பனைமுறைக் காலம் 5

ஜனவரி 16, 2021

பனை கலைஞர் மாவட்டம்

சேவியர் அவர்களை நான் பால்மா மக்கள் அமைப்புகளுக்கு அழைத்துச் சென்றேன். பனைத் தொழிலாளர் வளர்ச்சி இயக்கத்தின் ஒரு அங்கமாக இருந்த பனைத் தொழிலாளர் பேரவையானது அதன் நிறுவனர் பேராயர் சாமுவேல் அமிர்தம் அவர்களின் இலட்சியக் கனவான ” பனைத்தொழிலாளர்களின் ஒன்றிணைவு, தற்சார்பு சமூகம், இவற்றால் விளையும் சுதந்திரம் மற்றும் வாழ்க்கைத்தரம்  உயர்தல்” என்ற கோட்பாட்டின் வழி தனித்து, பால்மா மக்கள் இயக்கமாக தற்பொழுது செயல்படுகிறது. எந்த அரசும் செய்யாத வகையில் 165 முதிய  பனைத்தொழிலாளர்களுக்கு ஓய்வூதியமும், பனைத் தொழிலாளர்களின் மனைவியாக இருந்து விதவையானவர்களுக்கும் உதவிசெய்துவருகிறார்கள். இங்கு உருவாக்கியிருக்கும் ஒரு புதிய சந்தை பொருளினை காண்பிக்கவே நான் சேவியர் அவர்களை அழைத்து வந்தேன். 

பால்மா மக்கள் அமைப்பின் தலைவராக திரு அன்பையன் என்னும் முன்னாள் பனை தொழிலாளி இருக்கிறார்கள். இதன் செயல் இயக்குனராக நான் மார்த்தாண்டம் பனைத் தொழிலாளர் வளர்ச்சி இயக்கத்தில் பணியாற்றியபோது அங்கு நிதி ஒருங்கிணைப்பாளராக செயல்பட்ட திரு ஜேக்கப் அவர்களும் இருக்கிறர்கள். என்னை பால்மாவின்  பிரதிநிதியாக 2017 ஆம் ஆண்டுமுதல் முன்னிறுத்திவருகிறார்கள். பால்மா குமரி மாவட்டத்தில் மட்டும்  454 பெண்கள் சுய உதவிக்குழுக்களைக் கொண்டது 186 தொழிலாளர் மன்றங்களும் கொண்டது. குமரியில் மிக பிரம்மாண்டமான வலைப்பின்னல் கொண்டது. தங்கள் அமைப்பிலுள்ள அனைவரையும் இலாப பங்காளர்களாக மாற்றும் உன்னத நோக்குடன் பால்மா செயல்படுகிறது.  

2018 ஆம் ஆண்டு பனம்பழங்கள் எனும் உணவுப்பொருள் மிகப்பெருமளவில் வீணாகின்றன என்பதனை குறித்து நான் ஒரு கட்டுரை எழுதினேன். அதனை வாசித்த செயல் இயக்குனர் ஜேக்கப் அவர்கள் என்னை தொலைபேசியில் அழைத்தார்கள். அப்போது நான் பனை ஓலைக் குடுவைகள் செய்யும் ஒரு பயிற்சியின் நிமித்தமாக தூத்துக்குடி மாவட்டத்திலுள்ள பண்ணைவிளை கிராமத்தை அடுத்த இலங்கையாளவார் தோட்டத்தில் இருந்தேன். மிக பிரம்மாண்டமான பனை தோட்டம் அது. வருடத்திற்கு ஒருமுறை அங்கே பனையேறிகள் வந்து தங்கி பதனீர் இறக்கி அதனை காய்த்து, கருப்பட்டியாக விற்பனை செய்வார்கள். ஆகவே தங்குமிடம் சமையலறை, கிணறு மற்றும் பம்புசெற்று ஆகியவை இருந்தன.

தங்கப்பனைக் கொண்டு வழங்கிய குடுவை பயிற்சி

“உங்க கட்டுரையைப் பார்த்தேன் ஒரு சில பனம்பழங்கள் வேண்டும்” என்று கேட்டார்கள். குமரி மாவட்டத்தில் தேடினால் கிடைக்கும் என்றேன். ஆனால் அவர்கள் இப்போது இங்கே சீசன் இல்லை நீங்கள் எடுத்து வர முடியுமென்றால் ஒருசில பழங்களை எடுத்துவரவேண்டும் என்றார்கள். நான் அங்கிருந்து புறப்பட்டு, நான்கு பனம்பழங்களுடன்  இரவிபுதூர்க்கடை என்ற பகுதிக்கு வந்தபோது இரவு 8 மணி ஆகிவிட்டது.  அந்த இரவு பொழுதிலும் அங்கே வந்து பனம்பழங்களை எடுத்துச் சென்றார்கள். எதற்கு என கேட்டதற்கு விடை ஒரு வாரத்திற்குப் பின்பு எனக்கு கிடைத்தது. என்னை அவர்கள் அலுவலகத்திற்கு அழைத்து, பனம் பழத்தில் ஸ்குவாஷ் செய்திருக்கிறோம் என்றார்கள். எனக்கு ஒரு பாட்டில் கொடுத்து எடுத்துச் செல்லுங்கள் சுவைத்து பார்த்துவிட்டு சொல்லுங்கள் என்றார்.  பனம்பழத்தில் உள்ள காரல் தன்மையோடு சிறப்பாகவே அந்த பானம் இருந்தது. பின்னர் அதுவே பால்மாவின் அடையாளமாகிப்போனது.

பனம்பழங்கள் உணவிற்காக சுடப்படுகின்றன

பால்மாவுடன் இணைந்து பனம் பழச் சாறு தயாரிக்கும் ஒரு பயிற்சி பட்டறையினை தமிழக அளவில் நடத்தினோம்.  இந்த பனம்பழச் சாறு குறித்து அறிந்துகொள்ள தமிழகம் முழுவதிலுமிருந்து சுமார் 15 நபர்கள் கலந்துகொண்டார்கள். குறிப்பாக காளிமார்க் குளிர்பானங்களின் அதிபரும் அதில் கலந்துகொண்டார். எங்களது திட்டம் பனம்பழங்கள் பனை மரத்திலிருந்து விழுந்த சில மணி நேரங்களில் வண்டு ஏறி உண்ணத்தகாததாக மாறிவிடும். ஆகவே இவைகளை சேகரித்து எப்படி அதிக நாட்கள் உணவுபொருளாக பயன்படுத்தலாம் என்பதாக இருந்தது. அவ்வகையில் பனம்பழச் சாறு என்பது ஒரு வருட அலமாரி ஆயுள் கொண்டது. தமிழகத்தில் வீணாகும் பனம்பழங்கள் அந்தந்த இடங்களில் சேகரிக்கப்பட்டு அவைகள் பயன்படுத்தப்பட்டால்,  உணவும் வீணாகபோகாது உபரியாக வருமானமும் கிடைக்கும் என்பது தான் எண்ணமாக இருந்தது.

பனம்பழம் உண்பதற்காக வேகவைக்கும் முறை

எங்களுக்கு பயிற்சியளிக்க திரு பால்ராஜ் அவர்கள் வந்திருந்தார்கள். மத்திய அரசு வழங்கிய பயிற்சியினைப் பெற்றவர் இவர். மிக எளியவராக பார்வைக்கு தோற்றமளிப்பவர் என்றாலும், மிக மிக திறன் வாய்ந்தவர். ஜெர்மனியிலுள்ள ஆய்வாளர்களுடன் இணைந்து பனை சார்ந்த ஆய்வுகளை குமரி மாவட்டத்தில் மேற்கொண்டவர். குமரி மாவட்டத்தில் கற்கண்டு விளையாது என்ற கூற்றை உடைத்து முதன் முதலாக கற்கண்டு அறுவடை செய்தவர் இவர். பால்மாவுடன் இணைந்து மேலும் ஒரு சில பயிற்சிகளை முன்னெடுக்க இது ஒரு நல் துவக்கமாக அமைந்தது.

முதல் பனம்பழம் ஸ்குவாஷுடன் ஜேக்கப்

பால்மா பனம் பழங்களில் செய்யும் ஸ்குவாஷ் விற்பனையில் இப்படித்தான் களமிறங்கியது. தனது எல்லைகளை குமரியை விட்டு விலக்கி தமிழகத்தின் பிற பகுதிகளில் காலடி எடுத்து வைக்க முற்பட்டது. மாத்திரம் அல்ல பனம்பழ ஜாம் போன்றவற்றையும் இன்று விற்பனை செய்துகொண்டிருக்கிறது. வரும் நாட்களில் பனம் பழங்களிலிருந்து அழகுசாதனபொருட்களையும் விற்பனை செய்ய திட்டமிட்டிருக்கிறார்கள்.

பனம்பழம் ஸ்குவாஷ் பயிற்சி வழங்கு பால்ராஜ்

திரு அன்பையன் அவர்களுட னும் ஜேக்கப் அவர்களுடனும் சேவியர் அவர்கள் சந்தித்து உரையாடினார்கள். திரு அன்பையன் அவர்கள் தற்பொழுது பனை மரம் குறித்த பனையேறியின் பார்வையில் ஒரு புத்தகம் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார். தமிழக அளவில் ஒரு பனையேறி எழுதும் முதல் புத்தகம் என்ற அளவில் இது ஒரு தகவல் களஞ்சியமாக இருக்கும் என எதிர்பார்க்கிறேன்.  புறப்படும் முன்பு, தேவையான ஸ்குவாஷ் மற்றும் கருப்பட்டிகளை வாங்கிக்கொண்டார்கள்.

அங்கிருந்து திரு தங்கப்பன் அவர்கள் வீட்டிற்கு சென்றோம். இரவிபுதூர்கடையிலிருந்து பள்ளியாடி செல்லும் சாலையில் இடப்புறமாக இரயில் தண்டவாளத்தின் அருகில் செல்லும் சாலையினைப் பிடித்தால் வாழ்வச்சகோஷ்டம் என்ற பகுதியில் வாழும் தங்கப்பன் அவர்கள் வீட்டை அடையலாம். தங்கப்பன் என்பவர் என்னைப்பொறுத்தவரையில் பனையோலைக் கலைஞர்களுள் மிக முக்கியமான ஆளுமை. முறையான கல்வி கற்காதவர், ஆனால் வறுமையின் நிமித்தமாக தனது சிறு வயது முதலே உழைப்பில் ஊறிப்போய்விட்டவர். அவரது 12 வயது முதல் குடுவை செய்ய குடும்பத்தினருடன் அமர்ந்து உழைத்தவர்.

குடுவை என்பது பனையேறிகளின் அடையாளம்.  குடுவை என்பது சுமார் 40 வருடங்களுக்கு முன்பு வழக்கொழிந்துபோனஒரு கலைப்படைப்பாகும். அன்றைய காலத்தில் பனை ஏறுகிறவர்கள், பனை மரத்தில் மண் கலயத்தினை கட்டியிருப்பார்கள். பனை மரத்திலிருந்து பதனீரை இறக்கி கொண்டு வர பனை ஓலையால் செய்யப்பட்ட பனையோலைக் குடுவையினை பயன்படுத்துவார்கள். திண்டுக்கல் மற்றும் பிற மாவட்டங்களில் சுரை குடுகையினை இதற்கென பயன்படுத்தி வந்திருக்கிறார்கள். 

வழக்கொழிந்துபோன பனையோலை குடுவை பயிற்சி வழங்கிய தங்கப்பன் பயிற்சியாளர்களுடன்

பனையோலைக் குடுவை என்பது ஒரு செவ்வியல் படைப்பு. பனை ஓலைகளில் காணப்படும், குருத்தோலை சாரோலை, பனை நார், கருக்கு நார், பனை மட்டை, ஈர்க்கில் என அனைத்து பொருட்களையும் இணைந்து செய்யப்படுவதுவே குடுவையாகும். பனையோலைக் குடுவைக்கு இணையான ஒரு நீர் ஏந்தும் தாவர பாத்திரம் உலகில் வேறு எந்த கலாச்சாரத்திலும் இருந்திருக்காது என நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். ஒரு இனத்தின் நாடி நரம்பு அனைத்தும் பனை சார்ந்து துடித்தாலொழிய இவ்வித கண்டுபிடிப்பு ஒன்று நிகழ்ந்திருக்க இயலாது. உலகில் வேறு எந்த பகுதியிலும் இதற்கு இணையான பொருள் இருக்கிறதா என்பது கேள்விக்குறிதான்.

சுமார் தொண்ணூறுகள் வரைக்கும் மிக எளிமையாக கிடைத்துக்கொண்டிருந்த பனைஓலைக் குடுவைகள் பிற்பாடு அழிவை சந்தித்தன. எனது பனை மர தேடுதலும் விருப்பமும் குடுவையின் அழகில் மயங்கி தான் நிகழ்த்தன என நான் பனைமரச்சாலையிலேயே பதிவு செய்திருப்பேன். இப்படி பனை ஓலைக் குடுவை செய்யும் ஒரு நபரையாவது கண்டடையமுடியுமா என்று குமரி மாவட்டத்தை சல்லடையாக சலித்து தேடிக்கொண்டிருக்கும்போதுதான் தங்கப்பன் அவர்களை சந்தித்தேன். எனக்கு ஒரு குடுவை செய்ய்வெண்டும் என்று சொன்னபோது 1000 ரூபாய் வேண்டும், ஆறு மட்டை சாரோலைகள், மூன்று மட்டை குருத்தோலை மற்றும் ஆறு நீண்ட மட்டைகள் வேண்டும் எனக் கேட்டார். எனது அண்ணன் உதவியுடன் இவைகளை எடுத்துச் சென்று நான் கொடுத்தேன். 2017 ஆம் ஆண்டு அவர் எனக்கு இதனைச் செய்து கொடுத்தார். என்னைப்பொறுத்த அளவில், குமரிமாவட்டத்தில் இருக்கும் எஞ்சிய ஒரே குடுவை தயாரிப்பவர் இவர் தான். தமிழகத்தில் விரல் விட்டு எண்ணக்கூடிய அளவில் ஒரு சிலர் இருக்கக்கூடும். தஞ்சையிலும், பண்ணைவிளையிலும் குடுவை செய்கிறவர்களை சந்தித்திருக்கிறேன்.

தங்கப்பன் அவர்களைக் கொண்டு தான் குடுவை பயிற்சி இலங்கை ஆளவார் தோட்டத்தில் வைத்து நடைபெற்றது. தமிழகத்தின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்து மொத்தம் 7 நபர்கள் வந்திருந்தார்கள். இருவர் ஆண்கள் மற்றும் ஐவர் பெண்கள். பயிற்சி காலம் ஒரு வாரம். எப்படியோ கஷ்டப்பட்டு பெண்கள் ஐவரும் ஆளுக்கொரு குடுவையினை செய்து முடித்தார்கள். தங்கப்பன் அவ்வகையில் ஒரு தலைசிறந்த ஆசிரியர்.

கடந்த 2019 ஆம் ஆண்டு மார்ச் 1 ஆம் தேதி ராஜஸ்தானில் நிகழ்ந்த ஒரு சர்வதேச மலர்கண்காட்சிக்கு நான் திரு தங்கப்பன் அவர்களைத் தான் அழைத்தேன். பனை சார்ந்த ஒரு கலைஞரை விமானத்தின் மூலம் பயணிக்கச் செய்தது எனக்கு மனநிறைவளித்ததுடன் முதன் முறையாக பயணித்த அவருக்கு மிகப்பெரும் சந்தோஷத்தை கொடுத்தது. பனை ஏறுகின்ற சங்கர் கணேஷ் அவர்களுக்கு உதவியாகவும் தனது கலைப்படைப்புகளுடனும் அங்கே வந்திருந்தார்கள்.

நாங்கள் அங்கே சென்றபோது தங்கப்பன் அவர்கள் மண் கிளைக்கும் பணிக்கு சென்றிருந்தார். வீட்டில் அவருடைய மனைவியும் இரண்டு பேரபிள்ளைகளும் மட்டுமே இருந்தனர். தங்கப்பன் செய்யும் பொருட்களின் செய்நேர்த்தி என்பது இரண்டு கூறுகளால் ஆனது. ஒன்று அவரது கைகளில் ஒளிந்திருக்கும் கலை நேர்த்தி. இரண்டாவதாக அப்பொருளின் உறுதி அதன் மூலமாக அப்பொருள் நீடித்து உழைக்கும் தன்மை. திரு தங்கப்பன் அவர்கள் வீட்டிற்கு நான் முதன் முறையாக சென்றபோது, அவரது திருமணத்திற்கு அவரே செய்த பனையோலை பாயினைக் காண்பித்தார். சுமார் நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு செய்யப்பட்ட அந்த பாய், கருநாகத்தோல் போல் வழவழப்புடன் காணப்பட்டது. பனை பொருட்களை எடுத்து பயன்படுத்துவது என்பது அதன் மீதான ஆழ்ந்த பற்றுடன் செய்யப்படக்கூடியது என்ற படிப்பினையை தங்கப்பன் தான் எனக்கு கற்றுக்கொடுத்தார். அதற்கென அவர் வாய் திறந்து ஒரு வார்த்தையும் கூறவில்லை. மாறாக தனது கைத்திறனால் உருவாக்கிய பொருட்களின் மூலம் அவர் பேசினார்.

அவர்கள் வீட்டில் செய்யப்பட்டிருந்த இரண்டு பெட்டிகள் மற்றும் ஒற்றைமுக்கு தொப்பி போன்றவற்றை சேவியர், அவர்கள் கூறிய விலைக்கே வாங்கிக்கொன்டார். நாங்கள் தேடி வந்த பனையோலைக் குடுவை கிடைக்கவில்லை. ஆனால் எப்படியும் குடுவையினை உங்களுக்கு அனுப்பிவிடுவேன் என்று உறுதிகூறினேன். அங்கிருந்து நேராக மதிய உணவிற்கு ஜாஸ்மின் வீட்டிற்கு சென்றோம்.

மதியத்திற்குப் பின்பு கிராமிய வளர்ச்சி இயக்கம் (RDM) என்ற ஒரு தொண்டு நிறுவனத்திற்கு சென்றோம். பாரக்கன் விளை என்ற பகுதியில் இருக்கும் இந்த நிறுவனத்தை உருவாக்கியவர், பேராயர் சாமுவேல் அமிர்தம் அவர்களின் நெருங்கிய நண்பரான அறிவர் அருட்திரு. இஸ்ரயேல் செல்வநாயகம். கிராமிய வளர்ச்சி இயக்கம், அப்பகுதியிலுள்ள பெண்களின் தொழில் வாய்ப்புகளுக்காக உருவாக்கப்பட்டது. தையல் மற்றும் வேறு பல வேலைவாய்ப்புகளும் இங்கு உண்டு. பெண்கள் வீட்டிலிருந்தபடியே வேலைகள் செய்யலாம். குமரி மாவட்டத்தில், பனை ஓலைகள் சார்ந்து அழகு பொருட்களைச் செய்யும் கடைசி தலைமுறையினரில் இவர்கள் குழுவும் ஒன்று. மிகவும் திறன் வாய்ந்த  இக்கலைஞர்களுக்குப் பின்பு அடுத்த தலைமுறையினர் இக்கலைகளை கற்றுக்கொள்ளாதது வேதனையானது.அங்கிருந்த பொருட்களைப் பார்த்த பின்பு, அங்குள்ளவர்களோடு சற்றுநேரம் சேவியர் உரையாடினார். பின்னர் அங்கிருந்து பனை ஓலையில் கடவம் செய்யும் பாலம்மாளைக் காண ஓலைவிளைக்கு செல்லலாம் என்று கூறினேன். சேவியர் சரி என்றார்.

சற்றேறக்குறைய மாலை 5 மணி ஆகிவிட்டது. என்னைப்பொறுத்தவரை பாலம்மாள் அவர்கள் கடவம் செய்வதில் நிபுணத்துவம் கொண்டவர். ஓலைகள் அவர்கள் பேச்சை கேட்கும். எவ்விதமான கடவம் வேண்டும் என்று கேட்டாலும் ஒரு மணி நேரத்தில் அவைகளைச் செய்து நமது கரத்தில் தூக்கிப் போட்டுவிடுவார்கள். அன்று நாங்கள் சென்றபோது சற்று வேலையாக இருந்தார்கள். ஆகவே நாங்கள் அருகிலுள்ள கடைக்கு தேனீர் குடிக்கப் போனோம். செல்லும் வழியில் “கூவக் கிழங்குகள்” விற்பனைக்கு வைக்கப்பட்டிருப்பதைக் சேவியர் கண்டு ஆச்சரியத்துடன் சிறிது வாங்கிக்கொண்டார். குமரி மாவட்டத்தில் கிடைக்கும் இந்த கிழங்கு மிகவும் சுவையானது. வெண்மை நிறத்திலிருக்கும் இதனைக் கடித்து சுவைக்கையில் பால் ஊறி வரும். தனித்துவமான சுவைக்கொண்டிருக்கும். கொஞ்சமே கொஞ்சமாக கோதல் எஞ்சும். குமரியின் மேற்கு பகுதியிலுள்ளவர்களை “கிழங்கன்” என்று அழைப்பதற்கு அவர்கள் உணவில் பெருமளவில் சேரும் கிழங்குவகைகள் தான் காரணம். 

கடவம் முடையும் பாலம்மாள்

ஓலைவிளை ஜங்ஷனின் அருகிலேயே  பாறைகளை உடைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அந்த இடத்தில் நாங்கள் சென்று நின்றோம். எவ்விதம் வளர்ச்சி என்ற பெயரில் நமது வளங்கள் சுரண்டப்படுகின்றன என சேவியர் கூறினார். நமது வளார்ச்சி திட்டங்கள் எப்படி அழிவை நோக்கியதாகவே இருக்கின்றன என்பதை ஒரு பொறியாளராக அவர் விளக்கிக் கூறும்போது, சூழியல் சார்ந்த பொறுப்புணர்வு ஒரு சமூகத்திற்கு மிக முக்கிய தேவையாக இருக்கின்றன என்பதை எவரும் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

பனையோலைக் கலைஞர்களைப் பார்க்கையில் எல்லாம் எனக்குள் ஒரு பிரமிப்பு ஏற்படும். அவர்களிடம் சில குறிப்பிட்ட பண்புகள் காணப்படுகின்றன. அவர்கள் ஓலைகளை எடுத்து வைக்கும் அழகு, நேர்த்தி போன்றவை பிரமிக்க வைப்பது. அவர்கள் ஓலைகளை தெரிவு செய்வது கூட ஒன்றுபோலவே இருக்கும். எவ்வித சூழலிலும் இறுதி வடிவம் மிக அழகாக காட்சியளிக்கும் வண்ணம் செய்துவிடுவார்கள். பொருட்களைச் செய்வதில் உள்ள வேகம், கூடவே வீட்டு வேலைகளை கவனித்துக்கொள்ளும் திறன் என பல்முனை திறன் பெற்ற ஆளுமைகளாக இருப்பார்கள். பார்வைக்கு மிக அதிக ஓலைகளை விரயம் செய்வதுபோல காணப்பட்டாலும், மிக சிக்கனமாக ஓலைகளைக் கையாள்வது உடனிருந்து பார்ப்பவருக்குத்தான் தெரியும். பாலம்மாளுக்கு ஒருவேளை கல்வி பயிலும் வாய்ப்பு கிட்டியிருந்தால் குமரி மாவட்டத்தில் உள்ள மிக முக்கிய கல்லூரியில் விரிவுரையாளராக மாறியிருப்பார். அப்படி பேச்சு கொடுப்பார்.

ஆரம்பத்தில் கடவம் குறித்து எனக்கு சரியான புரிதல் இருந்ததில்லை. ஆகவே கடவம் செய்பவர்கள் மேலும் எனக்கு முதலில் பெரிய மதிப்பு இருந்ததில்லை. ஆனால் பாலம்மாள் தனித்திறன் வாய்ந்தவர் என்பதனை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. மூன்றடி சுற்றளவு கொண்ட ஒரு கடவத்தை செய்யும் திறன் எவருக்கும் எளிதில் வாய்த்து விடாது. அன்னையைப்போன்ற ஒருவராலேயே ஓலைகளை தன் மடியில் குழந்தைகளைப்போல விளையாட விட்டு அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக சிலும்பி நிற்கும் ஓலைகளாய் வழிக்கு கொண்டுவரும் திறமை உண்டு. அவர்களின் கைகளுக்கு மட்டுமல்ல,  தனது பல்லாண்டு அனுபவத்தாலும் கரிசனையாலும் ஓலைகளை ஒன்றிணைப்பவர் என்பதனைக் கண்டுகொண்டேன்.

கடவம் செய்யும்போது, ஓலைகளில் ஈர்க்கில் கிழிக்கப்படாது. ஆனால் அதன் வயிற்றுப்பகுதி மட்டும் சற்று சீர் செய்யப்பட்டு இணைக்கப்படும். இதில் இணைத்திருக்கும் ஈர்க்கிலால் ஒரு புறம் இப்பெட்டிகள் உறுதி பெற்றாலும், மற்றொரு வகையில் பார்க்கும்போது ஈர்க்கில் இருப்பதால் இரட்டை ஓலைகள் இயல்பாக இப்பின்னல்களில் அமைந்துவிடுகிறது. இதற்கு மேல் பொத்தல் என்று சொல்லகூடிய அதிகப்படியான பின்னல் கடவத்தின் உறுதியினை மேம்படுத்தி நீடித்து உழைக்கச் செய்கிறது.

சிறிய கடவத்தினை நேர்த்தியாக உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கும் பாலம்மாள்

கடவம் என்பது குமரி மாவட்டத்தில் செய்யப்படும் பெட்டிகளிலேயே மிகப்பெரிய வகையாகும். குமரி மாவட்டத்தில் பல்வேறு தேவைகளுக்காக இவைகள் செய்யப்படுகின்றன. திருமண வீட்டில் அப்பளம் பொரித்து வைக்கவும், பழங்கள் எடுத்துச் செல்லவும், சோறு எடுத்துச் செல்லவும் இவைகள் பயன்பட்டன. சந்தைகளில் காய்கறிகள் வைக்கவும், சுமடு எடுத்து செல்லுகிறவர்கள், கடவங்களிலேயே பொருட்களை எடுத்துச் செல்லுவதும் குமரி மாவட்டத்தில் காணப்படும் அன்றாட காட்சி. மீன் விற்பவர்கள் பனை ஓலைக் கடவத்தில் தான் பல மைல்கள் கடந்து மீனை எடுத்துச் சென்று விற்பார்கள். அக்காலங்கள் ஐஸ் இல்லாத மீன்கள் விற்கப்பட்ட காலம். மேலும் எண்னை பிழியும் செக்கு இயக்கப்படுமிடங்களில் கூட பனை ஓலைக் கடவமே பயன்பாட்டில் இருக்கும். காயவைத்த தேங்காய்களை எடுத்துச் செல்ல இவைகள் பயன் பட்டன. வீடுகளில் உரம் சுமக்க, மண் சுமக்க மற்றும் சருகுகள் வார என பல்வேறு பயன்பாடுகள் இங்கே இருந்தன.

“கடவத்துல வாரியெடுக்கவேண்டும்” என்கிற சொல்லாடல் தெறிக்கெட்டு இருசக்கர வாகனத்தில் செல்லும் இளைஞர்களைப் பார்த்து பெரியவர்கள் சொல்லுவது. “பெருசா கடவத்துல கொண்டுவந்துட்டா” என மருமகளைப் பார்த்து மாமியார் கேட்பதும் உண்டு.

கடவங்களில் அதன் நான்கு முக்குகள் தான் முதலில் பாதிக்கப்படும். அப்போது ஓலைகளை கொண்டு பெரியவர்கள் பொத்தி பயன்படுத்துவார்கள். பொத்தி எனும் வார்த்தை ஓட்டையை அடைப்பது என்பதுடன், அதனைப் பலப்படுத்துவது, மேலும் ஒரு வரிசை ஓலைகளை இணைத்துக்கொள்ளுவது என்ற பொருளில் தான் பயன்படுத்தப்பட்டுவருகிறது. என் குழந்தையை பொத்தி பொத்தி வளார்த்தேன் என்பது கூட மிக கவனமாக ஒன்றன் பின் ஒன்றாக கவனித்து வளர்த்தேன் என்கிற பொருள்பெறுவது இப்படித்தான். அதிகமாக சாப்பிடுகிறவர்களை “கடவங்கணக்குல அள்ளி தின்னுகான்” என்பார்கள்.

ஓலைவிளையில் சுமார் 30 வருடங்களுக்கு முன்பும் கூட நூற்றிற்கு மேற்பட்ட மக்கள் கடவம் பின்னுவதனையே தங்கள் வாழ்வாதாரமாக கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் தற்போது பனை ஓலைகள் இங்கே கிடைப்பதில்லை. இராமநாதபுரத்திலிருந்து வருகின்ற ஓலைகளை நம்பியே இங்கே தற்போது தொழில் நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கிறது. ஓலைகள் பெரிய லாரியில் கொண்டுவரப்பட்டு, பின்னர் அவைகள் சிறிய டெம்போவில் எடுத்துச் செல்லப்பட்டு மக்களுக்கு பகிர்ந்து அளிக்கப்படும். ஓலைகள் குறித்த காலத்திற்கு வராமை, ஓலைகளுக்கான விலையேற்றம், தரமற்ற ஓலைகள் என பல காரணங்களால் இன்று பெரும்பாலானோர் இதனை விட்டு வெளியே வந்துவிட்டனர்.

ஓலைகளை செய்து முடித்த பின்பு, சேவியர் ஒரு வேண்டுகோளை அவர்கள் முன்பு வைத்தார். இதே பெட்டி ஒடுங்கி சற்றே உயரமாக வரும்படி செய்ய முடியுமா? பாலம்மாள் முடியும் என்றார்கள். ஆனால் அதுகுறித்து அவர்கள் யோசித்திருக்கவில்லை. உடனடியாக ஒன்றைச் செய்ய சொல்ல, அவர்கள் அதனை செய்து பார்த்தார்கள். இருட்டிவிட்டது. ஆனால் அவர்களது கைகளோ தட்டச்சு வேகத்தில் பின்னிக்கொண்டு சென்றது. இருளில் அதனையும் பொத்திக் கொடுத்தார்கள். ஆனால் கடவத்தின் நேர்த்தி கைகூடவில்லை. அது அப்படித்தான், ஒரே வடிவம், சீரான அமைப்பு என ஒருவர் பின்னிக்கொண்டு வருகையில், அதிலிருந்து மாறுதலான வடிவம் ஒன்றைச் செய்யச் சொன்னால் அது அத்துணை எளிதில் நடைபெறுவது இல்லை. சேவியர் அவர்கள் அதனைப் புரிந்துகொண்டார். அவர்கள் பாலம்மாளிடம் எனக்கு இதுபோல 5 பெட்டிகள் வேண்டும், பொறுமையாக செய்து அனுப்புங்கள் என அட்வான்ஸ் கொடுத்துவிட்டு நன்றி கூறி விடைபெற்றார்.

இரவாகிவிட்டதால் சேவியர் திரும்பவேண்டிய நேரம் வந்தது. ஆனால் அவர் சங்கர் கணேஷ் என்ற எனது நண்பனும், பனையேறியும், பனை ஓலைக் கலைஞனை காண விரும்பினார்கள். சங்கருக்கு அப்போது திருமணம் நிச்சயமாகியிருந்தது. ஆகவே பல்வேறு வேலைகளில் அவன் சிக்கிகொண்டதால், எங்களை சந்திக்க வரவில்லை. ஆகவே நான் கூறினேன், நாங்கள் உனது வீட்டைத்தான் நோக்கி வருகிறோம் என்று. அவன் வேலைகளை முடித்துவிட்டு எங்களை திக்கணங்கோட்டில் வைத்து சந்தித்தார். இரவு சற்றேறக்குறைய 9 மணி இருக்கும்.

சங்கர், தான் செய்த பொருட்களைக் அவருக்கு விளக்கி காட்டினான். விலைகளைக் குறித்து விசாரித்தபின், மெல்லிய சிரிப்போடு, இதனைவிட விலைகுறைவாக நேர்த்தியாக பழவேற்காட்டில் செய்வார்கள் என்றார். சேவியர் அவர்கள், என்னோடு பேசும்போது எப்படி அவர்களால் ஒரு சிறந்த தரத்தை கைக்கொள்ள முடிகிறது என்பதைக் குறித்து விவரித்தார்கள். ஓலைகள் பழவேற்காட்டைச் சார்த்தவை. ஒவ்வொரு பொருளும், ஆர்டரை முன்வைத்தே செய்யப்படுகிறது. பெரும்பாலான இடங்கள் இவ்வித முறைமையினையே கைக்கொள்ளுகிறார்கள், ஆனால் பழவேற்காட்டைப் பொறுத்த அளவில், ஓலைகள், வாங்கப்பட்ட பின்பே பொருட்கள் செய்யப்படும். ஓலைகளை ஏற்கனவே வாங்கி பரணில் போட்டு பழைய ஓலைகளில் பொருட்கள் செய்யும் வழக்கம் அங்கே இல்லை. அவ்வகையில் பார்க்கும்பொது, பழவேற்காட்டில் உள்ள கூலி குமரி மாவட்டத்தை விட குறைவு. தயாரிப்பு செலவு இன்னும் குறைவாக இருக்கிறது. எல்லாவற்றிற்கும் மேல் அவர்களது கலைத் திறன் மேல் ஒரு மிகப்பெரிய நம்பிக்கை வைத்திருந்தார் சேவியர்.  

அழகு பொருட்கள் மீது எனக்கு மிகப்பெரிய ஈடுபாடு தற்போது இல்லை. பாரம்பரிய பொருட்களைச் செய்வோர் மீது எனக்கு மிகப்பெரிய காதலுண்டு. எப்படி இஸ்லாமியர் வாயிலாக நமக்கு அழகிய கலைப்பொருட்கள் வந்திருக்கும் எனவும், எப்படி பரதவர் பெண்கள் பனை ஓலைக் கலையில் சிறந்து விளங்கியிருக்கிறார்கள் என்றும் தனது அனுபவங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டார். நான் பார்த்தவரையில் மணப்பாடு மிகச்சிறந்த பனைக் கலைஞர்களைக் கொண்ட இடம். அவ்விடத்தில் பரதவர்கள் தான் அதிகம் இருக்கின்றார்கள்.

பேச்சினூடே பரதவர்களுக்கும் பனைக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு உண்டு என்றும், அவர்கள் தயாரிக்கும் ஒரு உணவு பொருளை நீங்கள் சுவைத்துப்பாருங்கள் என்று கொடுத்தார்கள். வாழைப்பழத்தை பதனீரில் இட்டு இடித்து செய்யும் ஒரு தின்பண்டம். அல்வா போல இருந்தது. இன்னும் அனேக உணவுபொருட்கள் உண்டு என்றார். மிக அழகிய வேலைப்பாடுகள் மட்டுமல்ல, பல்வேறுவகைகளில் மீன்களைப் பிடிக்கவும், கள் உட்பட பல்வேறு உணவு பொருட்களை பனை சார்ந்து அவர்களே அமைத்துக்கொண்டுள்ளனர் என்றார். நாங்கள் மெய்மறந்து நின்றோம்.

உண்மையில், நமது உரையாடல் என்பது மேலோட்டமானது, நமக்கடுத்திருக்கும் நபர்களின் வாழ்வியல் சார்ந்து நாம் அறிந்தவைகள் மிகக்குறைவு. நான் 2017 – 2019 வரை குமரி மாவட்டத்தில்  தங்கியிருந்தபோது தான் நெய்தல் நிலத்திற்கும் பனைக்குமான தொடர்பைக் குறித்து ஆராய துவங்கினேன். நாங்கள் தங்கியிருந்த மிடாலக்காடு பகுதியிலிருந்து மூன்று கிலோ மீட்டர் தொலைவில் குறும்பனை என்ற கடற்கரை கிராமம் இருக்கின்றது. குமரி மாவட்ட கடற்கரைகள் அனைத்துமே, தென்னை மரங்களால் நிறைந்தவை. தென்னைகள் என்பவை பனைகளுக்கு மாறாகவும், புன்னை மரங்களை அழித்தும் வேரூன்றியவை. அப்படியானால் குறும்பனை? நாங்கள் தேடி சென்றபோது இன்னும் சிதைவுறாமல் ஒரு பனங்காடு அங்கே இருப்பதைப் பார்த்தேன். கன்னியாகுமரி, சொத்தைவிளை மற்றும் முட்டம் போன்ற கடற்கரைகளில் இன்றும் பனைமரங்கள் உயர்ந்து நிற்கின்றன. கடற்கரையில் வாழும் மக்களுக்கு பனை மரம் மிகவும் நெருக்கமானது தான் சந்தேகம் இல்லை.

நான் பழவேற்காடு பார்க்கவேண்டும் என்ற விருப்பத்தை அவரிடம் கூறினேன். அவர் தங்கும் வசதி எதுவும் கிடையாது என்றார். எப்படியாவது ஓரிடத்தை ஒழுங்கு செய்யுங்கள் என்றேன். பார்க்கிறேன் என்றார். நீங்கள் எதிர்பார்க்கும் வசதிகள் ஏதும் இருக்காது, ஆனால் வாருங்கள் என்றார். கண்டிப்பாக பழவேற்காட்டில் சந்திப்போம் என்று கூறி பிரிந்தோம். அவர் காரில் நாகர்கோவில் செல்ல சங்கர் தனது பைக்கில் என்னை தேவிகோடு அழைத்துச் சென்றார். வீட்டில் இருவருமாக இரவு உணவைச் சாப்பிட்டோம்.

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

(பனை திருப்பணியில் 25 வருடங்களாக)

ஆரே பால் குடியிருப்பு, மும்பை

malargodson@gmail.com / 9080250653

பனைமுறைக் காலம் 4

ஜனவரி 12, 2021

ஓலைகளினூடாக

கேரள தமிழ்நாடு எல்கையான களியக்காவிளை வந்தபோது தடுத்து  நிறுத்தப்பட்டோம். எட்டு வயது மித்திரனைத் தவிர அனைவரும் கண்டிப்பாக கொரோனா தொற்று பரிசோதனைக்கு உட்படவேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டார்கள். பரிசோதனை முடிந்து புறப்படும்போது நள்ளிரவு ஒரு மணி. மூன்று நாளைக்கு பிறகு தான் முடிவு வரும் என குறுஞ்செய்தி வந்தது.

காலை என்னைத் தேடி பொறியாளர். சேவியர் பெனடிக்ட் அவர்கள் வருவதாக சொல்லியிருந்தார். சேவியர் அவர்கள் பனை மீது தீரா விருப்பு கொண்டவர்கள். பல சர்வதேச பயணங்களை மேற்கொண்டவர். உலகிலுள்ள பல்வேறு வகையான பனைகளை மட்டுமே தேடி தேடி சேகரித்து தனது  தோட்டத்தில்  நட்டு பராமரித்தவர்.. தற்போது பழவேற்காடு பகுதிகளில் உள்ள பரதவர் பெண்களுக்கு பனை ஓலை பொருட்கள் செய்யும் பயிற்சிகளை கொடுத்து வருகிறார். அதன் மூலமாக அங்குள்ள பெண்களின் வாழ்வில் ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்திவருகிறார். நான் பனை சார்ந்து இயங்குகிறேன் என்றால் அவர் அதனை விட பலமடங்கு வீரியமாக பழவேற்காடு குறித்து இயங்குகிறவர்.  நான் தமிழகம் வருகிறேன் என்றவுடன் அவரது தென் மாவட்ட பயணங்களோடு கன்னியாகுமரி பயணத்தையும் இணைத்துக்கொண்டார்.  அன்று காலை கார் முழுக்க தனது பயணத்தில் சேகரித்த பனை பொருட்களை எடுத்து வந்திருந்தார் சேவியர். கன்னிப்பெட்டி என்ற ஒரு அழகிய பெட்டியை எனக்கு பரிசாக கொடுத்தார்.

சேவியர் தென் தமிழகத்தில் தாம் சேகரித்த பனை ஓலை/ நார் பொருட்களுடன்

கன்னிப்பெட்டி குறித்து நான் 20 வருடங்களுக்கு முன்பே அறிந்திருக்கிறேன். மார்த்தாண்டம் சந்தையில் பனை ஓலைகள் சேகரிக்கச் சென்றபோது அங்கே இவ்வித பெட்டிகள் விற்பனைக்கு வைக்கப்பட்டிருந்தன. திருமண வாழ்வினை எட்டுமுன் ஒரு பெண் இறந்துபோனால், இவ்விதமான கன்னிப்பெட்டியில் துணிகள் மற்றும் சில பூஜைக்குரிய பொருட்களை வைத்து அதனை உறவினர்களுக்கோ அல்லது ஏழைகளுக்கோ கொடுக்கும் வழக்கம் இன்றும் தென் மாவட்டங்களில் இருக்கிறது.

சேவியர் எடுத்துவந்த கன்னிப்பெட்டிகள் ராமனாதபுரம் பகுதிகளில் மட்டுமே செய்யப்படுகின்ற ரகம் என்பதை நான் பார்த்தவுடனேயே புரிந்துகொண்டேன். மிகவும் நேர்த்தியாக பின்னப்படுகின்ற இவ்வகை பெட்டிகள் விலை மலிவானவை. 250 ரூபாய்க்குள் இப்படியான ஒரு பெட்டியினை நாம் கன்னியாகுமரி மாவட்டத்திலேயே வாங்க முடியும். அப்படியானால் தயாரிப்பவர்களுக்கு 100 ரூபாய் கிடைப்பதே அபூர்வம்.

