசு ஏற்றுக்கொள்ளுகிறார். அதனை தடுக்கும் எண்ணங்களை அவர் தடை செய்கிறார். அவ்விதமாக அனைவரையும் அருட்பணிக்கு அழைக்கும் ( நான் பருகும் கிண்ணத்தில் பருகவும் உங்களால் கூடுமோ?) தம்மையே அப்பெண்மணியின் முன்னால் எளிமையாக்கி தனது சிலுவை நோக்கி செல்லுகிறார். சிலுவை சுமக்க வலுவற்று தான் பெண்கள் அருட்பொழிவிற்கு எதிராக நிற்கிறோமா?

இன்றைய தினத்தில்  ஆண் போதகர்கள் என அருட்பொழிவு பெற்றோர் அனேகர் தவறிவிடுவதைக் காண்கின்றோம். பெண்களும் தவறலாம். ஆனால், ஆண்களால் செய்ய முடியாத காரியங்களை பெண்கள் இலகுவாக செய்ய இயலும் ஒரு சூழலில் வந்திருக்கிறோம். குறிப்பாக, பெண்களின் பிரச்சனைகளை அறிந்து செயல்படும் போதகர்கள் இன்று தேவையாக இருக்கிறார்கள். கிறிஸ்தவ குடும்பங்கள் இன்று சிதைவுறுவதை கண்கூடாக காண்கிறோம். இச்சூழலில் பெண்களிடம் நெருங்கிப்பழகும் உரிமைகொண்ட பெண்போதகர்கள் மிக முக்கிய பங்களிப்பை திருச்சபையில் ஆற்ற இயலும்.

நமது திருச்சபைகள் யார் தங்களுக்கு போதகராக வரவேண்டும், வரக்கூடாது என நிர்ணயிக்கும் காலகட்டம் இது, ஆகவேதான் திருச்சபை சாதி நோக்கில் தனது போதகரை தேர்வு செய்கிறது, பாலின அடிப்படையில் தனது கருத்துக்களை கூசாமல் முன்வைக்கிறது. இவ்வித எண்ணங்களிலிருந்து தான் நமது தலைமைத்துவங்களை நாம் ஏற்கிறோம். அவைகளுக்கு விலையாக கிறிஸ்துவின் சரீரமாகிய “மணவாட்டியை” அடைமானம் வைக்கிறோம்.

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

E-mail: malargodson@gmail.com

பனைமரச்சாலை  – பின்னிணைப்பு

ஒக்ரோபர் 1, 2016

எனது பணி நேரத்தில், அகமதாபாத்

எனது பணி நேரத்தில், அகமதாபாத்

பனைமரச்சாலை முடிந்தபின்னும் அதன் அதிர்வலைகள் பிரம்மாண்டமாக இருந்தது. ஒன்று வெளியிலிருந்து வந்த தொடர் ஊக்கம், மற்றோன்று எனக்குள் ஏற்பட்ட கொந்தளிப்பான மனநிலை. நான் மும்பை வந்த உடனேயே என் டி ற்றி வி, (NDTV) தந்தி தொலைக்காட்சி உட்பட அனேக  ஊடகங்கள் பனைமர வேட்கைப் பயணம் குறித்த  செய்திகளை வெலியிட்ட வண்ணம் இருந்தன. அனேக பத்திரிகை மற்றும் தொலைகாட்சியினர் என்னை அழைத்தபோது நான் மும்பை வந்துவிட்டிருந்ததால் மேற்கொண்டு என்னால் எதுவும் செய்ய இயலவில்லை. ஆனால் நண்பர்கள், திருச்சபையின் பெரும்பான்மையானோர் உறவினர்கள் என அனேகர் வாழ்துதலை சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார்கள்.

http://www.ndtv.com/video/news/news/motorcycle-diaries-a-priest-s-road-trip-for-palm-trees-419467

http://www.dtnext.in/News/City/2016/06/04001945/Pastor-on-a-mission-to-save-palm-trees.vpf

ஆனால் என் மனது முழுக்க இவைகளை நான் ஆவணப்படுத்தவேண்டும் என்ற உந்துதல் இருந்துகொண்டு இருந்தது. முதலில் வெறும் 18 நாட்களில், இரவு வேளைகளில் அமர்ந்து நாட்குறிப்பு போல எழுதலாம் என்று தான் நினைத்தேன். எனது பயணத்தில் அப்படியான வாய்ப்பு நிகழவில்லை. ஒவ்வொரு நாழும் இரவுகள் நீண்டு சென்றன. எங்கே தாங்குவேன் எனும் உறுதி கடைசி கணம் வரை என்னிடம் இருக்கவில்லை.ஆகவே அது நடைபெறவில்லை.

ஆகவே உச்சி உடைத்து பெரும் விசையுடன் எழும் குருத்தோலை போல் எண்ணங்கள் வரிசையாக நின்றாலும் என்னால் அவைகளை உடனடியாக நடைமுறைப்படுத்த இயலவில்லை. ஊறி சுரந்து நிற்கும் பனம் பாளையை சீவி எடுக்கும் பக்குவத்துடன் 90 அத்தியாயங்களை எழுதினேன். இந்த நாட்கள் எனது வாழ்வில் மறக்க முடியாத நாட்கள். முழுக்க முழுக்க குழந்தைகளுடனும் குடும்பத்தினருடனும் செலவிட்ட அற்புத தருணம்.

இம்முறை நான் பெற்ற வாசகர்கள் அனேகம். அதற்கு அண்ணன் ஜெயமோகன் அவர்களுக்கு நான் கடன் பட்டிருக்கிறேன். அவர் தனது வலைத்தளத்தில் எனக்கு அளித்த ஊக்கமிகு வார்த்தைகள் நான் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவன் என்பதை மீண்டும் உறுதிப்படுத்தியது. அவரது வாசகர்களின் மின்னல் வேக வாசிப்பும், எதிர்வினையும் செயல்பாடு சார்ந்த ஊக்கமும் குறிப்பிடத்தகுந்தது. அகிலன் ஒரு சிறந்த விமர்சகராக என்னோடு பயணித்தார். பேராசிரியை லோகமாதேவி தொடர்ந்து தனது பதிவுகளை எழுதினார், திருச்சி டெய்சி அவர்கள் கிறிஸ்தவ பின்னணிய பார்வையை பதித்தது யாவும் என்னை சீர்தூக்கிப்பர்க்க உதவியது. குமரியைச் சார்ந்த சாகுல் ஹமீது அவரை எழுத்தின் வழியாக தான் அறிமுகம் செய்துகொண்டேன். சரவணன், இளங்கோ மற்றும் எனது தம்பியாக மாறிவிட்ட கதிர் முருகேசன் அனைவரும் ஜெயமோகன் அவர்களின் தொடர் வாசகர்கள். தொலைத் தொடர்பு கொண்டு ஊக்குவித்தவர்களுக்கும் நன்றி கூறிக்கொள்ளுகிறேன்.

பேராசிரியை லோகமாதேவி பொள்ளாச்சி நல்லமுத்து கவுண்டர் மகாலிங்கம் கல்லூரியில் தாவரவியல் பேராசிரியையாக இருக்கிறார். அவர்களது மாணவர்களுக்கு பனை ஓலையில் சிறப்பு பயிற்சிகள் வழங்க அழைத்தார்கள். அண்ணன் ஜெயமோகன் அவர்கள் தனது வலைத்தளத்தில் பதிவிட்டு 10 நட்களுக்குள் இது நிகழ்ந்தது. அந்த மாணவர்கள் இன்று வரை தொடர்ந்து ஓலைகளில் கலை பயிற்சிகளை மேற்கொள்ளுகிறார்கள்.

சொல்வனம் நான் தொடர்ந்து வாசிக்கும் இணைய பத்திரிகை. ஆனால் அதிலே எனது பயணத்தைக் குறித்து டி.கே. அகிலன் எழுதிய கட்டுரை, இலக்கியத்தில் எனது பங்களிப்பு சிறு அளவில் நிகழ்ந்திருக்கிறது என உறுதிப்படுத்தியது.

http://solvanam.com/?p=46155

எனது இரயில் பயணங்களில் கூட ஓலைகள் என்னுடன் வந்தன. அனேகருக்கு ஓலை சிலுவைகளை செய்து கொடுத்தேன். மிக எளிமையாக நான் ஆரம்பித்த ஒன்று அனேகருடைய உதவியினால் இன்று பனையைப் போல் உயர்ந்து நிற்பது மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது.

தற்பொழுது, எனது அடுத்த கட்ட பயணத்திற்கு  நான் ஆயத்தமாகிக் கொண்டிருக்கிறேன். 18 நாட்களுக்குள் தமிழகத்தைச் சுற்றி வர  எண்ணுகிறேன். தமிழகம் பனை மரங்களால் சூழப்பட்ட ஒரு சோலைவனம். ஒரு மாலையாக வேலியாக அது தமிழகத்தை பாதுகாத்துக்கொண்டிருக்கிறது. ஆகவே இனிமேல் நான் முனெடுக்கும் பயணம், தமிழகத்தின் எல்லைகளெங்கும் நிற்கும் பனை மரங்களை ஆவணப்படுத்துவதாக இருக்கும்.

தமிழகத்தில் பனை தொழிலாளருக்காக பணியாற்றுகின்ற தொண்டு நிறுவனங்கள், தனி நபர்கள், அரசியல்வாதிகள், களப்பணியாளர்கள், பனை சார்ந்த பொருட்களை தயாரிக்கும் அரசு சார்ந்த, அரசு சாரா இடங்கள், பனை சார் வாழ்வை முன்னெடுக்கும் மனிதர்கள், மற்றும் பெண்களின் பங்களிப்பு போன்றவற்றை ஆவணப்படுத்தும் விதமாக பயணம் அமைக்க திட்டமிட்டுள்ளேன். ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் குறைந்த பட்சம் 100 இரு சக்கர வாகங்களை ஒருங்கிணைத்து அதன் மூலம் ஒரு கவன ஈர்ப்பை செய்யலாம் என்று யோசிக்கிறேன்.

மிக ஆரம்பகட்ட நிலையில் இருக்கும் இப்பயண திட்டத்தில், பள்ளிகூட மாணவர்களை சந்திக்கவும், கல்லூரி மணவர்களை சந்திக்கவும் ஆர்வமாக உள்ளேன். பனை ஓலை சார்ந்த ஓவிய கண்காட்சி, பனை ஓலை பொருட்கள் கண்காட்சி, பனை மரம் சார்ந்த புகைப்பட கண்காட்சி போன்றவைகளையும் இப்பயணத்தின் அங்கமாக மாற்றிக்கொள்ள திட்டமிடுகிறேன். பனை ஓலைகள் வைக்கப்பட்டிருக்கும் மடங்கள், ஓலை குல்லாய்கள் வைக்கப்பட்டிருகும் மசூதிகள், என்னை அழைக்க சித்தமாயுள்ள தேவாலயங்கள் அனைத்தையும் சென்று தரிசிக்க சித்தமாயுள்ளேன். ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் ஒத்துழைப்பு நல்கும் நண்பர்கள் கிடைக்க வேண்டிக்கோள்ளுங்கள்.

என்னோடு புகைப்படம் எடுக்கவும், ஆவண படம் எடுக்கவும் நண்பர்கள் இசைந்துள்ளர்கள். குறைந்த பட்சம் 10 இரு சக்கர வாகனங்கள் தொடர்ந்து என்னுடன் வருவது, பனை சார் வாழ்வைக் குறித்த மிகப்பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என நம்புகிறேன். நண்பர்கள் துவக்கம் முதல் கடைசி வரை வர இயலாது என்றால், அவரவர் மாவட்டங்களைக் கடக்கும்போது, எங்களுடன் ஒரு நாள் இணைந்து கொள்வது பெரும் பயன்களை விளைவிக்கும்.

இப்போது பனை மரச்சாலையை பதிப்பிக்க பதிப்பகங்களை தேடுகின்றேன். ஆர்வமுள்ளவர்கள் தொடர்பு கொள்ளலாம்.

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

E-mail: malargodson@gmail.com

பனைமரச்சாலை (90)   

செப்ரெம்பர் 29, 2016

நிறைவாக

நிகழ்ச்சிகள் அனைத்தும் முடிந்து அனைவரும் ஒவ்வொன்றாக விடைபெற்று சென்றபோது தான் ராஜாதாஸ் சித்தப்பா குறித்த  நினைவு வந்தது. எனக்கு சால்வை இட்டவுடனேயே பொய்விட்டார்கள். நேரம் தவறாமையை கடைபிடிப்பவர்கள். எனது பனையோலை படங்களை தலிகீழாக நின்று உற்சாகப்படுத்தும் குடும்பத்தின் மூத்த உறுப்பினர் அவர் ஒருவர் தான். நான் கால தாமதமாக வந்ததால் இருக்கும். அமிர்தராஜும் மாயமாக மறைந்துவிட்டார்.  அவர் முதலிலேயே சொல்லிவிட்டார், உங்களை நாகர்கோவில் வரை கொண்டு சேர்ப்பது எனது பொறுப்பு. அதன் பின்பு நான் நிற்கமாட்டேன் என. ஆனாலும் இப்படி நழுவிவிடுவார் என நான் சிறிதும் எண்ணவில்லை. மற்றபடி அனைவரிடமும் தனிப்பட்ட முறையில் பேசியே விடைபெற்றேன்.

எனது பைக்கின் முன்புறம் மித்ரனும்  பின்பகுதியில் ஆரோனும் ஜாஸ்மினும் ஏறிக்கொள்ள மீண்டும் கலெக்டர் ஆபீஸ் கடந்து சென்றோம். பனைமர வேட்கைப் பயணம் வந்துசென்ற எந்த சுவடும் தெரியவில்லை. சுமார் 8 வருடங்களுக்குப்  பின்பு சொந்த ஊரில் எனது மனைவியும் இரண்டு பிள்ளைகளையும் சுமந்து எனது வண்டி சென்றது. அவர்கள் தான் எனக்காக மிகப்பெரும் தியாகம் செய்திருக்கிறார்கள், அவர்களை வேறு எப்படி அங்கீகரிப்பது. பார்வதிபுரம் நோக்கி எனது வண்டி உற்சாகத்துடன் சென்றது.