கன்னிப்பெட்டியின் பின்னல் இரட்டை அடுக்கானது. சற்றே அகலமான சாரோலைகளைக்கொண்டு உட்புற பின்னலும் மெல்லிய குருத்தோலைகளும் வண்ணமேற்றிய ஓலைகளையும் கொண்டு வெளிப்புறமும் பின்னப்பட்டிருக்கும். உட்புற பின்னல் கூட்டல் வடிவிலும் வெளிப்புற பின்னல் பெருக்கல் வடிவிலும் இருப்பது இவ்வித கலைஞர்களுக்குள் உறைந்திருக்கும் பின்னல் திறமைகளுக்கு சான்று. மிக நேர்த்தியாக, சர்வதேச தரத்தில் விளிம்பு கட்டப்பட்டிருக்கும். கைப்பிடியானது பெட்டியின் அடிப்பகுதி வழியாக வந்து பெட்டிக்கு மேற்புறம் எழுந்து நிற்கும். இந்த பெட்டிக்கு கீழ்புறம் இருப்பதைப் போன்ற வடிவில் மேற்பகுதியில் சிறிய அளவில் பின்னி மூடி இட்டிருப்பார்கள்

கன்னிப்பெட்டிகள் என்பது பல்வேறு வகைகளில் இருக்கும் என்றே நினைக்கிறேன். குமரி மாவட்டத்தில் ஒரே ஒரு இஸ்லாமிய பெண்மணி ராஜாவூர் பகுதிகளில் இவ்வித கன்னிப்பெட்டிகள் செய்வதாக கேள்விப்பட்டு ஓரிருமுறை அவர்களை சந்திக்கச் சென்று ஏமாற்றத்துடன் திரும்பியிருக்கிறேன். நமது நாட்டார் மரபுகளில் இஸ்லாமியரின் பங்களிப்பு இணைந்திருக்கிறது என்பது நமது பண்பாட்டின் விரிவை விளம்பும் சான்று. சமயங்களுக்கிடையில் இருந்த நல்லுறவுகளை எடுத்தியம்பும் பனை அனைத்து சமயங்களுக்கிடையிலும் ஒரு சமாதான தூதுவராக நிலைநிற்கிறது. குமரி மாவட்டத்தில் பின்னப்படுகின்ற இந்த கன்னிப்பெட்டி பார்வைக்கு சாதாரண மூடிபோட்ட பெட்டியைப்போலிருக்கும். இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு நான் தஞ்சாவூர்  சென்றிருந்தபோது அங்கும் ஒரு கலைஞர் கன்னிப்பெட்டி செய்திருந்தார். வடிவநேர்த்தியில்  குமரிமாவட்டத்திற்கும் இதற்கும் பெருத்த ஒற்றுமைகள்  இருந்தன. ஒரு சில சிறு அலங்காரங்கள் செய்யப்பட்டிருந்தன. இவ்வித வித்தியாசம் என்பது மாவட்டத்திற்கான வித்தியாசம் என நாம் புரிந்துகொண்டாலும், பனை ஓலைகள் பரந்துபட்ட தமிழக  காலாச்சார சடங்குகளில் முக்கிய இடம் பிடித்திருக்கின்றன என்பதை ஆணித்தரமாக நிறுவுகின்றன.

சேவியர் கொண்டுவந்த  பனை ஓலைப் பொருட்களின் வகைகளைப் பார்க்கும்போதே அவர் தமிழகத்தின் எப்பகுதிகளையெல்லாம் கடந்து வந்திருப்பார் என என்னால் யூகிக்க முடிந்தது. அவர் வைத்திருந்த ஒரு அழகிய கோழி குஞ்சுகளை இட்டுவைக்கும் பெட்டி என் கவனத்தை வெகுவாக கவர்ந்தது. ஏனென்றால் அதை குறித்து நான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். அதே வடிவிலான படத்தை நான் பார்க்கவும் செய்திருக்கிறேன், ஆனால், அதனை யார் தயாரிக்கிறார்கள் என என்னால் கண்டுபிடிக்க இயலவில்லை. எனது உற்சாகத்தைப் பார்த்து சேவியர் இதனை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள் என்றார். ஆம்,  அவர்களின் தாராள குணத்திற்கு அளவே கிடையாது.  நான்  தான் வேண்டாம் என்றேன். இதனை தயாரிப்பவரை எப்படியாவது கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என்பதே எனது தாகமாக இருந்தது. குருத்தோலை ஈர்க்குகளால் கட்டில் பின்னல்கள் போல் அறுகோண வடிவில் பின்னப்பட்ட அந்த கூடு ஒரு, அழகிய கலைப் படைப்பு. குமரி மாவட்டத்திலோ தமிழகத்தின் பிற பகுதிகளிலோ காணக்கிடைக்காதது. இவ்வித கோழி குஞ்சுகளை விடும் கூடுகள் செய்யும் ஒரே ஒரு பாட்டி திசையன் விளையில் இருகிறார்கள் என்ற குறிப்பையும் சேவியர் எனக்குக் கொடுத்தார். இவ்வித கலைஞர்களே நமது  தேசிய சொத்து என்ற எண்ணமே என்னுள் எழுந்தது.   இவ்வித தனித்துவ திறன் மிக்க கலைஞர்களை  எவ்வகையிலும் எவரும்  பொருட்படுத்துவதில்லை.

கோழிக்குஞ்சுகளை அடைக்கும் பனை ஈர்க்கில் கூடு

நான் அவருக்கு ஆரே தூய பவுல் மெதடிஸ்ட் தமிழ் திருச்சபையிலிருந்து எடுத்து வந்த அட்டைபெட்டியில் குமரி மாவட்ட பனை விதையைக் கொடுத்தேன். ஜாஸ்மின் வீட்டின் அருகிலிருக்கும் ஒரு மரத்திலிருந்து எடுத்த விதை அது. கருப்பு காய்ச்சி ரகம். ஒவ்வொரு பழமும் பிரம்மாண்டமாக கிட்டத்தட்ட 2.5 கிலோ எடையுள்ளதாக இருக்கும். தமிழகத்தில் சிலர் இதனை யாழ் விதை எனக் கூறுவார்கள். பெயர்கள் எப்படியிருந்தாலும், இது யாழ் விதை அல்ல என்பதே எனது எண்ணம். குமரி மாவட்டம் மட்டுமல்ல, மும்பை பகுதியில் கூட இவ்வித பெரிய பழங்களை நான் கண்டிருக்கிறேன். திருநெல்வேலி அம்பாசமுத்திரம், தென்காசி, தூத்துக்குடி, பகுதிகளிலெல்லாம் மூன்று கிலோவைத் தாண்டிய பனம்பழங்கள் இருக்கும் என கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். மிகப்பெரிய தேங்காயைப் பார்க்கும்போது, அது யாழ்பாண தேங்காய் என கூறப்படுவதால், பனம்பழங்களிலும் ஒரு யாழ் பனம்பழத்தை யாரோ கிளப்பி விட்டிருக்கிறார்கள் என்றே நான் எண்ணுகிறேன்.

பனை விதை பெட்டியினை சேவியர் அவர்களுக்கு நான் கொடுக்கிறேன்.

2013 ஆம் ஆண்டு, நான் கம்போடியா சென்றபோது அங்கோர்வாட் அருகில் இளநீர் விற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு இளநீர் ஒரு டாலர் மட்டுமே. அந்த தேங்காய் மிக மிக பிரம்மாண்டமானது. இந்தியாவில் அதற்கு இணையான தேங்காய்களை நான் பார்த்ததே இல்லை.  அது போலவே, பர்மா சென்றிருந்த போதும் நானும் எனது குக்கி பழங்குடியின நண்பன் மாங்சா ஹோப்கிப்பும்  (Mangcha Haopkip)  இணைந்து  ஒரே இளநீரை பகிர்ந்து குடித்தோம். இந்தியாவில் காணப்படும் இரண்டு மிகப்பெரும் தேங்காய்களிற்கு இணையானது அங்கு விற்கப்படும் ஒரே தேங்காய். அப்படியானால் இலங்கைக்கும் நமக்கும் உள்ள உறவின் வெளிப்பாடாகவே இப்பெயர் சூட்டல் இருக்கிறது என நான் கருதுகிறேன். மேலும் பனை மரத்திற்கு யாழ்பாணம் என்பது ஒரு மைய்யம் கூட.

கருப்பு காய்ச்சி பனம்பழம்

சேவியர் அவர்களுக்கு மார்த்தாண்டம் பனைத் தொழிலாளர் வளர்ச்சி இயக்கம் செல்ல வேண்டும் என்னும் ஆசை இருந்தது. பனைத் தொழிலாளர் வளர்ச்சி இயக்கத்தைக் குறித்து அவர் கேள்விபட்டிருக்கிறார்.  2004 ஆம் ஆண்டு முதல் 2007 ஆம் ஆண்டுவரை இங்கே நான் பணியாற்றியிருக்கிறேன். ஆகையினால், அந்த அலுவலகத்திற்குள் உரிமையோடு செல்லுவேன். ஆகவே அந்த அலுவலகத்திற்கு முதலில் செல்ல தீர்மானித்தோம்.

பேராயர் சாமுவேல் அமிர்தம் அவர்கள் 1975ஆம் ஆண்டு பனைத் தொழிலாளர்களுக்காக ஒரு இயக்கத்தை மார்த்தாண்டம் பகுதிகளில் ஆரம்பித்தார். பனைத் தொழிலாளர் வளர்ச்சி இயக்கம் என்ற மாபெரும் இயக்கம்,  பனை தொழிலாளர்களது வாழ்வில் மரணம் மற்றும் நிரந்தர ஊனம் போன்ற சவால்களை எதிர்கொள்ளும்படியாக துவங்கப்பட்டது. மிக நுண்மையாக பனை தொழிலாளர்கள் அன்றாடம் சந்திக்கும் பிரச்சனைகளை ஒவ்வொன்றாக கண்டறிந்து அவைகளை தீர்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அக்காலங்களில் பனை தொழிலாளர்களுக்கு பதனீர் காய்ச்சுவதற்கு விறகு என்பது மிக முக்கிய தேவையாக இருந்தது. ஆனால் குமரி மாவட்டத்தில் போதுமான விறகுகள் கிடையாது. அச்சூழலில், பிற மாவட்டங்களிலிருந்து லாரிகளில் விறகுகளை வர வைத்து தேவையானவர்களுக்கு மிகக்குறைந்த விலையில் விற்கப்பட்டது.

பேராயர் உலக கிறிஸ்தவ மன்றத்தின் தலைவராக இருந்தவர். ஆகவே அவரால் சர்வதேச உதவிகளைப் பெற முடிந்தது. உலகில் எங்குமே நிகழாத பனை தொழிலாளர்களை ஒருங்கிணைக்கும் முயற்சி, அவர்களுக்கான உதவிகள், மற்றும் புது தொழில்நுட்பங்களை கண்டடைந்து அவர்கள் பொருட்களை சர்வதேச சந்தைக்கு எடுத்துச் செல்ல பேராயர் ஆர்வம் காட்டினார்கள். ஆனால், பனைத் தொழிலாளர்களது மரணம், அவர்களின் வாழ்வில் ஏற்படும் நிரந்தர ஊனம் மற்றும் சமூகத்தின் பார்வையில் இழிவாக காணப்பட்ட அன்றைய சூழல்  பேராயரது சிந்தனையில் பெரும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தியது. கூடவே பனைத் தொழிலாளர்களுக்கு சமூகத்தில் இருந்த அங்கீகாரமற்ற சூழ்நிலை இவர்கள் வாழ்வை மாற்றினால் ஒழிய இவர்களை மீட்கவியலாது என்ற எண்ணத்தை பேராயர் அவர்களுக்கு கொடுத்தது.

பனைத் தொழிலாளர் வளர்ச்சி இயக்கம் தொண்ணூறுகளின் மையப்பகுதிகளில் “வளர்ச்சி” என்ற நோக்கில் செயல்பட ஆரம்பித்தன. அன்றைய சூழலில் பனை அது சார்ந்து வாழும் மக்களுக்கு ஒரு கால்விலங்கு என கணிக்கப்பட்டதும் அவ்விலங்கினின்று உதறி மேலெழுவதுமே அன்றைய சவாலாக இருந்தன. ஆகவே பனையேறிகள் பனைத் தொழிலை விட்டு வெளிவருவதற்குண்டான கடனுதவி போன்றவைகளை மார்த்தாண்டம் பனைத் தொழிலாளர் வளார்ச்சி இயக்கம் முன்னெடுத்தது. பனை மர தொழிலாளர்களை சிறு பெட்டிகடைகள் வைக்கவும், பழைய குடிசை மற்றும் சிதிலமடைந்த வீடுகளை மாற்றி நவீன வீடுகளை கட்டிக்கொள்ளவும், கல்வியில் உயர பிள்ளைகளுக்கான கல்வி உதவித்தொகை என பல்வேறு உதவிகள் செய்து அவர்கள் பொருளியல் மற்றும் சமூக வாழ்வில் ஏற்றம் பெறச் செய்தார் பேராயர்.

பனையோலையில் செய்யப்பட்ட பேராயர் சாமுவேல் அமிர்தம் அவர்களின் படம்

இந்த பணியில் அவர்கள் நிர்தாட்சண்யம் இல்லாமல் பனை மரங்களை கைவிட்டனர். அதற்கு காரணம் பனையா மனிதனா என்கிற கேள்வி முன் பேராயர் தன் தேர்வை வைக்கவேண்டிய சூழலில் இருந்தார். அதாவது, பனை சார்ந்த வாழ்வு சமூக அங்கீகாரத்தையோ பொருளியல் நன்மையையோ கொடாது என அறிந்தபோது, பனையையும் பனைத்தொழிலாளர்களையும் பேராயர் அவர்கள் பிரித்தார். பனை மரங்கள் பனையேறியின்றி வீணாக நிற்பதைக் கண்டவர்கள் அதனை வெட்டிவிட்டு வீடுகளை வைக்கவோ, ரப்பர் தோட்டம் வைக்கவோ அல்லது தென்னை மரங்களை வைக்கவோ முன்வந்தனர். அன்றையகுறைந்த வருமானம் மற்றும் சமூகத்தில் தாழ்வாக பார்க்கப்பட்ட பனையேறிகளுக்கு பேராயர் வழங்கிய திசை சரியானதே. ஆனால் எதிர்காலத்தில் பனைகள் கைவிடப்பட்டு அழியும் என்பது அவர் எண்ணிப்பார்த்திராதது.

பேராயர் அவர்களை நான் 1999 ஆம் ஆண்டு ஐக்கிய இறையியல் கல்லூரியில் முதன் முறையாக சந்தித்தேன். எங்கள் கல்லூரியின் முதல்வராக இருந்த டாக்டர் அருட்திரு ஞானா ராபின்சன் அவர்கள் என்னிடம், பேராயர் சாமுவேல் அமிர்தம் வந்திருக்கிறார்கள் நீ  அவரை சந்திப்பது நல்லது என்றார். கல்லூரி முன்பு இருக்கும் புல்தரையை சுற்றி செல்லும் சாலையில் தனது ஊன்றுகோலோடு பேராயர் நடந்துகொண்டிருந்தார், நான் அவருடன் இணைந்துகொண்டேன்.  என்னை அறிமுகப்படுத்திவிட்டு, பனை ஓலையில் நான் செய்த விசிடிங் கார்டு, வாழ்த்து அட்டைகள், புத்தக குறிப்பான், மற்றும் அழகிய பனை ஓலையாலான ஃபைல் ஒன்றையும் காண்பித்தேன்.  அனைத்தும் நன்றாக இருக்கிறது எனச் சொன்னவர், இவைகள் நமக்கு சோறு போடாது என்றார். எனக்கு “பக்”கென்றது. ஆனால் அவர் என்னிடம், நீ இப்போது படி, பிற்பாடு இவைகளைக் குறித்து நாம் பேசலாம் என்றார்.

பேராயர் அவர்கள் பதநீரை பாட்டிலில் அடைப்பது எப்படி என  ஜெர்மனி தேசத்திலிருந்து  அறிஞர்களை இங்கே அழைத்து வந்து,  பல்வேறு ஆய்வுகளை மேற்கொண்டவர். மேலும் இரண்டு முறை பனை ஏறுவதற்கு பதிலாக ஒருமுறை ஏறிவிட்டு பதனீரை மேலிருந்து ஒரு குழாயில் பனைமரத்தின் அடிப்பகுதி வரை கொண்டுவந்து அதனை சேகரிக்கும் வழிமுறைகள் என பலவற்றை பரிசோதித்து பார்த்தவர். குமரி கேரளா எல்லையில் இருக்கும் கோட்டவிளை என்ற தோட்டத்தில் புகையில்லா பதனீர் காய்ச்சும் அடுப்பு ஒன்றை மாதிரியாக இன்றும் வைத்திருக்கிறார்கள். குமரி மாவட்டத்தில் முதன் முறையாக விஞ்ஞான முறையில் பனைத் தொழிலாளர் வளர்ச்சி இயக்கம் தான் அறிமுகப்படுத்தியது.  உலகமயமாக்கலில், பனை தொழில் பின்தங்கியே இருக்கிறது என புரிந்ததால் தான் அவர், பனை தொழிலை விட்டு வேறு வகையில் மக்கள் பொருளியல் மற்றும் சமூக உயர்வை அடைய உதவினார்.

எண்பதுகளில் பனை சார்ந்து சர்வதேச தளங்களில் பெரும் வீச்சுடன் இயங்கிய அறிஞரான Dr. T. A. டேவிஸ் அவர்களும், “பனையும் வறுமையும் இணைந்தே இருக்கும்” (Palmyra and poverty goes together) என்றார். இவைகள் இரண்டையும் நான் ஒன்றாக இணைத்தே நான்  புரிந்துகொள்ள  முயற்சிக்கிறேன். அதாவது பனை சார்ந்த எந்த நிறுவனமும் அமைப்பும் பனை தொழிலாளர்களை கைத்தூக்கிவிட இயலாது என்பது தான் உண்மை. பனை தொழிலாளர்கள் வைத்த எந்த கோரிக்கையும் இதுவரை  எந்த அரசாலும் செவிகூரப்பட்டதும் இல்லை. ஏனென்றால், சந்தை பொருளாதார காலகட்டமான இன்றும்  கூட பனையேறிகள் தங்கள் தொழில் அடிப்படையில் ஒரு பழங்குடியின சமூகமாகவே நீடிக்கின்றனர். ஆனால் அவர்களை சமூக அடையாளப்படுத்துதலில்  பிற்படுத்தப்பட்ட மக்களாக இச்சமூகம் ஏற்றுகொண்டுள்ளது. ஆகவேதான் பனையேறுகிறவர்களுக்கு எது தேவை என இங்கிருக்கும் மக்களால் எடுத்துச் சொல்ல முடியாத நிலை இருக்கின்றது. பழங்குடியினர் வாழ்வில் நிலம் மற்றும் அவர்களது உரிமைகளை எப்படி கண்ணும் கருத்துமாக பார்க்கவேண்டுமோ அப்படி பார்ப்பது மட்டுமே இவ்வித மக்களின் விடுதலைக்கான துவக்கமாக அமையும்.

பனை மரங்கள் மீதான உரிமை பனையேறிகளுக்கு வேண்டும். அவர்கள் அதிலிருந்து பெறும் எவ்வித பொருட்களுக்கும் எவ்வித கட்டுப்பாடுகளும் இருக்கலாகாது. பனைத்தொழில் சார்த்த விற்பனை உரிமையும் அவர்களிடம் இருக்கவேண்டும். அல்லது அவர்களால் ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட கூட்டுறவு சங்கங்கள் இவைகளை முன்னெடுக்கவேண்டும். இப்படி இருந்தாலே எதிர்காலத்தில் பனை சார்ந்து வாழும் மக்கள் ஏதேனும் நற்பயன் பெறுவார்கள். இன்று கூட தமிழகத்தில் பனையேறிகளைச் சுரண்டிப் பிழைக்கும் பெரு முதலாளிகள் உண்டு. தங்கள் கோட்டைக்குள் பனையேறிகளை சிறை வைத்து மிககுறைந்த கூலி கொடுத்து மனசாட்சியே இல்லாமல் பனையேறிகளின் வாழ்வோடு விளையாடிக்கொண்டிருக்கிறவர்கள் இருக்கிறார்கள். இவர்களிடமிருந்து பனையேறிகளை காக்கும் வழிமுறை என்பது விரிவாக ஆராய்ந்து முன்னெடுக்கப்படவேண்டியது.   சேகரிக்கும் பொருளாதாரத்தை வாழ்வியலாக கொண்ட ஒருவனை சந்தை பொருளாதார வாழ்வு நோக்கி நகர்த்துவது என்பது கவனமாக செய்யப்படவேண்டிய ஒன்று. மிகுந்த கரிசனையுடன், இதன் நுண்மைகளை விளங்கிக்கொண்டாலொழிய பனையேறிகள் வாழ்வில் எவ்வித நன்மைகளும் விளையாது என்பது தான் உண்மை.

பனை சார்ந்த பொருளாதாரம் என்பன போன்ற பேச்சுக்கள் இன்று அனாயாசமாக பேசப்படுகின்றன. இவைகள் யாவும் ஒரு இடைத்தரகரின் நோக்கில் பேசப்படுகின்றதே ஒழிய, உண்மையான பனை பொருளியல் என்பது என்ன? அது கிராம சூழலில் எப்படி இயங்கும் என்பது போன்றவைகளை ஆராய்வது இல்லை. பெரும்பாலும் பனை சார்ந்த பொருட்கள் நகரத்திலும்  வெளிநாடுகளிலும் விற்பனை செய்யப்படும் வாய்ப்புகளுக்காகவே  காத்திருக்கிறது. இதற்கு நேரெதிராக கள், உள்ளூர் சந்தையின் பலத்தையும் பனையேறிகளின் விடுதலையையும் ஒருசேர வெளிப்படுத்தும் சக்தியாக இருக்கிறது. கள் என்கிற ஒற்றை பொருளிற்கான விடுதலை பனை சார்ந்த பிற பொருட்களை தடையின்றி தாராளமாக பெற்றுக்கொடுக்கும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை.

அப்படியானால் தோல்வி என ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட ஒரு தொழிலை இன்று நாம் எப்படி வெற்றிகரமான ஒன்றாக மாற்றுவது? இரண்டு வழிகள் எனக்கு தென்படுகின்றன. ஒன்று நமது இளைஞர்களுக்கு போதிய வேலை வாய்ப்புகள் இன்று இல்லை. பனை மரம் இன்று லட்சக்கணக்கான இளைஞர்களுக்கு எவ்வித பொருள் முதலீடுமின்றி உடனடி வேலை வாய்ப்பை வழங்க வல்லது. இரண்டாவதாக, பனை சார்ந்த வாழ்க்கை முறை நமது பிற தேவையற்ற நவீன சார்புகளை தவிர்க்கும். அவ்வகையில் மிகப்பெரிய அளவில் நமது செலவினங்களை மிச்சப்படுத்தலாம். மேலும், இன்று பனை சார்ந்த  உணவுகளின் தேவை மிக அதிகமாக இருக்கிறது ஆகவே இத்தொழிலில் இறங்கும் இளைஞர்களுக்கு போதிய வருமானம் கிடைக்கும் என்கிற உத்தரவாதம் இருக்கிறது. கலப்படமில்லா இவ்வித உணவுகள் நமது சமூகத்தின்  ஆரோக்கியத்தையும் மேம்படுத்தும்.   நமது இளைஞர்கள் பனை ஏறுவதை முழுநேர தொழிலாக கூட எடுத்துக்கொள்ளவேண்டாம். வீட்டின் அருகில் நிற்கும் ஓரிரு மரங்களில் ஏறி வீட்டு தேவைக்கென பதநீரோ கள்ளோ இறக்கினால் போதும். தமிழகத்தில் குறிப்பிடத்தகுந்த மாற்றம் நிகழும்.

நாங்கள் பனைத் தொழிலாளர் வளர்ச்சி இயக்க வளாகத்திற்குள் சென்றோம். அலுவலகம் அமைதியுடனிருந்தது. திரு சந்திரபாபு அவர்களை சந்தித்தோம். நான் சேவியர் அவர்களை அறிமுகப்படுத்தினேன்.  சேவியர் அவர்களுக்கு பனை சார்ந்த பொருட்கள் மீதான விருப்பமிருந்ததால் பனைத் தொழிலாளர் வளர்ச்சி இயக்கத்தின்  கைவினை பிரிவு நோக்கி சென்றோம். அங்கே தற்பொழுது பனை ஓலையில் தொப்பி செய்யும் ஒரு சிறு அலகு மட்டும் செயல்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. அங்கிருப்பவர்கள் அனுமதியுடன் சேவியர் சில புகைப்படங்கள் எடுத்துக்கொண்டார். இதன் பொறுப்பாளராக இருக்கும் திருமதி ராணி அவர்களை எனது சிறு பிராயம் முதல் நான் அறிவேன். அவர்கள் தேவையான தொப்பிகளை எடுத்து காண்பித்தார்கள். 

இங்கு செய்யப்படும் தொப்பி வெளிநாட்டு கெளபாய் தொப்பிகளைப் போன்றது. அதற்கான பெரும் சந்தை இருக்கின்றது. கொரோனாவினால் அனைத்தும் முடங்கிவிட்டன என ராணி அக்கா சொன்னார்கள். சிறுவர்கள்  முதல் பெரியவர்கள் வர வைக்கும்படியாக மூன்று அளவுகளிலும், மெக்சிகன் வடிவில் மிக பிரம்மாண்டமான தொப்பிகளும் இங்கே செய்கிறார்கள். தமிழகத்தில் வேறு எங்கும் இல்லாத ஒரு முறைமை இங்கே கைக்கொள்ளப்படுவதை நாம் பார்க்கலாம். ஓலைகளை சன்னமாக வகிர்ந்து சடையாக பின்னிக்கொள்ளுவார்கள். அவைகளை மீட்டர் கணக்கில் வாங்கி சேகரித்து வைத்துக்கொண்டு பின்னர் தையல் எந்திரத்தில் வைத்து தைத்து அழகிய தொப்பியாக மாற்றிவிடுவார்கள். இவ்வித செயல்பாடு என்பது கலை நுணுக்கம் வாய்த்தது அல்ல, ஆனால் சந்தையின் தேவைகளை விரைந்து சந்திக்க இயலும்.

குமரி மாவட்ட மீனவர்களில் பலர் இதனை அணிந்திருப்பதை பார்த்திருக்கிறேன். கடலுக்குள் செல்லும்பொது இவ்வித தொப்பிகள் வெயிலிலிருந்து மீனவர்களை காக்கும் ஒன்றாக இருக்கிறது. கன்னியாகுமரிக்கு வருகை தரும் சுற்றூலா பயணிகள் இதனை அதிகமாக வாங்கிச் செல்லுகிறார்கள். தயாரிக்கும் இடத்தில்  சுமார் 50 ரூபாய்க்கு கிடைக்கும் இவ்வகைத் தொப்பிகள் மிகவும் மலிவானவைகள்.

பனை சார்ந்த பொருட்களின் தேவை இந்த நாட்களில் அதிகரித்திருக்கிறதைக் காண்கிறோம். ஆனால் அவைகள் மிகவும் ஆபத்தானவை என நான் கண்டுகொண்டேன். இன்றைய சந்தை தேவை என்னவாக இருக்கிறது என்றால் வண்ணம் மிக்க பனையோலை பொருட்கள் தான். வெகு சமீபத்தில் தான் உணர்ந்துகொண்டேன். பெரும்பாலான பனைஓலை நுகர்பொருட்கள் என்பவை ஒற்றைமுறை பயன்பாட்டிற்கானது. அழகென காணப்படவேண்டும் ஆகையால் குருத்தோலைகள் கோருவது. ராமநாதபுரம் முதல் தமிழகத்தின்  பிற பகுதிகளில் வெட்டப்படும் பனை மரங்களில் இருந்து தான் இன்று பெரும்பாலான ஓலைகளின் தேவை சந்திக்கப்படுகிறது. இவைகள் எப்படி ஒரு நீடித்த வாழ்வியலை ஏற்படுத்தும்?  நெகிழிக்கு மாற்றாக இங்கே பனை ஓலைகள் முன்வைக்கப்படுவது மிகவும் அதிர்ச்சிகரமானது. ஏனென்றால், பனைஓலையில் வாங்குகின்ற பொருட்களை விசிறிவிடலாம் என்ற எண்ணம் மக்கள் மனதில் எழுந்திருக்கிறது, நெகிழியைப்போல நம்மால் எப்போதும் பனை ஓலைப் பொருட்களை விசிறிக்கொண்டிருக்க இயலாது. அதன் பயன்பாடு எப்போதும் அப்படி இருந்ததில்லை.

பனை சார்ந்த பொருட்களை பனையேறிகள் பயன்படுத்தும் விதத்தைக் குறித்து அறிந்துகொண்டால், நாமெல்லாம் பனை சார்ந்த பொருட்களை புனிதம் மிக்கதாக கருதி அவைகளை பாதுகாப்போம். அவைகளை எவ்விதம் கையாளவேண்டும் எனவும் தேவையின்றி அவைகளை  வீணடிக்கமாட்டோம். நான் அறிந்த பனை ஓலைப்பாய் கலைஞரான தங்கப்பன் அவர்கள் ஒரே பனையோலைப் பாயினை கடந்த 40 ஆண்டுகளாக பயன்படுத்தி வருகிறார். கருங்கல் பகுதியை அடுத்த காட்டுவிளையைச் சார்ந்த பனையேறும் செல்லையா அவர்கள் தான் தயாரித்த வெற்றிலைப் பெட்டியினை ஏழு ஆண்டுகளாக பயன்படுத்திவருகிறார். பதனீர் எடுத்துவரும் குடுவைகளை இரண்டு ஆண்டுகளாவது நீட்டிப்பது பனையேரிகளுக்கு வாடிக்கை. ஆழ்ந்து நோக்குகையில், நமது பாரம்பரிய பொருட்கள் யாவும் நமது அன்றாட பயன்பாட்டில் இணைந்திருப்பதாகவும் சூழியலை மாசு படுத்தாததாகவும் நீடித்து உழைக்கும் தன்மைகொண்டதாகவும் இருந்திருக்கிறது. இப்படி, ஒரு பொருளை பயன்பாட்டு பொருளாக ஆண்டுக்கணக்கில் பயன்படுத்தும் வழக்கம் நம்மிடம் குறைந்து வருகிறது. தமிழகம் இன்று ஆண்டுக்கணக்கில் வைத்து பராமரிக்கும் ஒரே பொருள் முறம் தான். இன்று பிளாஸ்டிக் முறத்தின் வரவால் பனையோலை முறம்  தயாரிப்பவர்களது வாழ்வு மிகப்பெரும் அடியை சந்தித்திருக்கிறது. புதிய தலைமுறையினருக்கு முறத்தினை எப்படி பயன்படுத்தவேண்டும் என தெரியவில்லை. முறம் இல்லா சமையலறை என்கிற அளவிற்கு நவீன வாழ்க்கை மாறிவிட்டது. இவைகள் யாவையும் ஒட்டுமொத்தமாக சீர்தூக்கிப் பார்க்கையில், பனை சார்ந்த கலைஞர்களின் எதிர்காலம் கேள்விக்குறியாகியிருப்பது தெரியும்.

அப்படியானால் இன்று தயாரிக்கப்படும் ஓலைபொருட்களை நிறுத்திவிடவேண்டுமா என்ற கேள்வி எழும்பலாம்? எடுத்தோம் கவிழ்த்தோம் என்று உடனேயே இன்று அப்படி செய்ய இயலாது. அப்படி செய்வது சரியுமாகாது. சற்றே நிதானித்து எதிர்காலத்திற்கான பொருள் என்ன என எண்ணி மக்களின் வாழ்வில் என்றும் இணைத்திருக்கும் பொருட்களை அறிமுகப்படுத்தி பனை பொருட்கள் அன்றாட வாழ்வில் நிலைபெறச் செய்வதே நமது கடமையாகிறது. எனது தொப்பி, திருமறை பை போன்றவைகள் அவற்றையே வலியுறுத்துகின்றன. பனை ஓலையுடன் பனை நார் இணைந்துகொள்ளும்போது அப்பொருள் அமரத்துவம் பெறுகிறது.

சேவியர், தான் எதிர்பார்த்தது போல மார்த்தாண்டம் பனைத் தொழிலாளர் வளர்ச்சி இயக்கம் பிரம்மாண்டமாக இல்லை என்று குறிப்பிட்டார். அது உண்மை தான். செயல்பாட்டளவில் அது குமரி மாவட்டம் மட்டுமல்ல தென் தமிழகத்திலேயே மிகப்பெரிய வீச்சை ஏற்படுத்திய ஒரு நிறுவனம், இன்று அதன் சுவடுகள் மறைந்துபோய்விட்டன.

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

(பனை திருப்பணியில் 25 வருடங்களாக)

ஆரே பால் குடியிருப்பு, மும்பை

malargodson@gmail.com / 9080250653

பனைமுறைக் காலம் 3

ஜனவரி 5, 2021

பிள்ளையார் சுழி

எங்களது பயணத்தில் நாங்கள் இருந்த  பெட்டியிலேயே என்னோடு பணியாற்றும் ஜாண் ராஜாமணி என்ற போதகரும் பயணிக்கிறார் என்பதை வழியில் கண்டுகொண்டோம். போதகர் ராஜாமணி அவர்கள் வசாய் மெதடிஸ்ட் தமிழ் திருச்சபையில் போதகராக பணியாற்றுகிறார்கள். போதகர் ராஜாமணி அவர்களுக்கு பனை மீதான விருப்பம் அதிகம்,  மாத்திரம் அல்ல பனைமரச் சாலை தொடராக எனது வலைப்பூவில் வெளிவந்தபோது அதனை தொடர்ந்து வாசித்து வந்தவர் அவர்.  பயணம் முழுக்க பனை குறித்து உரையாடியபடி வந்தோம்.

போதகர் ராஜாமணியுடன் மித்திரனும் நானும்

மும்பையில் உள்ள வசாய் பகுதியில் ஒரு பழங்கால கோட்டை இருக்கிறது. வசாய் பகுதியினை ப்ரிட்டிஷார் பேசின் (Bessin) என்றுதான் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்கள். ஆகவே இன்றும் கூட வசாய் செல்லும் மும்பை நகர்புற இரயில்கள் V என்ற எழுத்திற்கு பதிலாக  BS என்றே தாங்கி வரும். வசாய் கோட்டை 1509 ஆம் ஆண்டு போர்துகீசியர்கள் மும்பையில் கால் ஊன்றியதை நினைவுறுத்தும் முகமாக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு கோட்டை.  பிற்பாடு மாராத்தியர்கள் இதனை 18ஆம் நூற்றாண்டில் கைப்பற்றினார்கள். அதனைத் தொடர்ந்து பிரிட்டிஷார் இதைனை கையகப்படுத்தினார்கள். கடலை முத்தமிட்டிருக்கும் இந்த கோட்டை இன்று சிதிலமடைந்து காணப்படுகிறது. இந்தகோட்டை தற்போது இந்திய தொல்லியல் துறைக் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறது. வசாய் பகுதியில் பனை மரங்கள் செழித்திருக்கும் என நான் கேவிப்பட்டிருப்பதினாலேயே, அங்கே செல்லவேண்டும் என போதகரிடம் கேட்டுக்கொண்டேன். அவர் எப்போது வேண்டுமானாலும் வாருங்கள் என அழைப்பு விடுத்தார்.\

வசாய் கோட்டையில் பனை

கேரளத்தினூடாக பயணிக்கிறோம் என்பதை இருபுறத்திலும் எங்களைக் கடந்து ஓடிக்கொண்டிருந்த தென்னைகளின் திரட்சி பறைசாற்றின. பனை மரங்கள் தென்னையினூடாக தலைதூக்கி எட்டிப்பார்க்கும் காட்சிகள் ஆங்காங்கே தென்பட்டவண்ணம் இருந்தன. கேரளம், தென்னை மரத்தை தனது பண்பாட்டு அடையாளமாக கொண்டிருப்பதாக கூறுவார்கள். கேர எனும் வார்த்தையே தென்னையைக் குறிப்பிடுவதாக அமைகிறது.  கேரளா என்பது சமீபகாலமாக தென்னை நோக்கி நகர்ந்து வந்த ஒரு நிலபரப்பு என்றே நான் கொள்ளுவேன். போர்துக்கீசியர் வந்தபின்பே தென்னை இங்கு நிலைபெற்றிருக்கும். சுமார் ஒரு நூற்றாண்டிற்கும் முன்பதாக பனை மரம் கேரளாவின் தேவையினை பூர்த்தி செய்த ஒரு மரமாகவே இருந்திருக்கிறது. தென்னை மரம் ஒரு பணப்பயிர் என கண்ணுற்றபோது, அதிக உழைப்பைக்கோரும் பனை மரத்தை பின்னுக்கு தள்ளிவிட்டனர் என்பதுதான் உண்மை. ஆனால், பனை சுயம்புவாக இங்கே முழைத்தெழும்பி நிலைபெற்றிருப்பதைக் காணும்போது, நமது பார்வைகள் சற்றே மாறவேண்டும் என்றே நினைக்கின்றேன்.

கேரளாவில் தென்னை ஓலைகள் வீடுகள் கட்டவும், பனை ஓலைகள் பயன்பாட்டு பொருட்கள் செய்யவும் என துறைசார்ந்து பிரிவுகள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன. இவ்விதமான பிரிவுகள் தாவரங்களின் தேவைகளை கருத்தில் கொண்டு அவைகளை சமூகங்கள் தேவையான விகிதங்களில் பேணிவந்திருக்கிறார்கள் என்பதை குறிப்புணர்த்தும்.  பொதுவாகவே பனையும் தென்னையும் மனிதர்கள் வாழும் பகுதிகளில் மட்டுமே காணப்படும் தாவரங்கள் ஆகும். கடந்த நூற்றாண்டின் பெரும்பகுதி, பனை மரங்களை விட தென்னைகளை பேணும் காலங்களாகவே இருந்திருக்கின்றன. இப்படியான சூழலில், பனை மரங்களை தென்னந்தோப்புகளின் நடுவில் நாம் காணும்போது, அவைகள் தப்பிப்பிழைத்த மரபான தாவரங்கள் என்றே நாம் உணர்ந்துகொள்ளுகிறோம்.

ஒருமுறை கொச்சியில் பணிபுரியும் என் சகோதரி மெர்சியா அவர்கள் அங்குள்ள ஒரு  மேலாண்மை நிறுவனத்தில், பனை சார்ந்து ஒரு கட்டுரை வாசிக்கச்சொல்லி என்னை அழைத்திருந்தார்கள். சர்வதேச அளவிலான அந்த  நிகழ்வின் இறுதி நாளில் ஆலப்புழாவிலுள்ள படகு வீடு ஒன்றில் நாங்கள் கும்பலாக ஏறி பயணித்தோம். தென்னைகள் மட்டுமே சூழ்ந்திருக்கும் அந்த நீர்பரப்பு, விந்தையானது. எப்படி  ஒரு சமூகம் தென்னையை மையப்படுத்துகிறது என்பதோடு பிற தாவரங்கள் எப்படி அவ்விடத்திலிருந்து அழிந்துபோகின்றது என்பதையும் வெளிப்படுத்துவதாக அமைகிறது. இவ்விதமான ஒற்றைத் தாவர பயிரிடுதல் நிகழும்போது அங்கே இருக்கும் வேறு சில மரபான தாவரங்கள் அழிவதை தவிர்க்க இயலாது. எனது பயணத்தில் தென்னைகளுக்கு மத்தியில்  நெடுந்துயர்ந்து வளர்ந்த ஒரு ஒற்றைப் பனையும் அதன் அருகில் ஒரு கோவிலையும் கண்டேன். பார்க்க வண்ணக்கலவைகளுடன் சற்றே தமிழ் சாயலைக் கொண்ட கோவிலாக இருந்தது.

தென்னைகள் பயிரிடப்பட்டிருக்கும் ஒரு பகுதியில் ஒற்றைப்பனைமரம் எப்படி வந்தது? பனை மரத்திற்கான தேவை தான் என்ன? விடை இதுதான், பனை மற்றும் இன்னபிற  தாவரங்கள் இருந்த இடங்களில் இருந்து அவைகள் சிறுக சிறுக அகற்றப்பட்டு மெதுவாக தென்னை குடியேறியிருக்கிறது என்பது தான் உண்மை.

இதனைக் குறித்து என்னோடு பயணித்த ஒரு பேராசிரியரிடம் நான் கேட்டபோது, அவர் பனை மரங்கள் இங்கு வாழ ஏற்றவை அல்ல என்றார். மேலும் அவர், இங்கு மழைப்பொழிவு அதிகமாக இருப்பதால் பதனீர் காய்ச்ச உகந்த இடம் இதுவல்ல என்றார். அவர் கூறுவது உண்மைதான், ஆனால், இவ்வித எண்ணங்கள் பொருளியல் சார்ந்த ஒரு பார்வையை முன்வைக்கிறதேயன்றி, நிலவியல் சார்ந்த உண்மையை வெளிப்படுத்துவது அல்ல. தென்னைகள் கூட, சிறுக சிறுக மக்கள் பெருக்கத்தினூடாக ஏற்பட்டிருக்கவேண்டுமே ஒழிய, உண்மையிலேயே இப்படியான பிரம்மாண்ட தென்னை நிலப்பரப்பு இருந்திருக்க இயலாது.