எங்கள் குடும்பத்தைப் பொருத்தவரையில் பைக்கில் செல்லும் கணங்கள் எங்கள் அனைவருக்குமே மகிழ்ச்சியைக் கொடுப்பது. ஆரோனும் மித்திரனும் எதையும் இழப்பார்கள் ஆனால் என்னோடு வண்டியில் பயணிப்பதை இழக்க விரும்பமாட்டார்கள். எனது வண்டியின் பெட்ரோல் டாங்க் மித்திரன் அமரும் இருக்கை எனவும் பின்பக்க ஃபூட் ரெஸ்ட் ஆரோன் நிற்கும்படியாகவும் வடிவமைக்கப்பட்டிருப்பதை எண்ணி நான் வியக்காத நாள் இல்லை. அவர்கள் இல்லையென்று சொன்னால் பயணம் அதன் ருசிகர தன்மையை இழந்திருக்கிறது என்றுதான் அர்த்தம். வழி நெடுக இருவரும் பேசிக்கொண்டே வருவார்கள். மித்திரன் பேசுவது எனக்கு கேட்காது. ஆரோன் நின்றபடி எனது காதில் பேசுவான். மித்திரன் பேசுவதை கேட்கவேண்டும் என்று சொன்னால் எனது உடலை முன்வளைத்து காதை அவன் வாயருகே கொண்டு சென்று கேட்கவேண்டும். ஒரிரு சொற்களில் அவன் என்ன சொல்ல வருகிறான் என்பது புரிந்துவிடும். இப்பயணத்தை அவர்கள் இருவருடனும் இணைந்து முடிப்பது நான் பெற்ற பெரும் பாக்கியம்.

பனங்காட்டில் சிறு நரிகளுடன், ரசாயனி

பனங்காட்டில் சிறு நரிகளுடன், ரசாயனி

நான்  பனைகளை பார்க்கச் சென்ற இடங்களெல்லாம் அவர்களை என்னோடு அழைத்துச் சென்றதல்லாமல் தனிமையாக எங்களுக்கு வேறு இனிய பயணம் என ஒன்றை நாங்கள் முதன்மைப்படுத்தவில்லை. எனது பிள்ளைகளுக்கு பனை மரத்தை என்னை விட சிறப்பாக அறிமுகம் செய்யும் ஆசிரியர் கிடைப்பது அரிது. அவர்களிடம் இருந்தே நான் எனது பரப்புரையை துவங்கினேன். அவர்களுக்கே எனது வாழ்வின் முக்கிய கணங்களை முதலில் அறிமுகம் செய்தேன். ஆகவே நான் உள்ளாக நம்பிய ஒன்றை எனது நண்பர்களுக்கும், நாம் பேசும் மொழியில் எனது கருத்துக்களை பரிசீலிப்பவர்களுக்கும் பகிர்ந்துள்ளேன். ஒருவகையில் பனை எனும் பிம்பம் அனைவரது நினைவுகளின் அடியாழத்திலிருந்து முளைத்து ஓங்கி வளர்ந்திருப்பதைக் காணும் ஒரு வாய்ப்பு கிடத்தது மகிழ்ச்சியே.

இவ்வெண்ணங்கள் நமது வாழ்வில் புது சிந்தனைகளை ஏற்படுத்தி, மீண்டும் ஒரு பனை புரட்சி ஏற்படுமென்றால். தமிழகம் இழந்த பனை வாழ்வின் ஒரு சில பகுதிகளையாவது மீட்டெடுக்கும் அரிய வாய்ப்பு அருகில் வந்திருக்கிறது என்றே பொருள். நமக்கு கிடைத்திருக்கும் இருபத்தி ஓராம் நூற்றாண்டின் அறிவியல், எந்திரவியல் சார்ந்த சாத்தியங்களும் மற்றும் பொருளியல் விடுதலைகளையும் இணைத்து இழந்தவற்றை வரலாற்றுணர்வுடன் மீட்டெடுப்பது நமது கடமையாக முன்னிற்கிறது.

பார்வதிபுரம் சானல் தாண்டி, பழைய சர்குலர் நிறுத்துமிடம் வழியாக பெருவிளை சாலையைப் பிடித்தோம். அஞ்சலகம் எதிரிலே ஒரு ஒற்றைபனைமரம் நின்றது கண்ணில் பட்டது. எப்படி விட்டு வைத்திருக்கிறார்கள் என தெரியவில்லை ஆனால், பெருவிளை கிராமத்தில் பொதுவிடத்தில் நிற்கும் பனை மரம் இது ஒன்றுதான் என நினைக்கிறேன். சுமார் 10 வருடங்களுக்கு முன்பு கூட ஊரில் தனியார் தோட்டங்களில் பனைமரங்கள் அதிகம் நிற்பதை பார்க்கலாம். நான் கூட தலைக்கு ஷாம்பூ போடுவதற்கு பதிலாக பனம்பழங்களை தேடி எடுத்து வருவேன். பெரிசுகள் என்னை ஸ்னேகமாக பார்த்து புன்னகைப்பார்கள். இன்று வீடுகள் அமைப்பதற்காக பெரும்பாலானவற்றை வெட்டி வீழ்த்திவிட்டார்கள். பெருவிளையின்  ஒற்றைப்பனைமரம் காப்பாற்றப்பட ஒரு இயக்கத்தை அமைப்பது நல்லது என்று கூட தோன்றியது. பெருவிளையில் இடத்தின் மதிப்பு அப்படி.

வீடு வந்து சேர்ந்தபோது அனைவரும் வந்திருந்தார்கள். அப்பாவின் முதல் நினைவு நாள் ஜுன் 6ஆம் தேதி. ஆகவே இன்னும் மூன்று நாள் மாத்திரம் இருக்கிறது. எங்கள் வீட்டில் என்னைத்தவிர மூன்று அக்கா முன்று அண்ணன்கள். என்னைத்தவிர அனைவரும் கிட்டார் வாசிப்பார்கள். அப்பா தான் அமெரிக்காவிலிருந்து முதலில் கிட்டார் வாங்கி வந்து ஆர்வத்தை ஏற்படுத்தியது. குடும்பமாக காலையும் இரவும் ஜெபிக்கும்போது அப்பா ஆர்மோனியம் வாசிப்பார்கள். எல்லாரும் கூடிவிட்டால் அது ஒரு பரலோக அனுபவம் தான். கிறிஸ்தவ பக்திப் பாடல் பாடிக்கொண்டிருந்தால் நேரம் போவதே தெரியாது. உள்ளே நுழைந்த போது அம்மா என்னை உச்சி முகர்ந்து வரவேற்றார்கள். பத்திரமாக வீடு வந்து சேர்ந்ததற்காக கடவுளுக்கு நன்றி கூறி அம்மா பிரார்த்தனை ஏறெடுத்தார்கள்.

மேல் மாடியிலிருக்கும் எனது அறைக்குச் சென்றேன். அது தான் எனது வாழ்வினை வரலாற்றினைச் சொல்லுமிடம். அந்த ஒரு அறை குறித்தே ஒரு வரலாற்று நாவல் எழுதிவிடும் அளவு அதனுள் பல்வேறு நினைவுகள் ஆவணங்கள், தொல்பொருள்கள், கடிதங்கள், புத்தகங்கள், மற்றும் ஓலைச்சுவடிகள் சேமிக்கப்பட்டிருக்கும் இடம். நான் அனிச்சையாக திருமறையை எடுத்தேன். எனக்கு மிகவும் பிரியமான திருமறை வசனத்தை தேடிக் கண்டடைந்து வாசித்தேன்.

“இதன்பின் யாராலும் எண்ணிக்கையிட முடியாத பெரும் திரளான மக்களைக் கண்டேன். அவர்கள் எல்லா நாட்டையும், குலத்தையும் மக்களினத்தையும் மொழியையும் சார்ந்தவர்கள்; அரியணைக்கும் ஆட்டுக்குட்டிக்கும் முன்பாக நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்; வெண்மையான தொங்கலாடை அணிந்தவர்களாய்க் கையில் குருத்தோலைகளைப் பிடித்திருந்தார்கள்.” (திருவெளிப்பாடு 7: 9)

வாசித்து முடிக்கையில் எனது உடல் சிலிர்த்திருந்தது. மயிர் கூச்செரியும் உணர்வு. பரவசமான ஒரு தருணம் என்னை ஆட்கொண்டது. கனவில் ஆழ்ந்தது போலவும், மேகங்கள் என்னைச் சூழ்ந்தது போலவும் உணர்ந்தேன். கடவுளின் அன்பின் கரம் பரிவுடன் என்னை அணைத்துக்கொள்ளும் தாயின்  மென்மையும் வெம்மையும் உணர்ந்தேன். எனக்குப் பிரியமான நார் கட்டிலில் கண்களில் நீர் வழிய  அப்படியே படுத்துவிட்டேன்.

இந்த வசனத்தை நான் முதன் முதலில் பயன்படுத்தியது ஐக்கிய இறையியல் கல்லூரியில் எனது மாதிரி ஆராதனையின் ஆரம்ப அழைப்பு வாக்கியமாக தான். அன்று எனக்கு எதிர்வினையாற்றிய  ஆசிரியர் டாக்டர் மைகேல் டிரேபர், அர்த்தம் பொதிந்த வசனத்தை, அதன் பிரகாசமான சாத்தியங்களை நான் தொட்டெடுக்க தவறிவிட்டேன் என்றார்கள். அது எனது வாழ்வைப் புரட்டிப்போட்ட விமர்சனம். ஆம் அந்த வசனத்தை நான் பிரயோகிக்கையிலேயே அறிந்துகொண்டேன், மொத்த சிற்றாலயமும் அந்த வசனத்தால் கட்டுண்டிருந்தது. அந்த வசனத்தின் வீச்சு என்ன என நான் பிற்பாடு எண்ணாத நாட்கள் குறைவு.

யோவான் எனும் சீடன் பரலோக காட்சியொன்றைக் காணும் தருணத்தை மேற்கூறிய வசனம் காட்சிபடுத்துகின்றது. பரலோக வாழ்விற்காக இப்பூவுலகிலேயே வெள்ளை அங்கி தரித்து பரலோக பாடல்களையும் நடனங்களையும் பயிற்சி செய்வோர் கூட பொருட்படுத்தாத ஒரு வார்த்தையாக  குருத்தோலை இவ்வசனத்தில் ஒதுக்கி வைக்கப்படுகிறது.

கிறிஸ்தவ பொது மனநிலையில் பரலோகம் போகவேண்டும் எனும் விருப்பத்தையே அடிநாதமாக கொண்டு பரப்புரைகள் செய்யப்படுவதுண்டு. தொலைவில் இருக்கும் கடவுளைச் சேரும் வழியாக இயேசுவை பார்க்கிறார்களே அன்றி அருகில் வந்த கடவுளாக அல்ல. இந்த வேறுபாட்டினால் அனேகருக்கு பரலோகம் செல்லும் நுழைவுச்சீட்டுகளை விற்பனை செய்வது கடைசி கட்ட பணியாக துரிதமாக நடந்துகொண்டிருக்கிறது. அது நடைமுறை சிக்கல்களுக்கு தீர்வு சொல்லாதவைகளாயும், உதாசீனம் செய்பவைகளாயும், எதிர்காலத்தை   சுட்டிக்காட்டி நிகழ் காலத்தை காவு வாங்கும் ஒன்றாகவும் காணப்படுகிறது.

ஒரு முறை ஒரு சகோதரி என்னிடம் கேட்டார்கள் பாஸ்டர் ஜீவ விருட்சம் என்று சொல்லுகிறார்களே அது பனைமரமா? அது ஒரு தொன்மையான நம்பிக்கையிலிருந்து கிளைத்திருக்கிறதை நாம் காண முடியும். பனை மரத்தையே பூலோக கற்பக தரு என அழைப்பதை நாம் பார்க்கிறோம். கர்பக தரு தேவர்களின் உலகில் இருக்கும் ஒரு மரம். கேட்பதைக் கொடுக்கும் மரம். கேட்பது எப்படி என்பதுதான் கேள்வியே. அதன் பதில் இவ்விதமாக இருக்கலாம், மனிதனும் இயற்கையும் ஒன்றிணையும் சமநிலைப் புள்ளியே தேவருலக வாழ்க்கை. அந்த வாழ்க்கையில் அனைத்தும் தத்தமது பங்களிப்பை அளிப்பனவாக, பகிர்ந்துகொள்ளுபவையாக, சார்ந்திருப்பனவாகவும்  இருக்கும்.

இத்திருமறைப் பகுதி கூறும் வெளிப்பாடு விண்ணக வாழ்வை சுட்டுவதாக பொருள் கொள்ளப்பட்டாலும், மண்ணுலகில் இறைவனின் திருவுள எண்ணம் நிறைவேறும் ஒரு காட்சியாகவும் நாம் உருவகிக்க வாய்ப்புகள் இருக்கிறது. ஏனென்றால் விண்ணக வாழ்வு என்பது இழந்தவைகளை மீண்டும் பெற்றுகொள்ளும் வாய்ப்பு என்பதாகவும் பொருள் கொள்ள வாய்ப்புகள் உள்ளன.

“9 இதன்பின் யாராலும் எண்ணிக்கையிட முடியாத பெரும் திரளான மக்களைக் கண்டேன். அவர்கள் எல்லா நாட்டையும், குலத்தையும் மக்களினத்தையும் மொழியையும் சார்ந்தவர்கள்; அரியணைக்கும் ஆட்டுக்குட்டிக்கும் முன்பாக நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்; வெண்மையான தொங்கலாடை அணிந்தவர்களாய்க் கையில் குருத்தோலைகளைப் பிடித்திருந்தார்கள்.

10 அவர்கள், “அரியணையில் வீற்றிருக்கும் எங்கள் கடவுளிடமிருந்தும் ஆட்டுக் குட்டியிடமிருந்துமே மீட்பு வருகிறது” என்று உரத்த குரலில் பாடினார்கள்.

11 அப்பொழுது வானதூதர்கள் அனைவரும் அரியணையையும் மூப்பர்களையும் நான்கு உயிர்களையும் சூழ்ந்து நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்; பின் அரியணைமுன் முகம் குப்புற விழுந்து கடவுளை வணங்கினார்கள்.

12 “ஆமென், புகழ்ச்சியும் பெருமையும் ஞானமும் நன்றியும் மாண்பும் வல்லமையும் வலிமையும் எங்கள் கடவுளுக்கே என்றென்றும் உரியன; ஆமென்”

என்று பாடினார்கள்.

13 மூப்பர்களுள் ஒருவர், “வெண்மையான தொங்கலாடை அணிந்துள்ள இவர்கள் யார்? எங்கிருந்து வந்தவர்கள் தெரியுமா?” என்று என்னை வினவினார்.

14 நான் அவரிடம், “என் தலைவரே, அது உமக்குத்தான் தெரியும்” என்றேன். அதற்கு அவர் என்னிடம் கூறியது: “இவர்கள் கொடிய வேதனையிலிருந்து மீண்டவர்கள்; தங்களின் தொங்கலாடைகளை ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தத்தில் துவைத்து வெண்மையாக்கிக் கொண்டவர்கள்.