பனை சார்ந்த நிலப்பரப்பு என்பவை எப்படி இருக்கும் என்ற கேள்விகள் எழும்புவது இயல்பு. நான் மும்பையில் பனை விதைகளை விதைக்கையில், மும்பை என்னும் காட்டினை பாலைவனமாக்கிவிடாதீர்கள் என்ற எச்சரிப்பை ஒருவர் வழங்கினார். இப்படியான எச்சரிப்புகள் எனக்கு புதிதல்ல. தமிழகம் முழுக்கவே பனை விதைப்புகள் முன்னெடுக்கப்பட்டபோதும் ஒரு சில சூழியல் ஆர்வலர்கள் தமிழ்நாட்டை பாலைவனமாக்கிவிடாதீர்கள் எனக் குறிப்பிட்டிருந்தார்கள். குமரி மற்றும் நெல்லை மாவட்டங்களில் எப்படி நீர் நிலைகள் இம்மாவட்டங்களின் சூழியலை மாற்றியமைத்தன என நாம் உணர்ந்துகொள்ள முடியும். மும்பையில் கூட இன்றும் பனை செழித்து வளரும் ஒரு நிலப்பரப்பு மழை பொழியும் ஆறு மாதங்கள் சதுப்புநிலமாகவே காட்சியளிப்பதைப் பார்த்து வியந்துபோனேன். பறைகளுக்கிடையில், கடற்கரை ஓரங்களில் என பனை மரங்கள் தனக்கான இடத்தை  தகவமைத்துக்கொள்ளுவது ஆச்சரியமானது.

தென்னை மரங்கள் மனிதர்களால் பயிரிடப்படவில்லையென்றால், கண்டிப்பாக நீர் நிலைகளால் பரவும் வாய்ப்பு கொண்டவை. ஆனால், பனை மரங்களுக்கு வெறு பல வாய்ப்புகள் கூடவே இருக்கின்றன. மாடுகள், பன்றிகள், எருதுகள், மான்கள், குரங்குகள், நாய்கள், நரிகள், யானைகள் என எண்ணற்ற உயிரினங்கள் பனை விதை பரப்புதலில் இணைந்துகொள்ளுகின்றன. மேலும், வறட்சி காலங்களில் பனை மரம் தப்பி பிழைக்கும் தன்மையுடையது ஆனபடியால் தென்னையை விடவும் தன்னிச்சையாக பலவிடங்களில் பரவியிருக்க வாய்ப்புள்ளது.

“Kerala  – The Land of Palms” என்ற புத்தகம் 1912 ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்டது. அதன் அட்டைப்படம்   பனை மரத்தாலேயே அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. ஆசிரியர் ஹாக்கர் (I H Hacker) கேரளவிலுள்ள கொல்லம் (Quilon) பகுதிக்கு வரும்போது அங்கே காணப்படும் தென்னைமரங்களை சுட்டிக்காட்டி, இதுவே கேரள தனது பெயரை பெற்றுக்கொள்ள காரணமான மரம் என ஒப்புக்கொள்ளுகிறார். தென்னை மரங்கள் கொல்லம் பகுதிகளில் காணப்படுவதாக வரைந்திருக்கும் படத்தில் கூட, பல்வேறு தாவரங்களின் மத்தியில் தான் தென்னைகள் நெடுந்துயர்ந்து வளர்ந்திருக்கின்றன. தனது புத்தகத்தில் தாவரங்களின் இளவரசன் பனை என்றே குறிப்பிடுகிறார்.

Kerala – the Land of Palms

தென்னை நிறைந்த பகுதியாக மட்டுமே இருந்திருந்தால் எப்படி பனை மரங்கள் அன்று முகப்பில் இடம்பெற்றிருக்கும்? விடை இதுதான், பனை சார்ந்த ஒரு வாழ்வு திருவிதாங்கூர் பகுதிகளில் செழித்திருந்தது. லண்டன் மிஷன் சொசைட்டி (London Mission Society) வெளியிட்ட இந்த புத்தகம், அக்காலத்தில் கிறிஸ்தவத்தை தழுவிய பெரும்பாலான நாடார் சமூகத்தை முன்னிறுத்தும்பொருட்டும் இருந்திருக்கலாம்.  ஆனால் தென்னைகள் கூடி இருப்பதை விட பனங்கூடலை காண்பிக்கும் கோட்டோவியங்கள்  அசாத்தியமானவை. தென்னை சார்ந்த வாழ்வியலை விட பனை சார்ந்த வாழ்வியல் இப்புத்தகத்தில் சிறப்பாக வெளிப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.

தென்னைகளின் திரட்சியின் முன்பாக பனைகள் காணாமல் போவதற்கு காரணம் என்ன? திருவிதாங்கூரில் ஏற்பட்ட சாதிய கொடுமைகளும், பனை மரம் சார்ந்த இழி அடையாளங்களும், பனை மரத்தை நினைவிலிருந்து மட்டுமல்ல, நிலப்பரப்பிலிருந்தே நீங்கச்செய்திருக்கும் என்பது தான் உண்மை. மரத்தோடு தொடர்புடையவர்கள் இழிவானவர்களாக கீழானவர்களாக சமூகம் கட்டமத்தபின்பு, அந்த மரமே இழிவானது என்ற கருத்துருவாக்கத்தை நிலைநிறுத்துவது  ஒன்றும் கடினம் அல்ல. ஆகவே நாடார் சமூகமே பனை மரங்களைக் கைவிடத் துவங்கினர். அதற்கு அன்று அவர்கள் மிஷனெறி பணிகள் மூலமாக பெற்ற கல்வி மற்றும் அரசு வேலைவாய்ப்புகள் முக்கிய காரணமாக இருந்திருக்கின்றன என்பதை புத்தகம் குறிப்புணர்த்துகிறது.

திருவிதாங்கூர் பகுதி சாலையோரங்களில் பனைமரங்கள்: Kerala The land of Palms

சுமார் 35 வருடங்களுக்கு முன்பு  மார்த்தாண்டம் பகுதிகளில் பயணிக்கையில் കള്ള് என மலையாளத்தில் எழுதப்பட்டிருக்கும் பெயர்பலகையை  ஆங்காங்கே ஒதுக்குபுறமாக பார்த்திருக்கிறேன்.  தமிழில் கள்ளு என எழுதியிருப்பதால் மலையாளத்திலும் அதையே எழுதியிருக்கிறார்கள் என்றும், என்னால் மலையாளம் வாசிக்க முடியும் என்றும் குதூகலித்திருக்கிறேன். இவைகளுடன் Toddy என ஆங்கில எழுத்துரு இடம் பெற்றிருக்கும். அனைத்து எழுத்துக்களும் கரும்பலகையில் அழகிய வெண்ணிற எழுத்துக்களால் வரையப்பட்டிருக்கும். நான் பார்த்தவரையில் மிக கவர்ச்சிகரமான ஒரு விளம்பரம் அது. இருளில் மின்னும் வெண்மை. நுரைக்கும் கள்ளை காட்சிப்படுத்தும் கரும் பலகை. சீரான எழுத்துக்கள் என அதற்கு ஓர் அழகு இருந்தது. மும்பை வந்த பின்பு தான் Toddy என்ற வார்த்தை இந்தியிலிருந்து ஆங்கிலத்திற்கு, (அல்லது சமஸ்கிருதத்திலிருந்து) சென்றிருக்கிறது என்பதை உணர்ந்து கொண்டேன். “தாட்” என்றால் பனை மரம், பனை மரத்திலிருந்து  கிடைப்பது “தாடி” (Toddy) என்றே இன்றும் வட இந்திய நிலப்பரப்பில் வழங்கப்பட்டு வருகிறது.

இந்த விளம்பரப்பலகையின் அருகில் ஒரு தென்னையோலை கீற்று கொட்டகை அமைக்கப்பட்டிருக்கும். அங்கே தான் கள் விற்பனை நடக்கும். உள்ளே எப்படி இருக்கும் என தெரியாது. எனது 11 வயது வரை இவ்வித காட்சிகளை நான் கண்டிருக்கிறேன். பின்னர், மார்த்தாண்டம் காவல் நிலையம் கள்ளினை கைப்பற்றி வடக்குத்தெருவிலுள்ள ஓடைகளில் கவிழ்த்துவிடுவது வாடிக்கையாக இருந்தது. இப்போது யோசித்துப் பார்க்கையில் மதுவிலக்கு போலீசார் எவ்விதம் தங்கள் கடமையை ஆற்றி இருக்கிறார்கள் என இறும்பூதெய்தாமால் இருக்கவியலவில்லை.

கேரளம் என்பது கள்ளிற்கான பூமி.  இன்றும் கள்ளை கொண்டாடும் சமூகம், அங்கே உயிர்ப்புடன் இருக்கின்றனர். பனங்கள் கிடைக்குமோ இல்லையோ தென்னங்கள் கண்டிப்பாக கிடைக்கும். நான் இதுவரை கேரளத்திலோ அல்லது  குமரி மாவட்டத்திலோ தென்னங்கள் பருகியது இல்லை. ஆனால் பெங்களூருவிலும் பாண்டிச்சேரியிலும் தென்னங்கள் பருகியிருக்கிறேன்.  முதன் முதலாக 1997 ஆம் ஆண்டு வாக்கில் குமரி மாவட்டதிலுள்ள தெரிசனங்கோப்பு என்ற பகுதியில் கள் கிடைக்கும் என்று சொன்னதால் தனியாக சென்றேன். அங்கிருந்த ஒரு குளத்தைத் தாண்டி  நடந்து சென்றபோது ஒரு பழைமையான கோவில் வந்தது. அதையும் கடந்து குளக்கரையில் இருந்த ஒரு தோப்பிற்குள் சென்று கள் பருகியது மறக்கவியலா அனுபவம். சற்றே புளிப்புடன் இருந்தாலும், கள்ளை சுவைத்துவிட்டேன் என்பதே ஆகப்பெரும் வெற்றியாக இருந்தது. போலீசார் தொந்தரவு குறித்து அப்போது அவர் கூறியிருந்தாலும் மீண்டும் 2000ஆம் ஆண்டு அங்கே சென்றேன். 

2004 ஆம் ஆண்டு நான் மார்த்தாண்டம் பனைத் தொழிலாளர் வளர்ச்சி இயக்கத்தில் நான் பணியாற்றிய போது அவர்களின் பழைய போராட்ட வரலாறுகளைத் தேடிக்கொண்டிருந்தேன். அப்போது, “கள்ளு கடைகளுக்கு பதனீர் கொடா போராட்டம்” நடத்திய குறிப்பு கிடைத்தது. அங்கு பணியாற்றியவர்களிடம் விசாரித்தபோது, கள்ளுக்கடைகள் எப்படி பனையேரிகளை சுரண்டி தழைத்தன என்கிற உண்மை வெளியானது. பனையேரிகளிடமிருந்து பதனீராகவே கள்ளுக்கடையினர் வாங்குவார்கள். பின்னர் எப்படி காய்ச்சிய பாலை ஆறவைத்து அதில் தயிர் ஊற்றி உறை வைப்பார்களோ அது போலவே, பதனீரிலுள்ள சுண்ணாம்பை அகற்றிவிட்டு, தனி பதனீரை தெளித்தெடுத்து அதில் கள்ளை ஊற்றி வைப்பார்கள். சரியான பருவத்தில் இதனை கள்ளாக விற்பனை செய்வார்கள். மேலும் போதை ஏறுவதற்காக சில இயற்கை மற்றும் செயற்கை சேர்மானங்களையும் இடுவார்கள்.  எழுத்தாளர் பொன்னீலன் அவர்களை நான் சந்தித்தபோது, “கள்ளுக்கு எப்போ போதை வருகிறது?…. அது கடைக்கு வரும்போது தான்” என்று சொன்ன கூற்றின் உண்மை பின்னணியம் இதுதான். இவ்விதமான கள்ளுக்கடைகள் தனி முதலாளிகளையே ஊக்குவிக்கின்றது. ஆகவே தங்கள் முழு முதல் உரிமையினை மீட்டெடுக்கும் பனையேறிகளின் ஒரு உணர்ச்சிகர போராட்ட வடிவமாகவே “கள்ளு கடைகளுக்கு பதனீர் கொடா போராட்டம்” இருத்ததாக நான் புரிந்துகொள்ளுகிறேன். இப்போதும் கூட கள்ளு என்பது கடைக்கு வரவேண்டாம் பனையேறிகளே கள்ளினை விற்பனை செய்யட்டும் என்னும் நிலைப்பாடே சரியாக இருக்கும்.

மார்த்தாண்டம் பனைத் தொழிலாளர் வளர்ச்சி இயக்கம் 1985 ஆம் ஆண்டு நாகர்கோவிலில் மிகப்பெரிய மாநாடு ஒன்றை நடத்தினார்கள். சுமார் 15 ஆயிரம் பனையேறிகள் கலந்துகொண்ட அந்த மாநாடு, தமிழகத்தையே அசைத்தது. இதனைத் தொடர்ந்து தான் 01.01.1987 ஆம் ஆண்டு கள் தடைக்கான அறிவிப்பு தமிழக அரசால் வெளியிடப்படுகிறது கவனத்திற்குரியது. பனைத் தொழிலாளிகள் ஒன்றுபட்டால் அவர்களது கோரிக்கைகள் வலுப்பெறும் எனவே கள்ளுக்கடைக்கு தடை போட்டால் ஒரேயடியாக பனை தொழிலுக்கு மூடுவிழா நடத்திவிடலாம் என்ற எண்ணமாக இருந்திருக்கும்.  அது உண்மைதான் என சமீபகாலத்தில் உணர்ந்துகொண்டேன். தமிழகம் முழுவதும் 12 லெட்சம் பனை தொழிலாளர்கள் இருந்து வந்த சூழல் கள் தடைக்குப் பின் மாறியது. கள் தடை அறிவித்தவுடனேயே  10 லெட்சம் பனையேறிகள் தங்கள் வாழ்வாதாரத்தை இழந்தனர் என சுதேசி இயக்கத்தைச் சார்ந்த திரு. குமரி நம்பி அவர்கள் பகிர்ந்துகொண்டார்கள்.

இச்சூழலில் தான் தமிழகத்தில் கள் சார்ந்த ஒரு சலனத்தை ஏற்படுத்தவேண்டும் என்று எண்ணி இப்பயணத்தை நிகழ்த்த உறுதிபூண்டேன். ஆனால் ஒருபோதும் இவைகளை எழுத்துருவாக்கவேண்டும் என நான் நினைக்கவில்லை. அதற்கு காரணம் கள்ளை முதன்மைப்படுத்தி ஒரு போதகர் எழுதுவதை திருச்சபை ஏற்றுக்கொள்ளாது.  நான் அறிந்த பல கிறிஸ்தவர்களும் கள் சார்ந்து ஒரு புரிதலற்ற நிலையினையேக் கொண்டுள்ளார்கள். கிறிஸ்தவ மிஷனெறிகள் பலரும் கள்ளிற்கு எதிரான நிலைப்பாட்டையே எடுத்திருந்தனர். கிறிஸ்தவ கிராமங்களிலிருந்து கள் இறக்குகிறவர்கள் அப்புறப்படுத்தப்பட்டதாக குமரி மாவட்ட நெய்யூர் பகுதியைச் சார்ந்த குறிப்பு காணப்படுகிறது. அதற்கு காரணம் உண்டு.

பனை மரத்திலிருந்து கிடைக்கும் கள்ளில் போதை இல்லையா? எப்படி ஒரு போதகர் கள்ளைக் குறித்து எவ்வித அருவருப்புமின்றி பேசமுடியும்? திருமறை குடிபோதையை எதிர்க்கிறதே என பலவிதமான எண்ணங்களுடன் நண்பர்கள் இருக்கலாம். ஆனால் கள் எனும் பானத்தை குடிக்கு நிகரென பேசுவது தற்கால சூழலில் நகைப்புக்குரியதாகவே இருக்கும்.  ஆகவே ஒரு முழுமையான பின்னணியத்தில் இவைகளை வைத்துப் பார்ப்பது மிகவும் தேவை.

1999 ஆம் ஆண்டு நான் பெங்களூர் ஐக்கிய இறையியல் கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டிருந்த போது, அங்கு மாதத்திற்கு ஒருமுறை நற்கருணை வழிபாடு நிகழும். குமரி மாவட்டத்தில் வழங்கும் நற்கருணை திராட்சை ரசத்திற்கும், ஐக்கிய இறையியல் கல்லூரியில் வழங்கிய திராட்சை ரசத்திற்கும் பெரிய வேறுபாடு இருந்ததைக் அப்போது தான் கண்டுகொண்டேன். குமரி மாவட்ட சி எஸ் ஐ திருச்சபைகளில் வழங்கப்படும் திராட்சை ரசம் என்பது உண்மையிலேயே திராட்சை ரசம் கிடையாது. அது சில மணமூட்டிகளும் சர்க்கரையும் சேர்த்து செய்யப்பட்ட ஒரு செயற்கை பானம் மட்டுமே. அதனுடன் தண்ணீர் சேர்த்தே நற்கருணை ஆராதனையில் பருக கொடுப்பார்கள். ஆனால் பெங்களூர் ஐக்கிய இறையியல் கல்லூரியில் வழங்கப்படும் திராட்சை ரசமானது வீட்டில் தயாரிக்கப்பட்ட வைன் (Home made wine) ஆகும். திராட்சைப் பழங்களும் இன்ன பிற சேர்மானங்களும் இணைத்து செய்யப்படும் பானத்தையே எங்களுக்கு கொடுப்பார்கள். இந்தபானத்தில் இருக்கும் ஆல்கஹால் தான் இதனைக் கெட்டுபோகாமல் வைத்திருக்க உதவுகிறது. பெங்களூரில் இருக்கையில் நான் சென்ற தூய மாற்கு (St Mark’s Cathedral) ஆலயத்திலும் இவ்விதமான திராட்சை பழங்களை பிழிந்தெடுத்த சாறு தான் நற்கருணையில் வழங்குவார்கள்.

குமரி மாவட்டத்தில் செயற்கை மணமூட்டிகள் நிறமூட்டிகளைக் கொண்டு வழங்கப்படும் பானமும், பெங்களூரில் வழங்கிய திராட்சை ரசம் என்றாலும், வழங்கப்படும் நோக்கம் ஒன்றுதான். இரண்டு பானங்களும் இயேசுவின் அருட்கொடையாம் சிலுவைப்பாடுகளை நினைவுறுத்தும் ஒன்றே. அது கிறிஸ்துவின் இரத்தத்தில் நாம் பங்குகொள்ளுகிறோம் என்னும் பேருண்மையின் அடையாளம் மட்டுமே. ரசத்தின் உள்ளடக்கம் என்பது இங்கு அப்பகுதி மக்களின் பாரம்பரியத்தை மட்டுமே தாங்கி நிற்பதாக அமைகிறது என்றே கொள்ளவேண்டும்.  அவ்வகையில் சுண்ணாம்பு தடவிய பதனீரோ அல்லது கள்ளோ பனையேறியின் உழைப்பின் அடையாளமாகத்தான் பார்க்கப்படவேண்டும். வேறு வகைகளில் பார்க்கப்படுவது பார்பவரின் பார்வைக் குறைபாட்டையே எடுத்தியம்பும்.

திருமறையில் இயேசு அருந்திய திராட்சை ரசம் எப்படிப்பட்டது என்று விவாதங்கள் வரலாற்றில் அப்போதே எழுந்திருக்கின்றன.   “எப்படியெனில், யோவான் போஜனபானம்பண்ணாதவனாய் வந்தான்; அதற்கு அவர்கள்: அவன் பிசாசு பிடித்திருக்கிறவன் என்றார்கள். மனுஷகுமாரன் போஜனம்பண்ணுகிறவராய் வந்தார்; அதற்கு அவர்கள்: இதோ, போஜனப்பிரியனும் மதுபானப்பிரியனுமான மனுஷன், ஆயக்காரருக்கும் பாவிகளுக்கும் சிநேகிதன் என்கிறார்கள். ஆனாலும் ஞானமானது அதன் பிள்ளைகளால் நீதியுள்ளதென்று ஒப்புக்கொள்ளப்படும் என்றார்”.  (மத்தேயு 11: 18 – 19) இந்த வசனம் “நீதி” என ஒப்புக்கொள்ளப்படும் என்ற இடத்தில் நிறைவடைகிறது கவனத்திற்குட்படுத்தவேண்டியது ஆகும்.  அதுவே ஞானம்.

நன்றி: இணையதளம்

இன்று கள் என்பது கண்டிப்பாக போதை வஸ்து அல்ல. அது போதைக்கு எதிரான ஒன்றாகவே எழுந்து நிற்கின்றது. இன்றைய தமிழக அரசு வழங்கும் வெளிநாட்டு மதுபானங்கள் என்பவை உடலையும், உள்ளத்தையும், குடும்பங்களையும் அழிப்பவை. ஆனால் பனங்கள் என்பது குடும்பங்களை வாழ வைப்பவை. அது ஒரு விடுதலையின் அடையாளம். காலம் காலமாக தங்கள் முன்னோர்  புழங்கிய தளங்களில் பனையேறிகள் தங்கு தடையின்றி பயணிக்கும் அனுமதி சீட்டு.

கள் இறக்க அனுமதி இருந்தாலே பனை சார்ந்த பிற தொழில்கள் செழிக்க இயலும். பலர் என்னிடம் கள் என்பது ஒரு போதைப்பொருள் தான். அவைகள் தமிழகத்தில் விற்பனை செய்யக்கூடாது எனவும், ஏன் கள் விற்பனையை நீங்கள் ஊக்குவிக்கின்றீர்கள் பதனீர் எடுப்பதை ஊக்கப்படுத்தினால் அவர்களுக்கு எந்த வகையிலும் வருமானம் குறைவுபடாதே? இவ்விதமான தீய காரியங்களுக்கு ஏன் உடன்படுகிறீர்கள் என கேள்விகளை முன் வைப்பார்கள். நான் மறு உத்தரவாக அவர்களைக் கேட்பதெல்லாம், நீங்கள் பனை ஏறுவீர்களா? என்பதைத்தான். பனை ஏறாதவர்கள் பனையேறிகளுக்கு எது தேவை என நிர்ணயிக்க இயலாது. பனை ஏறுகிற எவருமே கள்ளிற்கு எதிரான நிலைப்பாடு எடுத்து நான் பார்த்ததில்லை. கள் குடிக்காமல் பனையேறிகள் இருந்திருக்கலாம் ஆனால், ஒருபோதும், பனை சார்ந்து இயங்கும் மக்கள் கள் தடை வேண்டும் என சொல்லமாட்டார்கள். கள்ளில் இருக்கும் மருத்துவ குணங்கள் அப்படிப்பட்டவைகள். குறிப்பாக கோடை கால வெம்மையிலிருந்து மக்களைக் காக்கும் அருமருந்து கள். ஆகவே கள்ளிற்கு எதிரான நிலைப்பாடு என்பது, பனையேறிகளைப் புரிந்து கொள்ளாமை தான்.

முந்தைய பயணம்போல் நான் எனது இருசக்கரவாகனத்தை இப்பயணத்தில் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. எனது இருசக்கர வாகனம் இல்லாத கலவையான ஒரு பயணம் இது. இவ்விதமான கலவையான ஒரு பயணத்தை எப்படி ஒருங்கிணைத்து எழுதுவது என்ற எண்ணம் என் மனதின் அடியாளத்தில் இருந்துகொண்டிருந்தது.

இச்சூழலில் தான் நண்பர் ஷாகுல் திருவனந்தபுரத்திலுள்ள நண்பர் சுப்பிரமணியின் தொடர்பு எண்னைக் கொடுத்தார். நண்பர் சுப்பிரமணி உளவுத்துறையில் பணியாற்றியவர். அதற்கான கல்வியினை கற்கும்படியாக பல நாடுகளுக்கு பயணித்தவர். இலக்கிய வாசிப்பில் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டவர். அண்ணன் ஜெயமோகன் அவர்கள் மூலமாக எனது பயணக்கட்டுரையினைக் குறித்து கேள்விப்பட்டு, பின்னர் சாகுல் அவர்களின் கடையிலிருந்து எனது புத்தகத்தை  வாங்கி வாசித்திருக்கிறார்.  எனது பனைமரச்சாலையினை வாசித்துவிட்டு என்மீது தனிப்பிரியம் கொண்டு என்னைப் பார்க்கவேண்டும் எனக் கேட்டுக்கொண்டார். எப்படியும் திருவனத்தபுரத்தைக் கடந்து செல்வதினாலேயே நான் அவருக்கு  படங்களை எடுத்துச் செல்லவும் அவரை சந்திக்கவும் உறுதி கூறினேன். எனது பயணத்தின் துவக்கம் முதல் என்னோடு தொடர்பில் இருந்தார். திருவனத்தபுரத்திலிருந்து தேவிகோடு செல்வதற்கு உதவி வேண்டுமென்றால் தாம் உதவி செய்வதாகவும் கூறியிருந்தார். என்ன உதவி தேவையென்றாலும் தயங்காமல் கேளுங்கள் என்றார்.

நான் திருவனந்தபுரம் வருகிறேன் என அறிந்தபோது எனது மூத்த சகோதரி மெர்சியா அவர்கள் என்னை வந்து பார்த்துவிட்டு செல் என்றார்கள். அக்கா சர்வதேச பொருளாதாரத்தில் முனைவர் பட்டம் பெற்றவர். அவர்கள் திருவனந்தபுரத்தில் தான் இருக்கிறார்கள் என எண்ணினோம் ஆனால் அவர்கள் நெடுமங்காடு செல்லும் வழியில் சுமார் 25 கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருப்பதாக விலாசத்தைப் பார்த்து சுப்பிரமணி கூறினார்.

திருவனந்தபுரம் வந்து இறங்கியதும் அனைவரும் வரிசையாக நிற்கவைக்கப்பட்டோம். சுமார் ஒரு மணி நேரம் நின்றுகொண்டிருந்தோம். இரயிலில் இருந்து இறங்கிய பயணிகளைத் தவிர வேறு எவரும் அங்கு இல்லை. எங்களுக்கு அனுமதி சீட்டு வழங்கும் நபர்கள் மட்டுமே அங்கிருந்தார்கள். தொற்று நோய்க்கான எவ்வித ஆய்வும் மேற்கொள்ளப்படவில்லை. பயண சீட்டைச் சரிபார்த்து எங்கே செல்லவேண்டும் என்றும், ஆவணங்களை சரிபார்த்து விலாசத்தை வாங்கிகொண்டு விட்டுவிட்டார்கள். ஒருவழியாக அனைத்து முறைமைகளும் முடிந்து வெளியே வருவதற்கு கிட்டதட்ட ஒரு மணி நேரத்திற்கும் மேல் ஆகிவிட்டது. பிள்ளைகள் துவண்டுபோனார்கள்.

இரயில் நிலையத்தை விட்டு வெளியே வந்தபோது  ஜாஸ்மினுடைய தம்பி ஜஸ்டின் வந்து காத்திருந்தார். போதகர் ஜாண் ராஜாமணி அவர்களும் எங்களுடன் வீட்டிற்கே வருவதாக கூறியிருந்தார். நாங்கள் பெட்டிகளை வண்டியில் அடுக்கிக்கொண்டிருக்கும்போது நண்பர் சுப்பிரமணி அவரது காரிலேயே வந்து சேர்த்துவிட்டார். அடையாளம் கண்டதும், காரிலிருந்து மிகவும் உயரமான நல்ல உடல்வாகும்கொண்ட ஒரு நபர் இறங்கி என்னை நோக்கி வந்தார். நான் என்ன என எண்ணுமுன்பே எனது காலில் விழுந்தார். பையன் ஜனா தான் ஆசீர்வாதம் பண்ணுங்க என்று சுப்பிரமணி சொன்னார். ‘கர்த்தர் உன்னை ஆசீர்வதிப்பாராக” என்று சொன்னேன்.

எனது குடும்பத்தினர் மற்றும் போதகர் ராஜாமணி ஆகியோரை ஜஸ்டின் காரில் ஏறச்சொல்லிவிட்டு, நான் நண்பர் சுப்பிரமணி அவர்கள் காரில் ஏறிக்கொண்டேன். உடனேயே கொண்டு வந்த படங்கள் மறந்துவிடக்கூடாது என எண்ணி, அவரிடம் கொடுத்தேன். பசிக்கிறது எங்காவது நிறுத்துங்கள் என்றேன். எங்கள் கார் முன்னால் வழிகாட்டியபடி செல்ல குடும்பத்தினர் எங்களைத் தொடர்ந்தனர். திருவனத்தபுரம்  கிட்டத்தட்ட அடைபட்டுக்கிடந்தது. உணவு தேடியபடி சென்றோம். ரோட்டோரம் ஒரு கேரவனைக்கண்டு நிறுத்தி, சுட சுட கேரள கல் தோசை, ஆறென பெருக்கெடுத்தோடும் சுவையான தேங்காய்ச் சட்னி மற்றும் பீஃப் சாப்பிட்டோம்.

சுப்பிரமணி, சொல்லியிருந்தால் கண்டிப்பாக வீட்டில் உணவு தயாரித்திருப்பேன் என்றார்கள். அக்கா பணியாற்றும் இடத்திலும் உணவு தயாரிக்க இயலாத சூழ்நிலை. அக்கா இருக்குமிடம் நோக்கி செல்லும் வழியில் எங்கும் பேசிக்கொண்டே சென்றோம். அக்காவை பார்த்தபோது மகிழ்ந்துபோனோம். அக்கா அவர்கள் இருக்கும் இடத்தைக் சுற்றிகாட்டினார்கள். கத்தோலிக்க குருமார் நடத்தும் அந்த கல்லூரி மிகவும் அழகிய சூழலில் அமைக்கப்பட்டிருந்ததை அந்த இரவிலும் கண்டுகொண்டோம்.

இடமிருந்து வலம்: ஜாஸ்மின், அக்கா, ஆரோன், நான், போதகர் ராஜாமணி, மித்திரன், சுப்பிரமணி, ஜனா

எங்கள் சுருக்க பயணத்தில்  நான் கண்டுகொண்டது இதுதான். சுப்பிரமணியிடம் ஒரு வேகம் இருந்தது, அன்பு கூறுவதில் ஆகட்டும், பேச்சில் ஆகட்டும், வாகனம் ஓட்டுவதில் ஆகட்டும், நிறுத்தவியலா ஒரு கரைபுரண்டோடும் தன்மை உண்டு. நான் மிகவு ரசிக்கும் ஒரு வேகம் அது. அவர் ஒரு பிள்ளை சமூகத்தை சார்த்தவர். பிள்ளை சமூகத்தினரிடையே பனை சார்ந்து காணப்படும்  தொடர்புகளை எனக்கு விவரித்தபடி வந்தார். அது எனக்கு மாபெரும் திறப்பு.  பெரும்பாலான சடங்குகள் நமது சாதிக்குள்ளேயோ அல்லது சமயத்திற்குள்ளேயோ இருப்பதால், நம்மால் ஒருபோதும் பிற சாதியினர் எவ்விதம் தங்கள் சடங்குகளைச் செய்கின்றனர் என உணர முடியாது, பார்க்கவும் வழியில்லை. அன்று மட்டும் என்னிடம் பலமுறை கூறியபடி வந்தார், “நீங்கள் இந்த பயணத்தை ஒரு கட்டுரைத் தொகுப்பாக போடவேண்டும் என்று”. என்னால் இயலுமா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆனாலும் முயன்று பார்க்கலாம் என வாக்களித்தேன். இப்புத்தகம் வடிவம்பெறுமென்றால் அதற்கான “பிள்ளை”யார்சுழி சுப்பிரமணி தான்.

நாங்கள் பிரியும் வேளை வந்தபோது, எனது கரத்தில் ரு2500/- கொடுத்தார். நான் இருக்கட்டும் வேண்டாம் எனக் கூறினேன். உங்கள் பயணம் சார்ந்த முன்னெடுப்புகளுக்கு வைத்துக்கொள்ளுங்கள் என்றார். அதனை ஒரு வாழ்த்தாக பெற்றுக்கொண்டேன். பயணம் குறித்து எழுதுவது மட்டுமல்ல பயணம் செய்வதே இப்போது தவிர்க்க இயலாத ஒன்றாக மாறிவிட்டது.

நான் அவர்களிடம் விடைபெற்று காரில் ஏறியவுடன், போதகர் என்னிடம் கூறினார்” திருச்சபையில் கூட இத்துணை அன்பானவர்களை காண்பது அரிது என்றார்” ஆம். நான் மட்டுமல்ல சுப்பிரமணியுடன் பழகியவர்கள் கண்டிப்பாக இதனை உணர்ந்துகொள்ளுவார்கள்.

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

(பனை திருப்பணியில் 25 வருடங்களாக)

ஆரே பால் குடியிருப்பு, மும்பை

malargodson@gmail.com / 9080250653

பனைமுறைக் காலம் 2

திசெம்பர் 21, 2020

பனை இரயில்

இரயில் காலை 9.30 மணிக்கு புறப்பட இருந்தாலும் சீக்கிரமாக வந்துவிட்டோம்.  இரயில் சுத்தமாகவும் அமைதியாகவும் இருந்தது. இரயிலுக்குள் ஏறிய பின்பு தான் காலை உணவு. உணவுகளை எடுத்து வந்த பெரிய ஓலை பை ஜாஸ்மின் செய்தது.  இளவரசி கற்றுக்கொடுக்க ஜாஸ்மின் மட்டுமல்ல திருச்சபையின் பல குழந்தைகள் பனையோலைப் பொருட்களை செய்து பழகினர். இவ்விதமான பின்னல்கள் பொறுமையாக செய்யவேண்டியது ஆகும். ஒரே விதமான பின்னல்களை மீண்டும் மீண்டும் செய்வது பெருமளவில் சலிப்பூட்டக்கூடியதாக இருந்தாலும், நுணுக்கங்களை தேடி கண்டடைவோருக்கு, அதில் கூடி வரும் நேர்த்தி அளிக்கும் பரவசம் அளவில்லாதது. இளவரசி அவ்வகையில் திறன்மிக்கவளும் பொறுமைசாலியும் கூட. பனை ஓலையை தொடமாட்டேன் என்ற ஜாஸ்மின், மெல்ல ஓலையின் பால் தனது கவனத்தை திரும்பியதற்கு இளவரசியின் பயிற்றுவிக்கும் திறன் ஒரு முக்கிய காரணம்.

ஜாஸ்மின் செய்த பனையோலைப் பை

இரயிலில் அமர்ந்தவுடன் எனது தலையிலிருந்த தொப்பியைக் கழற்றி அங்கிருந்த கொக்கியில் தொங்க விட்டேன். உணவு கூடைகளை ஓரிடத்தில் வைத்தேன். நான் எங்கும் எடுத்துச் செல்லும் பனை ஓலையால் செய்யப்பட்ட திருமறை பையினையும் தொங்கவிட்டேன். ஒவ்வொன்றும் அதற்கான இடத்தைப் பெற்றபோது அழகாகவே இருந்தன.  இவ்விதமாக அடுக்கியபோது ஏன் இந்திய அளவில் பனை ஓலைகளாலான பொருட்களை சேகரித்து அவைகளை ஒரு இரயில்  கண்காட்சியாக வைக்கக்கூடாது என்ற எண்ணம் எனக்குள் ஏற்பட்டது. எவரோ வைப்பது என்ன நானே எனக்கான இரயில் கண்காட்சியை அமைக்கிறேன் என்று எண்ணியபடி என்னிடமிருந்த ஓலைப் பொருட்களை இரயிலில் ஆங்காங்கே வைத்து நிறைவு கொண்டேன்.

உணவுபொருட்களை எடுத்துச் சென்ற பை

இளவரசி எனக்கு செய்து கொடுத்திருந்த தொப்பி மிக அழகானது. முதன் முறையாக நான் அதனை கண்டபோது வாரி அனைத்துக்கொண்டேன். அது எனது வாழ்வின் அங்கமாகிப்போகும் என அப்போது நான் சற்றும் நினைத்திருக்கவில்லை. முகம்மது என்னை பல கோணங்களில் இந்த தொப்பியுடன் புகைப்படம் எடுத்திருக்கிறான். அதில் ஒன்றை நான் முகநூலில் பகிர்ந்தபோது எனது சித்தப்பா “வேடிக்கையாக இருக்கிறது” என்று பதிவிட்டார்கள். எனக்கு இரத்தம் தேவையில்லாமல் கொதித்தாலும் அவரை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. எனது தொப்பியை குமரி மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு சாதாரண மனிதர் பார்த்தால் இது என்ன “கடவத்தை கமத்தி வெச்சிருக்கு” என்றே ஏளனமாக சொல்லி கடந்து செல்வார்கள். பார்ப்பதற்கு அகலமான பின்னல்களால் செய்யப்பட்டிருக்கும் இந்த எளிய தொப்பி குறித்த பின்னணியத்தை ஒருவர் அறிந்தால் அதன் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்துகொள்ள முடியும்.

பலர் கலந்துகொண்ட பனை ஓலைப் பயிற்சியில் இளவரசி இரண்டாம் நாள் தான் கலந்துகொண்டாள். ஆறு நாள் நடைபெற்ற அந்த பயிற்சியில், பிறரை விட சிறப்பாக கற்று தேறினாள். ஓலையின் மீது அவளுக்கு ஒரு தனி ஈடுபாடு வந்தமைந்தது. பனை ஓலை அவளை தன்னுள் இழுத்துக்கொண்டதா இல்லை, திறமையே உருவான அவள் பனை ஓலையில் தனது கலை வாழ்வைக் கண்டடைந்தாளோ தெரியவில்லை. சொந்தமாக தனக்கென ஒரு செல்பேசி இல்லாதவள், தனது தந்தை வீட்டிற்கு வரும் வரை காத்திருந்து  அவரது செல்பேசியை வாங்கி, அதில் காணப்படும் பல்வேறு பனையோலை பொருட்களை பிரதியெடுக்க ஆரம்பித்தாள்.

அப்படித்தான் ஒருநாள் அழகிய காலணி ஒன்றைச் செய்து காண்பித்தாள். மிகவும் அழகாக இருந்த அந்த காலணி எனக்கு பிடித்துப்போயிற்று. பனையோலையிலேயும் பனம் பத்தையிலேயும் காலணி போட்டு செல்லவேண்டும் என்பது எனது வெகுநாளைய விருப்பம். முற்காலங்களில் பனை ஓலையிலேயே எளிய மனிதர்கள் காலணிகளை செய்து புழங்கியிருக்கிறார்கள். சுமார் 40 வருடங்களுக்கு முன்பு கூட எனது சகோதரி அவ்விதமான காலணிகளை மார்த்தண்டம் சந்தைக்கு பொருட்களை சுமந்துவரும் எளிய மனிதர்கள் போட்டிருப்பதை தான் பார்த்ததாக நினைவுகூர்ந்திருக்கிறார்கள். இவ்வித காலணிகள் நிமிடத்தில் செய்யகூடியது. ஒருநாள் பயணத்திற்கானது. அது போலவே முட்காடுகளில் இருந்து தங்கள் கால்களைப் பாதுகாக்க பனையேறிகள் இவ்விதமான பனை ஓலை செருப்பு செய்வது குறித்து கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். நாங்கள் குமரி மாவட்டத்திலுள்ள மிடாலக்காடு என்ற பகுதியில் தங்கியிருக்கையில், எங்கள் வீட்டின் அருகில் அருணாச்சலம் எனும் பெரியவர் எனக்கு அவ்விதமான ஒரு செருப்பை செய்து கொடுத்தார். அந்த செருப்பை போட்டுக்கொண்டு நாகர்கோவில் வரை போய் வந்தேன். அதைக் குறித்து இந்துவில் நான் எழுதியபோது, தனது மருத்துவமனைக்கு வரும் நோயாளிகளுக்கு இவ்வித செருப்பு கிடைக்குமா என்று ஒரு சித்த மருத்துவர் என்னை தொடர்புகொண்டு கேட்டார். நமது வாழ்க்கையில் நாம் இழந்தைவகளுள் அனேகம் நமது வறட்டு கவுரவத்தால் தான். பிறர் நம்மைக்குறித்து  என்ன நினைப்பார்களோ என்கிற தாழ்வு மனப்பான்மையால் இழந்தைவைகள் அதிகம். பனை சார்ந்த பொருட்கள், நமக்கு அதிக செலவு வைக்காதவைகள். சூழியலை மாசு படுத்தாதவைகள். ஒருவகையில், பனை சார்ந்த பொருட்களை நாம் தொடர்ந்து பயன்படுத்தியிருந்தால், அதன் மூலமாக  தோல் பதனிடும் ஆலைகளின் பெருக்கத்தை வெகுவாக குறைத்திருக்கலாம். நமது நிலம் கெட்டுப்போயிருக்காது. எண்ணற்றோர், வேலைவாய்ப்பு பெற்றிருப்பார்கள்.

பாரம்பரியமாக இங்கே தயாரிக்கப்பட்ட பனையோலை  செருப்பிற்கும் இளவரசி தயாரித்த செருப்பிற்கும் பெருத்த வித்தியாசம் உண்டு. தென் தமிழகத்தைப் பொறுத்த அளவில் ஓலைகள் பாய்போல சமதளமாக பின்னப்பட்டு பனை நார் கொண்டு வார் அமைக்கப்பட்டிருக்கும். இளவரசி செய்ததோ படகு போன்ற ஓர் வடிவம். தனியாக வார் தேவைப்படாமல் கால்களை பின்னல்களுக்குள் நுழைக்கும் ஒரு அமைப்பு. நாம் தற்காலங்களில் அணியும் கட் ஷூவை ஒத்திருந்தது. ஆகவே இது ஒரு இந்திய தயாரிப்பு போல் இல்லாதத்தால், எங்கிருந்து இதனைக் கற்றாய் எனக் கேட்டேன். அதற்கு அவள் ஒரு ருஷ்ய இணையதளத்தை காண்பித்தாள். அரண்டுபோனேன். அப்படியே ஓலைகளில் பின்னப்பட்ட அழகிய காலணிகள் செய்யப்பட்டிருப்பதைப் அந்த தளத்தில் பார்த்தேன். நம்பவே முடியவில்லை! ருஷ்யாவில் எப்படி ஓலைகள் கிடைக்கும்? ஆகவே எந்த இயற்கைப் பொருளைக் கொண்டு அதனை தயாரித்திருக்கிறார்கள் என தேட ஆரம்பித்தேன். 