15 இதனால்தான் கடவுளது அரியணைமுன் நின்றுகொண்டு அவரது கோவிலில் அல்லும் பகலும் அவரை வழிபட்டுவருகிறார்கள்; அரியணையில் வீற்றிருப்பவர் அவர்களிடையே குடிகொண்டு அவர்களைப் பாதுகாப்பார்.

16 இனி அவர்களுக்குப் பசியோ தாகமோ இரா; கதிரவனோ எவ்வகை வெப்பமோ அவர்களைத் தாக்கா.

17 ஏனெனில் அரியணை நடுவில் இருக்கும் ஆட்டுக்குட்டி அவர்களை மேய்க்கும்; வாழ்வு அளிக்கும் நீரூற்றுகளுக்கு வழிநடத்திச் செல்லும். கடவுள் அவர்களின் கண்ணீர் அனைத்தையும் துடைத்துவிடுவார்.”

விடுதலைப்பயணத்தில் கண்ட பேரீச்சைகள் ஒரு மிகப்பெரும் தாக்கத்தை இஸ்ரவேலர் வாழ்வில் ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. அது கிறிஸ்தவ வாழ்விலும் பெரும் குறியீடுகளை அளித்தபடி இருக்கிறது. “இவர்கள் கொடிய வேதனையிலிருந்து மீண்டவர்கள்; தங்களின் தொங்கலாடைகளை ஆட்டுக்குட்டியின் இரத்தத்தில் துவைத்து வெண்மையாக்கிக் கொண்டவர்கள்”. பெரும்பாலும் இதைச் சிலுவையுடன் ஒப்பிட்டுச் சொல்லுகையில் பெத்தானியிலிருந்து புறப்பட்ட இயேசுவின் பயணம் சீர்துக்கிப் பார்க்கப்படுவதில்லை. அப்படி நாம் பார்கத் துவங்கினால் இயேசு ஏன் சிலுவை நோக்கிச் சென்றார் என்பது தெளிவாகும்.

யாருடைய கண்ணீர் துடைக்கப்பட வேண்டும், யார் பசியடையாமல் இருக்கவேண்டும்? யார் வெயிலின் உக்கிரத்தில் வாடாமல் இருக்கவேண்டும்? தங்கள் வாழ்வில் அவைகளை இழந்தவர்கள் அல்லவா? ஆகவே, பனை தொழிலாளர்களை தொடர்ந்து புறக்கணித்து  வரும் திருச்சபை, சமூகம் மற்றும் அரசு யாவையும் விசையுடன் திருப்பும் ஒரு அலை எழும்பவேண்டும். அவ்விசை ஒர் அங்கீகாரம் பெற்றுத்தரும் வரையில் உச்ச விசையுடன் ஆர்ப்பரித்து எழ வேண்டும்.

பரலோகம் செல்வோர் என கருதிக்கொள்ளும் அனைவருக்கும் நான் நகைச்சுவையாக சொல்லும் ஒன்று உண்டு. அங்கே இருக்கும் பனைமரத்தில் என்ன செய்ய போகிறீர்கள். ஓலைகளை கரத்தால் தீண்டவும் வெட்கப்படும் சூழலில் கடவுளின் முன்னால் நிற்பவர்கள் அனைவரும் வெறும் பனை தொழிலாளர்களாக மட்டுமே இருந்துவிடப்போகிறார்கள். ஒன்றில், அனைவரும் பனை ஏற கற்றுக்கொள்ளட்டும், இல்லையேல் குறைந்தபட்சம் பனை ஏறுபவர்கள் கரத்திலிருந்து தாழ்மையுடன் ஓலைகள் வாங்கட்டும். ஓலை இன்றேல் பரலோகம் இல்லை.

எனது அறையை விட்டு வெளியே வந்தேன். தெருவில் எனது பைக் குருத்தோலையுடன் கம்பீரமாக நின்றுகொண்டிருந்தது.

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

E-mail: malargodson@gmail.com

பனைமரச்சாலை (89)

செப்ரெம்பர் 27, 2016

 

பயணத்தின் உச்சகணம்

கன்னியாகுமரி தோட்டகலை சார்பில் எனக்கு வரவேற்பு அளிக்கப்பட்டது இவைகளுள் மிக முக்கியமான ஒன்று. ஆம் டாக்டர் பிரேம் என்னிடம் கூறியதை நினைவு கூறுகிறேன். நீ எதற்காக பயணிக்கிறாயோ அதை சுருங்க எழுதி அனுப்பு, தெரிந்தவர்களுக்கு நான் அதை அனுப்புகிறேன் விருப்பமுள்ளவர்கள் கலந்துகொள்ளட்டும் என்றார்கள்.  மிக விரிவான ஒரு தளத்தை எனக்கு அவர்கள் அமைத்துக்கொடுத்ததை நான் மறுக்கவோ மறைக்கவோ கூடாது.

இருக்கைகள் ஒழுங்கு செய்யப்பட்ட ரோட்டரி சங்க ஹாலில் என்னை பேச அழைத்தார்கள். நான் குறிப்பிட்ட நேரத்திற்கு வந்து சேராததாலும், மீண்டும் மாணவர்களை அமரசெய்து அவர்கள் நேரத்தை வீணடிக்க விரும்பாததாலும் வெளியில் நின்றே பேசுகிறேன் என்றேன். ஒத்துக்கொண்டார்கள்.  பத்திரிகையாளர்கள் வருவதாக கூறியிருந்தார்கள் ஆனால் அன்று வைக்கோ நாகர்கோவில் வந்திருந்தமையால்  ஒருவரும் வரவில்லை.

முதலில் எனக்காக கால் கடுக்க நின்ற மாணவர்களிடமும், ஆசிரியர்களிடம் பெரியவர்களிடமும் தாமதமாக வந்ததற்கு மன்னிப்பு கோரிவிட்டு, எதிர்கால சந்ததிகளை நோக்கி பேசத் துவங்கினேன்.

அன்பார்ந்த மாணவர்களே, குமரி நிலம் முக்கனிகளும் விளையும் சோலைவனம். நாம் இங்கு பிறந்தது நமது நல்லூழ். நமது ஊரில்தான் சோம பானம் சுரா பானம் எனும் பானங்களுக்கு நிகராக கருதப்படும் பதனீர் மற்றும் கள் ஊறிக்கொண்டிருந்த பனை மரங்கள் இருந்தன. இன்று 30 வருடங்களில் நிலை தலைகீழாக மாறிவிட்ட சூழ்நிலையில் உங்களை நான் சந்திக்கிறேன். உங்களில் ஒரு சிலர் கிசுகிசுப்பாக பனை மரம் எப்படி இருக்கும் என உங்கள் தோழிகளிடம் கேட்பீர்களானால் நான் ஆச்சரியப்படப் போவதில்லை. கல்வி என்பது பாடபுத்தகங்களைப் படிப்பது மட்டுமே என்ற கறாரான ஒரு வாழ்வுமுறைக்குள் நாம் தள்ளப்பட்டிருக்கிறோம்.

பனை மரம் ஒருவித்திலைத் தாவர வகையச் சார்ந்தது. உலகெங்கும் 2000 வகைகளுக்குமேல் பனை மரங்கள் இருந்தாலும், பயனளிக்கும் தன்மையில் பனைமரம் தென்னை மற்றும் பேரீச்சையை விஞ்சி நிற்கிறது என்றே நான் கருதுகிறேன். முக்கியமாக நமது பாரம்பரியத்தில் உள்ள கல்வி, ஓலைகளில் எழுதி பகிரப்பட்டதால், அவை அனைவருக்கும் உரிய எளிய ஒன்றாக இருந்திருப்பதை நாம் காணமுடிகிறது. உலகம் வியக்கின்ற மாபெரும் காவியங்கள் கலைகள் அறிவியல் மருத்துவம் ஆன்மீகம் இன்னும் பற்பல துறை சார்ந்த பதிவுகள் ஓலைகளில் எளிதாக பதியப்பட்டன. ஆகவே ஏதேனும் ஒரு துறையில் கற்பதும் கற்பிப்பதும் மரபாக நமக்கு இருந்துள்ளன.