ஐரோப்பாவின் வடக்கு பகுதிகளில் பாஸ்ட் (Bast) வகை காலணிகள் தயாரிக்கப்பட்டுவந்தன. இவைகள் டிலியா (Tilia) வகை மரங்களின் பட்டைகளிலிருந்து தயாரிக்கப்படுகிறது. மரத்தின் வெளிப்புற பட்டையை  நீக்கிவிட்டு, உள்ளிருக்கும் பட்டைகளை உரிந்து இதனைச் செய்கிறார்கள். ருஷ்ய மொழியில் ஒரு ஜோடு என்பதை “லாப்டி” என்றும் ஒற்றைச் செருப்பை லாப்டோ என்றும் அழைக்கிறார்கள்.  இவைகள் ஏழைகளாலும் குடியானவர்களாலும் பயன்படுத்தப்பட்டதாலும், இதன் வாழ்நாள் குறுகியதாலும், பின்னாளில் வசை சொற்களாகவும் பயன்பட்டன. அது அப்படித்தான், உலகெங்கும் திறன் மிக்கவர்களை வசை சொற்களால் அழைப்பது என்பது மேட்டுக்குடித்தனம் என்ற எண்ணம் மேலோங்கியிருந்த காலம் அது.

ருஷ்யாவில் தயாரிக்கப்படும் பாஸ்ட் மரப்பட்டையில் தயாரிக்கபடும் காலணிகள்

ஒவ்வொரு மனிதனும் இவ்வித காலணிகள் செய்ய கற்றிருப்பர். பெரும்பாலும் ஆண்களே இதனைச் செய்வர். பெண்கள் யாரேனும் செய்யக் கற்றிருந்தால் குடும்பத்தில் அவர்களுக்கு பெருத்த மரியாதை இருக்கும் என்பதாக கூறப்படுகின்றது. சிறுவர்கள் இவைகளை செய்ய கற்றுக்கொள்ளும்போது முதல் காலணியை நெருப்பில் சுட்டு அதன் சாம்பலை நீரில் கலக்கி அவர்களுக்கு குடிக்க கொடுப்பார்களாம். இவ்விதமாக செய்வது கற்பவரை மிகவும் தன்னம்பிக்கை கொண்டவர் ஆக்குகிறது. மேலும், பல்வேறு பழமொழிகள் ருஷ்ய வாழ்வில் கலணிகள் பின்னுவது மிகவும் எளிதான ஒன்று என்பதையே சுட்டி நிற்கின்றன.

பழைய காலணிகளை வேலியோரத்தில் தொங்கவிடும் வழக்கம் கூட அங்கே இருக்கிறது. அனைத்து தீய சக்திகளும் அண்டாமல் இருக்க இவ்விதம் செய்யும்வழக்கம் இருக்கிறது என அறிந்துகொண்டேன். இவ்விதம் செய்யும் காலணிகளை குப்பையில் போடமாட்டார்கள் என்பதே அவைகளை செய்வோர் அவைகளுக்கு அளிக்கும் மரியாதை என்பதாக உணர்ந்துகொள்ள முடிந்தது.

வரலாற்றிற்கு முந்தைய காலகட்டத்திலிருந்தே இவ்வித செருப்புகள் புழக்கத்தில் இருந்திருக்கின்றன. குறிப்பாக இவ்வித காலணிகள் செய்யக்கூடிய பழைமையான மர அச்சு தொல்லியல் நிபுணர்களால் கண்டடையப்பட்டிருக்கிறது. சுமார் 4900 வருட பழைமையான இவ்வித அச்சு, பழங்காலத்தில் எப்படி இதனை பயன்படுத்தி காலணிகள் செய்திருக்கிறார்கள் என்பதை குறிப்புணர்க்த்டும். உலகம் முழுக்கவே தாவரங்கள் தான் மக்களின் அடிப்படை தேவைகளை பூர்த்தி செய்தவைகளாக இருந்திருக்கின்றன. குறிப்பாக வெறுங்கால்களை கொண்டு நடக்க சிரமமாக இருந்தபோது இவ்வித கண்டுபிடுப்புகள் எழுந்க்டிருக்கலாம். புதிய கற்காலத்தைச் சார்ந்த இவ்வித காலணிகளின் பயன்பாடு, தமிழகத்திலும், இந்திய நிலப்பரப்பிலும் இருந்திருக்கலாம் என்பதை தெளிவுற உணர்த்துகின்றன. பனையோடு கூடிய தொடர்புகள் நமக்கும் பனை ஓலை காலணிகள் பயன்பாட்டில் இருந்திருக்கும் என்பதை விளக்குவதாக அமைகிறது.

இவ்விதம் மரப்பட்டைகளில் செய்யும் செருப்புகளோடு அவர்கள் வாழ்வில் அன்றாடம் பயன்படுத்தும் வேறு சில பொருட்களையும் தயாரித்து பயன்படுத்த துவங்கினர். அவைகளில் பொருட்களை முதுகில் சுமந்து செல்லும் பையும், தொப்பியும் மிக முக்கியமானவைகள். இளவரசி, அங்கிருந்து தான் இந்த தொப்பியைக் கண்டடைந்தாள்.

பனையோலை தொப்பியும் பனையோலை திருமறை பையும் இரயிலில் அழகுற காட்சிபடுத்தியபோது

அது மாத்திரம் அல்ல இந்த தொப்பிக்கு வேறு ஒரு முக்கியத்துவம் கூட இருக்கிறது. பார்க்க எளிமையாக இருந்தாலும் நாம் காணும் நான்கு முக்கு கொண்ட பெட்டி அல்ல இது. இதற்கு 12 முக்குகள் இருக்கின்றன. அதுவே இதனை சிறப்புக்குறிய ஒன்றாக முன்னிறுத்துகிறது. பனை ஓலைகளில் செய்யப்படும் அனைத்து பொருட்களும் ஒவ்வொரு சூத்திரம் கொண்டது. பெரும்பாலும் ஒன்றுபோல தென்பட்டாலும், இவைகளுக்குள் ஒரு சில மாறுதல்கள் காணப்படும். அது புதியவர்களுக்கு பெரிய குழப்பத்தை ஏற்படுத்திவிடும்.  அந்த திடீர் திருப்பங்களுக்கு புதியவர்கள் திகைத்து நின்றுவிடுவார்கள். ஆனால் பழகியவர்களுக்கு அது ஊட்டி மலைப்பாதை போல. ரசித்து ஓட்டலாம். இளவரசி எதைச் செய்தாலும் அது திகைப்பூட்டும் அளவிற்கு அழகுடனிருக்கும். எப்படி இதனைச் செய்தீர்கள் எனக் கேட்டால், “அது ஈசிதான் பாஸ்ட்ரைய்யா” என்பாள். ஆனால் முதல் முறையாக எனக்கு அவள் செய்து தந்த தொப்பியைக் காட்டி கேட்டபோது “கொஞ்சம் கஷ்டம்தான்…” என்றாள். இளவரசிக்கே சிரமமாக இருக்கிறதா என்று நினைத்துக்கொண்டேன்.

ஒருமுறை நான் ஒரிசா சென்றபோது அங்கிருந்த துறவிகள் வாழ்வில் பனையோலைகள் மிக முக்கிய இடத்தைப் பிடித்திருந்ததைக் காண முடிந்தது.  ஒரு ஜாண் அளவேயுள்ள ஒரு சிறிய ஓலைப்பெட்டியில் கயிற்றினை நுழைத்து, அவர்களுக்கான பொருட்களை எடுத்துச் செல்லும் வழக்கத்தைக் கொண்டிருந்தனர்.  சிறிய நீள்சதுரமான பெட்டி. அங்கிருந்த துறவிகளிடம் பழைமையான ஒரு பெட்டியை வாங்கி அதைப்போல செய்ய இயலுமா என குமரி மாவட்டத்திலுள்ள சில நண்பர்களைக் கேட்டேன். அனேகருக்கு தெரியவில்லை. இறுதியாக பல்வேறு வகைகளில் முடையும் திறன்கொண்ட பெண்கள் அமைப்பு ஒன்றைக் கண்டு அவர்களிடம் இதைப்போல் செய்துகொடுங்கள் எனக்கோரினேன்.  அவர்கள் பலவாறாக முடைந்து பார்த்துவிட்டு, இயலாது என கைவிரித்துவிட்டார்கள். ஏன் என நான் கேட்கவே “முக்கு எங்கே திருப்பவேண்டும் எனத் தெரியவில்லை” என்று தான் கூறினார்கள்.  அப்போதுதான் மொட்டைவிளை செல்லையா தாத்தாவைப் பார்த்தேன். எனது எம் எஸ் எல் 8537 புல்லட் வாகனத்திற்கு இருக்கையினைச் செய்து கொடுத்தவர் அவர்.   செய்துவிடலாம் என்றார். குமரி மாவட்டத்தில் இவ்விதமான ஒரு வடிவம் இதற்கு முன்பு இருந்ததில்லை. அவர் முயன்று  இவ்விதமான ஒரு அழகிய துறவிப்பெட்டியினைச் செய்து கொடுத்தார். மீண்டும் ஒரு தருணத்தில், இது போல செய்ய சிரமப்பட்ட அதே  பெண்களுக்கு இதனை எப்படி செய்ய வேண்டும் என சிறு கணக்கு ஒன்றைச் சொல்லிக்கொடுத்தார். அவர்கள் இலகுவில் பிடித்துக்கொண்டனர். அது அப்படித்தான், ஒவ்வொரு பொருளைச் செய்யவும் அதற்கான சூட்சுமம் இருக்கின்றது.

நான் பார்த்தவரையில்  பெரும்பாலும் பாரம்பரிய பொருட்கள் செய்யும் எவருமே மூன்று பொருட்களுக்கு மேல் செய்வதில்லை. பல பொருட்கள் செய்யத் தெரிந்திருந்தாலும், ஒன்றிரண்டு பொருட்களுக்குள் அவர்கள் தயாரிப்பவை நின்றுவிடும். ஏனென்றால், வேகம் தாம் இதில் முக்கியம். குறைவான கூலி கிடைக்கையில், வேகமாக செய்து கொடுக்கும் பொருட்களால்தான் ஏதேனும் குறைந்தபட்ச சம்பாத்தியத்தை இவர்களுக்கு உறுதி செய்யும். மேற்கத்திய நாடுகளைப்போல் தனித்த வடிவமைப்புகளுக்கான மதிப்பு இங்கே கிடையாது. பனையோலைக் கலைஞர்களை ஏமாற்ற முடியுமா? அல்லது சுரண்டிக்கொழுக்க முடியுமா? என்று அலைகின்ற மக்களே அதிகம்.

ஆகவே தான் நான் பனை ஓலைப் பொருட்களை விற்பனை செய்வதை முன்னிறுத்தாமல், பனை சார்ந்த பயிற்சிகளை முன்னெடுக்கிறேன். பனையோலைப் பொருட்களைச் செய்கிறவர்கள், அதில் உறைந்திருக்கும் திறன் சார்ந்த “மதிப்பை” உணர்ந்தார்கள் என்றால், பனை ஓலைகளை விலைகொடுத்து வாங்கி காப்பாற்றும் செயலைவிட அதன் ஆழ்ந்த கலைதன்மையை அறிந்து பாதுகாக்கவும் பயன்படுத்தவும் விழைவார்கள்.

என்னிடமிருந்த  ஒவ்வொரு பொருளையும் எடுத்து நான் இரயிலில் வைத்து அழகு பார்த்தேன். பனை இரயில் என்பது எப்படி இருக்கும்? என எனது கற்பனையை ஓட்ட ஆரம்பித்தேன். ஒவ்வொரு மாநிலத்திலிருந்தும் பனை ஓலை கைவினைஞர்களை தெரிவு செய்து அவர்களை இணைத்து எடுத்துச் செல்லும் ஒரு இந்திய பயணமாக அது இருக்கவேண்டும் என எண்ணினேன்.  ஒவ்வொரு மாநிலத்திற்கும் அவர்கள் செய்யும் பாரம்பரிய பொருட்களை வைக்கும் வகையில் ஒவ்வொரு பெட்டி ஒதுக்கப்படவேண்டும். அந்த பெட்டிகளில் ஒவ்வொரு பொருளின் அருகிலும் அப்பொருளினைக் குறித்த சிறு குறிப்பும் வைக்கப்பட்டிருக்கவேண்டும். முடிந்தால், பல்மொழிகளில் அந்த பொருள் குறித்த ஒலிக்கோர்ப்பு இணைக்கப்பட்டிருக்கவேண்டும். கண் தெரியாதவர்களுக்கு இது மிகப்பெரிய வரப்பிரசாதமாக இருக்கும். வாய் பேசாதவர்களுக்காக பனை சார்ந்த கலாச்சாரத்தை விளக்கும் காட்சிகளும் ஓடிக்கொண்டிருக்கலாம். ஒவ்வொரு பெட்டியிலும் இரண்டு கலைஞர்கள் ஓலையில் பொருட்களை செய்து காட்சிக்கு வைப்பது சிறப்பாக இருக்கும்.   ஒரு உணவு பெட்டி, பனை உணவுகளை விற்கும்படியாகவும், ஒரு பெட்டி பனையோலை சார்ந்த பொருட்களை விற்பதற்காகவும் வைக்கப்பட்டிருக்கவேண்டும். மிகப்பெரிய இலாபம் கிடக்கவில்லை என்றாலும், இவ்வித முயற்சிகள் இரயில்வே துறை தனது சமூக பங்களிப்பாக சூழியலுக்காகவும் சமூக நல்லைணக்கத்திற்காகவும், கிராமிய பொருளியலை மேம்படுத்தும் விதமாகவும், இந்திய துணைக் கண்டத்தின் பல்முனைக் கலாச்சாரத்தை வெளிப்படுத்தும் விதமாகவும் அமையும். அவ்வகையில் இரயில்வே மிகப்பெரும் களப்பணியில் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொள்ளுவதால்,  துண்டுபட்டுகிடக்கும் சமூகங்களுக்குள் ஓர் இணைப்பை உருவாக்க இயலும். காலாச்சார பரிமாற்றங்கள் நிகழும் வாய்ப்புகள் வளமாக இருக்கின்றன.

ஓலைச் சுவடிகள் முதல் இன்றைய நவீன பயன்பாட்டிற்கான பொருட்கள் வரை வைக்கப்பட்டிருக்கும் ஒரு இரயில் இயக்கப்படுமென்றால், பனை மரங்களைக் காக்கும் ஒரு பணியினை இந்திய இரயில்வே சிறப்பாக முன்னெடுத்திருக்கிறது எனக் கொள்ள இயலும். பரீட்சார்த்த முறையில் ஒரிரு பெட்டிகளை மட்டுமாவது இணைத்து ஏதேனும் ஒரு மாநிலம் இவ்வித முயற்சிகளை முன்னெடுக்கலாம். தமிழகம், ஆந்திரா, பீகார், ஒரிசா போன்ற இடங்கள் வெள்ளோட்டத்திற்கு தகுதியானவைகள். இரயில் பெட்டிகளில் ஒவ்வொரு மாநில பனையேறிகள் குறித்த படங்களும், பெரும்பான்மையாக காணப்படும் பனை சார்ந்த பொருட்களை காண்பிக்கும் படங்களையும் எடுத்துக்காட்டும் வகையில் பெட்டிகளை அமைக்கலாம். சிறப்பு இருக்கைகளையும் படுக்கைகளையும் பனை நார் கொண்டு அமைக்கலாம்.  மூன்று வருடம் மட்டும் முன்னெடுக்கும் இவ்வித முயற்சிகளால் இந்திய நிலம் முழுக்க பனை ஓலைகளின் பயன்பாடு அதிகரிக்கும் அதே வேளையில் நெகிழிக்கு எதிரான ஒரு முன்னெடுப்பாகவும் இந்திய இரயில்வே இவைகளை செய்யலாம். கூடவே பனை விதைகளை வழங்கவும் இரயில்வே நிலங்களுக்குள் பனை விதைகளை நடுவதற்கும் இவ்வித இரயில்கள் பயன்படக்கூடும்.

தற்பொழுது சர்வதேச சுற்றுலா வீழ்சியடைந்து இருக்கும் சூழலில் இவ்விதமான உள்ளூர் சுற்றுலாவை ஊக்குவிப்பது பயன் தரும் ஒன்றாக இருக்கும். காதி, அந்தந்த மாநில சுற்றுலாதுறை மற்றும் இரயில்வே இணைந்து இந்திய நிலமெங்கும் பரவி விரிந்திருக்கும் கலைஞர்களை முன்னிறுத்திக் கூட இவ்விதமான ஒரு முயற்சியை முன்னெடுக்கலாம். இயற்கை சார்ந்தும் பாரம்பரிய அறிவு சார்ந்தும் இயங்கும் எண்ணம் கொண்டவர்கள் பெருகியிருக்கும் சூழலில் இவ்வித யாத்திரைகள் நவீன புண்ணிய யாத்திரைகளாக கொள்ளப்படும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை.

பனை சார்ந்த பொருட்களை எனது பயணத்தில் எடுத்துச் செல்லுவதை முக்கியம் என கருதுகிறேன். ஏனென்றால், எனது பயணத்தின் நோக்கத்தை அது வெளிப்படுத்துவதாக இருக்கிறது. ஆகவே எனக்கு இப்பொருட்கள் புதிய நண்பர்களையும், நான் செல்லும் இடங்களில் இருக்கும் பனை சார்ந்த மக்களுடன் ஒரு நெருக்கத்தையும் கொடுக்கிறது. மேலும் பனை ஓலைகளை என்னுடன் எடுத்துச் செல்லும்போது அது ஒரு அறைகூவலாக மாறிவிடுகிறது. பிறருக்கும் அப்படியான ஒரு வாழ்கைமுறை மீது பிடிப்பு ஏற்பட இது ஒரு விளம்பர யுக்தியாக இருக்கிறது.

நான் மித்திரன் மற்றும் ஆரோன், பனையோலை தொப்பியுடன் இரயில் பயணத்தில்

இன்றைக்கு கிடைக்கும் பல்வேறு பனை ஓலைப் பொருட்கள்  பெரும்பாலும் அழகு பொருட்களாகவே முன்னிறுத்தப்படுகிறது. அவைகளில் காணப்படும்  ஒரே பிரச்சனை என்னவென்றால், இவ்வித அழகு பொருட்கள் நெடுநாள் பயன்பாட்டிற்கு உரியதாக இல்லாமல், மேஜை அலங்காரமாக அமர்ந்துவிடுகிறதைப் பார்க்கிறோம். இவ்விதமான பொருட்களை விட, அன்றாடம் பயன்பாட்டில் நிலவும் பொருட்களே தேவையாக இருக்கின்றன. அதுவே பனை சார்ந்த ஒரு இயக்கம் புத்தெழுச்சியுடன் எழும்புகிறது என்பதை வெளிப்படுத்தும்  குறியீடாக அமையும். 

இரயில் பன்வேல் என்ற இரயில் நிலையத்தைக் கடக்கும்போது ரசாயினி எப்பொழுது வரும் என ஆவலுடன் வெளியே பார்த்தபடி வந்தேன். பன்வேல் மும்பையின் எல்லை. அதனைத் தொடர்ந்து வருவது சிறு நகரங்களும், கிராமங்களும் காடுகளும்தான்.  பசுமையான மலைகள் சூழப்பட்ட இடங்களில் பனை மரங்கள் நெடிந்துயர்ந்து நின்றுகொண்டிருந்தன. ரசாயினி நடை மேடையில் நின்ற பனை மரத்தை நான் கவனிக்கவில்லை. வெட்டிவிட்டார்களோ? இல்லை நான் தான் சரியாக பார்க்கவில்லையோ? ஆனால் அங்கிருந்த பனைமரத்தைச் சுற்றியிருந்த ஆலமரம் அப்படியே விரிந்து பரந்து இருந்தது. ரசாயினி எனது பனை மரச் சாலையின் துவக்கம் என்பதால் அதனைக் கடந்து செல்லும்போது எனக்குள் குதூகலித்து குழந்தையாவதை தடுக்க இயலவில்லை.

ரசாயனி இரயில் நிலையத்தில் பனைமரத்தை சுற்றியிருக்கும் ஆலமரம்

பனை மரத்தில் பற்றிப்பிடிக்கும் மரங்கள் அனேகம் உண்டு. ஆலமரம் அரசமரம் என அனைத்துமே ஃபைகஸ் (Ficus) குடும்பத்தைச் சார்ந்தவை. ஆரே பகுதிகளிலும் இவ்விதமாக மரங்களுக்குள் ஏற்படும் பிணைப்புகளை அதிகம் காண முடிந்தது. ஏனென்றால் பனை மரங்கள் பயன்பாட்டை விட்டு விலகும்போது அவைகளைப் பற்றிப்பிடிக்கும் மரங்கள் நிலைகொள்ளுவதை தவிர்க்க இயலாது. மரங்கள் ஒன்றை ஒன்று சார்ந்து வாழும் இவ்வித தன்மைகள் இடத்தை பேணிக்கொள்ளவும், நமது உள்ளூர் மரங்களை இணைத்துக்கொள்ளவும் வசதியாக இருக்கும். 

பென் (Pen) என்னும் இடம் வரைக்கும் பனை மரங்கள் எங்களுடன் இணைந்து வந்துகொண்டிருந்தன அதன் பின்பு பனை மரங்களின் எண்ணிக்கை வெகுவாக குறைந்து விட்டன.

மறுநாள் காலை இரயில் மங்களூரில் அரை மணி நேரத்திற்கும் மேலாக நிறுத்திவைக்கப்பட்டிருந்தது. கீழிறங்கி பார்த்தபோது தொலைவில் ஒரு சில பனை மரங்கள் நின்றுகொண்டிருந்தன. காலை  பொழுது அத்துணை மகிழ்வளிக்கும் ஒன்றாக மாறிவிடும் என நான் கனவிலும் எண்ணிப்பார்த்திருக்கவில்லை. நான் பெங்களூரில்  ஐந்து வருடங்கள் படித்திருந்தாலும்  கர்நாடகாவில் பனை மரங்களை பெருமளவில் காண இயலவில்லை. பெங்களூருவிலிருந்து சென்னை செல்லும் இரயில் வழித்தடத்தில் கோலார் பகுதியைக் கடக்கும்போதுதான்  பனை மரங்கள் காணப்படும். நாகர்கோவிலிலிருந்து பேருந்தில் ஓசூர் வரும் வழியிலும் பனை மரங்ளைப் பார்த்திருக்கிறேன். ஆனாலும் நான் கர்நாடகாவில் பெருமளவு பயணிக்காததால் பனை மரங்கள் எங்கே அதிகமாக இருக்கின்றன என என்னால் உறுதியாக சொல்ல முடியவில்லை. மங்களூரின் அமைப்பு நாகர்கோவிலை ஒத்து இருப்பதாகவே உணர்கிறேன். ஆகவே இக்காலை காட்சி பனை மரங்கள் இங்கே செழித்திருக்கும் எனும் நம்பிக்கையை கொடுத்தது. இப்படி பனை மரங்கள் செழித்திருக்கும் பகுதிகளை உள்ளடக்கிய ஒரு நிகழ்வாகவும், ஒவ்வொரு பயணியும் ஒரு பனை விதை நடுவதற்கான இடத்தையும் இரயில்வே நிர்வாகம் முன்னெடுப்பது மிகப்பிரம்மாண்ட சூழியல் பங்களிப்பை முன்னிறுத்துவதாக  அமையும். வெறும் இரயில் என்று தான் இல்லை, கப்பலோ, விமானமோ, பேருந்தோ அல்லது சிற்றுந்தோ பனை விழிப்புணர்வுக்காக எதுவும் பயன்படலாம். இவ்விதமான ஒரு விழிப்புணர்வு, வரும் நாட்களில் பனை மரங்களை அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் செல்லும்.

மங்களூர் இரயில் நிலையத்தில் பனை மரங்கள்

பனை விதைகளை நான் கொடுப்பது குறித்து எனது அமெரிக்க தோழி பேராசிரியர். விட்னி இப்படி எழுதியிருந்தார்கள். உனது தொப்பி எனக்கு ஜானி ஆப்பிள்சீட் (John Appleseed) என்ற மனிதரை நினைவுறுத்துகிறது உனக்கு அவரைத் தெரியுமா என்றார். சத்தியமாக எனக்கு அவரைத் தெரியாது. ஆகவே “யார் அவர் எனக் கேட்டேன்”. எனக்கு ஒரு ஒளிப்பட இணைப்பை அளித்துவிட்டு  அவரைக் குறித்து சுருக்கமாக பகிர்ந்துகொண்டார்கள்.  ஜாண் சாப்மான் (John Copman) என்ற ஜானி ஆப்பிள்சீட், கையில் ஒரு ஆப்பிள் விதைகளாலான பை, மற்றொரு கையில் திருமறை, மேலும் அவரது தலையில் சமைப்பதற்கான பாத்திரத்தை தொப்பி போல கவிழ்த்து வைத்திருக்கும் ஒரு அற்புத மனிதர். அமெரிக்காவில் உணவு பஞ்சத்தை உணர்ந்து ஆப்பிள் விதைகளை மக்கள் குடியேறும் பகுதிகளை கணித்து விதைத்த ஒரு மகான்.  இப்படி ஒரு மனிதர் இருந்தாரா அல்லது கற்பனைக் கதையா என்று சொல்லுமளவு அவரது வாழ்வு நாட்டுபுற கதைகளுடன் இணைந்தே இருக்கிறது.

ஜானி ஆப்பிள்சீட் பாடும் பாடல்

நீ தான் அவர். நீ செல்லுமிடங்களுக்கு பனை விதைகளை எடுத்துச் செல்லுகிறாய் இல்லையா? எனச் சொன்னார்கள். திடீரென அவர்கள் இப்படி சொன்னவுடன் நான் அயர்ந்துபோனேன். இப்படியான ஒரு பொருத்தப்பாட்டினை நான் எப்போதும் எண்ணியிருக்கவில்லை. ஒரு கையில் திருமறையும் மற்றொருகையில் பனை விதையும் இணைகோடுகளாகவே செல்லுவதை உணர்ந்துகொள்ள முடிந்தது. இறைப்பணி என்பது பலவேளைகளில் எவ்வித சூழியல் பிரக்ஞையுமற்ற அற்பணிப்புமற்ற மனிதர்களால் முன்னெடுக்கப்படுகிறது.   அதில் சூழ்ந்திருக்கும் ஆபத்து நாம் உணராதது.

ஒரு காலத்தில் பனையேறிகள் குறித்து ஏளனமாக பேசிய சமூகம் இன்றுதான் கண்திறந்து பார்க்கிறது. பனை சார்ந்து இயங்கியவர்கள் காணாமல் போனதால் நமது உணவு பழக்கங்கள் மாறிப்போய்விட்டது. ஊரே இணைந்து இனிப்பு கருப்பட்டி தயாரித்தபோது இல்லாத சர்க்கரை நோய் நம்மை இன்று அச்சுறுத்துகிறது. ஊருக்குள் பெருகியிருக்கும் நோய்களின் எண்ணிக்கை கட்டுக்கடங்காமல் பெருகியிருக்கிறது.

இப்பயணம் எனக்கு முன்னால் எதனை முன்வைத்திருக்கிறது  என நான் உண்மையிலேயே அறியேன். ஆனால் கண்டிப்பாக பனை சார்ந்து இயங்கும் மக்களைக் கண்டு அவர்களை உற்சாகப்படுத்தவேண்டும் என எண்ணிக்கொண்டேன். ஏனென்றால், இன்று பனை சார்ந்து இயங்குகிறவர்கள் அனைவருமே அரசாங்கத்தால் புறக்கணிக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். அரசின் எவ்வித உதவியும் கிடைக்கவில்லை ஆகவே, எப்படியாவது இவர்களை முன்னிறுத்தவேண்டும் என எண்ணிக்கொண்டேன். இன்று நாம் செய்யக்கூடுவது அது மட்டும்தான். 2016ஆம் ஆண்டிற்கு முந்தைய காலகட்டத்தைவிட, தற்பொழுது பனை சார்ந்த விழிப்புணர்வு அதிகரித்திருக்கிறது. பனை விதைப்போர், சேகரிப்போர் எண்ணிக்கை பலமடங்காக கூடியிருக்கிறது. பனை ஓலைப் பொருட்களைச் செய்யும் ஆர்வலர்கள் பெருகியிருக்கிறார்கள். கருப்பட்டிக்கான விலை அதிகரித்திருக்கிறது. இதனை உயிர்ப்புடன் வைக்கவேண்டிய கட்டாயம் நம்மைச் சூழ இருக்கிறது என கண்டுகொண்டேன். 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

(பனை திருப்பணியில் 25 வருடங்களாக)

ஆரே பால் குடியிருப்பு, மும்பை

malargodson@gmail.com / 9080250653

பனைமுறைக் காலம்

திசெம்பர் 16, 2020

பனை வழி 

மும்பை மெதடிஸ்ட் திருச்சபையிலிருந்து  விடுப்பு எடுத்து 2017 – 2019 வரை, பனை சார்ந்த பணிகள் செய்ய தமிழகத்தில் தங்கியிருந்தேன். வெறித்தனமாக நான் செய்த பணிகள் எனக்கு நிறைவை அளித்தாலும், அதனை என்னால் தொடர முடியவில்லை. போதக பணியிலிருந்து வெளியே வருவது சாபத்தீடான ஒன்று என பொதுவாக கிறிஸ்தவ சூழலில் நம்பவைக்கப்பட்டிருக்கிறது. “அதற்கு இயேசு: கலப்பையின்மேல் தன் கையை வைத்துப் பின்னிட்டுப்பார்க்கிற எவனும் தேவனுடைய ராஜ்யத்துக்குத் தகுதியுள்ளவன் அல்ல என்றார்.” (லூக்கா 9: 62)  என்கிற திருமறை வசனத்தை மிக தவறாக விளக்கும் அன்பர்கள் எங்களைச் சூழந்திருந்தார்கள். அவர்கள் எனது குடும்பத்திற்குள் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தால், மீண்டும் மும்பை வரவேண்டிய சூழல் அமைந்தது. ஆகவே வேறு வழியில்லாமல் வெகு கசப்புடனேயே மும்பை திரும்பினேன்.

புல் ஏற்றும் வாகனம், ஆரே பால் குடியிருப்பு, மும்பை

நிற்க. இயேசுவின் மேற்கூறிய வாசகம் திருச்சபையில் பணியாற்றிய நான் பனை சார்ந்த பணியை முன்னெடுப்பதை  குறைத்து மதிப்பிடுகிறதா என்கிற கேள்வி எழலாம். இல்லை என்பது தான் உண்மை. இயேசுவின் அளப்பரிய பணியைப் பார்த்து அவரை பின்தொடர ஒருவர் விருப்பம் தெரிவித்தபோது அவர், “நரிகளுக்குக் குழிகளும் ஆகாயத்துப் பறவைகளுக்குக் கூடுகளும் உண்டு, மனுஷகுமாரனுக்கோ தலைசாய்க்க இடமில்லை என்றார்” (லூக்கா 9: 58) ஆக அவரது கருத்து இழப்பினைக் கருதி என்னை தொடர விருப்பமிருந்தால் தொடரலாம் என்பதே. மேலும் எனது இறையியல் பயணத்தின் ஒரு அங்கமாகவே பனை சார்ந்த தேடுதல் இருக்கிறது என்பதையும் எவரும் புரிந்துகொள்ளவில்லை.

மும்பை வந்த என்னை ஆரே பால் குடியிருப்பில் இருக்கும் தூய பவுல் மெதடிஸ்ட் திருச்சபையில் பணியமர்த்தினார்கள். பல வருடங்களுக்கு முன்பே இத்திருச்சபையில் சேவை செய்ய வேன்டும் என நான் ஆசைப்பட்டிருக்கிறேன். ஆனால் அப்போது வாய்க்கவில்லை. ஆரே திருச்சபை மும்பை நகருக்குள் இருக்கும் காட்டுப்பகுதியில் இருக்கிறது. நகரத்தின்   எந்த சந்தடிகளும் இல்லாமல் மரங்கள் அடர்ந்து இருக்கும் பகுதி.

இங்கே தபேலா என்று அழைக்கப்படும் 32 மாட்டு தொழுவங்கள் உண்டு. ஒவ்வொரு மாட்டு தொழுவத்திற்கும் ஒரு அலகு எண் கொடுக்கப்பட்டிருக்கும்.  1949 ஆம் ஆன்டு பணிகள் துவங்கப்பட்டு 1951ஆம் ஆண்டு நமது பாரத பிரதமர் ஜெவகர்லால் நேரு அவர்களால் திறந்துவைக்கப்பட்டது. இந்தியாவெங்கும் நகரங்களில் மாடுகள் தன் போக்கில் திரிந்துகொண்டிருந்தபோது மும்பை வாழ் மனிதர்கள், மாடுகளுக்கென ஓரிடத்தை ஒதுக்கினால் நல்லது எனக் கண்டு வனப்பகுதியாக இருந்த ஆரே பகுதியில் மும்பை தெருவெங்கும் சுற்றித்திரிந்த மாடுகளையும் எருமைகளையும் கூட்டிச் சேர்த்தார்கள். இவ்வாறு சேர்ப்பது, சுத்தமான நகரத்தைப் பேணுவதற்கும், நகர் மக்களுக்கு தரமான பால்  கிடைப்பதற்கும், அறிவியல் பூர்வமாக மாடுகளை பேணி அதிக இலாபம் ஈட்டுவதற்கும் வழிவகை செய்யும் என நம்பி இவைகள் ஆரம்பிக்கப்பட்டன.

ஒவ்வொரு மாட்டு தொழுவமும் 500 முதல் 550 மாடுகளை பேணும் அளவிற்கு பிரம்மாண்டமானது. ஒவ்வொரு தொழுவத்திலும் மாடுகளுக்கான தீவனங்கள் வைக்கும் அறைகளும், மாடுகள் நீர் அருந்தும் தொட்டிகளும், வைக்கோல் வெட்டும் இடங்கள் மற்றும் உரிமையாளர் மற்றும் வேலையாட்கள் குடியிருப்புகள் அடங்கும். ஆரம்பத்தில் அடிப்படை வேலைகளுக்காக சேலம், விழுப்புரம், கள்ளக்குறிச்சி பகுதிகளில் இருந்து வந்த தமிழர்கள் அனைவருக்கும் இங்கே அடிமட்ட வேலைகள் கொடுக்கப்பட்டன. பெரும்பாலானவர்கள் புல் அறுப்பதற்கும் கூட்டி பெருக்கும் வேலைகளுக்கும் இணைந்தார்கள். அவர்கள் தங்குவதற்காக சில இடங்கள் ஒதுக்கப்பட்டன. அவர்கள் குடிசை அமைத்துக்கொள்ள, தலா 2 பனை மரங்கள் கண்காணிகளால்  கொடுக்கப்பட்டன. அதன் ஓலைகளைக் கொண்டே  வீடுகள் அமைத்து முதல் தலைமுறை தமிழர்கள் இங்கே தங்கள் வாழ்வைத் துவங்கினர்.

பனங்காட்டை திருத்தி செய்த ஆரே பால் குடியிருப்பு, மும்பை (1952)

ஆரே குடியிருப்புகளில் இன்றும் ஒரு சில இடங்களில் பன்றி வளர்ப்பு உயிர்ப்புடனிருக்கிறது. அதுவும் எங்கள் திருச்சபை இருக்கும் அலகு எண் 7 நுழைவிலேயே பன்றி தான் வரவேற்கும். மட்டுமல்ல, ஆரே பகுதியில் வனவிலங்குகள் அதிகமாக இருக்கின்றன. காட்டு பன்றிகள், குரங்குகள், நரி மற்றும் புள்ளி மான்கள் இங்கே காணப்படுகின்றன. ஆரே பகுதியின் காவலனாக சிறுத்தைகள் வலம் வருகின்றன. இங்குள்ள பழங்குடியினருக்கு “வாகுபா” என்கிற சிறுத்தைப் புலி தான் முக்கிய தெய்வம். பல்வேறு கண்காணிப்பு காமிராக்களில் நாய்களைக் கவ்வும் சிறுத்தைகளின் படங்கள் பதிவாகியிருக்கின்றன. சில வேலைகளில் சிறுவர்களை கவ்வி சென்ற சம்பவங்களும், பெரியவர்கள் சிறுத்தையை எதிர்கொண்ட கதைகளும் ஏராளம். ஆரே என்றாலே ஆட்டோ ஓட்டுனர்கள் வரமாட்டார்கள் என்று சொல்லுமளவிற்கு ஒரு காலத்தில் பேய்க்கதைகள் இங்கு நடமாடியிருக்கின்றன.ஆகவே பெரும்பாலான போதகர்கள் ஆரே வருவதை விரும்புவதில்லை.

எனக்கு ஆரே பால் குடியிருப்பு என அறிவிக்கப்பட்டவுடன், உடன் ஊழியர்கள் பலரும் வாழ்த்துக்களை தெரிவித்தனர். ஒருவித நமுட்டுச் சிரிப்புடன் “ஆரே பகுதியில் பனை மரங்கள் இருக்கும்” என்று கூறி என்னை “தேற்றி” அனுப்பினார்கள். முதல் நாள் நான் ஆரே பால் குடியிருப்பு வருகிற வழியில் அதிகமாக பனை மரங்களைப் பார்க்க இயலவில்லை. சற்றே மனம் சோர்ந்து இருக்கையில், சென்னையில் இருக்கும் எனது தோழி  ரோடா அலெக்ஸ் அவர்கள் ஆரே குறித்த சில புகைப்படங்களை அனுப்பினார்கள். 1952 ஆம் ஆண்டு எடுக்கப்பட்ட  கறுப்பு வெள்ளை புகைப்படங்கள். அனைத்து படங்களிலும் பனை நடுநாயகமாக வீற்றிருந்தது. அந்தப் படங்கள் ஆரே என்பதே ஒரு பனங்காடு என்பதாக உரத்துக் கூவின. தற்பொழுது நான் பார்க்கும் ஆரே பகுதிக்கும் படங்களில் காணப்பட்ட ஆரே காலனிக்கும் பெருத்த வித்தியாசம் காணப்பட்டது.

ஆரே பால் குடியிருப்பு (1952)

இப்படங்களை ஆரே திருச்சபையின் பொருளராகிய ஸ்டீபன் அவர்களிடம் காண்பித்தேன். ஸ்டீபன் அவர்கள் ஆரே பகுதியை நன்றாக சுற்றி வலம் வந்தவர். அவர் அவைகளில் ஒரு படத்தைக் காண்பித்து  இது நமது திருச்சபைக்கு அருகில் தான் எடுக்கப்பட்டிருக்கிறது என்றார்கள். நமது திருச்சபைக்கு அருகில் இப்படியான பனை மரங்கள் இல்லையே என்றேன். வெகு சமீப காலம் வரைக்கும் இங்கே பனை மரங்கள் இருந்தன என்றார்.

வேறு சில படங்களைக் காட்டி இது போல செறிவான பனங்காடு ஏதேனும் எஞ்சி இருக்கிறதா எனக் கேட்டேன், அவர் அப்படங்களை உற்றுனோக்கியபடி “இருக்கு” என்றார். என்னுடன் திருச்சபை செயலர் திரு. செல்வராசு அவர்களும், திரு. லாரன்ஸ் அவர்களும் எங்களுடன் இணைந்து கொண்டார்கள். ஸ்டீபன் அவர்கள் எங்களை உடனடியாக உயரமான ஓரிடத்திற்கு அழைத்துக்கொண்டு  சென்றார். அங்கிருந்து பார்க்கையில் தொலைவில் பனங்காடுகள் தெரிந்தன. பின்னர் அவர் அழைத்துச் சென்ற இடம் பனை மரங்களால் நிறைந்திருக்கும் சாய் பாங்குடா என்கிற வார்லி பழங்குடியினர் வாழும் பகுதி. இதற்கு இணையான  பனங்காடு எதையும் நான்  குமரி மாவட்டத்தில் பார்த்ததில்லை. நூற்றுக்கணக்கான பனை மரங்கள் நிற்கும் ஒரு நிலப்பகுதி. மும்பைக்கு குடிநீர் ஆதாரமாக விளங்கும் விஹார் ஏரியும், இனிப்பே தனது பெயராக கொண்ட மித்தி ஆறும் இப்பகுதியிலிருந்து தான் புறப்படுகின்றன.  இன்னும் எவ்வித அழித்தொழிப்புமின்றி நிற்பதைக் கண்டபோது நெஞ்சு விம்மியது. அப்போது தான் இது கடவுள் எனக்கருளிய இடம் என  நான் நிறைவு கொண்டேன்.

சாய் பாங்குடா, ஆரே பகுதியில் எஞ்சியிருக்கும் அழகிய பனங்காடு (புகைப்படம் முகம்மது)

உடனடியாக சில திட்டங்களைத் தீட்டி பனை விதைகள் நடவும், பனை விதைகளை மக்களுக்கு கொடுக்கும் வகையில் அட்டைபெட்டிக்குள் அடைத்து இலவசமாக கொடுக்கும் முறைமையையும் உலகிலேயே முதன் முறையாக மும்பையில் துவக்கினேன். அதற்கு மெதடிஸ்ட் திருச்சபையின் அங்கத்தினரான திரு பொன்சிங் அவர்கள் பொருளுதவி செய்தார்கள்.

2019ஆம்  வருட இறுதியில், நவம்பர் மாதம் குமரி மாவட்டதிலுள்ள சங்கர் கணேஷ் என்கிற பனையேறும் தம்பியை மும்பை அழைத்திருந்தேன். சூழியலைக் கெடுக்காமல் ஒரு கிறிஸ்மஸ் அலங்காரத்தினைச் பனை ஓலைகளை மட்டுமேக் கொண்டு செய்வது சாத்தியமா என எண்ணி, முயற்சிகளை முன்னெடுத்தோம். திருச்சபையைச் சார்ந்த பல்வேறு சிறுவர்களும் வாலிபர்களும் கலந்துகொண்டார்கள். அவர்களுள் செல்வி இளவரசி, குருவை மிஞ்சும் சீடரெனப்படும் அளவிற்கு கற்றுத்தேர்ந்தாள். புதிது புதிதாக அவள் மேலும் பல அலங்காரங்களை கற்று அனைவருக்கும் பயிற்சியளிக்க ஆரம்பித்தாள். ஆகவே குறுகிய காலத்திலேயே பனை ஓலைகளைக் கொண்டு பல்வேறு அழகிய நட்சத்திரங்கள் செய்து பசுமை கிறிஸ்மஸ் கொண்டாடினோம். பனை ஓலைகளைக் கொண்டே கிறிஸ்மஸ் மரம் அமைத்தோம்.  இவ்வாறாக நாட்கள் பரபரப்பாக சென்றன.   

மெதடிஸ்ட் திருச்சபையில் ஒரு போதகருக்கு ஆண்டொன்றிற்கு 30 நாட்கள் சேர்த்தார்போல் விடுமுறை எடுத்துக்கொள்ளலாம் என்பது எழுதப்படாத விதி. நோய்க்தொற்று நேரத்தில் திருச்சபை உட்பட அனைத்து இயக்கங்களும் செயலற்றுப் போயின. ஆகவே மே மாதம் ஊர் செல்லவேண்டியிருந்த திட்டங்கள் தவிடுபொடியாயின. அதனைக் குறித்து எவ்வகையிலும் கவலைப்படாமல்,  நானும் எனது திருச்சபை மக்களும் இணைத்து, ஓய்வின்றி பனை விதைகளை மும்பையில் சேகரித்து. அவைகளை விதைக்கவும், அழகிய அட்டைப்பெட்டிகளில் இட்டு பொதுமக்களுக்கு பகிர்ந்து கொண்டிருந்தோம். நாட்கள் செல்லச் செல்ல ஒருவித தேக்க மனநிலை ஏற்பட்டது. எங்காவது ஒரு பனை பயணம் சென்றே ஆகவேண்டும் என உள்ளம் ஏங்கிக்கொண்டிருந்தது. ஆகவே விடுமுறையினை பனைமுறையாக செலவளிக்க உகந்த நேரம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

நான் பனை பயணங்களால் மட்டுமே நிறைவு கொள்பவன். பனை பயணங்களை மட்டுமே எண்ணி எய்துபவன். எனது வாழ்வு பனையுடனும் பனை சார் மக்களுடனும் பனை பொருட்களுடனுமே இருக்கவேண்டும் என்ற தீராக் காதல் கொண்டவன். பனையின்றி என்னால் ஏதும் செய்துவிட இயலாது. பனை பயணம் என்பது எனது ஆன்மீக நகர்வு. ஆகவே நேரம் கிடைக்கையில் புறவயமாகவும் இல்லாத போது அகவயமாகவும் அதை மாற்றிக்கொள்ளும் நிலையை அடைந்துவிட்டேன். எனது வீட்டிற்குள்ளும், வெளியிலும், எனது ஆன்மீக பயணம் எல்லாம் பனையுடனே நிகழுமாறு பார்த்துக்கொண்டேன். பனையே எனக்கு வழிகாட்டி. பனையே என்னை இழுக்கும் விசை. பனை சார்ந்த சூழியலையே எனது இருப்பிடமாக நான் கொள்ளுவேன். ஆகவே பனை சாராதவைகளை நாசூக்காக தவிர்த்துவிடுவேன்.

இம்முறை குடும்பத்தில் நிகழும் இரண்டு முக்கிய நிகழ்வுகளை கருத்தில் கன்னியாகுமரி செல்ல வேண்டும் என ஜாஸ்மின் கேட்டுக்கொண்டார்கள். தமிழகம் செல்லவேண்டும் என்கிற விருப்பம் இருந்தாலும் இப்படியான ஒரு பயணத்தை  நான் எதிர்னோக்கியிருக்கவில்லை. மகராஷ்டிர எல்லையில் உள்ள கட்சிரோலி செல்லலாம், அல்லது கோயா பழங்குடியினர் வாழும் ஆந்திரா எல்லைக்கு செல்லலாம் என திட்டமிட்டிருந்தாலும், மழை நேரத்தில் இப்பகுதிகளுக்கு செல்வதால் எந்த பயனும் விளையாது என்பதால் அவ்வெண்ணத்தை கைவிட்டுவிட்டேன்.  எனக்கு இந்த பயணத்தை எப்படியாவது தவிர்க்கவேண்டும் என்றிருந்தது. ஆனால் அப்படி எதுவும் என்னால் செய்ய இயலாது என்பது உள்ளூற தெரியும். ஆகவே மாற்று வழிகளை யோசிக்க ஆரம்பித்தேன்.

முதலாவதாக அக்டோபர் 5 ஆம் தேதி இங்கிருந்து பயணித்து மீண்டும் நவம்பர் 6 ஆம் தேதி வருவதாக திட்டம். 9 ஆம் தேதி ஜாஸ்மினுடைய இளைய சகோதரன் ஜெகன், அவர் தம் துணைவி ஷைனி  ஆகியோருக்கு பிறந்த ஷாண் அவர்களின் முதல் பிறந்த நாள். இந்த பயலுக்காக நான் உலகிலேயே முதன் முறையாக ஒரு பனையோலைத் தொட்டிலை செய்துகொடுத்திருந்தேன். ஆகவே மாமனாக அங்கே நிற்கவேண்டிய கட்டாயம். அப்படியே ஜாஸ்மின் அவர்களுடைய  தம்பி ஜஸ்டின் மற்றும் அவரது துணைவி விஜிதா ஆகியோர் தங்கியிருக்கும் வீட்டை புதுப்பித்து அக்டோபர் இருபத்தி நான்காம் தேதி பால் காய்ச்சும் சடங்கினை வைத்திருந்தார்கள். இந்த திட்டத்தின் நடுவில், எனது பாபு மாமாவின் மகளான சாரா மெலடிக்கு அக்டோபர் 15 ஆம் தேதி திருமணம் நிகழ்கிறது என்கிற செய்தியினை அம்மா நினைப்பூட்டினார்கள். இப்படியான ஒரு நிகழ்ச்சி நிரலுக்குள் நான் என்னதான் செய்துவிட முடியும்?   ஆகவே இடைப்பட்ட நாட்களில் நான் என்ன செய்யலாம் என யோசிக்கலானேன்.

பனைமரச் சாலை பயணத்திற்குப் பின் தமிழகத்தில் குறிப்பிடத்தகுந்த மாற்றங்கள் ஏற்பட்டுள்ளன என்பதை நான் அறிவேன். ஆகவே தமிழகம் சார்ந்து மீண்டும் ஒரு பயணத்தை முன்னெடுப்பது மிகவும் முக்கியமானது என நான் கருதினேன். தமிழகத்தின் பனைத்துடிப்பை அறியவும், பனை சார்ந்து இயங்கும் மக்களை காணவும், அனைவரையும் உற்சாகப்படுத்தவும் இந்த பயணத்தை ஒதுக்கலாம் என உறுதிகொண்டேன். ஆகவே குடும்ப நிகழ்வுகளில் தவறாது கலந்துகொள்ளுவேன், ஆனால், எனது பனை பயணங்கள் ஊடாக நிகழும் என்பதையும் எனது சரிபாதியிடம் குறிப்புணர்த்தி புறப்பட ஆயத்தமானேன்.

எனது பயணம் குறித்து ஒருவாறு ஒழுங்குகள் செய்தபின்,  முகநூலில் இப்படியாக எழுதினேன்

“பனைத் தொழிலாளர், ஓலை வினைஞர்கள், நார் கலைஞர்கள், மற்றும் பனை உணவு உற்பத்தியாளர்கள் அனைவரின் நலன் வேண்டி தமிழக சுற்றுப்பயணம் நிகழ்த்த உள்ளேன்.  பனை சார்ந்த நலத்திட்டங்”கள்” செய்வோம் என  தேர்தல் அறிக்கையில்  கூறும் கட்சிகளை மட்டுமே வருகிற தேர்தல் நேரத்தில் பொருட்படுத்துவோம்.  பனைசார்ந்த வாழ்வியலை முன்னெடுக்காத கட்சிகள் நமக்கு தேவையில்லை. மாற்றம் நிகழும்வரை பகிர்வோம். தமிழக பனை அன்பர்களே ஒன்றுபடுவோம்.”

நான் எதிர்பார்த்தது போல என்னை நேசிக்கும் நண்பர்கள் எனது வரவை ஆவலுடன் எதிர்பார்த்ததை என்னால் உணர முடிந்தது. நலத்திட்டங்”கள்” என நான் குறிப்புணர்ந்தியதை எனது பனையேறி நண்பர் கஞ்சனூர் பாண்டியன் புரிந்துகொண்டார். ஆகவே வெகு உற்சாகத்துடன் பயண திட்டங்களை ஒழுங்கு செய்ய ஆரம்பித்தேன்.

இம்முறை எனது பயணத்திற்கான செலவை நானே ஏற்பதென்று முடிவு செய்தேன். அதற்கு காரணம், பயணத்திற்கான செலவினங்களை எனது கைவசமிருக்கும் படங்களைக் கொண்டு என்னால் திரட்ட முடியும் என்கிற சிறு நம்பிக்கையால் மட்டுமே. அதற்கான அறிவிப்பையும் முகனூலிலேயே வெளியிட்டேன். நினைத்தது போல எவரும் படங்களை வாங்க ஆர்வம் காண்பிக்கவில்லை. ஆனால், எனது அன்பு மனைவியின் சகோதரர்கள் எங்கள் ஒட்டுமொத்த மும்பை நாகர்கோவில் பயண செலவையும் தாங்களே ஏற்பதாக கூறிவிட்டார்கள். அது ஒரு மிகப்பெரிய விடுதலையாக எனக்கு அமைந்தது. ஆகவே எனது சேமிப்பை தமிழகத்தில் செய்யவிருக்கும் பனைப் பயணத்தில் கரைக்க துணிவுகொண்டேன்.

தமிழகத்தில் இருந்து நண்பர்களின் அழைப்பு வந்த வண்ணம் இருந்தது. முதலாவதாக எனது நண்பரும் கப்பல்காரன் டைரி எழுதிய ஷாகுல் ஹமீது அழைத்தார். அவர் மும்பை வந்திருந்தபோது ஒரு பனையோலையில் செய்த புத்தரின் படத்தினை நான் அவருக்கு பரிசளித்திருந்தேன். அதனை அவர் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் அவர்களுக்கு வாசகர் சார்பில் கொடுக்க இருப்பதாகவும், மீண்டும் அவருக்கு அதே போன்ற ஒரு படத்தினை செய்ய நான் ஒப்புக்கொண்டே ஆகவேண்டும் எனவும் கூறினார். மேலும், நான் எழுதிய பனை மரச்சாலை புத்தகத்தை வாசித்த அவரது திருவனந்தபுர நண்பரான திரு சுப்பிரமணி அவர்களுக்கும் அவரது நண்பர்களுக்கும் இரண்டு படங்கள் செய்து கொடுக்க வேண்டும் எனவும் என்னிடம் கேட்டுக்கொண்டார். பரபரப்பான சூழலில், என்னால் முடியுமென்றால் கண்டிப்பாக செய்கிறேன் எனக் கூறினேன்.

ஆரே காடு என்று போராடும் குழுவினர் பனை விதைகளைப் பெற்ற போது உருவாக்கிய படம்

இரண்டு படங்களை மட்டுமே என்னால் செய்ய முடிந்தது.  அவைகளையும் நான் நினைத்த வண்ணம் என்னால் முழுமை செய்ய இயலவில்லை. என்றாலும், இவைகள் திரு சுப்பிரமணி அவர்கள் கரத்தை அடைவது தகுதியாக இருக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் அவைகளை எடுத்து வைத்துக்கொண்டேன். இவைகளுடன், இறுதி கட்டத்தில் ஒரு அழகிய ஜெயலலிதா அம்மையாரையும் பனை ஓலையில் செய்தேன். எனது பயண இறுதியில் தமிழக முதல்வரை சந்தித்து  பனை சார்ந்த கோரிக்கைகளை இப்படத்துடன் சமர்பிக்கலாம் என்ற எண்ணத்துடன் அதையும் எடுத்துக்கொண்டேன்.

புறப்படுவதற்கு முந்தைய நாள் உணவை எப்படி எடுத்துச் செல்லலாம் என ஜாஸ்மின் கேட்டபொழுது, பனை ஓலையிலேயே எடுத்துச் செல்லுவோம் என்றேன். ஓலைகள் எப்படி கிடைக்கும் என கேட்டபொழுது, அதனை நான்  ஒழுங்கு செய்கிறேன் என உறுதியளித்தேன்.

மறுநாள் நாங்கள் புறப்படுகிறபடியால், எங்களுடன் நேரம் செலவு செய்ய முகம்மது என்கிற ஒரு வாலிபன் வீட்டிற்கு வந்திருந்தார். அவரைப் பொறுத்த அளவில், நான் மும்பையில் மாற்றம் நிகழ்த்தும் ஒரு சூழியல் போராளி. பனை மரங்கள் அதிகம் நிற்கும் மும்பையில் இதுவரை பனை சார்ந்த முன்னடுப்புகளை எவருமே செய்யவில்லை என்பது அவருக்கு மிகுத்த ஆச்சரியமாக இருந்திருக்கிறது. பனை குறித்த புரிதல் ஏதும் இன்றி சூழியலாளர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பது அவரை துணுக்குற செய்திருக்கிறது. பனை பயன்பாடுகள் குறித்த சுவடே அழிந்திருந்த தருணத்தில் பனை விதைகளை நான் வழங்குவது ஒரு புரட்சியாகவே அவர் கண்களுக்கு தென்பட்டது போலும். ஒரு வகையில் இது உண்மைதான், ஆரே பால் குடியிருப்பில் இருக்கும் எங்கள் திருச்சபை வாயிலாக 2019- 20 ஆகிய ஆண்டுகளில் பனை விதைகளை நடுவதற்கான முன்னெடுப்புகளாளை நாங்கள் நிகழ்த்துமட்டும், மும்பையில் எவருமே பனை விதைகளை நட முற்படவில்லை. 

நாங்கள் மும்பையில் வசிக்கும் ஆரே பகுதியானது காடும் காடு சார்ந்த பகுதியுமாகும். மெல்ல மெல்ல இப்பகுதிகளை ஆதிவாசிகள் கரத்திலிருந்து பிடுங்கி ஒவ்வொருவராக பங்குபோட துவங்கினர்.

முதலில் மும்பையின் பால் தேவையை சந்திக்க இங்கே ஒரு பால் பண்ணை உருவாக்கப்பட்டது, பின்னர் ராயல் பாம் என்கிற ஏழு நட்சத்திர விடுதி இவ்விடத்தை கபளீகரம் செய்தது, மும்பை திரைப்பட நகரம் இங்கே தான் நிர்மானிக்கப்பட்டது. உலகிலேயே ஒரு நகரத்திற்குள் காணப்படும் வனப்பகுதியான ஆரே பலருடைய கண்களை உறுத்திக்கொண்டே இருப்பதில் வியப்பொன்றும் இல்லை. . ஒரு கட்டத்தில், ஆரே பகுதியில் மெட்ரோ கார் ஷெட் அமைக்கவேண்டும் என்கிற நிலை வந்த போது சூழியல் அன்பர்கள் கொதித்தெழுந்து போனார்கள். பல்வேறு வகைகளில் போராட்டங்கள் பல தரப்பு மக்களால் முன்னெடுக்கப்பட்டது. இவைகளில், களப்பணியாற்றும் ஒரு சிறு குழுவின் பெயர் “பேட் லகாவோ”- மரம் நடுவோம். எப்படியோ இவர்களின் வாட்சாப் குழுவில் நான் இணைக்கப்பட்டேன். வாரம் தோறும் மரங்களை நடுவது என இவர்களின் பணிகள் போய்க்கொண்டிருந்தன. என்னால் எதையும் பகிர இயலாது ஆனால் அவர்களின் நிகழ்வுகள் குறித்த அறிவிப்பு வந்துகொண்டே இருக்கும்.

கொரோனா நிமித்தமாக ஆலயங்கள் மூடிவிட்டபடியால்,  ஒரு நாள் நான் அவர்களுடன் களப்பணியாற்ற சென்றிருந்தேன். எவரும் எவரையும் வரவேற்கும் வெற்று முகமன்கள் அங்கு காணப்படவில்லை. சென்ற உடனேயே நாம் குப்பைகளைப் பொறுக்குவதோ அல்லது மரங்களை நடுவதோ என ஏதாவது எடுத்து செய்யவேண்டியது தான். நான் கையோடு 15 பனை விதைகளையும்,  இரண்டு நாவல் மரங்களையும் எடுத்துச் சென்றிருந்தேன். அவைகளை ஒப்படைத்துவிட்டு, குப்பைகளை உறைகள் ஏதும் அணியாமல் வெறுங்கையால் பொறுக்க ஆரம்பித்தேன். அப்போது குப்பைகளைப் பொறுக்கிக்கொண்டிருந்த இரண்டு பெண்களில் ஒருவர் என்னருகில் வந்து தனது கரத்தில் உள்ள கோணியில் அவைகளை அமைதியாக சேகரித்து சென்றார்கள். அன்று நிகழ்வின் முடிவில் அந்த நிகழ்ச்சியை ஒருங்கிணைக்கும் சஞ்சீவ் வல்சன் என்கிற நபரைக் கண்டேன். அவரிடம், பனை விதைகள் என்னிடம் இருக்கின்றன, எடுத்து வரவா என்றேன். அடுத்த வாரம் இதே இடத்திற்கு வாருங்கள் என்றார்.

மீண்டும் அடுத்த வாரம் 25 பனை விதை பெட்டிகளை ஆயத்தம் செய்தபடி திருச்சபையில் உள்ள இருவரை அழைத்துக்கொண்டு அங்கே சென்றேன். அனைவரும் பரபரப்பாக வேலை செய்துகொண்டிருந்தார்கள். பனை விதைகளை கொண்டு வந்திருக்கிறேன், அவைகளை ஒவ்வொருவருக்கும் கொடுக்கவேண்டும் எனக் கேட்டபொழுது, நீங்கள் எப்படி விதைக்கவேண்டும் என ஒரு அறிமுகம் சொல்லிவிடுங்கள் என்றார் சஞ்சை. பனை குறித்து என்னைப் பேசச் சொன்னால் நான் விரைவு இரயிலைவிட அதி வேகத்தில் பேச ஆரம்பித்துவிடுவேன். அன்றைய எனது உரை அனைவரையும் கற்சிலையாக்கியது. நான் கொடுத்த அட்டைபெட்டிகளை வாங்கிப் பார்த்தார்கள். எவருமே பொருட்படுத்தாத பனை மரத்திற்குப் பின்னால் இருக்கும் உண்மையின் ஒரு பகுதியை அறிந்த உடனேயே ஒவ்வொருவரும் தங்கள் செல் பேசியில் என்னை காணொளி எடுக்கவும் புகைப்படம் எடுக்கவும் முயன்றனர்.

அன்று இரவே முகம்மது என்னை அழைத்து,  உங்கள் பேச்சு அருமையாக இருந்தது, நீங்கள் கடந்தவாரம் வந்தபோது எனது சகோதிரியுடன் தான் நின்று வேலை செய்துகொண்டிருந்தீர்கள். அப்போது எனக்கு நீங்கள் செய்யும் வேலைக் குறித்து தெரியாது. இன்று நீங்கள் எங்கள் சிந்தனையை முழுவதுமாக மாற்றிவிட்டீர்கள். உங்களைக் குறித்து நான் ஒரு ஆவணப்படம் எடுக்கவேண்டும் எனக் கேட்டுக்கொண்டார். எனக்கு ஒரு சந்தேகம் இருந்தது. எதற்காக இவர் என்னிடம் இப்படி ஒரு வேண்டுகோளை வைக்கிறார். வெகு இயல்பாகத்தானே நாம் செயல்படுகிறோம், அப்படியிருக்க என்னத்தைக் கண்டுகொண்டார் என நான் எண்ணினேன்.

ஆவணப்படம் எடுப்பதில் எந்த எனக்கு எவ்வித தடையும் இல்லை, ஆனால், திருச்சபை பனை விதை நடுகையை  முன்னெடுக்கிறது என்கின்ற உண்மையினை மறைத்துவிடலாகாது என்கிற உறுதியை மட்டும் அவரிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்டேன். பிற்பாடு அவர் எனது வாழ்வில் மிக முக்கிய அங்கமாகிப்போய்விடுவார் என அன்று நான் கருதியிருக்கவில்லை. முகம்மது அதன் பின்பு என்னோடே ஒட்டிக்கொண்டார். எங்கள் குடும்பத்தின் ஒரு உறுப்பினராகவே அவர் மாறிவிட்டார்.

அப்படித்தான் அன்று பனை ஓலை எடுக்க புறப்பட்டோம். எங்களோடு எனது இளைய மகன் மித்திரனும் வந்திருந்தான். திருச்சபை அங்கத்தினரான திரு ஸ்டீபன் அவர்களையும் நான் அழைத்திருந்தேன். நாங்கள் வாகனத்தில் செல்லும்போது பனை மரம் ஏறவேண்டுமென்றால் உதவிக்கு யாராவது கிடைப்பார்களா என்கிற எண்ணத்துடன் சென்றுகொண்டிருந்தோம். அப்போது, பாம்புகளையும், நகர்புறங்களில் சிக்கித்தவிக்கும்  காட்டு விலங்குகளையும் காப்பாற்றும் ராஜ் என்கிற வாலிபனின் எண்ணம் வந்தது. என்ன ஆச்சரியம் அவனை நாங்கள் அழைக்கவும் அவனே எதிரில் தென்படவும், வண்டியை நிறுத்தி அவனை ஸ்டீபன் அவர்கள் வண்டியில் ஏற்றிக்கொண்டோம்.

அந்தி சாயும் வேளை, புதர் மண்டிக்கிடக்கும் பகுதியில், ஓலைகளை வெட்டும்படியாக சென்று நிறுத்தினோம். சற்றே பெரிய வடலி ஒன்று கைகளை விரித்தபடி அடங்கா திமிரோடு நின்றிருந்தது. மற்றவைகள் அனைத்துமே சிறிய வடலிகள் தான். ஓலைகள் பெரிதாக இல்லை. ராஜ் அந்த வடலியில் ஏற முற்பட்டு, கருக்குகள் இருந்ததால்  தன்னால் ஏற இயலாது என்பதை ஒத்துக்கொண்டான். நேரம் இருட்டத் துவங்கியிருந்தது. ஆகவே அங்கிருந்த சற்றே சிறிய வடலி ஒன்றில் செருப்போடு ஏறி ஓலைகளை வெட்டி போட்டேன். மித்திரன் ஓலைகளை சேகரித்து அடுக்க உதவினான். ராஜ் இருந்ததால் பாம்புகள் குறித்த பயம் இல்லாமல் போனது.

அனைத்து ஓலைகளையும் எடுத்துக்கொண்டு செல்வி. இளவரசி அவர்கள் வீட்டிற்கு நேரடியாக சென்றோம். இந்த ஓலைகளில் மூன்று பெட்டிகள் செய்து தர இயலுமா என்று கேட்டேன். அது ஒரு அன்பு கட்டளை. இளவரசி ஒரு சிறந்த பனையோலைக் கலைஞர். நான் தட்டிக்கொடுத்து வளர்ந்த பிள்ளை. சரிங்க பாஸ்டர் ஐயா என்றாள். அவள் முயற்சிக்கிறேன் என்று சொன்னாலே அது நடந்துவிடும் என்னும் சூழலில், இந்த வார்த்தை எனக்கு உற்சாகமளித்தது.

நான் வீட்டிற்கு வந்த போது, மதிய வேளைக்கும் இரவிற்கும் எலுமிச்சை சோறும், மறுநாள் சாப்பிட புளிசோறும் ஆயத்தம் செய்யலாம் என பேசிக்கொண்டோம். ஜாஸ்மின் கைபட செய்த பனை ஓலை பையினை எடுத்து வந்து இது தான் உணவு எடுத்துச் செல்லும் பை எனக் கூறிவிட்டார்கள். 

இரவு வெகுநேரம் எங்களுடன் இருந்துவிட்டு மறுநாள் காலை வேளையில் எங்களை வழியனுப்ப வருவதாக கூறி முகம்மது சென்றுவிட்டார். முககவசங்களைக் எப்போதும் அணிந்திருக்கவேண்டும் என்றும், கைகளில் உறைகள் போட்டிருக்க வெண்டும் எனவும் பிள்ளைகளுக்கு அறிவுறுத்தினோம்.  

மறுநாள் காலையில் எழுந்தவுடன் ஓலைபெட்டியினை சேகரிக்க இளவரசி வீட்டிற்குச் சென்றேன். மூன்று பெட்டிகள் மூடியுடன் ஆயத்தமாக இருந்தன. இவ்வளவு தூரம் அவளை சிரமப்படுத்தியிருக்கக்கூடாது என எண்ணிக்கொண்டேன். இளவரசியின் அப்பா திரு முத்துராஜ் அவர்கள் மித்திரன் கரத்தில் ரூ500/- திணித்தார்கள். இரவு முழுவதும் தகப்பனும் மகளுமாக இணைந்து விழித்திருந்து தான் பெட்டி செய்திருக்கிறார்கள். அவர்களின் அன்பை எண்ணி வியந்தபடி வீட்டிற்கு வந்து ஆயத்தமானோம்.  

ஸ்டீபன், மாணிக்கம், மலர் என திருச்சபையின் மக்கள் வழியனுப்ப முகம்மது மட்டும் எங்களோடு இணைந்து இரயில் நிலையம் வரை வந்தார். இரயில் நிலையத்தில் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகள் விமான நிலையத்தை ஒத்திருந்தன. முகம்மது தூரத்திலேயே நிற்கவேண்டியது ஆயிற்று. வரலாற்றில் மீண்டுமொரு பனை பயணம் இப்படித்தான் எளிமையாக துவங்கியது.

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

(பனை திருப்பணியில் 25 வருடங்களாக)

ஆரே பால் குடியிருப்பு, மும்பை

malargodson@gmail.com / 9080250653

பின்னல்கள் – 11

ஜூலை 12, 2020

சம்பு 

நான் 2003 ஆம் ஆண்டு இறையியல் கல்வி நிறைவுசெய்தபோது திருச்சபையில் இணைந்து பணியாற்ற வேண்டாம் என முடிவெடுத்தேன். அப்போது எனது சகோதரி மாலத்தீவில் பணியாற்றிக்கொண்டிருந்தார்கள். நானும் ஏதேனும் ஒரு  வேலையில் இணைந்துகொள்ளலாம் என நினைத்து அங்கே சென்றேன். மிக அழகிய சுத்தமான இடம் தான் மாலத்தீவு. அங்கே,  நான் சுவைக்க விரும்பும் மீன்கள் அனைத்தும் எனது கைக்கெட்டும் தூரத்தில் கிடைத்தாலும், திரும்பிய பக்கமெல்லாம் நீலம், பசுமை குறைவு, நிலமின்மை, பனையின்மை என எனக்கு பல ஒவ்வாமைகள். அங்கிருந்து திரும்பவேண்டும் என்கிற ஒரு உந்துதல் எனக்குள் இருந்துகொண்டிருந்தது. அந்த வெறுப்பு என் பார்வையில் வெளிப்பட்டுக்கொண்டே இருந்தது. அங்கே தென்னை ஓலைகளை ஒன்றுடன் ஒன்றாக அடுக்கி அதனைக் கோர்த்து ஒற்றை தடுக்காக மாற்றி கடைகளுக்கு சாய்வாகவும், தட்டியாகவும் அமைத்திருந்தார்கள். “க்கும்… பின்னத்தெரியாத்த பயலுவ…” என மனதிற்குள் எண்ணிக்கொண்டேன். ஆனால் அவர்களுக்கும் பின்னல்கள் உண்டு என்பதனை அந்த இரண்டு மாத காலத்திற்குள்ளேயே அறிந்துகொண்டேன்.

தென்னை ஓலைகளில் செய்யப்பட்ட வீடு – மாலத்தீவு

2017 முதல் 2019 வரை நான் எனது இறைப்பணியில் இருந்து விடுபட்டு பனைபணியே இறைப்பணி என்ற நோக்கோடு தமிழகம் முழுவதும் வெறிகொண்டு பயணித்தேன். தமிழகத்தில் வழக்கொழிந்துபோன பல்வேறு பொருட்களை மீட்டெடுக்கவேண்டும் என்கிற ஆவல் எனக்குள் கனன்றுகொண்டிருந்ததால், பார்க்கும் பனை சார்ந்த ஒவ்வொருவரிடமும், அவர்கள் கண் முன்னால் மறைந்துபோன பொருட்கள் குறித்த தகவல்களை கேட்டுப்பெற  முயற்சிப்பேன். அப்படிக் கிடைக்கும் தகவல்களைத் தொடர்ந்து, அந்த பகுதிகளில் அலைந்து திரிந்து காணாமற்போன பொருளை எப்படியும் மீட்டுவிடுவேன். ஒரு பொருள் குறித்த நினைவு மட்டுமேக்கூட அந்த மக்களுக்கு இருக்குமென்றால் அதனை மீட்பதில் பெரிய சிரமமில்லை என்பதே நான் அறிந்த உண்மை.

பின்னல்கள் குறித்த தேடுதலில் பின்னலே இன்றி செய்யப்படும் பொருட்கள் பலவற்றை இதுகாறும் பார்த்திருக்கிறோம். பட்டை, பீப்பீ, தோண்டி, விசிறி என அவைகள் யாவும் பனை ஓலையின் வடிவத்தை சாதகமாக மாற்றி ஓலையின் தன்மை பெரிதளவில் மாற்றத்திற்குள்ளாகாமல் செய்யப்படும் பொருட்களாகும்.

பனை ஓலையில் பின்னலே இன்றி இன்று நம்மை வந்து அடைந்திருக்கும் மற்றொரு பொருள் தான் சம்பு என்ற மழை அணி. விழுப்புரம் மாவட்டத்தைச் சார்ந்த நரசிங்கனூர் என்ற ஊரில் வாழும் திரு. பாண்டியன் எனும் நண்பர்  இதுகுறித்து எனக்கு தகவல்களைக் கொடுத்து சம்புவை மீட்டுருவாக்கும் பணியில் தன்னையும் ஈடுபடுத்திகொண்டார். திரு கல்யாண சுந்தரம் (63) என்ற பெரியவர், சம்பு செய்வதில் வல்லவர். பண்டியனின் மாமா தான் இவர்.  நரசிங்கனூரைச் சார்ந்த பல்வேறு மக்களுக்கு சம்பு செய்யும் அறிவு இருந்தாலும், அனைவரும் அதனை கைவிட்டுவிட்டனர். இந்த அறிவினை தன் நெஞ்சில் ஒரு கனலாக எடுத்துச் சுமந்தவர் கலியாண சுந்தரம் மட்டுமே.

திரு கலியாண சுந்தரம் சம்பு செய்கிறார்

பின்னல்கள் சார்ந்து சம்புவில் ஏதும் காணப்படவில்லை என்றாலும் பின்னல்களுக்கான ஒரு அடிப்படை இங்கிருந்து தான் துவங்குகிறது என்பதை நாம் மறுக்க இயலாது. ஓலைகளின் பயன்பாட்டு வரலாற்றில் மிக தொன்மையானதும், மழைக் காலங்களுக்கு உகந்த  ஒரு பயனுள்ள பொருளான சம்புவினை சற்றே நெருங்கி உணர்வது நல்லது.

உலகம் முழுக்க மழையணிகள் கற்காலத்திலிருந்து வழக்கத்தில் இருக்கின்றன. அந்தந்த பகுதிகளில் கிடைக்கும் இயற்கைப் பொருட்களைக் கொண்டு மழையணிகள் செய்வது வழக்கம். வைக்கோல், மூங்கில், மரப்பட்டைகள், தோல் என அவைகள் விரிவடைந்துகொண்டே இருக்கும். ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சூழலில் கிடைக்கும் பொருட்களின் அத்தனை சாத்தியக்கூறுகளையும் முயன்றுபார்த்திருக்கிறார்கள். 

மழையணி நேபாளம்

தென்னை ஓலைகளுக்கும் பனை ஓலைகளுக்கும் நிறைய வித்தியாசம் உண்டு. பார்த்தவுடனேயே இவைகளில் தெரியும் வித்தியாசமான வடிவ அமைப்புகள் நாம் கூர்ந்து அவதானிக்கவேண்டியவைகள். தென்னை மட்டையில்  ஓலைகள் தனித்தனியாக நடுநரம்பிற்கு இருபுறமும் ஒன்றோடொன்று ஒட்டாமல் இருக்கும். (Pinnately Compound) பனை ஓலையோ நடுநரம்பின் இருபுறமும் ஒன்றுடன் ஒன்று இணைந்து விசிறியைபோல இருக்கும். (Palmately Compound). உலகம் முழுவதும் பின்னல்களுக்கான ஆரம்ப பணி என்பது  இலக்குகளை தனித்தனியாக  பிரித்தெடுப்பது தான். ஓலைகளைப் பிரித்து எடுப்பதை இணிந்து எடுப்பது என்றே குமரி மாவட்டத்தில் குறிப்பிடுவார்கள். தென்னை மட்டையில்  பிரிந்திருக்கும் ஓலைகளை தனித்தனியாக இணிந்து எடுப்பது ஒன்றும் பெரிய காரியம் இல்லை ஆனால் ஒன்றாக இணைந்திருக்கும்  பனை ஓலைகளைப் பிரிப்பது குறித்த புரிதல் ஆதி குடிகளுக்கு சற்றே வேறுவகையான ஒரு அனுபவமாகத்தான் இருந்திருக்கும்.

ஓலையில் வடிவங்கள் செய்வது மனித வாழ்வில் ஒரு தொடர் செயல்பாடாக இருந்து வந்துள்ளது. அவ்விதமாகவே அவைகள் பல்வேறு படிநிலைகளைக் கடந்து இன்றைய பொருட்களாக நம்மை வந்து எட்டியிருக்கின்றன. இவைகளின் தொன்மம் சார்ந்த கதைகள் கூட இப்படிநிலைகளை விளக்கும்படியாக சுவைபட அமைந்திருக்கின்றன.

மழை அணியுடன் மேகாலய பழங்குடியினர்

ஆதியில் பனை ஓலைகள் இப்போது காணப்படுவது போன்று இணைந்து இருந்ததில்லை. காளி தனது பிள்ளைகளுக்கு பனையேறக் கற்றுக்கொடுக்கிறாள். அவர்கள் பனை ஏறும்போது முதல் பதனீர் தனக்கு கொண்டுவரும்படி கூறி ஒரு ஓலையை வெட்டி போடச் சொல்கிறாள். பதனீர் பருக, பிரிந்து இருந்த ஓலைகளை ஒன்றிணைக்கும் வேளையில், அங்கே ஒருவர் வந்து உனது பிள்ளைகள் உனக்கு கொடுக்குமுன்பே பதனீர் அருந்துகிறார்கள் என கூற, கீழிருந்து காளி பார்க்கையில் சொட்டுகின்ற பதனீர் தெறித்து அங்கே இருந்த காளியின் பிள்ளையின் வாயில் பட, காளி கோபத்துடன் பனை ஓலைகளை அப்படியே போட்டுவிட்டு சென்றதாக ஒரு கதைப் பாடல் உண்டு. ஆகவே பிரிந்திருக்கும் ஓலைகளை இணைக்கும் வழிமுறைகளை காளியின் பிள்ளைகளும் முன்னெடுத்திருப்பார்கள் என நாம் உணரலாம்.

சிறுவன் அணீந்திருக்கும் மழையணை, கூர்க், கர்னாடகா

மனிதனின் கண்டுபிடிப்புகள் அனைத்தும்  தேவைகளின் அடிப்படையில் ஏற்பட்டிருக்கும்போது அது பல்வேறு முயற்சிகள் மற்றும் தோல்விகள் வழியாக நிகர்செய்யப்படுகிறது. பனை ஓலைகளை பின்னும் தொழில் நுட்பத்தினை மானிடர் அறிவதற்கு முன்பு, அவைகள் ஒன்றோடு ஒன்று சீராக அடுக்கப்பட்டு கோர்க்கப்பட்ட ஒரு நிலை இருந்திருக்கலாம் என கருதப்படுகிறது. மணிகளை கோர்க்கும் முறைமை கி மு 40000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே வழக்கத்தில் இருந்திருக்கிறது  போன்ற தகவல்கள் அகழ்வாய்வுகளில் வெளிப்படுகின்றன  . அப்படியான ஒரு அலங்காரத்திற்கு முன்பே பயன்பாட்டு முக்கியத்துவம் கிளைத்திருக்க வேண்டும் என்றே நம்புகிறேன். 

தீக்கோழியின் முட்டையில் செய்யப்பட்ட ஆபரணம், 40000 ஆண்டுகளுக்கு முந்தையது

பனை ஓலைகளின் அமைப்பினைப் பார்த்தவர்களுக்கு ஒரு விஷயம் புரியும். பனை ஓலைகள் என்பவை இலக்குகளின் தொகை. அவ்விதம் இணைத்திருக்கும் ஓலைகளை தனிதனி இணுக்குகளாக பிரித்து எடுத்துப் பார்த்தால் அனைத்து இலக்குகளுக்கும் நடுவில் ஒரு நரம்பு ஓடிக்கொண்டிருக்கும். அதனை ஈர்க்கில் என்பார்கள். குமரி மாவட்ட வழக்கச் சொல்லின்படி அதனை ஈக்கல் அல்லது ஈக்கு என்று தான் அழைப்பார்கள். ஈர்க்கிலோடு ஒரு அரை செ மீ அகல ஓலையை சேர்த்து கிழித்தால் அதனை மூரி என்று விழுப்புரம் மாவட்டத்தில் குறிப்பிடுகிறார்கள்.

ஈர்க்கில் ஓலைகளை விட பல மடங்கு உறுதியுள்ளது. கிட்டத்தட்ட ஒரு நீள ஊசியினை நினைவுறுத்தும் அமைப்பு கொண்டது. நீரில் நனைத்து பயன்படுத்தினால் சற்றே கயிறு போன்ற நெகிழ்வுதன்மையுடன் உறுதியும் கூடியிருப்பது. ஈக்கலின் பயன்பாடு குறித்து தேடத் துவங்கினால் அது நம்மை தொல்பழங்காலத்தில் கொண்டு சென்றுவிடும்.

மழை நேரத்திலும் தடைபடாத வேலை

பனை சார்ந்த பொருட்கள் எப்படி ஒரு சூழலில் உருபெற்று வந்ததோ அதுபோலவே பல்வேறு சூழல்களினால் ஒருசில பனை சார்ந்த பொருட்கள் மறைந்தும் போயின.  அவைகளை நாம் வழக்கொழிந்து போன பொருட்கள் என்கிறோம்.  ஒரு பொருள் வழக்கொழிவதற்கு பல்வேறு புறக்காரணங்கள் உண்டு. அவைகளில் மிக முக்கியமானது நவீன வாழ்க்கை முறை. 

அதுபோல பனை சார்ந்து பொருட்கள் செய்கிறவர்கள் குறித்து எந்த குறிப்புகளும் புத்தகங்களில் இருக்காது. எங்கோ ஏதாவது ஒரு பத்திரிகையில் பனை சார்ந்த பொருட்களைக் குறித்து வருகின்ற செய்திகளை தொகுப்பதும் எளிதல்ல. அப்படியே சேகரித்தாலும் அவைகள்  தமிழகத்தில் இருந்த பொருட்களில் பத்திலொன்றைக்கூட அவைகள் குறிப்பிட்டிருக்காது. பெரும்பாலும் ஊர்களைக் குறிப்பதுடன் அவைகளும் தங்கள் பங்களிப்பை நிறுத்திவிடும்.

கொங்கானி எனும் மழை அணி

ஓலைகளை அப்படியே வைத்து தயாரிக்கும் பட்டை மற்றும் தோண்டி இவைகளை நாம் கடந்த வாரங்களில் பார்த்தோம். சம்பு செய்யும் முறை இவைகளை விட வித்தியாசமானது. ஓலைகளை தனித்தனி இலக்குகளாக பிய்த்து அதன் பின் அவைகளை இணைத்து செய்யும் தொழில் நுட்பம் சார்ந்தது. மிக அடிப்படையான ஒரு வடிவமைப்பு. ஓலைகளை வரிசையாக ஒன்றோடொன்று நெருங்கி இருக்கும்படி அடுக்கி, இணைக்கும்படியாக பனை ஈர்க்கில்களையே பயன்படுத்துவார்கள். இவைகள் அடிப்படையில் ஒரு தடுக்காக பயன்படும். இதனோடு ஈச்ச மட்டைகளை இணைத்து பலப்படுத்தி, அவைகளை குவித்து இணைத்துவிட்டால் சம்பு தயார்.