குமரி மாவட்டத்தில் தெருவுக்கு ஒரு பாரம்பரிய வைத்தியர் இருப்பது வழக்கம். அவர்கள் அனைவரும் ஓலை சுவடிகளையே தங்கள் மருத்துவ குறிப்புகளுக்கு ஆதாரமாக கொண்டிருப்பதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். இலக்கியம் அச்சேரிக்கொண்டிருந்த தருணத்திலும் ஓலைகள் தங்கள் பங்களிப்பை நிகழ்த்திக்கொண்டிருந்தன என்பது ஆச்சரியமளிக்கும் உண்மை. இன்றும் கூட ஓலையில் மத்திரம் எழுதப்பட்ட தாயத்துக்கள் அணிவது, ஜாதகங்களை ஓலையில் பதிப்பிப்பதும் வழக்கமாக இருக்கிறது.

குமரி மாவட்டம் சுமார் 50 வருடங்களுக்கு முன்பு பனைமரக்காடாக இருந்திருக்க வேண்டும், கடற்கரை ஓரங்கள், வேளிமலை அடிவாரங்கள், சமவெளிகள் மற்றும் குன்றுகள் எங்கும் பனை மரங்கள் இன்று எஞ்சி நிற்பதைப் பார்க்கும்போது, நமது மாவட்டம் பனை மரங்களினால் உய்வடைந்திருக்கிறது என்பதை மறுக்க முடியாது. அத்துணை முக்கியமான ஒரு மரம் நமது கண்களில் நின்று மறைவது நமது முக்கிய பண்பாட்டு கூறின் அழிவேயாகும்.

எனது சிறு வயதில் பனை சார்ந்த உணவுகள் எனது வீட்டின் முற்றத்திலேயே கிடைத்தன. பணம் கொடுத்து வாங்கும் வழக்கம் அன்று கிடையாது. இன்றோ பணம் கொடுத்தும்கூட நம்மால் பெற முடியாமல் நாம் பனையை விட்டு தூரம் போய்விட்டோம். ரப்பர் நமக்கு பணப்பயிர் ஆனால் இன்று பணம் கொடுத்தும் கூட நம்மால் நல்ல பதனீரோ அல்லது நல்ல கருப்பட்டியோ பேற முடியாத அவல நிலையில் இருக்கின்றோம்.

பனை ஓலைகளே என்னை அதன் பால் ஈர்த்தன. எப்போதும் நம்முடன் வைத்துக்கொள்ளகூடிய மிக எளிய பொருள். அது எனது வாழ்வை திசை திருப்பியது. ஓலை தன்னை திசைகாட்டியாக நிறுத்திக்கொண்டு என்னைப் பனை மரங்களைப் பார்க்கச் சொன்னது. அந்த பிரமாண்டமான உலகத்திற்குள் நான் காலடி எடுத்து வைத்து இருபது ஆண்டுகள் கடந்தும் என்னால் அதன் பிரமிப்பிலிருந்து நீங்க இயலவிலை. இந்தியாவில் எங்கெங்கு மக்கள் பனை சார்ந்து வாழ்கிறார்கள் அவர்களது சமூக சமய மற்றும் பொருளாதார பஙளிப்பு என்ன என்பது என் மனதில் கேள்வியாக இருந்தது.

3000 கி மீ தூரம் நான் பயணித்து வருகையில், பல்வேறு விதமான சமூக மக்கள் பனை மரத்தை நம்பி வாழ்வதை கண்டுகொண்டேன். பனை மரம் பல்வேறு சமூகத்தினருக்கு வாழ வாய்ப்பளித்திருக்கிறது. குமரி மாவட்டத்திலும் அதை நம்பி வாழ்ந்த ஒரு சமூகம் உண்டு. அதனால் அதை ஒரு சமூகத்திற்குரியதாக மட்டும் குறுக்கி நாம் பார்க்காமல், நமது வாழ்வைச் சார்ந்த ஒன்று எனவும், சிலர் அதனுடன் கூடிய தொடர்பால் நமக்கு மிகச்சிறந்த உணவுகளையும், பானங்களையும், இயற்கைச் சார்ந்த வீட்டு உபயோக பொருட்களையும் தந்திருக்கிறார்கள் என்றே எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். அவ்வகையில் பனைசார்ந்து தமது வாழ்வை அற்பணித்து கொண்டவர்கள் நமது சமூகத்திற்கு ஆற்றிய பணி மிக முக்கியமானது.

குமரி மண்ணில வாழும் கிறிஸ்தவர்கள் இந்துக்கள் மற்றும் இஸ்லாமியர் அனைவருக்கும் பொதுவான ஒரு மரத்தை சுட்டவேண்டுமென்றால் அது பனை மரம் மட்டுமே. சமய நல்லிணக்கத்துக்கான இந்த மரத்தை பேணிப்பாதுகாப்பது நமது சமுகத்தின் ஒற்றுமைக்கும் நல் அடையாளமாக இருக்கும். தொன்று தொட்டு நமது உறவுகள் இயற்கையுடன் பின்னிப்பிணைத்திருப்பது போல பனையும் சமூக உறவுகளை பேணி காக்கும் ஒரு முக்கிய அடையாளமாக முன்னெடுக்கப்படவேண்டும்.

நமது பாரம்பரிய விழாக்களின் ஒரு பகுதியாக, சொக்கப்பனை கொழுத்துதல், குருத்தோலை கொழுக்கட்டை செய்தல், பொங்கல் பாயாசங்களில்  சேர்க்கும் கருப்பட்டி, தோரணங்கள் போன்றவைகள் முக்கியமாக நமது நினைவில் வந்து போகின்றவை. சுமார் 50 வருடங்களுக்கு முன்பு மார்த்தாண்டம் மற்றும் கருங்கல் சந்தைகளிலிருந்து பனங்கருப்பட்டி மாட்டு வண்டிகளில் நீண்ட வரிசையாக செல்லுவதாக கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். எனது சிறு வயதில் மார்த்தாண்டதில் மிகப்பெரிய அசோக் லைலேண்ட் லாரிகளில் கருப்பட்டிகள் ஏற்றப்படுவதை பார்த்திருக்கிறேன். 30 வருடங்களுக்கு முன்பு கூட கருப்பட்டி பிஸினஸ் செய்யும் வேலையில்லா பட்டதாரி வாலிபர்களை பார்த்திருக்கிறேன்.