இடையர் சிற்பம்

சம்பு ஒரு சிறந்த மழையணி. புயல் மழைக்கும் அசைந்து கொடுக்காதது என்றே குறிப்பிடுவார்கள். தொல்பழங்காலத்தின் மழை கோட் என்றே சொல்லுமளவு, இது தலை முதல் கால் வரை உடலை பாதுகாக்கும் ஒரு அமைப்பு. சம்பு என்ற வடிவம் காலத்தால் மிக தொன்மையானது என்பதை அதன் வடிவத்திலிருந்தும் பயன்பாட்டு தன்மையிலிருந்தும் நாம் புரிந்துகொள்ளலாம்.  உலகின் பல்வேறு நாடுகளில் மழையணியாக சம்புவை ஒத்த வடிவங்களில் பலர் மழையணியினைச் செய்வது பழங்குடியினரிடையே இருக்கும் வழக்கம். வட ஆற்காடு, தென் ஆற்காடு மாவட்டங்களில் பரவலாக பயன்பட்ட ஒரு வடிவம் இது என்று பனை மரம் என்ற புத்தகத்தை எழுதிய திரு. இரா. பஞ்சவர்ணம் அவர்கள் குறிப்பிடுவார்கள். இன்று சம்புவினை தொழில் முறையாக செய்தால் ரூ150திலிருந்து ரூ200 வரைக்கும் விற்க இயலும். கிராம மக்களுக்கு குடையினை விட சிறந்த வடிவமைப்பு இதுதான்.

இடையர் சிற்பம் – மழையணியுடன்

நவீன வாழ்வு தான் இவ்வித அறிதல்களையும் வாழ்க்கைமுறைகளையும் சிதறடித்தது. ஒரு சம்பு செய்ய 60 ரூபாய் ஆகும் சூழலில் வெறும் 50 ரூபாய்க்கு குடை கிடைத்தது ஆகவே சம்புவினை விட நவீனமாக காணப்பட்ட குடைக்கே  மதிப்பு கிராம மக்களிடம் பெருகியது ஆகவே உடல் உழைப்பால் செய்யும் சம்புவினை அப்படியே மறந்துவிட்டனர்.

முதலில் பெரிய பனை ஓலைகளாக தெரிவு செய்து பனை மரத்திலிருந்து மட்டையைத் தவிர்த்து ஓலையாகவே கழித்து எடுப்பார்கள்.  காலையிலேயே வெட்டிய ஓலையினை மாலை வரை வாட விடுவார்கள். மாலை வேளையானதும் ஓலையினைச் சுருக்கு பிடித்து வைத்துவிடுவார்கள்.  பின்னர் தடுக்கு செய்ய ஆரம்பிக்கும்போது ஒவ்வொரு இலக்காக கிழித்து நீர் தெளித்து கட்டி வைத்துவிடுவார்கள். மறுநாள் காலை 3 மணிக்கு பெண்கள் எந்து தடுக்கு தைப்பார்கள். ஒரு சம்பு செய்ய 7 தடுக்குகள் ஆகும். அப்படி, ஒரு நாளைக்கு சுமார் 20 தடுக்குகள் வரை பெண்கள் செய்வார்கள். தடுக்குகளை மூரி வைத்து தைப்பார்கள். ஈர்க்கிலோடு இணைந்திருக்கும் பகுதியினை ஆண் மூரி என்றும் ஈர்க்கில் இல்லாத எதிர்பகுதியை பெண் மூரி எனவும் குறிப்பிடுவார்கள்.

பனை ஓலை பொருட்களைச் செய்யும்போது பிற தாவரங்களின் பொருட்கள் உள்நுழைவது ஒரு முக்கியமான இணைவாக இருக்கிறது. அது எவ்விதமான தாவரங்கள் அப்பகுதிகளில் வாழ்ந்திருக்கின்றன என்பதன் அடையாளம் ஆகும். சம்பு செய்கையில் ஈச்சங் கசங்கினை பயன்படுத்துவதைப் பார்த்தேன். கசஙு  என்ற வார்த்தை ஓலைகளை நீக்கிய ஈச்ச மட்டையினை குறிப்பிடும் வார்க்ட்தையாக இருக்கிறது.  இவ்விதமாக சேகரிக்கப்பட்ட ஈச்சங் கசங்குகளை இரண்டாக கிழித்து பக்குவமாக காயவைத்து சேமித்து வைத்துக்கொள்ளுவார்கள். இவைகளை தேவையான நேரத்தில் எடுத்து நீரில் ஊறபோட்டு மீண்டும் இரண்டாக கிழித்து விடுவார்கள். இவைகளில் நீளமாக வருகிற கசங்கினை  மடிச்சி போடுற கசங்கு என்றும், குட்டையாக வருகிற கசங்கை ஒடிச்சி போடுற கசங்கு என்றும் குறிப்பிடுகிறார்கள்.

அகணி (பனை மட்டையின் உட்புறமிருக்கும் நார்) நாரை கிழித்து கோணி ஊசியில் நுழையும் அளவிற்கு மெல்லியதாக எடுத்து அதனைத் தைப்பார்கள். அகணியில் பிரித்தெடுக்கும் நாரினை சரடு என்றே குறிப்பிடுகிறார்கள். தடுக்கையும் கசங்கையும் இணைத்து கட்டுவதற்காக அகணி சரடு பயன்படும். கோணி ஊசியில் சரடை கோர்த்து தைப்பார்கள். அந்த தையலுக்கு ஒரு முடிப்பு இருக்கும். ஒரு கசங்கிற்கு நாலு தையல் என்ற வீதம் உறுதியாக சம்புவினை கட்டி முடிப்பார்கள்.

 கொண்டைப்பகுதி செய்கையில் ஒருவரால் கட்ட இயலாது. பொதுவாக ஆணும் பெண்ணும்  இணைந்தே கட்டுவார்கள்.  இவ்விதமாக குடும்பமாக இணைந்து செய்யும் பனை பொருட்கள் தமிழகத்தில் இன்றுவரை இருக்கிறது. யோசித்துப் பார்த்தால், சங்க இலக்கியங்களில் காணப்பட்ட முறம் கூட இன்று குடும்பமாக ஆணும் பெண்ணுமாக இணைந்து செய்யும் ஒரு வடிவம் தான்.

சம்புவினை வீட்டில் தட்டியாகவும், கூரை வேய்கையில் அடித்தளமாகவும், இரவு காவலிருப்பவர்களுக்கான கூடாரமாகவும், பனி, மழை போன்றவைகளிருந்து காத்துக்கொள்ள பயன்படுத்திவந்திருக்கிறார்கள். கிணற்றில் நீர் இறைக்கும் மோட்டார் மீது கவிழ்த்து வைக்கவும் கூட இது பயன்பட்டிருக்கிறது. நவீன காலத்தில் இப்பொருளுக்கு ஏற்பட்ட  அழிவு, நமது வாழ்விலிருந்த்து சில கலைஞர்களை அப்புறப்படுத்தியிருக்கிறது என்பது உறுதி.

எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் அவர்கள் சம்புவிற்கு ஒத்த ஒரு பொருள் குமரி மாவட்டத்தில் உண்டு என தனிப்பட்ட முறையில் என்னிடம்  கூறியிருக்கிறார்கள். அதன் பெயர் காமணம். காமணம் குறித்து நான் அனேகரிடம் கேட்டும் என்னால் அது குறித்து மேலதிக தகவல்களை சேகரிக்க இயலவில்லை. இப்படியிருக்கையில் ஜெயமோகன் அவர்கள் சமீபத்தில் “ஆமை” என்று ஒரு கதை எழுதினார்கள். அதில் புலையர் பெண் ஒருத்தி கொரம்பை என்கிற என்கிற பனை ஓலை மழையணிக்குள் ஆமைபோல வாழ்ந்து மறைந்த கதை அவர்கள் வழிமரபினரால் நினைவுகூறப்படும் வகையில் எழுதியிருந்தார். இக்கதையில் காணப்படும் விவரணையின்படி “தலையிலே மாட்டிக்கிட்டா தோளும் முதுகும் உள்ள மறைக்கிற மாதிரி இருக்கும். குனிஞ்சுகிட்ட கூரை மாதிரி நம்ம உடம்புமேலே நிக்கும். ஆமையோடு மாதிரின்னு வைங்க.” மேலும் “நல்ல கொரம்பை ஒரு பெரிய சொத்து… அதுக்க இறுக்கம் கொஞ்சம் தளர்ந்தா அடியிலே புதிய ஓலையை கோத்து செரியாக்கிடுவாங்க. அப்படி சரிபண்ணிட்டே இருக்கணும். மேலே உள்ள ஓலை காலப்போக்கிலே கருகி மட்கிபோகும். அப்ப அடியிலே உள்ள ஓலை மேலே வரும். வெயிலுள்ள காலத்திலே தேன்மெழுகு எடுத்து அரக்கும்சேத்து உருக்கி மேலே பூசிவைச்சா பல ஆண்டுகள் அப்படியே இருக்கும்”.

இவ்விதமான பொருட்களின் படமோ அல்லது நினைவுகளோ என்னால் இன்றுவரை சேகரிக்க இயலவிலை. எப்படியும் இவைகள் குறைந்தபட்சம் 50 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே வழக்கொழிந்திருக்கும். கடந்த 100 ஆண்டுகளுக்குள்  சமூகத்தட்டில் மிகவும் கீழ்நிலையில் இருந்ததாலோ என்னவோ, வயல் வேலைச் செய்யும் புலையர்கள் வாழ்வில் காணப்பட்ட இந்த பொருளினை எவரும் நினைவில் வைத்துக்கொள்ளவில்லைப் போலும். பனைக்கென இப்போதும் ஓரியக்கம் முன்னெடுக்கப்பட்டிருக்காவிட்டால், பனையின் நிலையும் இவ்விதம் மறக்கடிக்கப்பட்ட ஒன்றாகவே இருந்திருக்கும்.

குமரி மாவட்டத்தில் உள்ள பெரியவர்கள் பலரைக் கேட்டும் இது குறித்து என்னால் எந்த முடிவுக்கும் வர இயலவில்லை. எனக்கு மிகவும் அறிமுகமான பனை ஓலைக் கலைஞரான குமரி மாவட்டத்தின்  மொட்டவிளையைச் சார்ந்த திரு செல்லையா அவர்களிடம் விசாரிக்கையில்  அவர் சற்று நேரம் யோசித்துவிட்டு அதன் பெயர் கொங்காணி என்றார். நான் அயர்ந்துவிட்டேன். எத்தனைப் பெயர்கள்தான் இந்த மழையணிக்கு?

சம்பு என்ற தாவரத்திலும் இது போல் மழையணி செய்திருப்பார்களோ? அல்லது கோரை புல்லில் இதற்கு இணையான மழையணி செய்திருப்பதால் கொரம்பை என பெயரிடப்பட்டதா தெரியவில்லை.

இணையத்திலிருந்து ஒருசில படங்கள் கிடைத்தன. சம்புவைப்போன்ற எதோ ஒரு மழையணி அணிந்திருக்கும் படங்களை இடையர் சிலைகள் என்றே குறிப்பிட்டிருந்தார்கள். அப்படியானால் வயல் வேலைகளில் ஈடுபடும் மனிதர்களுக்கு மாத்திரம் அல்ல, இடையர்களது வாழ்விலும் சம்புவின் இடம் முக்கியத்துவம் பெறலாகின்றது. அதனை நாம் உண்மையிலேயே ஏற்றுக்கொள்ளும் வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன. ஏனென்றால், பனை சார்ந்து கொடாப்பு எனும் பிரம்மாண்ட அமைப்பை ஆட்டு குட்டிகளில் பாதுகாப்பிற்காக செய்கிறவர்கள் இடையர்கள். சமீப காலமாக பனை மரக்கள் குறித்து சங்க இலக்கியம் கூறுவது என்ன என்று தேடுகிற ஒரு கூட்டம் எழும்பியிருக்கிறது. உண்மையிலேயே பனை சார்ந்த பொருட்களின் புழக்கத்தை தேடி கண்டுபிடித்தால் அது சங்க இலக்கிய வாழ்வில் நமது பனை சார்ந்த அறிதல்கள் குறித்து மேலதிக தகவல்களைக் கொண்டிருக்கும் என நம்புகிறேன்.

மழையணிக்குள் பான்டியன்

மழையணி என்ற இந்த பொருள் எனது வாழ்வில் நான் மீட்டெடுக்கவேண்டிய தமிழர்களின் முக்கிய அடையாளமாக இருப்பதாகவே நான் உணருகிறேன் ஆகவே இதன் தேடுதலை எனது கைக்கு எட்டிய சம்பு மூலமாக துவங்குகிறேன்.

அருட்பணி. காட்சன் சாமுவேல்

(பனை திருப்பணியில் 25 வருடங்களுக்கும் மேலாக)

ஆரே பால் குடியிருப்பு

பகிரி: 9080250653

மின்னஞ்சல்: malargodson@gmail.com

பின்னல்கள் – 10

ஜூலை 4, 2020

தோண்டி

தமிழகத்தில் புழங்கிய பனை ஓலை பொருட்களின் எண்ணிக்கை உலக அளவில் அதிகம் என்றே கருதுகிறேன். ஆகவே தான் அது தமிழகத்தை தன்னிகரற்ற ஒரு நிலப்பரப்பாக பனையோடு இணைத்திருக்கிறது. வேறு எங்கும் காணமுடியாத பொருட்கள் இங்கு இருப்பதோடல்லாமல், பல்வேறு நாடுகளுக்கு பொதுமையான பனை ஓலைப் பொருட்களும் இங்கு இருப்பது அதிசயம் அல்ல, ஏனெனில் இது பனை கலைகளின் தாய்வீடு. 

நீர் நிறைந்த பனை ஓலைத் தோண்டி

மிக சிறிய வயதில் பனை ஓலையில் செய்யப்பட்ட எண்ணற்ற பொருட்குவியலுக்குள் வாழ்ந்திருக்கிறேன். ஆனால் அவைகளின் பெயர்கள் அவ்வயதில் எனக்குத் தெரியாது. அவைகள் எப்படி இருக்கும் என விவரித்தே அதனை நான் அடையாளப்படுத்திக்கொள்ள  வேண்டும். அவ்வகையில்  எனது சிறு பிராயத்தில் நான் ஆச்சரியமாக பார்த்த ஒரு பொருள் இன்றும் என் மனதில் நீங்கா நினைவுகளோடு இருக்கிறது. அதற்கு காரணம் என்ன? பல்வேறு  காரணங்கள் இருந்தாலும்,  திருமறைக்கும் எனக்கும் உள்ள உறவுதான் பனைமரத்துடன் இணைந்த தோண்டியை நான் நினைவுகூறச் செய்யும் ஒன்றாக இருந்திருக்கின்றது.

திருவிதாங்கூர் பகுதியில் கிணற்றில் நீர் இறைக்க தோண்டியை எடுத்துச் செல்லும் பெண்மணி. சுமார் 150 வருடங்கள் முன்பு

சுமார் 40 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு மார்த்தாண்டம் போதகர் இல்லத்தின் பின்புறம் இருந்த கிணற்றில் தண்ணீர் எடுக்க வரும் பெண்கள் பனை ஓலையில் செய்த அழகிய தோண்டியை வைத்திருப்பார்கள். அப்படியில்லாதிருந்தால் கமுகுப் பாளையில் செய்த நீர் இறைக்கும் வாளியை வைத்திருப்பார்கள். இந்த தோண்டி ஒருசில வார காலமோ ஒரு மாத காலமோ பயன்பாட்டில் இருக்கும். பயன்படுத்துகிறவர்களின் கைப்பக்குவம் சார்ந்து அதன் வாழ்நாள் நீடிக்கும்.

ஒரு முறை  அந்த கிணற்றில் உள்ள தண்ணீர் கெட்டுப்போனது. கொசுக்கள் முட்டையிட்டு அதில் கூத்தாடிப்புழுக்கள் நிரம்பவே அந்த கிணற்றை இறைத்து சுத்தம்பண்ணினர். அந்த நிகழ்வின் இறுதியிலே ஒரு சடங்கு நடந்தது. புதிய நீர் ஊறி வருகின்ற தருணத்தில் எங்கள் கோவில்பிள்ளை அவர்கள் ஓர் பனை ஓலைத் தோண்டியில் உப்பும் புளியும் வைத்து அதை கிணற்றுக்குள் இறக்கினர். நான் இது எதற்கு என்றபோது கிணற்று நீரை சுத்தம் செய்ய என்று அப்பா சொன்னார்கள். அந்த வேளையில் எனது அக்காக்களில் யாரோ ஒருவர் “எலிசா” தீர்க்கதரிசி செய்தது போல என சொல்லக்கேட்டேன்.

திருமறையில் எலிசா எனும் ஒரு இறைவாக்குரைப்பவர் குறித்து (தீர்க்கதரிசி) விரிவாக பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. அவர் எலியா தீர்க்கதரிசியின் உடன் இருந்தவர். எலியா தீர்க்கதரிசியிடம் இருந்து இரட்டிப்பான வரம் பெற்றவர். அதாவது எலியா செய்த வல்லசெயல்கள் போல இரட்டிப்பான அதிசயங்கள் செய்யும் வரம் பெற்றவர் இவர். தோண்டியைக் குறித்து திருமறையில் சொல்லப்பட்டிருக்கும் பகுதி எனது சிறு வயதின் அனுபவத்திற்கு மிகவும் நெருக்கமானது என்றுணர்ந்தேன்.

“பின்பு அந்த பட்டணத்தின் மனுஷர் எலிசாவை நோக்கி: இதோ, எங்கள் ஆண்டவன் காண்கிறபடி இந்தப் பட்டணம் குடியிருப்புக்கு நல்லது; தண்ணீரோ கெட்டது. நிலமும் பாழ்நிலம் என்றார்கள். அப்பொழுது அவன்: ஒரு புதுத் தோண்டியை எடுத்து, அதிலே உப்புப் போட்டுக் கொண்டு வாருங்கள் என்றான்; அதை அவனிடத்தில் கொண்டுவந்தபோது,  அவன் நீரூற்றண்டைக்குப் போய், உப்பை அதிலே போட்டு: இந்த தண்ணீரை ஆரோக்கியமாக்கினேன்; இனி இதினால் சாவும் வராது, நிலப்பாழும் இராது என்று கர்த்தர் சொல்லுகிறார் என்றான்”. (2 ராஜாக்கள் 2: 19 – 21)

சாமித்தோப்பு கிணற்றடியில்

திருமறையில் காணப்படுகின்ற தோண்டி என்ற வார்த்தை இவ்விதமாகத்தான் என் மனதில் நிலைபெற்றது. தமிழ் திருமறையில் ஒரு வார்த்தை காணப்படும்போது அது யூத கலாச்சாரத்தில் இருந்திருக்கவேண்டிய அவசியம் இல்லை, ஏனென்றால் நமது புரிதலுக்காகத்தான் மொழிப்பெயர்ப்பே செய்யப்பட்டிருக்கிறது. ஆகவே தோண்டி என்கிற அந்த வார்த்தை நமது கலாச்சாரத்தில் வெகுவாக புழங்கியிருக்கவேண்டும், இல்லையென்றால் இவ்வார்த்தை புழங்கிய இடங்களிலிருந்து மொழிபெயர்பாளர்கள் இதனை எடுத்தாண்டிருக்கும்  வாய்ப்புமிருக்கிறது. பனை மரங்கள் நிறைந்த இடையன்குடி  பகுதிகளில் ஊழியம் செய்த பேராயர் கால்டுவெல் அவர்களும் திருமறை மொழிபெயர்ப்பில் தீவிரமாக ஈடுபட்டவர்கள் எனப்தை நாம் அறிவோம்.

தோண்டி என்பது “தோண்டு”தல் என்ற வேர் சொல்லிலிருந்து பிறந்திருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது. அகழ்தல் என்ற வார்த்தைக்கு நிகராக தோண்டுதல் என்ற வார்த்தை பயன்பாட்டில் இருந்து வந்திருக்கிறது. தோண்டி துருவி, தோண்டி துழாவி போன்ற சொற்றொடர்கள் வழக்கத்தில் இன்றும் இருக்கின்றன. நீரை அகழ்ந்து எடுக்க பயன்பட்டிருக்கும் பொருளாயிருப்பதால் தோண்டி என பெயர் பெற்றதா?  அல்லது மண்ணை அகழ்ந்து எடுத்த கிணற்றிலிருந்து நீர் எடுக்க பயன்பட்டதால் இப்பெயர் ஏற்பட்டதா?

இதற்கு எதிரான ஒரு நிலைப்பாடும் நமது மரபில் இருந்திருக்கிறது…

நந்தவனத்தில் ஒரு ஆண்டி -அவன்

நாலாறு மாதமாய் குயவனை வேண்டி

கொண்டு வந்தா னொரு தோண்டி – அதை

கூத்தாடிக் கூத்தாடிப் போட்டுடைத் தாண்டி

“நல்ல வழிதனை நாடு- எந்த

நாளும் பரமனை நத்தியே தேடு

வல்லவர் கூட்டத்திற் கூடு – அந்த

வள்ளலை நெஞ்சினில் வாழ்த்திக் கொண்டாடு”

– கடுவெளி சித்தர்

இவ்வகையில் தோண்டி குயவர்கள் செய்யும் மண்பாண்டம் எனவும் நாம் அறிய  முடிகிறது. நீர் மொள்ளும் தேவையினை கருத்தில் கொண்டு அனைத்து உலோக பொருட்களிலும் தோண்டி வடிவெடுத்திருக்கிறது. இங்கே கடுவெளி சித்தர் அதனை உயிர் உருவெடுத்த உடலுடன் இணைத்துச் சொல்லுகிறார்.

பனை ஓலை தோண்டி என்பது ஓலை பட்டையின் செவ்வியல் வடிவம் தான். ஈராயிரம் முதல் மூவாயிரம் ஆண்டு தொன்மையான வடிவாக இது இருக்கலாம் என நான் அனுமானிக்கிறேன். அதற்கு காரணம் சாதாரண பட்டையிலிருந்து வித்தியாசப்பட்டு  வடிவ நேற்த்தி அடைந்திருக்கும்.  தோண்டியினை பார்ப்பதற்கு பரதநாட்டிய உடையைப்போல மடிப்புகளுடன் கவர்ந்திழுக்கும் அழகுடன் கச்சிதமாக இருக்கும். மடிப்பு குலையாதபடி இவ்விதமாக ஒரு தோண்டியினைச் செய்வது எளிதான காரியம் அல்ல. பனைபொருள்  அல்லாத கம்பு, மற்றும் தென்னை ஓலைப் பண்டி ஆகியவற்றை இணைத்தே இதனைச் செய்வதால் மிக முக்கிய கவனத்தைக்கோரும் ஒன்றாக இது இருப்பதில் ஐயமில்லை. பனை எவ்விதம் பிற தாவரங்களுடன் இணைவு கொள்கிறது என்பதற்கு இது அடையாளமாக இருக்கிறது.

நாகர்கோவில் அப்டா சந்தைக்கு தான் செய்த பனை ஓலை தோண்டியினை விற்பனைக்கு கொண்டு வந்த கலைஞர்.

குமரிமாவட்டத்திலுள்ள அய்யாவழி சமயத்தவர்,  பூவண்டர் தோட்டத்திலே வந்து அங்கிருக்கும் நாமக் கிணற்றில் குளிப்பார்கள். அந்த கிணற்றில் குளிப்பவர்கள் பெரும்பாலும் இன்றுவரை பனை ஓலையில் செய்த தோண்டியினைக் கொண்டே நீர் இறைத்து குளிப்பார்கள். பதியில் சென்று வணங்குமுன் இக்குளியல் மிக முக்கியமான ஒன்றாக அறிவுறுத்தப்பட்டிருக்கிறது. வற்றாத அந்த கிணற்றில் குளிப்பதற்கு என்று பனை ஓலை தோண்டியில் செய்யப்பட்ட வாளியைத்தான் பயன்படுத்துவார்கள்.  ஆகவே பனை ஓலைத் தோண்டியினை விற்பனை செய்வதற்கென்றே ஒரு கடை அங்கே இருக்கும். இன்றும் தோண்டி தமிழகத்தில் எஞ்சி இருக்கிறது என்றால் அதற்குக் காரணம் அய்யாவழி பதியில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும் இந்த சடங்கு ஒரு முக்கிய காரணம்.

விற்பனைக்காக தொங்கவிடப்பட்டிருக்கும் பனையோலை தோண்டி

அப்படியே, திருமண வீடுகளுக்கு வாங்கும் பனை ஓலைபொருட்களிலும் கண்டிப்பாக தோண்டி இருக்கும். அனைத்து சமையல்காரர்களும் தோண்டியினை குறிப்பிட தவறுவதில்லை. குறிப்பாக சாம்பார் கோரி எடுப்பதற்கும், அரிசியில் நிற்கும் தண்ணீரை கோரி மாற்றுவதற்கும் தோண்டியினை  பயன்படுத்துவார்கள். மேலும் அடுப்பில் இருக்கும் வார்ப்பை கீழிறக்காமல் தண்ணீர் ஊற்றி கழுவி சுத்தம் செய்யவும் தோண்டி தான் பயன்படும். சூடு நிறைந்த பாத்திரத்தில் தோண்டி பயன்படுத்தி பதார்த்தங்களை எடுக்கும்போது அது  எடை அற்றதாகவும் சூட்டைக் கடத்தாததாகவும் இருப்பதால் சமையல்காரர்கள் இன்றளவும் இதனை பயன்படுத்திவருகிறார்கள். கூடுதலாக ஓலையின் சுவை உணவில் ஊடுருவி தனித்துவ வாசனையினை உணவிற்கு கொடுக்கும். சமையல்காரர்கள் மட்டும் இதனைப் பயன்படுத்தவில்லையென்று சொன்னால் இதன் உற்பத்தி இன்று கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் இல்லாமலே போயிருந்திருக்கும். 

தோண்டி பிடிக்கும் முறை

பனை ஓலையில் தோண்டி செய்வது பெரும்பாலும் தென் மாவட்டத்தைச் சார்ந்தவர்கள் தாம். பொதுவாக வீட்டிற்கு தேவையான தோண்டி என்றால், அவைகள் குறித்த குறிப்புகள் பனையேறியிடம் சொல்லப்படும். எத்தனை ஈக்குகள் நிறைந்த சிறகு வேண்டும் எனக் குறிப்பிடுவார்கள். இரண்டாம் குருத்து அல்லது மூன்றாம் குருத்து போன்றவைகளையே தோண்டி செய்வதற்கு பெரும்பாலும் தெரிந்துகொள்ளுவார்கள். பனையேறிகள், தேவையான ஓலையினை தெரிவுசெய்து பனையிலிருந்தே கிழித்து, அதனை தங்கள் அரிவாள் பெட்டியில் எடுத்து பத்திரமாக இறக்குவார்கள். ஏனெனில் பனை ஓலை கிழிந்துவிட்டால் தோண்டி செய்ய இயலாது. கொண்டு வந்த ஓலையினை நன்றாக வெயிலில் போட்டு உலர வைப்பார்கள். உலர்ந்த ஓலையினை நீரில் முன்றுமணிநேரம் போட்டு அதன் பின்பே தேவையான வடிவில் எடுத்துக் “கோட்டு”வார்கள். பின்னல்கள் செய்யும் அறிவு ஏதும் இதற்கு தேவை இல்லை எனினும், தோண்டி செய்வோர் எண்ணிக்கையில் மிகவும் குறைவானவர்களே. எனது வாழ்க்கையிலேயே தோண்டி செய்யும் கலைஞர்கள் மூவரைத்தான் பார்த்திருக்கிறேன். சில நேரங்களில் ஓலைக் கிழிந்துபோனால்  ஊசியைக்கொண்டு தென்னை குருத்தோலைப் “பண்டி”யினை எடுத்து ஓலையினை தைக்கும் சூழ்நிலையும் ஏற்படும்.

தோண்டி நேர்த்தியான வடிவம் பெறுகின்றது

பனை ஓலைகளை தெரிந்து எடுப்பது முதல் அனைத்தும் கவனமாக செய்யவேண்டும். தோண்டி செய்து முடித்தபின்பு கூட சந்தைக்கு எடுத்துச் செல்லும் வழியில் அதற்கு பாதிப்புகள் ஏற்பட வாய்ப்புள்ளது ஆகவே இவைகளை ஒன்றிணைத்து ஒரே சரடில் கட்டி, ஒற்றை சுமடாக்கி எடுத்துச் செல்லுவார்கள். பூமாலை கட்டுவதுபோல அவைகளைக் கட்டி தோரணமாகவோ அல்லது தொங்லாகவோ விற்பனைக்கு போட்டுவைப்பார்கள்.  இன்று கிடைக்கும் தோண்டிகள் சுமார் 3 முதல் 5 லிட்டர் நீர் கொள்ளளவு கொண்டவைகளாக இருக்கின்றன.

பனை ஓலை தோண்டியினை பெரும்பாலும் சந்தைக்குச் செல்லும் தாய்மார்கள் மீன் வாங்கிவர பயன்படுத்துவார்கள். மீன் காய்கறி போன்ற உணவுபொருட்கள் முதன்மையாக தோண்டியில் இருக்கும். இவ்விதமான பொருட்களின் பயன்பாடுகள் இன்று நம்மை விட்டு காணாமல் போன பின்பு, அவ்விடத்தை பிளாஸ்டிக் எடுத்துக்கொண்டது. வரும் நாட்களில் இவைகளை நாம் மீட்டுக்கொண்டுவர முயற்சிப்பது நெகிழிக்கு எதிரான ஒரு போராட்ட வடிவாக இருக்கும்.  

பனை ஓலைபொருட்களில் தனித்துவமானதும் ஆசிய நாடுகளில் முழு வீச்சுடன்  விரிவடைந்திருப்பதுமான பனை ஓலைத் தோண்டி என்பது  விரிவாக ஆராய்ச்சிக்குட்படுத்தவேண்டிய ஒரு பொருளாகும். ஆசிய நாடுகளில் ஒன்றான கம்போடியாவில் பனை ஓலையில் செய்யப்படும் தோண்டியை ஒத்த ஒரு பொருள் இசைக்கருவியாக மாறியிருக்கிறது…ஜலதரங்கம் போல இசைஎழுப்பும் இந்த கருவியினை சசண்டோ என்று அழைக்கிறார்கள். தோண்டி செய்வோர் இன்றுவரை அதற்கான அங்கீகாரம் பெறாதவர்களாகவே இருக்கிறார்கள்.

மிக நேர்த்தியாக தயாரிக்கப்பட்ட தோண்டி

பனை ஓலையின் பொருட்களில் வழக்கொழிந்து போகும் நிலையில் உள்ள பொருட்கள் ஏராளம் உண்டு. அவைகளில் தோண்டி மிக முக்கியமான ஒன்று. கடைகளில் கிடைக்கும் தோண்டி அதன் ஆகச்சிறந்த அழகுடன் செய்யப்படுவதில்லை என்ற குறைபாட்டினை தோண்டி செய்வோர் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன்.

தமிழகத்திலேயே தென் மாவட்டங்களைத் தவிர்த்து, தோண்டி செய்யும் வழக்கம் இருக்கிறதா என்கிற கேள்வி எஞ்சியிருக்கிறது. என்றாலும், இலங்கையிலும், ஆந்திராவிலும் மராட்டியத்திலும் உலகின் பல்வேறு பகுதிகளிலும் இது இருப்பதாக அறிகிறேன்.

தாய்லாந்தில் தோண்டி பிடிக்கும் மனிதர்

குமரி மாவட்டத்தில் தோண்டி என குறிப்பிடும் இதனை, திருநெல்வேலி தூத்துக்குடி மாவட்டத்தில் தோண்டி பாட்டை எனவோ அல்லது வெறுமனே “பட்டை” எனவோ அழைப்பது வழக்கம். இலங்கையிலும் இதனை பட்டை என்றே அழைக்கிறார்கள். மராட்டியத்தில் இதனை துரோண் என்றும், ஆந்திராவில் உள்ள கோயா பழங்குடியினர் இதனை துரோணா என்று குறிப்பிடுவதாக அறிந்தேன். இவைகளை உறுதிப்படுத்தும்போது மேலதிக தகவல்கள் நமக்கு கிடைக்கும். தாய் மொழியில்  திமாபைஜக் (ติหมาใบจาก) எனவும் தெலுங்கில் தாட்டி சேதா எனவும் வழங்கப்படுகின்றது

தாய்லாந்தில் கினாற்றிலிருந்து நீர் இறைக்க தோண்டி பயன்படுத்தப்படுகிறது

கம்போடியா இந்தோனேஷியா மற்றும் தாய்லாந்து ஆகிய இடங்களில் இவ்விதமான தோண்டிகள் பனையேறிகளுக்கு மிக முக்கிய பயன்பாட்டு பொருளாக இன்றளவும் இருக்கிறது. ஆசியா என்னும் நிலபரப்பில் இவ்விதம் ஒரு பொருள் பரந்து விரிந்து இருக்குமென்றால், அதன் வரலாற்று பின்புலம் ஆராயத்தக்கது. தமிழகத்தின் ஒரு சில பகுதியில் காணப்படாத தோண்டி எப்படி ஆசியா முழுக்க வியாபித்திருக்கிறது என்கிற கேள்வி பல வரலாற்று உண்மைகளை உள்ளடக்கி வைத்திருக்கும் ஒரு வரலாற்று ஆவணம். 

தோண்டியோடு பனை ஏறும் இத்தோனேசிய பனையேறி

பனை ஓலை தோண்டி செய்கிறவர்கள் இன்றும் குமரி மாவட்டத்தில் உண்டு. ஆனால் அவர்களைக் கண்டுபிடிப்பது சுலபம் அல்ல. பனை ஏறுகிறவர்களோ அல்லது பனை சார்ந்த வாழ்வு கொண்டுள்ளவர்களோ தோண்டி செய்வார்கள் என்பது உண்மைதான் என்றாலும், எல்லாரும் தங்களுக்கு தோண்டி செய்யத் தெரியும் என பறையடித்து திரிவதில்லை.  தெரியும் என்றால் கூட அதனை ஒரு தகுதியாக பொதுவெளியில் கூற இயலாதபடி சூழ்நிலை மக்களைப் பிரித்து வைத்திருக்கிறது.

எனது மனைவி ஜாஸ்மின் அவர்கள் வீட்டிலிருந்து நான்கு வீடுகள் தள்ளி தான் திரு சகாயம்  அவர்கள் இருக்கிறார்கள். ஜாஸ்மினுடைய பெரியப்பா தான் அவர். கிட்டத்தட்ட 10 வருட திருமண வாழ்வில் ஒருபோதும் அவரைக் குறித்து நான் கேள்விப்பட்டதே இல்லை. பல திருமண வீடுகளில் நாங்கள் எதிர்பட்டிருப்போம் ஒருவரை ஒருவர் நலம் விசாரித்திருப்போம். ஜாஸ்மினிடம் ஒருநாள் தோண்டி செய்கிறவர்கள் நமது ஊரில் உண்டா என கேட்டபோது அவள் விசாரித்து பெரியப்பா செய்வார்கள் என கூறிய தகவல் எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. 

திரு சகாயம் அவர்கள் குமரிமாவட்டம் கருங்கல் என்ற ஊரை அடுத்த தேவிகோடு பகுதியில் வாழ்கிறவர். சற்றே கூச்சத்துடன் தான் தனக்கு தோண்டி செய்யத் தெரியும் என ஒத்துக்கொண்டார்.  அவரது தந்தையார் தோண்டி செய்வதை கண்ணால் பார்த்து இதனைச் செய்ய கற்றுக்கொண்டதாக என்னிடம் தெரிவித்தார். சுமார் 70 வயது மதிக்கத்தக்க இவருக்கு பனை ஏறத் தெரியாது.  இவரது சிறு பிராயத்தில் தான் பனை சார்ந்த தொழில்கள் உச்ச கட்டத்தில் இருந்து சரிவு நோக்கி வந்தது. குமரி மாவட்டத்தில் உள்ளவர்கள் பனை சார்ந்து ஒரு விலகலை கடைப்பிடிக்கும் காலகட்டம் எழுந்தபோது தனது ஐந்து குழந்தைகளையும் பனை சாராத தொழில்களுக்கு மாற்றி விட்டார்.

காய்ந்த பனை ஓலையினை ஊறப்போட வேண்டும் பின்னர் அது பதமான பின்பு அதனை சரியான முறையில் மடித்து தோண்டிப் பட்டையைப் பிடிக்கவேண்டும் என்றார். பல ஆண்டுகளுக்குப் பின்பு அவர் தோண்டியினை செய்வதை நான் பார்த்தாலும் அவர் நேர்த்தியாக என் கண்களின் முன்னால் அதனை உருபெறச் செய்தார். சுமார் 30 ஆண்டுகளுக்குப் பின்பு அவர் தோண்டியினைச் செய்தாலும் எவ்வகையிலும் அவர் அக்கலையினை மறந்துவிடவில்லை.

நீர் இறைக்கும் தேவைகள் இன்று குறைந்துவிட்டன. மற்றும் பல்வேறு விதங்களில் நீர் இன்று நம்மை வந்து அடைந்துவிட்டன.  இக்கால சுழலில் இதன் தேவை தான் என்ன என்று பலரும் நினைக்கலாம். பனை ஓலைத் தோண்டி இன்று உணவகங்களில் உணவை கொடுக்க உதவும் ஒன்றாக இருக்கும். அப்படியே பூக்களை அலங்கரிக்க இதனை பயன்படுத்தலாம். தமிழகம் என்று மாத்திரம் அல்ல இந்திய துணைக்கண்டம் முழுவதும் ஒரு சிறப்பான புது முயற்சிக்கு அழிந்துவரும் தோண்டி வேலைவாய்ப்பினை பெருக்க வாய்ப்பளிக்கும் ஒரு அட்சய பாத்திரம் என்றால் அது மிகையாகாது.

பண்டி: தென்னை / பனை ஓலைகளின் ஓரப்பகுதி

அருட்பணி. காட்சன் சாமுவேல்

(பனை திருப்பணியில் 25 வருடங்களுக்கும் மேலாக)

ஆரே பால் குடியிருப்பு

பகிரி: 9080250653

மின்னஞ்சல்: malargodson@gmail.com

பின்னல்கள் – 9

ஜூன் 29, 2020

ஓலைக் குழல்

சிறு பிள்ளைகளது வாழ்வில் விளையாட்டுப் பொருட்கள் இன்றியமையாதது. நான் சிறுவனாக இருக்கும்போதே விதம் விதமாக அனேக விளையாட்டு பொருட்கள்  விற்பனைக்கு வந்துவிட்டன. அதாவது விளையாட்டுப் பொருட்களை விற்பனை செய்யும் சூழல் நிலைபெற்றுவிட்ட ஒரு காலம்.  எனக்கான  விளையாட்டுப் பொருட்கள் என ஏதும் வீட்டில் வாங்கித்  தந்ததில்லை. அந்நாட்களில்  நமக்கான விளையாட்டுப்பொருட்களை நாமே உருவாக்கிக்கொள்ள வேண்டியது தான்.  நான் விரும்பி விளையாடிய விளையாட்டு கச்சி (கோலி) தான் விலை கொடுத்து வாங்கிய பொருளைக் கொண்டு விளையாடிய விளையாட்டு.  அஞ்சு பைசாதான் ஒரு கச்சியின் விலை.

கச்சி என்ற களைச்சி

விளையாட்டுப் பொருட்கள் பல்வேறுவிதமானவைகள் மாத்திரம் அல்ல பல்வேறு சூழல்களையும் பின்னணியங்களையும்  வெளிப்படுத்த வல்லவை. இன்றைய சூழலில் குழந்தைகள் சர்வதேச பொம்மை வணிகத்திற்குள் இழுக்கப்பட்டிருப்பதைப் பார்க்கிறோம். ஒரு காலத்தில் கைகளில் தொட்டு உணரும் வகையில் பயன்படுத்திய பொம்மைகள் போய் இன்று தொடு திரையில் விளையாடும் மென் விளையாட்டுக்கள் பிரபலமாகியிருக்கின்றன. ஆகவேதான் இவ்வித இணைய விளையாட்டுக்களிலிருந்து தங்கள் குழந்தைகள் விடுபடவேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன்  இன்றைய பெற்றோர்  தங்கள் தங்கள் விருப்பத்தை வெளிப்படுத்தி வருகின்றனர்.

சிறுவர்கள் கையிலிருக்கும் விளையாட்டுப்பொருட்கள் அவர்கள் எவ்விதமான எதிர்காலத்தை கட்டமைக்கப்போகிறார்கள் என்பதையே குறிப்பிடும் என்ற நம்பிக்கை ஆழ வேரூன்றி இருக்கிறது. இன்றும் பெரும்பாலும்  பெண் குழந்தைகளுக்கு சமையல் பாத்திரம் சார்ந்த பொருட்களை விற்பனை செய்வதும் ஆண்களுக்காக கார் பொம்மைகள் மற்றும் துப்பாக்கிகள் என பாலின வேறுபாட்டை காண்பிக்கும் பொம்மைகள் விற்பனை செய்யப்படுகின்றன.  பால் சார்ந்த திணிப்பு கூடாது என்று தொடர்ந்து பல்வேறு முயற்சிகள்  சர்வதேச அளவில் எடுக்கப்பட்டு வருகின்றன. இன்றைய காலத்திற்கு ஏற்ப விளையாட்டின் மூலம் கல்வி என பல்வேறு வகைகளில் விளையாட்டுக்கள் அர்த்தம் பெறுவதைக் காணலாம்.