ஆனால் இன்று பசுமையும் செழுமையுமான நமது ஊர் தனது முக்கிய அணிகலனான பனையை இழந்து மூளியாகிப்போய்விட்டது. இந்த நிலையை மாற்ற இளைஞர்கள் மற்றும் எதிர்கால சந்ததியினரின்   தங்கள்  பனை மரம் நோக்கி திருப்பினாலே எனது பயணம் முழுமை அடையும் என  நம்புகிறேன். உங்கள் வீட்டின் அருகில் பனை மரங்களை நடுங்கள், இடமில்லையென்று சொன்னால் குளக்கரைகளிலோ ஆற்றோரங்களிலோ பொதுவிடத்திலோ அல்லது கல்லூரியின் சுற்றுசுவரை ஒட்டி பனை மரங்களை நடுங்கள். இயற்கை சார்ந்த விழிப்புணர்வை உங்கள் கல்லூரிகளில் முன்னெடுக்கும்போது பனையும் அதன் அங்கமாக இருக்கட்டும்.  வாய்ப்பு கிடைக்கும்போது பனை குறித்து மேலும் அறிந்துகொள்ளுங்கள், பனை சார்ந்த உணவுகள் மற்றும் பொருட்கள் நமது மக்களின் வாழ்வில் தொடர்ந்து கிடைக்க முயற்சியை நாம் இணைந்து எடுப்போம். அனைவருக்கும் நன்றி எனக் கூறி எனது உரையை முடித்தேன்.

சில இடங்களில் நிறுத்தி, அவர்களிடம் உரையாடுவது போலவே எனது பேச்சை அமைத்துக்கொண்டேன். மிகவும் அமைதியாக கேட்டுக்கொண்டார்கள். மாணவிகள் ஒரு சிலர் கேள்விகள் கேட்டார்கள். ஓலையில் நான் செய்யும் பொருட்கள் பற்றியும், எனது பயணம் எப்படி இருந்தது என்பதையும் குறித்த கேள்விகளாக அவை இருந்தன.

பேராசிரியர் டேவிட்சன்

பேராசிரியர் டேவிட்சன்

நான் பேசி முடிக்கையில் கன்னியாகுமரி தோட்டக்கலை துறை சார்பாக பேராசிரியர். எஸ். எஸ். டெவிட்சன் அவர்கள் பேச வந்தார்கள். அவர்களை நான் முதன் முறையாக இப்பயணத்தில் தான் சந்திக்கிறேன். தமிழகத்தின் இயற்கை ஆர்வலர்களில் முக்கியமாக கருதப்படக்கூடியவர், குமரி மலைகளில் வாழும் காணி பழங்குடியினர் மத்தியில் பணியாற்றிக்கொண்டிருக்கிறார். காட்டு வளங்கள் கொள்ளை போகாமல் இருக்கவும், நாட்டு வளங்கள் கொள்ளைப்போகாமல் இருக்கவும் தொடர்ந்து பாடுபட்டு வருபவர். கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் அழிந்து வரும் ஆமை இனங்களை பாதுகாக்க முயற்சி செய்த முன்னோடி, கானியல் புகைப்படக் கலைஞர், ஓய்வு பெற்ற ஆங்கில பேராசிரியர், பல்வேறு தளங்களில் ஆய்வுக்கட்டுரைகள் எழுதியவர், அவைகளில் சிறந்த பங்களிப்பாக பெல்வேறு காளன்கள் குறித்த அவரது அவதானிப்பைக் கூறலாம்.   யுனஸ்கோ சார்பில்  மனிதனும் காட்டு விலங்குகளுக்கும் ஏற்படும் மோதலை நிலையாக தடுப்பது எப்படி எனும் உரையாடலில் ஈடுபட்டிருக்கிறார். பனை மரங்கள் உள்ளிட்ட பல மரங்களை தொடர்ந்து நட்டு பேணி வருபவர்.

அவர் தனது பேச்சை இப்படி துவங்கினார் “அழகான ஒரு பெண் கல்லூரிக்குப் போய்க்கொண்டிருக்கிறாள், அவளின் அழகில் மயங்கிய ஒரு வாலிபன் அவனது நண்பனிடம் கேட்டானாம், “குட்டி அழகா இருக்காளே யாரு இது”, அதற்கு நண்பன் சொன்னானாம், “இவளா? இவா பனையாறிக்க மகளாக்குமே” என்றானாம். இப்படியாக பனை ஏறும் தொழிலாளர்கள் அனுபவித்த சமூக அங்கீகாரமற்ற நிலைமை அவர்களை இந்த பணியை விடச்சொன்னது. கல்வி கற்ற பிள்ளைகள், தங்களைப் பெற்ற தகப்பன் பனை மரத்தில் ஏறுவதை அவமானமாக கருதினார்கள். உடலுழைப்பைச் செலுத்தும் தொழிலுக்கு இந்தியாவில் மதிப்பு இல்லை.  ஆகவே இனிமேல் பனை ஏறும் ஆட்கள் கிடைப்பது கடினம் என்றார்கள். குட்டை ரக பனைகளை வீட்டில் வளர்த்து பெண்களும் நின்றபடி பாளை சீவ முடியுமென்றால், பனை மரத்திற்கான எதிர்காலம் இருக்கிறது” என்றார்கள். புதிய ரகங்களை கண்டுபிடிக்க அரசு முயற்சி செய்யவெண்டும் என அவர்கள் மேலும் குறிப்பிட்டார்கள்.

என்னைப்பொறுத்தவரையில் எப்படியாகிலும் அரசு கவனத்தை ஈர்க்கவேண்டும். மக்கள் அடிப்படையில் பனை மரம் காக்கப்படவேண்டும் என்றே நினைக்கிறார்கள், ஆனால் எங்கே துவங்குவது எப்படி முன்னெடுப்பது என்பது அனைவருக்கும் புரியாத புதிராக இருக்கிறது. ஆகவே ஒரு எளிய துவக்கமே தற்போதைய தேவையாக இருக்கிறது, மக்களை ஒன்றிணைத்து சிறிய ஆக்கபூர்வமான மாற்றங்களை ஒரிரு இடங்களில் வெற்றிபெறச் செய்தால் கண்டிப்பாக பனை மரம் முக்கியத்துவம் பெறும், பனைதொழிலாளிகளும் வாழ்வு பெறுவார்கள்.

வந்திருந்தவர்களுடன் புகைப்படம் எடுத்து நிகழ்ச்சியை நிறைவு செய்தோம். அங்கிருந்து நான் வீட்டிற்கு புறப்பட ஆயத்தமானபோது திமுதிமுவென இரு சக்கர வாகனங்கள் ரோட்டரி சங்க வளாகத்திற்குள் நுழைந்தன. ஒரு மிகபெரும் உடகவியலாளர் கூட்டம் என்னைச் சுற்றி வளைத்துக்கொண்டது. எனது வாழ்வில் அத்தனை மைக்குகளை ஒருசேர பார்த்தது இல்லை. பேட்டிகள் பதினைந்து நிமிடம் வரைக்கும் தொடர்ந்தது. சராமாரியான கேள்விகளுக்கு என்னை அமிர்தராஜ் தயார்படுத்தியிருக்கிறாரோ என எண்ணிக்கொண்டேன். பத்திரிகையாளர்கள் வந்தவர்கள் அனைவரையும் ஒன்றுகூட்டி அந்த நிகழ்ச்சியை பதிவு செய்துகொண்டனர்.

பனைமர வேட்கைப் பயணத்தின் நிறைவு நாளில் ஊடகங்கள்

பனைமர வேட்கைப் பயணத்தின் நிறைவு நாளில் ஊடகங்கள்

பத்திரிகையாளர் சந்திப்பு முடிந்த போது, விஜயா மேடம் என்னை அழைத்தார்கள், உங்களுக்கு ஒரு அழைப்பு வந்திருக்கிறது  என்றார்கள். ஆம் அத்தான் தான் மறு முனையில், “பனை மனிதரே எப்படி இருக்கிறீர்கள்”, என அவருக்கே உரிய நகைச்சுவை ததும்பும் குரலில்  கேட்டர்கள். நலம், இவ்வளவு பெரிய ஒரு நிகழ்ச்சியை ஒழுங்கு செய்தமைக்காக நன்றி கூறினேன். அவர்கள், “கண்டிப்பாக நீ எடுத்த முயற்சி முக்கியமானது என நான் எண்ணினேன், தமிழகம் எங்கும்  இச்செய்தி சென்று சேரவேண்டும் என விரும்பினேன், என்னால் தான் வரமுடியவில்லை” என்றார்கள்.

பனைமரச்சாலை, எனக்கு உதவியவர்களாலேயே சாத்தியமாகியது, முழுமையடைந்தது, நினைத்ததைவிட பெரும் விளைவுகளையும் சலனத்தையும் உண்டாக்கியது. அது மிகவும் குறிப்பிடத்தகுந்த ஒன்று. தனிப்பட்ட முறையில் தனிஒருவராக செய்யும் பணியை விட கூட்டு முயற்சி மிக சிறந்த விளைவுகளை ஏற்படுத்த வல்லவை என்பதை இப்பயணம் எனக்கு உணர்த்தியது. திரண்டெழுவோம் பனையைக் காக்க என கூவவேண்டும் போல் இருந்தது.

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

E-mail: malargodson@gmail.com

பனைமரச்சாலை (88)

செப்ரெம்பர் 26, 2016

பனை மனிதன் – நாகர்கோவில் வரவேற்றது

கதவை திறந்தபோது உயரமாக சாம் ஜெபசிங் நின்றுகொண்டிருந்தார். முகநூலில் எனக்கு அறிமுகமான இறையியல் மாணவர். பயணம் குறித்து பேசிக்கொண்டோம். வேறு இரண்டு நண்பர்கள் வருவதாக இருந்ததாகவும், அவர்கள் நாகர்கோவிலில் வந்து சேருவார்கள் என்றும் கூறினார்.  சாம் ஜெபசிங் கூட புல்லட்டில் தான் வந்திருந்தார். இவ்விதமான நண்பர்கள் அமைவது பெரிய வரம். முதலில் உணவை முடித்துக்கொள்ளுங்கள் எனக் கூறி அவரை அனுப்பினேன்.

அதை தொடர்ந்து அமிர்தராஜ் அவர்களும் வந்து சேர்ந்தார்கள். வருகையிலேயே, தினமலரிலிருந்து ஒரு பேட்டிக்காக நிருபர் ஒருவர் காத்திருக்கிறார் என தொலைபேசியைக் காதில் வைத்தார்கள். அந்த நிருபரிடம் பேசியபோது அவர் பொத்தையடியைச் சார்ந்தவர் என்றும்,  தனக்கு சற்று முன்னதாக தான் பனைமர வேட்கைப் பயணம் குறித்து தெரிந்தது எனவும், முன்னமே தெரிந்திருந்தால் மருந்துவாழ் மலை அடிவாரத்தில் எனக்கு உற்சாக  வரவேற்பு கொடுக்க ஒழுங்கு செய்ய தாம் விரும்பியதாகவும் அவர் குறிப்பிட்டார்.. பத்திரிகையாளர்கள் எனது கருத்துடன் உடன்படுவதும், உணர்வுபூர்வமாய் பங்கெடுக்க விளைவதும் எனக்கு நம்பிக்கை அளிப்பதாக இருந்தன. மாலையில் மீண்டும் அழைக்கும் படி கூறிவிட்டு புறப்படுகையில் ஜேம்ஸ் பொறியியல் கல்லூரியிலிருந்து வாகனம் வந்துவிட்டது.

நாங்கள் 8.30 மாணிக்குப் புறப்பட்டோம். நாகர்கோவிலுக்கு 20 நிமிடத்தில் கூட போய்விடலாம், மொத்தம் பதினெட்டு கி. மீ தான். 30 நிமிடங்கள் தாராளம் போதும் என்றே எண்ணினோம். ஒன்பது மணிக்கு நாங்கள் அனைவரும் நாகர்கோவில் சென்று சேரவேண்டும் என்பதே திட்டம். கணக்கு சரியாயிருந்தாலும் கூட்டி கழித்ததில் சற்று பிசகிவிட்டது? புறப்படும்போது அமிர்த்தராஜ் சொன்னார், அய்யன் வள்ளுவர் சிலையின் அருகில் நின்று புகைப்படம் எடுக்கவில்லையென்று சொன்னால் பனைமரச்சாலை முழுமை பெறாது. ஆகவே கன்னியாகுமரி செல்லுவோம் என்றார். கன்னியாகுமரியில் மிகச் சரியான இடங்கள் புகைப்படம் எடுக்க கிடைக்கவில்லை. ஆகவே சற்று சுற்றியலைந்துவிட்டு படகுத்துறைக்கு அருகில் வந்தோம். ஒரு இடம் அமைந்தது. மிகவும் சிறப்பான ஒரு புகைப்படத்தை அமிர்தராஜ் எடுத்தார்.

திருவள்ளுவர் சிலை வணிக நோக்கில் மிக முக்கியமானது. பனைமரச்சாலையில் நானும் அதையே,  பனை சார்ந்து எண்ணுகிறேன்.  திருவள்ளுவர் கரங்களில் இருக்கும் சுவடிகளைக் காட்டி ஓலைகளை விற்றுவிடலாம். தமிழர்களின் தொன்மையை சொன்னது போலவும் இருக்கும் உள்ளூர் பொருளை விற்று அனேகருக்கு வேலை வாய்ப்பு வழங்கியது போலவும் இருக்கும். உலகின் எப்பகுதிக்குச் சென்றாலும் உள்ளூர் உற்பத்திகளையே பெரும்பாலும் முன்னிறுத்தி நினைவு பரிசுகளை சுற்றுலாத் தலங்களில் விற்பனை செய்வது வழக்கம். எகிப்து செல்வோர், அங்கே பாப்பிரஸ் எனும் நாணல் புல் காகிதங்களில் வரையப்பட்ட படங்களையே முக்கியத்துவப்படுத்தி விற்பதை கண்டுகொள்ளலாம். தொன்மையான வடிவங்களுக்கு ஒரு அசாத்திய ஈர்புத்தன்மை உண்டு.  கன்னியாகுமரியிலோ தமிழகத்திலோ  ஓலை அதற்கு இணையாக இருக்கும் சூழலை பாதிக்காத இயற்கை பொருள்.. நல்ல வடிவமைப்பு மற்றும் வணிக சாத்தியங்களை அறிந்தவர்கள் கண்டிப்பாக ஒரு வலம் வரலாம்.

பனைமரச்சாலை, கன்னியகுமரியில்

பனைமரச்சாலை, கன்னியகுமரியில்

மணி ஒன்பது ஆகிவிட்டது. ஆகவே தாமதித்துவிட்டோம் என்பது உறைத்தது. செல்லும் வழியில் நுங்கு சர்பத் குடிக்கவேண்டும் எனவும் திட்டமிட்டிருந்தோம். அனைத்தையும் தூக்கி குப்பையில் போட்டோம். கன்னியாகுமரி சாலை நினைத்தது போல விசாலமாக இல்லை, வேகம் மட்டுப்பட்டது. சுசீந்தரம் பாலத்தில் இரண்டு நிடங்களுக்கு மேல் நின்றது, மொத்த நேரத்தையும் விழுங்கிவிட்ட உணர்வு கொடுத்தது.

சுசீந்திரம் தா