சிறுவர்களைப் பொறுத்தவரையில் இன்று தான் என்று அல்ல, தொல் பழங்காலம் முதலே விளையாட்டுபொருட்களை பயன்படுத்தி வந்திருக்கிறார்கள். சிறுவர்களின் விளையாட்டு பொருட்கள் பெரும்பாலும் பெரியவர்களின் வாழ்வில் காணப்படும் பொருட்களை பிரதிபலிப்பதாகவே இருக்கும். பொதுவாக குழந்தைகளுக்கு பெரியவர்கள் பயன்படுத்தும் பொருட்கள் மீது ஒரு தனி ஈர்ப்பு உண்டு.  அந்தந்த கலாச்சாரத்தையும் காலகட்டத்தையும் வெளிப்படுத்தும் குழந்தைகளுக்கான பொம்மைகளின் உலகம் பிரம்மாண்டமானது.

நான் எப்போதும் கூறிவருவதுபோல, பனை மரம் குழந்தைகளுக்கான மரம். பனை மரத்திலிருந்து எடுக்கும் பொருட்களைக் கொண்டு குழந்தைகளுக்கான அனேக விளையாட்டுப்பொருட்கள் செய்யும் வழக்கம் இருந்திருக்கிறது என்றாலும், அவைகள் பட்டியலிடப்படவோ அவைகளின் பின்னணியம் சார்ந்த தேடுதல்களை முன்னெடுக்கவோ முயற்சிகள் எதுவும் எடுக்கப்பட்டது போல தெரியவில்லை.

ஆதி காலத்தில் குழந்தைகள் தங்கள் பெற்றோரின் வாழ்வில் காணப்பட்ட ஆயுதங்களை போலவே பொருட்கள் செய்ய கற்றுக்கொண்டனர். அல்லது அவ்விதமான பொருட்களை போலி செய்து பயன்படுத்திவந்தனர்.  பெரும்பாலும் குழந்தைகளுக்கான ஆயுத பயிற்சி தொல் பழங்காலத்திலிருந்தே பயன்பாட்டில் இருந்து வந்திருக்கிறது என கூறுவார்கள். மாத்திரம் அல்ல, பல்வேறு பழங்குடியினரிடையே வேட்டையாடும் மிருகங்களையே குழந்தைகளுக்கான விளையாட்டுபொருட்களாக செய்யும் வழக்கம் இருந்து வந்திருக்கிறது.

சமையல் பொருட்கள், பயணிக்கும்  வாகனங்கள், ஆயுதங்கள், மனிதர்கள், உயிர்வாழினங்கள் என பல்வேறு பொருட்களை விளையாட்டுபொருட்களாக செய்துவந்திருக்கும் சிறுவர்கள், சில நேரங்களில் பனை சார்ந்து வாழும் வாழ்வை அனுபவித்து வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். குழந்தைகள் பனையுடன் விளையாடிய விளையாட்டுக்களின் பட்டியலை மட்டும் நம்மால் ஒருபோதும் வகுத்துவிட இயலாது. பொதுவான விளையாட்டுக்கள் பல இருந்தாலும், ஒவ்வொரு ஊருக்கும் தனித்தன்மை வாய்ந்த விளையாட்டுக்கள் அதற்கே உரிய நுட்பமான வேறுபாடுகள் என பனை குழந்தைகளுடன் உறவுகொள்ளும் விதமே ஒரு விளையாட்டுத்தான்.

கற்கால குழந்தைகளின் விளையாட்டு பொம்மைகள்

குழந்தைகள் விளையாட்டு பொருட்களுடன் செலவு செய்யும் நேரம் என்பது இன்று மிக முக்கியமான ஒன்றாக பார்க்கப்படுகிறது. குழந்தைகள் தங்களைச் சூழ நிற்கின்ற புற உலகத்தை பார்க்கும் ஒரு கருவியாக தான் விளையாட்டுக்கள் இருக்கின்றன. விளையாட்டைப் பொறுத்தவரையில் குழந்தைகளின் சிந்தனைத் திறனை கூர்மைப்படுத்தும் மகிழ்வின் தருணங்களாகவே குழந்தைகளுக்கு இருக்கும். அதே வேளையில், குழந்தைகள் ஒருவரோடொருவர் பழகவும், தத்தமது திறன்களை மேம்படுத்தவும் விளையாட்டுப்பொருட்கள் அவசியமாக இருக்கின்றன.

ஒரு குழந்தை தன்னைச் சுற்றி இருக்கும் சூழியலிலிருந்து தனக்கான விளையாட்டு பொருளை உற்பத்தி செய்யும்போது அந்த குழந்தை  தனது பண்பாடையும் வாழ்வையும்  இணைத்துப்பார்க்கின்றது. இந்த ஒத்திசைவினை உணர்ந்துகொள்ளும்போது சூழியல் சார்ந்த விழிப்பூணர்வு விளையாட்டு வாயிலாக அறிமுகமாகிறது. தன்னைச் சூழ இருக்கும் இயற்கையைக் காக்கவேண்டும் என்கிற எண்ணம் போன்றவை மேலெழுகின்றன.

குழந்தைகள் தாமே விளையாட்டுப் பொருட்கள் செய்கையில் மேலும் இருவிதமான செயல்கள் நிகழ்கின்றன. ஒன்று குழந்தை ஒரு பொருளை உருவாக்கும் துடிப்பு மற்றும் உற்சாகத்தை மன ரீதியாக அடைகிறது. அப்படியே அந்த குழந்தையின் உடல் இயக்கங்கள் மிக சிறப்பாக செயல்பட ஆரம்பிக்கின்றன. இவ்விதமான உடல்  மற்றும் மன இயக்கமே குழந்தைக்கு மிக முக்கிய ஆற்றல்களை வழங்க வல்லன என்பதாக சமூகம் புரிந்திருக்கிறது. ஆகவே பெரும்பாலும் குழந்தைகளின் உடல் மற்றும் மன இயக்கம் சீரடைவதற்காக இவ்வித விளையாட்டுக்களை ஊக்குவிப்பார்கள்.

பனை ஓலையினை எடுத்து அதனைச் சுற்றி கட்டும் பொருளாக மாற்றும் நிலையிலிருந்து பட்டை மடிக்கும் ஒரு புது வழிமுறையினை கண்டுகொண்டதுவரைக்கும் ஒரு மிகப்பெரிய தொலைவினைத் தான் நமது முன்னோர்கள் கடந்து வந்திருக்கிறார்கள். அவ்வித நெடும்பயணத்தில் ஓலைகள் பெற்ற வடிவங்கள் அனைத்தும் அர்த்தம் நிறைந்தவைகள். நீடித்து உழைப்பவை மற்றும் சூழியல் மாசு விளைவிக்காத இவ்வித பொருட்கள் யாவும் இன்றைய குழந்தைகளை வந்து அடையாதது தான் சூழியல் சீர்கேடுகளுக்கு காரணம்.

ஓலைகளை பல்வேறு வடிவங்களில் மாற்றி பயன்படுத்த இயலும் என்பதை நாம் கவனித்திருப்போம். “கோட்டு”தல் என்பது ஓலைகள் இருக்கும் விதமாகவே வைத்து அவைகளை ஒரு பாத்திர வடிவிற்கு ஏற்ப கொள்கலனாக மாற்றுவது. “முடை”தல் என்பது ஓலைகளை சீராக கிழித்து பின்னர் அவைகளை பின்னி  பொருட்களை உருவாக்கும்  ஒரு முறைமை. பின்னல்களில் ஒன்றின்மீது ஒன்று பரவி செல்லும் முறைமைகளில் பலவிதம் என்றால், ஏடாக மடக்கி கலயத்தின் வாயில் நுழைக்கும் விதம் மற்றொருபுறம். ஓலைகளை திரித்து கயிறாக்குவது, அப்படியே அவைகளை எழுதும் ஏடாக மாற்றுவது வேறுவகை. இவ்வித பின்னணியத்தில் தான் ஓலைகளைச் சுருட்டி பயன்படுத்தும் பொருட்கள் முக்கிய கவனத்தைக் கோருகின்றன.

இசைக்கருவிகளின் ஆரம்ப நிலை குறித்து பேசும்போது கற்கால துவக்கத்திலேயே இசையின் ஆரம்ப வடிவம் இருந்திருக்கிறது என்றே ஆய்வாளர்கள் கருதுகிறார்கள். ஒருவகையில் கற்களைத் தட்டும் சத்தத்தில் ஏற்படும் தாளம் இசையின் ஆதி நிலை என்கிறார்கள். ஆனால்  இசைக்கருவி என்று வரும்போது 40000 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட தொடை எலும்பில் இடப்பட்ட துளைகளை காண்பித்து இதுவே இசையின் ஆரம்ப வடிவம் என்று ஆய்வாளர்கள் சொல்லுகிறார்கள். பொதுவாக மூங்கில் காடுகளில் வண்டுகள் துளைத்த மூங்கில்களின் வழியாய் காற்று நுழைந்து எழுப்பும் ஒலிகளே ஆதி மனிதனுக்கு இசை குறித்த அறிமுக பாடம் அளித்திருக்கும் என சொல்ல கேட்டிருக்கிறேன். ஆனால் எப்படியும் நாம் மீண்டும் மீண்டும் வந்து நிற்கும் ஓரிடம் உண்டு. அது மனிதர்கள் தங்கள் குரலால் எழுப்பிய ஓசை தான் அது. ஒலியின் மீது ஏற்பட்ட ஒரு தேடுதல் மனிதர்களை பண்பாடு நோக்கி அழைத்து வந்தது என்றால் அது மிகை அல்ல.

தமது குழந்தைகளிடம் அன்னையர் உரையாடிய விதத்தினையும் மிக முக்கிய குறிப்பாக ஆய்வாளர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள். கூவல் முறை, சீட்டிகை, கொட்டல், உறுமல், முனகல்  போன்றவை அடிப்படையான சத்தங்களாக இருந்திருக்கும். அன்னையரின் தாலாட்டு தான் இசையின் அடி நாதமாக இருத்திருக்கும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. ஆனால் இவைகளில் சற்றெனும் குறிப்பிடப்படாத ஒன்று உண்டு அது  சங்கு தான். கடல் சங்கின் உள்ளிருக்கும் ஊன் உண்ணப்பட்டு எஞ்சி இருக்கும் பகுதியில் எழுப்பும் சத்தம் பல மைல் தூரம் கேட்கும் சக்தி வாய்ந்தது. இதற்கு இணையாகவே மிருகங்களின் கொம்புகளும் பயன்பாட்டில் இருந்தன. ஒலியெழுப்பும்படியாக இவைகள் புழக்கத்தில் இருந்தன என தொல்லியலாளர்களும், கற்கால ஆய்வாளர்களும் ஒத்துக்கொள்ளுகிறார்கள்.

அப்படியானால் இதே காலகட்டத்தில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஒரு எளிய ஒலி எழுப்பும் பனை ஓலைக் கருவியினை நாம் விட்டுவிட இயலாது. ஓலையினை சுற்றி அதனை கொம்பு வடிவத்தில் ஒரு பக்கம் குவித்தும் மற்றொறு பக்கம் விரிவாக்கியும் செய்யும் வடிவம், மிக எளிதானது. எலும்பில் துளையிடும்  அறிவிற்கு முந்தைய நிலை தான் ஓலையில் செய்யும் ஒலிஎழுப்பும் கருவி. இன்று சிறுவர்கள் விளையாட்டிற்காக செய்யும் இந்த ஊதுகுழல் மனித நாகரீகத்தின் முதல் குரலாக எழுந்த ஓலையின் ஒலி என்பதாக அறைகூவுகிறது. ஓசை அல்லது ஒலி எழுப்புவதால் தான் அது ஓலையானதா என்பது கூட ஆய்வுக்குரிய வார்த்தையாக  இருக்கிறது.

பெரும்பாலும் இடையர் வாழ்வில் ஒலி எழுப்புவது ஒரு முக்கிய அம்சமாக இருந்திருக்கிறது. குழலூதும் கண்ணன் போன்ற படிமங்கள் இவ்வித தொல் அடையாளங்களினூடாக எழுந்திருக்க வாய்ப்புள்ளது. அரசு மற்றும் மத  தலைவர்கள் பலரும் சத்தங்களுடனே அறியப்பட்டிருக்கிறார்கள்.  போர் முரசிற்கு இணையாகவே எக்காளங்கள் கெம்பீர சத்தம் எழுப்பியிருக்கின்றன. சத்தங்களே பழங்கால வழிகாட்டி.

பால்யபருவத்தில் பாட்டி வீட்டின் பின்புறம் கிணற்றடியில் ஒரு பூவரச மரம் நின்றது நினைவிற்கு வருகிறது. இலைகளை சுருட்டி ஊதினால் போதும் நாம் கேட்டிராத கமறல் போன்றதொரு ஒலி எழும்பும். ஆனால் அவ்விதமான ஒரு ஒலியினை பனை ஓலையினைக்கொண்டு எழுப்பமுடியும் என்று நான் வெகு சமீபகாலம் வரை எண்ணிப்பார்த்திருக்கவில்லை.  

ஊதுகுழலின் தேவை எதற்கு இருக்கிறதோ இல்லையோ ஒருவிதமான சத்தம் எழுப்ப கண்டிப்பாக பயன்பட்டிருக்கவேண்டும். தூரத்திலிருந்து  எச்சரிக்கை அளிக்கவோ அல்லது சத்தம் எழுப்பி உதவி கோரவோ கூட பயன்பட்டிருக்கும்.

எனது பனைமர வேட்கைப் பயணத்தின்போது சந்தித்த  ஹாரிஸ் பிரேம் 2017 ஆம் ஆண்டு ஒருநாள் எனை அழைத்தார். பொதுவாக அவர் அடிக்கடி அழைப்பவர் இல்லை. பாஸ்டர் இங்கே இரண்டுபேர் வந்திருக்கிறார்கள்  அவர்கள் கையில் இருக்கும் வாத்தியக்கருவி பார்ப்பதற்கு பனை ஓலையில் செய்யப்பட்டதுபோல இருக்கிறது. ஒரு பேஸ் சத்தம் எழுகிறது என்றார்கள். எனக்கு அதன் சத்தத்தையும்  படத்தையும் அனுப்பினார்கள். பனை ஓலையில் தான் செய்யபட்டிருக்கிறது என நான் அப்போது உறுதி கூறினேன். ஏனென்றால், ஏற்கெனவே இந்தோனேசிய தீவுகளில் இது போல ஒரு இசைக்கருவியினைப் பார்த்திருக்கிறேன் என்றேன்.

இதற்கு ஒப்பாயிருக்கும் ஒரு இசைக்கருவியினை மஹாராஷ்டிராவில் பார்த்தேன். ஆரே பகுதியில் ஒரு பழங்குடியின போராட்டத்தின்போது தார்பா என்ற இசைக்கருவியினை ஒருவர் வாசிக்க அதற்கேற்ப பழங்குடி பெண்கள் இணைந்து ஆடினர். ஆகவே இவ்விதமான ஒரு இசைக்கருவி தொல் பழங்காலத்தில் இருந்தே இருந்து வருகிறது என்பதை என்னால் உறுதி செய்ய முடிந்தது.

தார்பா – வார்லி பழங்குடியினரின் பனை ஓலையில் செய்யப்பட்ட இசைக்கருவி

2017 ஆம் ஆண்டு நான், செந்தமிழன் அவர்கள் செம்மை சார்பில் ஒருங்கிணைத்த ஒரு நிகழ்வில் கலந்துகொள்ள ராமனாதபுரம் சென்றிருந்தேன். சுமார் 60 நபர்கள் கலந்துகொண்ட அந்த நிகழ்வில், திரு. பாண்டியன் அவர்களை சந்தித்தேன். அப்போது அவர்கள் ஒரு விவசாயி, பனை தொழில் சார்ந்த எந்த ஈடுபாடு அவர்களுக்கு இருக்கவில்லை. அந்த நிகழ்ச்சி முடிந்து செல்கையில் தான் பனை சார்ந்து இயங்கவேண்டும் என்கிற எண்ணம் உறுதிப்பட்டிருக்கிறது தோழர், என கூறி, பனை ஏற தேவையான கருவிகளை வாங்கிச் சென்றார்.

எங்கள் சந்திப்பு மிக நெருக்கமாக காரணம், முதல் நாள் இரவு அங்கே தங்கிவிட்டு மறுநாள் காலை அனைவரும் பனைத்தொழில் செய்யும் இடங்களில் சென்று பார்த்தோம். பனக்காட்டிற்குள் சென்ற அந்த நடையில் தான் பாண்டியன் அவர்கள் ஓலையை கையில் வைத்துக்கொண்டு  ஏதோ செய்துகொண்டிருந்ததைப் பார்த்தேன். ஓலையை அதன் வடிவம் ஒரு கூம்பு வடிவத்தை அடைந்தது அதனை ஊதி ஒலி எழுப்பினார்கள். பிரம்மாண்டமான சத்தம் எழுந்தது. பல்வேறு வகைகளில் அதில் ஒலி எழுப்ப முடியும் என்பதை பாண்டியன் அன்று நிகழ்த்திக்காட்டினார்கள். அங்கு வந்திருந்த அனைவருமே குழந்தைகளாக மாறிவிட்ட ஒரு உணர்வு அந்த சத்தத்தால் ஏற்பட்டது.

பாண்டியன் தான் செய்த பீப்பீ வாத்தியத்தை வாசிக்கிறார்

தமிழகம் முழுவதுமே குழந்தைகள் ஓலைகளைக் கொண்டு பீப்பீ சத்தம் எழுப்பி விளையாடியிருக்கின்றனர். அந்த விளையாட்டு குழந்தைகளுக்கு ஓலைகள் குறித்த ஒரு அறிமுகம் என்றால் அது மிகையல்ல. பின்னல்களையோ வேறு விதமான ஓலைப்பயன்பாடுகளையோ அறியும் முன்பதாகவே ஓலைகளை எடுத்துச் செய்யும் இவ்வித பொருள் எளிமையானதும் பெரு மகிழ்வளிப்பதுமாகும்.

பாண்டியன் தான்  சார்ந்திருந்த விவசாயம் பொய்த்துபோனதால் 2017 ஆம் ஆண்டு முதல் பனை மரம் ஏற துவங்கி இன்று வெற்றிகரமான பனை தொழிலாளியாக செயல்பட்டு வருகிறார். செம்மை அவரது பனை சார்ந்த பீப்பீ விற்பனைக்கான ஒரு களத்தினை சென்னையில் மரபு கூடல் என்ற வகையில் செய்து கொடுத்தது ஒரு முக்கிய திருப்புமுனை. குழந்தைகளால் விரும்பி வாங்கப்பட்ட அந்த “விளையாட்டு” இசைக்கருவிதான் அவருக்கு பனை தொழில் சார்ந்து இயங்குவதற்கு ஊக்கமருந்தாக இருந்திருக்கிறது. சிறு வயதில் அவர் விளையாட்டாக செய்து பழகிய ஒன்று பிற்கலத்தில் அவரது வாழ்விற்கே அடிப்படையான ஒன்றாக மாறிப்போன அதிசயம் இது.

பாண்டியன் பனை ஏறுவதை தொழிலாக கொண்டிருந்தாலும் இன்றும் சிறுவர்களுக்கான ஒலியெழுப்பும் பீப்பீ செய்து வருகிறார். சிறு குழந்தைகளுக்கான பனை ஓலை பொம்மைகளை செய்ய கற்றுக்கொடுக்கிறார். அவர் சார்ந்திருக்கும் நரசிங்கனூர் என்ற ஊரினை பனை சார்ந்த ஒரு மாதிரி ஊராக மாற்றிக்கொண்டு வருகிறார். இன்றுவரை பாண்டியனுடன் எனக்கு நல்ல தொடர்பு உள்ளது. அவரது வீட்டில் தங்கியிருக்கிறேன் பாண்டியன் அவர்களின் ஊருக்கு இருமுறை சென்றுள்ளேன்.  பாண்டியன் குறித்து தி இந்து தமிழ் திசையில் ஒரு கட்டுரை எழுதியிருக்கிறேன்.

பாண்டியன், புதிதாக பனை ஏற விரும்புகிறவர்களுக்கு ஊக்கமளிப்பவராகவும், பனை மரம் ஏற தனது 12 வயது இளைய மகள் கரிஷ்மாவை ஊக்கப்படுத்தியும் வருகிறார். பெரும்பாலான பனை ஆர்வலர்களுக்கும், பனையேறிகளுக்கும் முன்னுதாரணமாக இருந்துவருகிறார்.

பனை ஓலை கொம்பூதி அறிவிப்போம் பனை மரம் குழந்தைகளுக்கானது என்று.

அருட்பணிகாட்சன் சாமுவேல்

(பனை திருப்பணியில் 25 வருடங்களுக்கும் மேலாக)

ஆரே பால் குடியிருப்பு

பகிரி: 9080250653

மின்னஞ்சல்: malargodson@gmail.com

பின்னல்கள் – 8

மே 29, 2020


விசிறி


பனையோலை பட்டையினைக் குறித்துப் பார்க்கையில், பல பண்பாடுகளில் எப்படி அவை ஒரே வடிவத்துடன் பல யுகங்களாய் மாற்றமின்றி வந்தடைந்திருக்கிறது என ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தோம். இதற்கு நேர் எதிரான ஒரு முறைமை இருந்திருக்கிறதையும் ஆச்சரியத்துடன் பதிவு செய்ய வேண்டி இருக்கிறது. அதற்கான காரணம், அதன் பின்னணியம், விரிவு போன்றவற்றை தேடி கண்டடைவது பேரானந்தம் தான். அவ்வகையில் நாம் அனைவரும் அறிந்த கை விசிறி குறித்த ஒரு பார்வையினை முன்வைக்கிறேன்.


திருமுழுக்கு யோவான் இயேசுவைக் குறித்து கூறும்போது “தூற்றுக்கூடை அவர் கையில் இருக்கிறது; அவர் தமது களத்தை நன்றாய் விளக்கி, தமது கோதுமையைக் களஞ்சியத்தில் சேர்ப்பார்; பதரையோ அவியாத அக்கினியினால் சுட்டெரிப்பார்” என்றான். (மத்தேயு 3: 12) தூற்றுக்கூடை என்பது fan / winnowing fork என்பதாக ஆங்கிலத்தில் பதிவாகியிருக்கிறது. Fan என்கிற வார்த்தை vannus என்கிற லத்தீன் வார்த்தையிலிருந்து பிறந்தது. அது ரோமர்கள் தானியங்கள் பிரிக்க பயன்படுத்தும் புனிதமான கருவி ஒன்றினைச் சுட்டி நிற்கின்றது.

சாதாரண விசிறியின் ஓரங்களில் காணப்படும் பூவேலைகள்


விசிறி குறித்து ஒரு நகைச்சுவைக் கதையே உண்டு. விசிறி விற்கும் வியாபாரி ஒருவன் அரசரிடம் தான் விற்கும் விசிறி எந்த பாதிப்பிற்கும் உள்ளாகாது என்று கூறி தனது விசிறியை விற்றுவிடுவான். அரசர் அதனை பயன்படுத்துகையில் அது பழுதடைந்துவிடும். கோட்டையைக்கூட தாண்டாத அந்த வியாபாரியை அரசர் தனது வீரர்களைக் கொண்டு அழைத்து வந்து, என்னை எப்படி நீ ஏமாற்றலாம் எனக் கேட்டார். “அய்யா என் மீதோ என் விசிறியின் மீதோ பிழை இருக்காது தாங்கள் அதனை பயன் படுத்திய விதத்தில்தான் பிழை” என வியாபாரி அதற்கு பதிலளித்தான். “அப்படியானால் அந்த விசிறியை எப்படி கையாளவேண்டும் என்பதை நீ எனக்கு காண்பி” என அந்த அரசன் கேட்க, வியாபாரி விசிறியை ஒருகையால் முகத்தின் முன்னால் பிடித்துக்கொண்டு தலையை இடதும் வலதுமாக அசைக்கவேண்டும் என்று வியாபாரி செய்து காண்பிப்பார்.

விசிறின் விசிறியாக


விசிறி என்றவுடன் எனக்கு எனது பாட்டி வீடுதான் ஞாபகம் வரும். எனக்கு ஐந்து வயது இருக்கும்போது வேனிற்கால விடுமுறைக்காக பாட்டி வீட்டிற்கு அனுப்பிவைத்தார்கள். பாட்டி வீட்டின் தரை, சாணி மெழுகப்பட்டிருக்கும், பனை ஓலைப் பாயில் தான் படுக்கவேண்டும். மேலும் மின்விசிறிகள் கிடையாது. இவை அனைத்தும் அன்றைய சூழலில் நான் அறிமுகம் செய்திராத வாழ்க்கைமுறை. பகல் வேளைகளில் நண்பர்களுடன் நன்றாக விளையாடலாம். ஆனால் இரவு நேரம் பாட்டி வீட்டில் தங்குவது எனக்கு மிகப்பெரிய அளவில் மன உளைச்சலைக் கொடுத்தது. வேறு வழி கிடையாது. புழுக்கம் நிறைந்த அந்த இரவுபொழுதுகளில் அங்கே தான் தங்கவேண்டும். அங்கே எனக்கிருந்த ஒரே ஆறுதல் பனையோலை விசிறி தான். ஆங்கில எழுத்து P வடிவில் காணப்படும். அது மிக பெரிய தொழில் நுட்பம் கொண்ட ஒன்றும் அல்ல இருந்தாலும் பாட்டி ஒரு முறை விசிறிவிட்டால் போதும் உடலே குளிர்ந்து சிலிர்த்துவிடும். பனைஓலைக்குள் அந்த காற்று எப்படி அமைகிறது என்று தான் எனக்கு புரியவேயில்லை.

விசிறி மொழி


பனை விசிறி: நாக்கில் சுவை இன்மையைப் போக்கும், வாத, பித்த, கப நோய்களைப் போக்கும் என்று ஒரு குறிப்பினைப் படித்தேன். ‘அட்சய திருதியை’ யில் பனை ஓலை விசிறி உள்ளிட்ட சில பொருட்களை வழங்குவது சிறப்பானது எனும் நம்பிக்கை இருக்கிறது. ஆனால் பனங்காட்டு ஓலைகள் வீசும் காற்று மருத்துவ குணமுடையவைகள் என்று கேள்விபட்டிருக்கிறேன். சமீபத்தில் கூட ஒரு நண்பர் பனங்காட்டில் சென்று படுத்து உறங்கி புத்துணர்ச்சியோடு வந்தார். நான் சந்தித்த ஒரு சித்த மருத்துவரும் பனை ஓலை விசிறியின் முக்கியத்துவம் குறித்து கூறியிருக்கிறார்.
விசிறிகள் உலகில் வெகு அதிகமாக பரவி இருந்த ஒரு பயன்பாட்டுப் பொருள். பல்வேறு நாடுகளில் விசிறி முக்கியமான ஒரு அலங்காரப்பொருளாக இருந்திருக்கிறதைப் பார்க்கலாம். மேலும் வாழ்வின் பல்வேறு தருணங்களிலிலும் பனையோலை விசிறி இணைந்து வந்திருக்கிறதை நாம் அறியலாம். ஒவ்வொன்றும் விரிவான பின்புலம் கொண்டவை. இக்கட்டுரைத் தொடரில் நாம் ஆராய்ந்து முடியாதவை.

கலை நேர்த்தியுடன் செய்யப்பட்ட விசிறி


உலகெங்கும் பார்க்கையில் விசிறி சமயச் சடங்குகளோடு, அரச குலத்தினரோடு உயர்குடியினரோடு தொடர்புகொண்டிருப்பதைக் காணமுடியும். பல்வேறு சூழல்களில் ஆன்மீக குறியீடாக விசிறி பயன்பட்டிருக்கிறது. கடந்த காலத்தில் தந்தத்திலும், தங்கத்திலும், தாமிரத்திலும் செய்யப்பட்டன. இயற்கையில் கிடைப்பவைகளைத் தாண்டி இவைகள் பயன்படுத்தப்பட்டது. விசிறிகள் இன்றைய கால கட்டத்தில், காகிதம், நெகிழி மற்றும் துணியாலான விசிறிகள் பயன்பாட்டில் இருக்கின்றன.

வழிபாட்டில் பயன்படுத்தப்பட்ட விசிறி – ராஜஸ்தான்


ஜப்பானியர்கள் விசிறிக்கே விசிறியானவர்கள். ஜப்பானைப் பொறுத்த அளவில் அவர்களது ஆன்மீகத்துடன் விசிறிகள் பெறும் முக்கியத்துவம் வேறெங்கும் இல்லாதது அவர்களது போர் விசிறிகள், சாமுராய் விசிறி சண்டைகள், சுமோ போர் விசிறி, திருவிழாக்கள், கலாச்சார சமூக அடையாளம் என்று பலதளங்களை அது எட்டியிருக்கின்றது. உலகம் முழுக்க தங்கள் பொருட்களை எடுத்துச் சென்ற சீனர்களுக்கே ஜப்பானிய துறவி வழங்கிய கை விசிறி முக்கியமானதாக கருதப்பட்டிருக்கிறது. கி பி 988 வாக்கில் நடைபெற்ற இந்த நிகழ்வு பதிவு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. பதினோராம் நூற்றாண்டிலிருந்து சீனா சென்ற முக்கியஸ்தர்கள் அனைவரும் ஜப்பானிய பாணி விசிறியினையே எடுத்துச் சென்றிருக்கின்றனர். சீனர்கள் விசிறி நடனம் என்று ஒரு வகைமையையே முன்னெடுத்திருக்கிறார்கள்.

ஜப்பானிய பெண்கள் விசிறி பயன்படுத்துகிறார்கள்


ஓலை விசிறிகள் குறிப்பிட்ட இடங்களில் பெருமளவில் புழங்குவதை கவனித்திருக்கிறேன். ஒன்று திருமண வீடுகளில் வருகை புரிந்தவர்களுக்கு இலவசமாக வழங்கப்படுவது. இரண்டு, சர்க்கஸ் போன்ற கேளிக்கை நிகழ்ச்சிகளில் விற்பனைச் செய்யப்படும். மூன்று, சமய நிகழ்வுகளான சொற்பொழிவுகள், பாத யாத்திரைகள் போன்றவற்றை மையப்படுத்தி நிகழும் விற்பனை. குமரி மாவட்டத்தைப் பொறுத்த அளவில் சிவாலய ஓட்டம் மகா சிவராத்திரி அன்று நடைபெறும். விசிறிக்கொண்டே பக்தர்கள் ஓடுவார்கள் அல்லது சைக்கிளில் இதனை வைத்து ஓட்டிச் செல்லுவார்கள். தேவைப்படும் இடங்களில் எடுத்து விசிறிக்கொள்ளுவார்கள். சிவாலய ஓட்டத்தை மட்டுமே தனது வருமானமாக எண்ணி விசிறி செய்யும் ஒரு நபரை நான் குமரி மாவட்டத்தில் உள்ள காப்பிக்காடு என்ற பகுதியில் பார்த்திருக்கிறேன்.

பிரம்மாண்ட அலங்காரம் கொண்ட பழங்கால விசிறி


எனது ஒரிய பயணத்தில் துறவிகள் பனை ஓலைகளை பயன்படுத்துவதைக் கண்டு பிரமித்துப்போனேன். மொகிமா தர்மா என்று சொல்லக்கூடிய ஒரு அமைப்பு. அவர்கள் வைத்திருக்கும் விசிறி தனித்துவமானது இரட்டைச் சுழி கொண்ட ஒர் அழகிய விசிறி அது. துறவினைச் சுட்டும் அந்த விசிறியினை அந்த துறவிகளே தயாரித்துக் கொள்வார்கள். பனை ஓலை பொருட்களை தங்கள் ஆன்மீக வாழ்வின் அடையாளமாக வைத்திருப்பவர்களைக் காணும்போது கண்டிப்பாக பனை ஓர் ஆன்மீக மரம் தான் என்கிற உண்மை வெளிப்படுகிறது. எனது பயணம் முழுக்கவே பனை ஓலைப்பொருட்கள் ஆன்மீக வாழ்வு சார்ந்து பயன்பட்டுக்கொண்டிருப்பதை பதிவுசெய்தபடியே வருகிறேன்.துறவு வாழ்வில் விசிறி இணைந்திருப்பது பவுத்தத்தில் கூடத்தான் எனும்போது ஆசிய வாழ்வில் பனையோலை விசிறியாக பரிமளிப்பதை கூர்ந்து அவதானிக்க வேண்டிய சூழல் இருப்பதை நாம் மறுக்க இயலாது. பனையுடன்கூடிய ஆன்மீகத்தின் அந்த ஒரு துளியினையாவது நாம் காத்துகொள்ளவேண்டும்.

மொகிமா தர்மா துறவியின் கரத்திலிருக்கும் விசிறி


குமரி மாவட்டத்தில் உள்ள காணிமடம் என்ற பகுதிக்கு சுமார் 25 வருடங்களுக்கு முன்பு சென்றிருக்கிறேன். அங்கே யோகிராம் சுரத் குமார் என்பவரது ஆசிரமம் இருந்தது. ஆசிரமத்தின் வெளியே அவரது படம் வரையப்பட்டு ஒரு கரத்தில் விசிறியுடன் அவர் காணப்பட்டார். விசிறி அனைத்து கஷ்டங்களையும் நீக்கிவிடும் என்பதுபோல ஒரு தோற்றம் இருந்தது அல்லது அறியாமையை நீக்கி அறிதல் எனும் மென் காற்றினை வழங்கும் ஒரு அழைப்பு. ஆனால் அந்த விசிறி சொல்லும் ஒரு கருத்து அவருக்குள் உள்ளுறைந்திருந்தது. அது தான் எளிமை. பனை ஓலை விசிறி என்பது ஒரு எளிமையின் அடையாளம் தான். தன் வாழ்விடத்தை துறந்தாலும் மென் காற்றினை வழங்க தவறாத மேன்மையின் வடிவம்.

யோகிராம் சுரத்குமார் கரத்தில் இருக்கும் விசிறி


இந்தியாவில் முதன் முதலாக வரலாற்றில் சுட்டிகாட்டப்படும் விசிறியானது அஜந்தா குகையோவியங்களிலிருந்து எடுக்கப்பட்டது என கை விசிறிகள் குறித்து ஆய்வு செய்த George Woolliscroft Rhead என்பவர் தனது History of the Fan என்ற நூலில் வெளிப்படுத்துகிறார்கள்.

எகிப்திய இறகு விசிறி

விசிறிகளைப் பொறுத்தவரையில் முன்று முக்கிய உண்மைகளை கருத்தில் கொள்ளவேண்டும் என்றும் அவர் கூறுகிறார். 1. ஒரு நாட்டின் பருவநிலை 2. அங்குள்ள சூழியல் சார்ந்து கிடைக்கும் மூலப்பொருட்கள் 3. அப்பகுதி வாழ் மக்களின் கைத்திறன் மற்றும் பண்பாட்டு செயல்பாடுகள் யாவற்றையும் ஒருங்கே பார்க்கவேண்டும் என்கிறார்.

ஆக்ராவில் செய்யப்படும் விசிறி


பழங்குடியினர் மற்றும் தொன்மையான வாழ்வைத் தொடரும் சமூகங்களில் நான்கு விதமான விசிறிகள் பயன்பாட்டில் இருப்பதை அவர் சுட்டி காண்பிக்கிறார். பனை ஓலை விசிறி, பனை மரங்கள் அதிகமாக இருக்கின்ற நாடுகளில் கிடைக்கின்றது என குறிப்பிடுகின்றார். இரண்டாவதாக, புற்கள் மற்றும் பின்னி செய்யப்படும் மூங்கில் அல்லது பிரம்பு போன்ற பொருட்களைக் குறிப்பிடுகிறார். மூன்றாவதாக தோல் பொருட்களில் செய்யப்படும் விசிறிகள் பெருமளவில் பயன்பாட்டில் இருக்கின்றன என்றும் இறுதியாக இறகுகளில் செய்யப்பட்ட விசிறிகளும் கூட தொல் பழங்கால நாகரீகம் கொண்ட மக்களின் வாழ்வில் இன்றும் பயன்பாட்டில் உள்ளன.

விசிறி செய்யும் கலைஞர்கள்


தமிழகத்தைப் பொறுத்த அளவில் பல்வேறு விசிறிகளை நான் பார்த்திருக்கிறேன். ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு கலைஞனின் கைவண்ணம் என்று தான் சொல்ல வேண்டும். ஓலைகளை பயன்பாட்டு பொருளாக பார்த்த நமது முன்னோர் பல்வேறு வகைகளில் அதனை செய்ய முயற்சித்தனர். ஓலைகளின் தன்மை மாறாமல் செய்யப்படும் விசிறிகள். பாதியாக கிழித்து செய்யப்படும் விசிறிகள், பின்னல்கள் கொண்டு செய்யப்படும் விசிறிகள் மற்றும் அழகிய மடக்கு விசிறிகள் என வகைபாட்டிற்குள் வரும். பல்வேறு ஓலைகள், தேவைகளின் விளைவாகவும் சூழல்களை கருத்தில் கொண்டும் வகை வகையாக செய்யப்பட்டு வந்தன.

மடக்கு விசிறி


இந்த வகைகளைத் தேடுவதும் அடையாளப்படுத்துவதும் மிக முக்கியமான தேவை. சிறுவனாக இருக்கும்போது கன்னியாகுமரிக்கு அப்பா அழைத்துச் செல்லுவார்கள். அப்போது கன்னியாகுமரியில் விற்கப்படும் பொருட்களில் மிக முக்கியமானதாக நான் கருதியது பனை ஓலை விசிறிதான். மடக்கும் விதத்தில் செய்யப்படும் அந்த விசிறி இன்று கன்னியாகுமரியிலேயே இல்லாமலாகிவிட்டது. ஒட்டுமொத்த சீன பொருட்களின் விற்பனைச் சாளரமாகத்தான் கன்னியாகுமரி இன்று காணப்படுகின்றது. என்னைப்பொறுத்த அளவில் கன்னியாகுமரிக்கு வரும் சுற்றுலா பயணிகளுக்கு பனை ஓலையில் செய்யப்பட்ட பொருட்கள் நினைவு பரிசாக எடுத்துச் செல்ல வழி வகை செய்வதே மாவட்டத்தின் சூழியலுக்கும் பொருளியலுக்கும் கலை வளர்ச்சிக்கும் செய்யும் பொருத்தமுள்ள பணியாகும்.

வித்தியாச வடிவில் விசிறி


எனது வாழ்வில் அனேகர் விசிறி செய்வதை உடனிருந்து பார்த்திருக்கிறேன். குமரி, நெல்லை மற்றும் ராமநாதபுரங்களில் செய்யப்படும் விசிறி ஒவ்வொருவிதமானவைகள். சமீபத்தில் முக நூலில் இருக்கும் நண்பர்களிடம் விசிறியுடன் ஒரு புகைப்படம் எடுத்துப் போடுங்கள் என கேட்டிருந்தேன். அதற்கு எவருமே பதிலளிக்கவில்லை. விசிறி என்பது நமது வாழ்வை விட்டு விலகி சென்றுவிட்டதையே அது காட்டுகின்றது. பெரும்பாலும் வயோதிபர்களுடனும், கிராமப்புறத்தில் உள்ளவர்களுடனும் மட்டுமே தொடர்புடைய ஒன்றாக விசிறி மாறிவிட்டது. இன்றும் நகர்ப்புரங்களில் வசிப்பவர்கள் மின் இணைப்பு போனால் மட்டுமே அதனை பயன்படுத்துகிறார்கள். மும்பையில் நான் தங்கியிருக்கும் குடியிருப்பில் வசிக்கும் வங்காளத்தைச் சார்ந்தவர் வீட்டில் இன்றும் விசிறி இருக்கிறது.

கலைநுணுக்கம் மிகுந்த விசிறி


விசிறி கிழக்கிந்திய வாழ்வில் தனி பரிணாமம் எடுத்தது. ஆங்கிலேயர்கள் இந்தியா வந்தபோது அவர்கள் எதிர்கொண்ட பிரச்சனைகளில் முதன்மையானது இங்கே உள்ள கோடைகால வெப்பம் தான். கோடையின் வெப்பத்திலிருந்து தங்களை காத்துக்கொள்ள அவர்கள் பல்வேறு முயற்சிகளை எடுத்தனர். அவைகளில் முதன்மையானது தங்கள் இல்லங்களிலும் அரசு அலுவலகங்களிலும் விசிறிமயமாக்கினர். அந்த விசிறியினை சதா காலத்திலும் அசைத்து காற்று வரும்படி செய்ய குறைந்த கூலி கொடுத்து வேலைக்காரர்களை வைத்திருந்தார்கள். இந்தியில் அவர்களை “பங்கா வாலா” என்று அழைத்தார்கள். சிலர் முழு பனை ஓலையையுமே எடுத்து விசிறி எனச் செய்து பிரிட்டிஷ் அதிகாரிகளுக்கும் அவர்கள் குடும்பத்தினருக்கும் விசிறி விட்டனர்.

ஆங்கிலேயர் காலத்தில் பயன்படுத்தப்பட்ட பிர்ம்மாண்ட விசிறிகளும் விசிறி வீசுபவர்களும்

பனை ஓலையில் விசிறி செய்வது மிகவும் எளிதானது தான். ஆனால் அதனைச் செய்யவும் தனித் திறமை வேண்டும் என்பதை அருகில் இருந்தபோது அறிந்துகொண்டேன். ஓலைகளை தெரிவு செய்வது குறித்து யோசித்துப் பார்த்தால், எப்படிப்பட்ட விசிறி செய்கிறார்கள் என்பதைப் பொறுத்தே ஓலைகளின் தேவை இருக்கும். ஓலைகளை பெரும்பாலும் நீரில் நனைத்தே வேலை செய்வார்கள். அது தேவையான வடிவத்திற்கு மாற்றுவது எல்லாம் கலைஞர்களின் திறமையால் மட்டுமே. குருத்தோலைகளையோ வடலியோலைகளையோ அல்லது சாரோலைகளோ எடுத்து பொருள் செய்வது வழக்கம். முழுமையாக ஓலைகளை பெருமளவில் சிதைக்காமல் செய்யப்படுகின்ற விசிறி உண்டு. ஓலையின் வடிவம் மாறி செய்யப்படுகின்ற பின்னல்களாலான விசிறியும் உண்டு. ஓலைகளுடன் இணைந்துகொள்ளும் மூங்கில் போன்ற வேறு பொருட்களும் உண்டு. இந்த வேறுபாடுகள் இன்னும் எவராலும் கூர்ந்து அவதானிக்கப்படாதது நமது ஆழ்ந்த கவனத்தைக் கோருவது.

கால்களால் விசிறும் விசிறி

தபால் தலைகளை சேகரிப்பதுபோல் விசிறிகளை சேகரிக்கும் பழக்கம் கொண்ட சிலர் இருக்கின்றனர். இந்தியா முழுவது அவ்விதத்தில் நாம் ஓலை விசிறிகளை சேகரிக்க இயலும், வர்ணம் பூசியிருப்பதில் காணப்படுவதில் இருக்கும் வேறு பாடுகள், பின்னல்களில் காணப்படும் வேறுபாடுகள், ஓலையைச் சுற்றி வர செய்திருக்கும் பூவேலைப்பாடுகள், ஓலைகளின் ஓரத்தில் இணைக்கப்பட்டிருக்கும் துணியோ இன்ன பிற காரியங்களோ ஒவ்வொன்றும் 50 கிலோமீட்டருக்கு வித்தியாசப்படும் அளவிற்கு தனித்துவமானவைகள். 

பின்னல்களால் செய்யப்பட்ட விசிறி

பனை ஓலையில் செய்யப்படும் விசிறிகள் இன்றும் நமக்கு பல உண்மைகளை சொல்லத்தக்கதாக இருக்கிறது. பொதுவாக பனை மரங்களில் பின்னேட்லி (Pinately) பாமேட்லி (Palmately) என இரு வகையாக பிரிப்பார்கள். ஒற்றை ஒற்றையாக தென்னை இலக்குகள் போல மட்டையிலிருந்து பிரிந்து செல்லுபவை பின்னேட்லி வகையாகவும், உள்ளங்கையும் விரல்களும் போல  இணைந்து இருப்பவைகள் பாமேட்லி என்றும் குறிப்பிடுவார்கள். பாமேட்லி வகைகளில் அனேக “பனை வகை” மரங்கள் உண்டு. நாம் சிறப்பாக எடுத்துக்கூறும் பனை மரம் அவைகளில் ஒன்று.

தனியாரின் விசிறி சேகரிப்பு

என்னைப்பொறுத்த அளவில் இயற்கையாகவே பனை மரத்தின் ஓலைகள் விசிறி போன்று இருப்பது இதன் பயன்பாட்டிற்கான தொன்மையான காலத்தை நமக்கு வெளிப்படுத்துகின்றது. இரண்டாவதாக பனை ஓலையில் இன்றும் விசிறி செய்பவர்கள், அதனை “கற்களை” வைத்து தான் நேராக்கி சீராக்கி பயன்படுத்துகிறார்கள். ஆகவே கற்காலம் துவங்கி இதன் பயன்பாடும் உருவாக்கமும் இருந்திருக்கும்.

மூன்றாவதாக இன்றும் பனையோலை விசிறிகள் கரி நெருப்பு போட்டு உணவை வேகவைக்கும் தந்தூரி உணவு செய்பவர்கள் பயன்படுத்துவதாக இருக்கிறது. அப்படியானால், நெருப்பில் சுட்டு வேகவைக்கும் முறைமைகளை கடைபிடித்த கற்கால மனிதர்களுக்கும் இது உதவிகரமாகத்தானே இருந்திருக்கும்? நெருப்பு கண்டுபிடிக்கப்பட்ட காலத்திற்கு பனையோலை விசிறியினை தாராளமாக கொண்டு சேர்க்கலாம் போல இருக்கின்றது.

நான்காவதாக பனை ஓலையிலிருந்து வீசும் காற்று பூச்சிகள் அண்டாமல் நம்மை பாதுகாக்கும். குறிப்பாக காட்டுக்குள் வேட்டைக்குச் செல்லும்போது கொசுக்களின் அல்லது பூச்சிகளின் தொல்லை இருக்கும். அவைகளினின்று தப்பிக்க  விசிறி மிக முக்கிய தேவையாக இருந்திருக்கும். சில வேளைகளில் வேட்டைபொருட்களை எடுக்கையில் ஈக்களின் தொந்தரவிலிருந்து விடுபடவும் விசிறி உகந்ததாகவே இருந்திருக்கின்றன.

இறுதியாக ஆனால் உண்மையாக சொல்லப்படவேண்டிய காரணம் என்னவென்றால், ஓலை விசிறி வெம்மையைத் தணித்து உடலைக் குளிர்விக்க பயன்பட்டிருக்கும். தனது குழந்தையின் உடல், வெம்மையினை சகிக்காது என்ற உணர்வுடைய ஒரு தாயார் குழந்தைக்கு விசிறி விட தானே கண்டுபிடித்த ஒரு இயற்கை  பொருளாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும்.

மோசிகீரனார்

மோசிகீரனார் என்ற புலவர் அக்கால வழக்கத்தின்படி  சேரமான் தகடூர் எறிந்த பெருஞ்சேரல் இரும் பொறையிடம் பரிசில் பெற வேண்டி சென்றார். நீண்டதூரம் நடந்து வந்த  களைப்பின் மிகுதியாலும் பசியாலும் அரண்மனையில் இருந்த முரசுக்கட்டிலில் படுத்து உறங்கினார். செய்தி மன்னனுக்கு சென்றது. செய்யக்கூடாத ஒன்றை செய்த அந்த பேதையின் தலையினைக் கொய்து வரவேண்டும் என தனது வாளோடு புறப்படுகிறான். அங்கே புலவர், கண்ணயர்ந்து உறங்குவதை கண்டு மனம் பதைத்து தனது வாளை ஒதுக்கிவைத்துவிட்டு கவரி வீசுகிறான் என்பதாக பார்க்கிறோம். கவரி வீசுவது பசியுற்றவனுக்கு மன்னன் செய்யும் கடன் என்பதாக ஒரு விழுமியம் இருந்திருக்கிறது. இன்று பனையோலை விசிறி செய்பவர்களது வாழ்க்கை பசியுடன் போராடிக்கொண்டிருக்கையில் நாம் என்ன செய்யப்போகிறோம் என்பது நம்முன் நிற்கும் மிக முக்கிய கேள்வி.

அருட்பணி. காட்சன் சாமுவேல்

(பனை திருப்பணியில் 25 வருடங்களுக்கும் மேலாக)

ஆரே பால் குடியிருப்பு

பகிரி: 9080250653

மின்னஞ்சல்: malargodson@gmail.com

பின்னல்கள் – 7

மே 24, 2020


பட்டை
வாழை இலைகள் தான் நமது உணவு உண்ணும் பாரம்பரிய பாத்திரம் என்பதாக இன்று ஒரு கருத்து தமிழகத்தில் நிலைபெற்றிருக்கிறது. அனைத்து திருமண வீடுகளிலும், விருந்து வீடுகளிலும், உணவு விடுதிகளிலும் வாழை இலையில் பரிமாறப்படும் உணவே தமிழக உணவு பாரம்பரியத்தைக் குறிக்கும் சிறப்பம்சமாக எடுத்துக்கூறப்பட்டு வந்திருக்கிறது. வாழை மரங்கள் தண்ணீர் செழித்திருக்கும் இடத்தில் வளர்பவை ஆனபடியால் அவைகள் செழிப்பை முன்னிறுத்தும் ஒரு அடையாளமாகிப்போனது. அப்படியானால் ஐவகை நிலம் கொண்ட தமிழகத்தில் குறிஞ்சி பகுதியினைத் தவிர்த்து அனைத்திடங்களிலும் வளரும் பனை மரத்தின் ஓலைகள் எப்படி இவ்வடையாளத்தை இழந்தது?

மித்திரன் பனை ஓலை பட்டையில் பதனீர் குடிக்க உதவியபோது


வாழை இலைகள் எப்படி தமிழகத்தின் ஒட்டுமொத்த உணவு பாத்திரத்தின் அடையாளமாக மாற முடியும்? யோசித்து பார்த்தால், வளம் மிக்க பகுதியில் வாழ்வோரின் வழக்கமே வறண்ட நிலப் பகுதியில் வாழ்வோர் ஏக்கம் கொள்ளும் வாழ்வு என்பதாக முன்னிறுத்தப்பட்டது. மேலும் வாழை இலையினை மையப்படுத்தியே நமது சமையல்கள் விரிவடைய துவங்கின. ஆகவே தமிழகத்தின் அனைத்து பகுதிகளுக்கும் வாழை இலை இட்டு உணவு பரிமாறுதல் பொருந்தும் என்பதாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டுவிட்டது. ஆனால் இந்த நிலை எப்போதும் நம்மிடம் இருந்தது இல்லை. உணவுண்ணும் பாத்திரம் அந்தத்த இடத்தில் கிடைக்கும் இயற்கை பொருட்களின் தன்மையைப்பொறுத்தே இருந்திருக்கிறது. தையல் இலை, கமுகு பாளை, வாழை இலை, தேக்கிலை, சேம்பு இலை, தாமரை இலை மற்றும் பனை ஓலை போன்றவை தேவைக்கு ஏற்ப பயன்பாட்டில் இருந்துவந்தன. இவைகளில் கமுகு பாளை தட்டும் பனையோலை தட்டும்தான் கையிலேயே வைத்து உணவு உண்ண வசதியானவைகள். அதிலும் உடனடி பாத்திரம் என்றால் பனை ஓலை தான் மிகச் சரியானது. தேவையான அளவு எப்போதும் எடுத்துக்கொள்ள வாய்பிருந்திருக்கிறது. மொத்தமாக ஓரிலையை வெட்டி விட தேவையில்லை.


பொதுவாக வறண்ட நிலப்பகுதிகள் உள்ள தென் மாவட்டங்களில் பனை ஓலை பட்டை மிக முக்கிய உணவுப்பாத்திரமாக இருந்திருக்கிறது. தவிர்க்க இயலா இந்த பாரம்பரியம் அழிந்து போவதற்கு பனை தொழில் அழிவும் பிற விவசாய தொழில்களின் எழுச்சியும் காரணம். குறிப்பாக அணை கட்டுமானங்கள் போன்ற பெரும் நீர் தேக்கங்களின் வரவிற்கு பின்பு, நிலவியல் மாற்றங்கள் ஏற்பட்டு, உணவுகள் உற்பத்தியிலும் உட்கொள்ளுதலிலும் தமிழகம் மிக அதிக அளவில் மாற்றத்தை அடைந்திருக்கிறது.
பனை ஓலையில் செய்யப்படும் பனையோலைப் பட்டையானது நம்மோடு தங்கியிருக்கும் ஒர் ஆதி உணவு பாத்திரம். இவ்விதமாக எல்லா கலாச்சாரத்திலும் தொல் வடிவங்கள் எளிதில் வந்து நவீன வாழ்வை அடைவதில்லை. ஆதிவடிவங்கள் நம்மை வந்தடைவது ஒரு நல்லூழ். அவ்வடிவங்களே நாம் பனை சார்ந்த வாழ்வை முன்னெடுத்தவர்கள் என்று கூறுவதற்கு ஏற்ற அடையாளம். அகழ்வாய்வு செய்து நாம் எடுக்கும் பொருட்களை விட பயன்பாட்டில் இருக்கும் இவ்வித பொருட்கள் பயன்பாட்டளவில் மிகவும் தொன்மையானது.

கறி பொதிந்த ஓலை


பனை ஓலையின் வடிவம் அதிகளவில் மாறாமல் பனை மரத்தின் ஓலையைக் கொண்டு செய்யப்படும் ஒரு வடிவம்தான் பனையோலைப் பட்டை. இதற்கு இணையான வேறு எளிய பொருள் பரந்துபட்ட பயன்பாட்டில் இல்லை என்று சொல்லலாம். இன்று பெரும்பாலும் ரோட்டோரங்களில் பனையோலைப் பட்டைகளுடன் பதனீர் விற்பவர்கள் நின்று விற்பனை செய்வதைப் பார்க்கிறோம். அந்த பட்டைதான் பதனீரை விற்பனை செய்யும் விற்பனை முகவர் எனும் அளவிற்கு இன்று பனையோலைப் பட்டை முன்னணியில் நிற்கின்றது.


எனது சிறு வயதில் பதனீரை பனையோலைப் பட்டையில் வழங்கும் ஒரு முறைமையை நான் பெரிதும் ரசித்திருக்கவில்லை. மடிப்பு மடிப்பாக இருக்கும் இலைகள், இரண்டு கைகளும் பற்றியிருக்க குனிந்து மாடு நீர் குடிப்பது போல பதனீர் குடிப்பது, ஏதோ இலையையும் சேர்த்து சாப்பிடும் பாவனையைக் கொண்டிருந்தது. எவ்வகையிலும் பொருத்தமில்லா ஒரு கடினமான வடிவத்தை நமது முன்னோர் நம்மீது திணித்துவிட்டார்களோ என்று கூட நினைத்திருக்கிறேன். ஆனால் வளர்ந்த பிற்பாடு, ஐரோப்பியர்கள் பயன்படுத்தும் கத்தியும் கரண்டியும், சீனர்கள் பயன்படுத்தும் இரட்டைக் குச்சிகளும் இதனை விட கடினமான அனுபவங்களைக் உள்ளடக்கியது என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன். ஒரு கட்டத்தில் பனை ஓலை பட்டையின் வடிவம் மிக நேர்த்தியான ஒன்றாகவும் காணப்பட்டது. நாட்கள் செல்ல செல்ல பனைஓலையில் சாப்பிடும் உணவின் சுவை என்னை திக்குமுக்காட செய்வதாக இருந்தது. தனித்துவமான அந்த வடிவம், பயன்பாடு மற்றும் பயன்படுத்துவோர் சார்ந்த தகவல்கள் நம்மை ஆச்சரியத்தில் மூழ்கடிக்கும் அளவிற்கு அதிகமானவை. அட்சயப்பாத்திரம் என்ற ஒரு உன்னத வடிவமாகவே இதனைப் இன்று பார்க்கிறேன்.


ஓலைகளில் பல்வேறு பயன்பாட்டு வடிவங்கள் செய்வது உலகமெங்கும் வழக்கில் காணப்படுகின்ற ஒன்று. ஒவ்வொரு ஊருக்கும் இப்படி ஒரு பொருள் தனித்தன்மை வாய்ந்ததாக இருக்கும். இவை யாவும் பல நூற்றாண்டுகளாக நமது மரபில் ஊறி எழுந்தவை. இன்று இவற்றை நாம் எளிதில் கடந்து சென்றுவிடுகிறோம். ஆனால், இவை அத்தனை எளிதாக உருவாக்கப்பட்டவை அல்ல என்பதை ஒருமுறை தொட்டுணர்ந்தாலே தெரிந்துவிடும். ஆதி மனிதர்கள் ஓலைகளுடன் கொண்டுள்ள உறவைச் சொல்லும் சான்றுதான் பனை ஓலை பட்டை.


பெண்களும் தாய்மார்களுமே ஆதி பயன்பாட்டு பொருட்களை கண்டுபிடித்தவர்கள் என்பது குறித்த பார்வை, பெண்ணிய ஆய்வாலர்களால் தொடர்ந்து முன்வைக்கப்படுகிறது. குறிப்பாக குழந்தையைப் பெற்றடுத்த தாய்மார்களுக்கு குழந்தை வளர்ப்பின் போது ஏற்படும் தேவைகளுக்கேற்ப அனேக காரியங்களை கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள். ஓலை பட்டையில் கூட குழந்தையை விரித்து பரப்பி வைத்து படுக்க வைத்திருக்கலாம். அது போலவே விழுந்து கிடக்கும் பனை ஓலைகளை எடுத்து குவித்து குழந்தையின் சிறு வாய் வழி குழந்தைகளுக்கு உணவு புகட்டும் தாய்மார்கள் பனை ஓலை பட்டையின் ஆதி வடிவைக் கண்டுபிடித்திருப்பார்கள். உணவை சாறு, கூழாக அருந்தும் ஒரு குழந்தைப் பருவத்து நிலையை இது இன்றும் உணர்த்துவதாக இருக்கிறது.


பனை மரத்துடன் ஈடுபாடு கொண்டவர்கள் பனையோலை பட்டையில் பதனீர் வாங்கிக்குடித்த அனுபவத்தை மறப்பது இல்லை. பட்டையை கிளப்பும் அந்த அனுபவம் தொன்றுதொட்டு வரும் ஒரு அறிவு என்பதோடு தொன்மையான ஓலை பயன்பாட்டின் ஆதாரம் என்றும் நாம் கொள்ளலாம். மேலும், பின்னல்கள் எனும் மொழியினை மனிதர் கற்றுத்தேற நாம் கண்டடைந்த பாதையினைச் சுட்டி நிற்கும் மைல்கற்கள் இவைகளே

பனை ஓலைப் பட்டையில் பனம்பழம் – குற்றாலம்


வேட்டை சமூகங்கள் ஓலைகளையும் இலைகளையும் இயற்கையில் கிடைக்கும் பொருட்களையுமே தங்கள் வேட்டைப் பொருட்களை எடுத்துச் செல்ல பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள். எனக்கு நினைவு தெரிந்த காலத்திலிருந்து வெகு சமீப காலம் வரை கூட பனை ஓலையிலேயே பன்றி இறைச்சியினை பொதிந்து கொடுப்பார்கள். இவ்விதமாக பொதிந்தவைகளிலிருந்து கறியை எடுத்து வீசியெறியும் ஓலைகளின் நடுவில் குழிவு இருப்பதைப் பார்க்கலாம். இவைகளும் ஓலை பட்டையின் ஒரு ஆதி வடிவமாக இருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது

பனை ஓலைகளில் பட்டையினை மடிக்கும்போது கவனிக்கவேண்டியவைகள் சில உண்டு. எல்லாரும் எளிதில் பனை ஓலையில் பட்டையைப் பிடித்துவிடமாட்டார்கள். அது எளிதும் அல்ல. ஓலைகளின் பதம் மிகவும் முக்கியம். எத்துணை திறமையானவர் மடித்தாலும் ஒருசில ஓலைகளில் கீறல்கள் விழுந்துவிடுவது இயல்பு. சில வேளைகளில் நெருப்பில் வாட்டி மடிக்கும் வாய்ப்பு இருந்தாலும் அந்த வாய்ப்பு எப்போதும் சாத்தியப்படுவதில்லை.

பதனீர் விற்பவரும் பனம் பழம் விற்கும் சிறுவனும் பனையோலை பட்டையுடன் – குற்றாலம்


ஓலைகளை குறித்து ஒரு சிறு அறிமுகம் இருந்தால் பின்வருவனவற்றை புரிந்துகொள்ள வசதியாக இருக்கும். இரண்டு பெருவிரல்களும் இணைந்திருக்கும்படி கைகளை விரித்து வைத்துக்கொள்ளுங்கள். பனை ஓலையும் சற்றேறக்குறைய இப்படித்தான் இருக்கும். இப்பகுதியில் தான் மட்டை வந்து மையம் கொள்ளும். இதனை மூக்கோலை என்றும் பொன்னி ஓலை என்றும் குறிப்பிடுவார்கள். இப்பகுதிக்கு என்று ஒரு தனித்துவமான மடிப்பு இருக்கும் இதிலே ஒரு குருவி பதிவாக வந்து ஒளிந்து கொள்ளும். ஆகவே தான் ஓலையின் இப்பகுதியில் தங்கியிருக்கும் குருவிக்கு மூக்கோலை குருவி அல்லது பொன்னி குருவி என்று பெயரிட்டார்கள் குமரி மாவட்டத்தினர். தூத்துக்குடி ராமனாதபுரம் போன்ற பகுதிகளில் இவற்றை முன்னி ஓலை என அழைப்பார்கள். ஓலையின் இப்பகுதி பெரும்பாலும் பொருட்கள் செய்ய பயன்படுத்துவதில்லை.
பொன்னி ஓலையை மையப்படுத்தி ஓலையினை வலஞ்சிறகு இடஞ்சிறகு என்றும் பிரிப்பார்கள். அதாவது, ஓலையினை வலதுபுறம் என்று இடதுபுறம் என்று பிரிப்பது. இதில் வலஞ்சிறகிற்கு மிக அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டு பனை மரத்திலிருந்தே பதமாக வெட்டி அருவாபெட்டியில் எடுத்துவரப்படும் நிகழ்சிகள் உண்டு. தனித்துவமான பொருட்களை அவ்வளவு கவனமாக செய்வார்கள். ஓலையின் இரு ஓரங்களையும் கடஞ்சிலக்கு என்பார்கள். ஓலையை பெருமளவில் பாதிக்காதபடி கடஞ்சிலக்கினை எடுத்துக் கூட பட்டை மடிப்பார்கள். அது பதனீர் இறக்கும் பனை மரத்தை பெருமளவில் பாதிக்காத செயல்.

குருத்தோலைச் சிறகு


மூன்று, நான்கு அல்லது ஐந்து ‘இலக்குகள்’ கொண்ட பனை ஓலைகளை ஒன்றாகப் பிய்த்தெடுத்து, அவற்றை மடக்கிச் செய்வதுதான் பனை ஓலைப் பட்டை. பொதுவாக ஒரு ஐந்து இலக்குகள் கொண்ட ஓலையினை இணிந்து எடுத்துப் பார்த்தால் அது மனிதக் கைகளை ஒத்திருக்கும். ஓலையில் அடிப்பாகம் ஒன்றோடொன்று இணைந்து உள்ளங்கை போலவும், மேற்பகுதி விரல்கள் போன்று பிரிந்தும் இருக்கும். இது மனிதக் கைகளை குவித்து தண்ணீர் மொண்டு குடித்த ஆதி குடிகளின் மனதில் ஒரு வெளிச்சத்தைக் கொடுத்திருக்கும். பிரிந்திருக்கும் விரல்களை எப்படி சேர்த்துவைத்துத் தண்ணீர் மொண்டுகொள்ளுகிறோமோ, அதுபோலவே ஓலைகளையும் குவித்துப் பிடித்துவிட்டால் தண்ணீரைத் தேக்கி குடிக்கும் ஒரு வடிவமாக மாற்ற முடியுமே என எண்ணியிருக்கலாம். ஓலைகளைப் பரத்தி, பிரிந்திருக்கும் நுனிப்பகுதிகளை ஒன்றிணைத்தால் ஒரு குழிவுடன் கூடிய படகின் வடிவம் கிடைக்கும். ஒன்றிணைத்த ஓலைகளின் ஒரு சிறு பகுதியை மட்டும் பிரித்து, நீண்டு நிற்கிற ஓலைகளுக்குக் குறுக்காக சுற்றிக் கட்டிவிட்டால் பயன்பாட்டுக்கு ஏற்ற பனை ஓலை பட்டை தயார்.

மித்திரன் நேரடியாக பனையேறி அளித்த பட்டையில் பதனீர் சுவைக்கும் காட்சி – திருஞானபுரம்


ஒரு வகையில் பனை ஓலைப் பட்டைகளின் எளிமையும் தான் தொன்மையான அவற்றை இன்றுவரை நம்மிடம் கொண்டுவந்து சேர்த்திருக்கிறது. பனையேறிகளின் முதல் நாள் பூசையில் பனையோலைப்பட்டை கண்டிப்பாக ஓர் இடம் பெற்றிருக்கும். குமரியிலுள்ள அனைத்து மதத்தினரும் தங்கள் விழாக்களின்போது, சடங்குகளின்போது பனை ஓலைப் பட்டையில் ஏதேனும் வைத்து உண்ணும் வழக்கம் உண்டு.

கூடவிளை – தென்னிந்திய திருச்சபை, துக்க வெள்ளி ஆராதனைக்குப் பின்பு நிகழும் பனையோலைப் பட்டை கஞ்சி வழங்குதல்


குமரி மாவட்டத்தில் தென்னிந்திய திருச்சபைகளில் நடைபெறும் புனித வெள்ளி ஆராதனை ஒரு தொல் சடங்கினை ஏந்தி வருவதை இன்றும் காணலாம். பல திருச்சபைகளில் மும்மணி நேர ஆராதனைக்குப் பின்பு கஞ்சியினைக் கொடுப்பார்கள். ஆனால், இன்றும் ஒரு சில திருச்சபைகளில் பனை ஓலைப் பட்டையிலேயே இதனை வழங்குவார்கள். இதற்காக திருச்சபையினர் எடுத்துக்கொள்ளும் சிறப்பு கவனம் நம்மை பிரமிக்க வைப்பது. ஓலைகளை வெட்டி மலைபோல முந்தையநாள் குவித்துவிடுவார்கள். பிற்பாடு அவைகள் புழுமி மென்மையாகும்போது ஓலைகளை எடுத்து மடிப்பார்கள். ஓலைகளை மடிப்பதற்கு என்று தனி திறமை வாய்ந்தவர்கள் உண்டு.
இதே சூழலை திருநெல்வேலி தூத்துக்குடி மாவட்டங்களுக்கு பொருத்திப் பார்க்கலாம். சுமார் 30 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அசனம் வழங்கும்போது பனை ஓலை பட்டையில் தான் கொடுப்பார்கள் நவீன வாழ்வில் வாழை இலைகள் பனையோலைகளின் இடத்தைப் பிடித்துக்கொண்டன.


பனையோலைப் பட்டை சோறு வழங்குதலில் நாட்டார் தெய்வ வணக்கத்திற்கு மிக முக்கிய பங்கு உண்டு. பல்வேறு விழாக்களில் கொடுக்கப்படும் கிடாய்கறி சோறு பனை ஓலைப் பட்டைகளிலேயே கொடுக்கப்படும். திருவிழாக்களின் உற்சாக களைப்பில் மிக அதிக உணவைக் கோருகின்ற ஒரு வடிவம் பட்டை சோறு என்றால் அது மிகையாகாது. கிடா அல்லது கோழி பலியிட்டு நாட்டார் தெய்வங்களை வணங்கும்போதும் பனை ஓலை பட்டையில் கறிசோறு வழங்கும் நடைமுறை இன்றும் உண்டு. இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு ராமனாதபுரத்தில் கோழிக்கறியினை பனையோலை பட்டையில் உண்ட அனுபவம் கிட்டியது. பதனீரோ, கஞ்சியோ, கறிக்குழம்போ பனை ஓலை வாசத்துடன் நம் நாக்கில் வந்து விழுவது பசியை நன்கு தூண்டும்.


2018 ஆம் ஆண்டு தமிழகத்தினை சுற்றி வருகையில், அனேக தென் மாவட்ட கோவில்களின் அருகில் பனை ஓலை பட்டைகள் திருவிழாக்கள் முடிந்துவிட்டதன் அடையாளமாக கிடந்தன. பழங்காலத்தில் சில பாட்டிமார் இவ்வித ஓலைகளை எடுத்து கடவம் போன்ற பொருட்களை செய்து ஓலைகளை மறு சுழற்சி செய்த கதைகளையும் கேட்டிருக்கிறேன்.

மட்டையுடன் இணைந்திருக்கும் பனையோலையினை தேவைக்கேற்ப கிழித்தெடுக்க தயாராகும் பனையேறி – பண்ணைவிளை


எனது அனுபவத்தில் பனையோலை பட்டையினை பயன்படுத்தும் மக்கள் பலதரப்பட்டவர்கள் என அறிந்திருக்கிறேன். தமிழகம் தாண்டி ஆந்திராவிலும் அவற்றின் பயன்பாடு இருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். சாதி சமய மொழி நாடு கடந்து காணப்படும் பனை ஓலை பட்டைதான். அப்படி பார்க்கையில் தமிழகத்தில் இழந்துபோன பட்டையின் பங்களிப்பை மீட்டுருவாக்கும் ஒரு காலகட்டத்தில் நாம் வாழ்கிறோம். இராமனாதபுரம், தூத்துக்குடி போன்ற பகுதிகளில் எப்படியாவது ஒரு சில கடைகளில் பனை ஓலை பட்டையில் உணவளிக்கும் கடைகள் உருவாகத்துவங்கினால், மண்வாசனை என்ற கூற்று பனைவாசனை என மாறும். பட்டையைக் கிளப்பும் காலத்திற்கு தமிழகம் தயாராகட்டும்.

அசனம் : திருநெல்வேலி தூத்துக்குடி மாவட்டங்களில் உள்ள தென்னிந்திய திருச்சபையில் வழங்கப்படும் சிறப்பு விருந்து. ஊரிலுள்ள அனைவரும் இந்த விருந்தில் கலந்துகொள்ளலாம்.

அருட்பணி. காட்சன் சாமுவேல்

(பனை திருப்பணியில் 25 வருடங்களுக்கும் மேலாக)

ஆரே பால் குடியிருப்பு

பகிரி: 9080250653

மின்னஞ்சல்: malargodson@gmail.com

பின்னல்கள்  –  6

மே 18, 2020

சரடுகள்

பனை சார்ந்த தேடுதல்கள் முடிவேயில்லாதது, விரிவானது. அவைகள் எங்கே எப்போது எப்படி விரிவடையும் என்பது நாமே அறிந்துகொள்ள முடியாதது. நமக்கு கிடைக்கும் ஒவ்வொரு தகவல்களும் எப்படி நம்மை வந்தடைகின்றன என்பது கூட மிகப்பெரிய ஆச்சரியம் தான். பல நேரங்களில் நாம் பெறுகின்ற புதிய திறப்புகள் கடவுள் நமக்கு அருளிய வரம் என்றே கொள்ளமுடியும். அந்த அளவிற்கு தர்க்க விதிகளை மீறியே பனை சார்ந்து  புதிய திறப்புகள் கிடைக்கும்.

Jalli

ஜல்லிக்கட்டு காளையுடன்

தமிழகத்தில் பனை குறித்து அறியாதவர் என எவரும் இருக்கவியலாது. 40 வயதிற்கு மேற்பட்டவர்கள் கண்டிப்பாக பனை சார்ந்த உணவு பொருட்களை குறித்தாவது ஒரு சில காரியங்களை அறிந்திருப்பார்கள். பிரச்சனை என்னவென்றால், அதுவே அவர்கள் அனைத்தையும் அறிந்திருப்பதற்கான அத்தாட்சி எனக் கொள்ளுவார்கள். பனை சார்ந்து ஒரு மாற்று உலகம் இருக்கிறது என்றோ அதில் உழலும் மக்களின் வாழ்வின் சவால்கள் குறித்தோ  ஏதும் அறியாதவர்கள் அவர்கள். குறிப்பாக பனை மரம் வாழ்வின் முக்கிய சரடாக இருந்திருக்கிறது என்பதைக் குறித்து ஏதும் அறியாதவர்கள். பனை சார்ந்து காணப்படும் அனைத்துமே பண்பாடு சார்ந்து முக்கியத்துவம் அற்றது என்னும் மனநிலையைக் காட்டும் புரிதல் இது.

மற்றொருபுறம், பனை மரத்துடன் தங்கள் வாழ்வை இறுக பிணைத்துக்கொண்டவர்கள்.  பனை சார்ந்த பல்வேறு நுட்பங்களை அறிந்து வைத்திருக்கிறவர்கள். தங்கள் வாழ்வோடு  அவைகள் பின்னிப்பிணைந்து இருப்பதால் வேர்கொண்டவற்றை தனித்து வெளிக்காட்ட இயலாதவர்கள். இயல்பாக வெளிப்படும் தங்கள் திறமைகள் எவ்வகையிலும் பொருட்படுத்தப்படாததால், அது குறித்து பொதுவிடங்களில் வாயே திறக்காதவர்கள்.  பல நேரங்களில் அவர்கள் அறிந்தவற்றை  முக்கியமான ஒரு அறிதல் என்றோ பண்பாட்டிலிருந்து நழுவிச்செல்லும் ஒன்றினைத் தாம் கட்டி காக்கிறோம் என்ற எண்ணம் இருப்பதில்லை. ஆகவே பொதுவிடங்களில் இவர்களின் திறமைகள் வெளிப்படுத்தப்படுவதில்லை. ஆய்வு சார்ந்து இவர்களிடமிருக்கும் தொன்மையான திறமைகள் பட்டியலிடப்படவுமில்லை.

பனை சார்ந்த ஆய்வுகளில் பெரும்பான்மையானவை பனை மரத்தை பணம் காய்க்கும் மரமாக எப்படி முன்னிறுத்துவது என்பதாகவே இருந்திருக்கிறது. ஆகவே பனையேறிகளே கூட வேறு வகை கேள்விகளுக்கு தயாராக இல்லை. கடந்த தலைமுறை முழுவதும் பனை சார்ந்த வாழ்வை பனைத்தொழில் என்றே புரிந்துவைத்திருந்தது. அப்படி இல்லாவிட்டால், பனை சார்ந்த ஆய்வுகள் பெரும்பாலும் ஒற்றை சமூக பின்புலத்தில் வைத்து தேடுவது என்பதாகவே இருக்கிறது. அப்படி பார்க்கையில் மிகப்பெரும் பனை பாரம்பரியம் கொண்ட சரடுகள் பலவும் அறுபட்டு பனை சார்ந்த தொன்மையினை எட்ட இயலாதபடி துண்டிக்கப்பட்டு கிடப்பது மனதை பிசைகின்றது.

பனை சார்ந்த கயிறுகள் குறித்து எனது தேடுதல் யாவும் எதிர்பாராமல் நிகழ்ந்தவைகளே, அவைகள் என்னை ஒரு மிகப்பெரிய வரலாற்று பின்னணியத்தில் கொண்டுபோய் விடும் என நான் சிறிதும் எண்ணிப்பார்த்திருக்கவில்லை. பல வேளைகளில் ஒரு சரடினைப் பிடித்து  நாம் சென்று சேரும் இடங்கள் மர்மதேசங்களாகவும் அற்புத உலகமாகவும் காணக்கிடைப்பது விந்தையிலும் விந்தை. வேற்று கிரகத்தை ஒத்த பனை கயிற்றுலகத்தில் காணப்படும் பொருட்களும் அதிசயமானவைகளாகவே காணப்படுகின்றன.

கயிறுகள் மீதான எனது ஆர்வம் சிறிய வயது முதலே துவங்கி இருக்கிறது. வீட்டின் பின்புறம் கிணறும் வாளியும் கயிறும் நான் நெருங்க இயலாத ஆச்சரிய பொருட்கள். அக்கா தான் கிணற்றில் நீர் இறைப்பவர்கள். சிறு பிள்ளையாகிய நான்  கிணற்றின் அருகிலேயே செல்லக்கூடாது.  அக்கா தண்ணீர் நிறைந்த வாளியினை கயிற்றில் கட்டி இழுப்பது காண கண்கொள்ளா காட்சி.   ஒருமுறை இடதுகையால்  இழுத்த கயிற்றினை அப்படியே வலது கையால் லாவகமாக சுழற்றி வீசுவார்கள் அது மிகச்சரியான ஒரு வட்டத்தை அமைத்து அமர்ந்துவிடும். நீர் இறைத்த பின்பு அந்த கயிறு கிணற்றின் மதில்மேல் சுற்றி பாம்பு போல் அமர்ந்திருக்கும்.

2019 ஆம் ஆண்டு பொங்கல் நிகழ்விற்காக திருப்பூர் அழைக்கப்பட்டிருந்தேன். என்னை அழைத்தவர் திருப்பூரில் உள்ள திரு. சத்தியமூர்த்தி  அவர்கள். எப்படி என்னைக்குறித்து அறிந்துகொண்டார்கள் என்பதை நான் அறியேன் ஆனால் அவர்களது அழைப்பு சாதாரணமான ஒன்றாக இல்லை. என்னால் அங்கே பனை பொருட்களை எடுத்துச் செல்லுவது இயல்வதல்ல என்று கூறி அங்கே செல்வதை தவிர்த்தும் அவர்கள் என்னை அழைப்பதில் குறியாக இருந்தார்கள். பனை ஓலைப் பொருட்களை எடுத்துச் செல்லுவதற்கு என தனியாக ஒரு வாகனத்தை ஒழுங்கு செய்தார்கள். கன்னியாகுமரி வந்து பனை ஓலைப் பொருட்களை எடுத்துச் செல்லும் அளவு அவருக்குள் இருக்கும் பனை சார்ந்த நெருக்கத்தை பெருவியப்புடன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.

முந்தைய நாள் இரவே நான் அங்கே சென்று சேர்ந்துவிட்டேன். பல்வேறு பொருட்களை அங்கு நான் காட்சிக்கு கொண்டுசென்றிருந்தேன். எனக்கு அறிமுகமாயிருந்த தஞ்சாவூரைச் சார்ந்த வாகை விக்டோரியா எனது பொருட்களை காட்சிக்கு வைக்க உதவினார்கள். மறுநாள் அவர்களுக்கு வேலை இருந்ததால் என்னோடு அவர்கள் இருந்து உதவ முடியாது எனக் கூறிவிட்டார்கள். என்ன அதிசயமோ மறுநாள் வாகையின் தோழி தீபா எனும் ரங்கநாயகி அங்கே தனது கணவருடன் வந்திருந்தார்கள். மிகவும் நட்புடன் பழகும் அவர்கள் பனை சார்ந்த பொருட்களைக் கண்டவுடன் ஏதோ ஒரு உத்வேகத்தில் எனக்கு உதவி செய்கிறேன் எஎன ஒப்புக்கொண்டார்கள்.  தீபா பேச்சினூடாக தான் காங்கேயத்திலிருந்து வருவதாக கூறவும், எனது மனதில் வேறு ஒரு கேள்வி எழுந்தது. காங்கேயம் குறித்து எனக்கு எதுவுமே தெரியாது. தெரிந்தது எல்லாம் காங்கேயம் காளைகளுக்கு பிரபலமான ஊர். ஆகவே அது சார்ந்தே பேசலாம் என நினைத்து, காங்கேயம் காளைக்கு பனை நார் கொண்டு மூக்கணாங் கயிறு கட்டுவார்களா என்று கேட்டேன். “கேட்டு சொல்றேன்” என்றார்கள். பொதுவாக “கேட்டு சொல்லுகிறேன்” என்று சொல்லுகிறவர்கள் எல்லாவற்றையும் மறந்துவிடுவது இயல்பு. ஆகவே நானும் அதனை அப்படியே மறந்துவிட்டேன்.

Panai porutkaL

தீபாவும் வாகையும்

பிற்பாடு நான் என்னையே கேட்டுக்கொண்டேன்… அது எப்படி பனை சார்ந்த ஒரு கயிற்றினைக் குறித்து இவர்களிடம் நான் கேட்டேன்? அதுவும் மாடுகள் குறித்து அடிப்படையே அறியாத நான் எப்படி இந்த கேள்வியை எழுப்பினேன் என்றே தெரியவில்லை.  ஆனால்  இந்த கேள்வி என் மனதின் அடியாளத்தில் உள்ள ஒரு பதிலை துழாவி எடுத்தது. கூ. சம்பந்தம் அவர்கள் எழுதிய பனைத்தொழில் உண்ணாபொருட்கள் என்கிற புத்தகத்தில் பனை நார் கொண்டு செய்யும் கயிறு ஒன்றினை மூக்கணாங் கயிறாக பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள் என்கிற குறிப்பு வரும். ஆனால் காங்கேயத்தைச் சார்ந்த தீபா அவர்களை சந்திக்கும்வரை என் மனதில் அப்படி ஒரு கேள்வி  எழுந்திருக்கவில்லை. தான் காங்கேயத்தைச் சார்ந்தவள் என தீபா அவர்கள் சொன்னவுடனேயே தான் எனக்குள் அந்த கேள்வி பிரம்மாண்டமாக உருவெடுத்திருக்கிறது.

மனிதனை ஒரு சமுக விலங்கு என்பார்கள். பிற விலங்குகளோடு ஒரே நிலப்பரப்பை பகிர்ந்துகொள்ளவேண்டிய கட்டாயத்தில், மிருகங்களும் மனிதர்களும் ஒரு புரிந்துகொள்ளுதலுக்குள் வருவதே வீட்டு விலங்குகள் உருவாவதற்கு முதற்படி.  மனிதனும் மிருகங்களும் ஒருவருக்கு ஒருவர் “கொண்டும் கொடுத்தும்” “பெற்றும் பெருகியும்”  “இசைந்தும் அசைந்தும்” புரிதலுடன்கூடிய ஒரு ஒப்பந்தத்தின் வெளிப்பாடே வளர்ப்பு மிருகங்கள் மனித வாழ்வில் இடம்பெற காரணம். ஆனால் பெருமளவில் மனிதனின் அறிவு கூர்மைபெற அவன் தனது வேலைகளை எளிதாக்கும் பொருட்டும், தேவைகளை கைக்கெட்டும் தூரத்தில் வைத்துக்கொள்ளவுமே அவன் மிருகங்களை வீட்டு விலங்குகளாக மாற்றுகிறான்.

mookaNangkayiRu

மூக்கணாங் கயிறு

அந்த வகையில் நாய் அவனோடு இணைந்த முதல் மிருகம் என்பதில் பொருத்தப்பாடு அனேகம் உண்டு. குறிப்பாக மனிதன் வேட்டைக்குச் செல்லும் சூழலில் அவனுக்கு வேட்டையில் உறுதுணையாக நிற்கும் ஒரு விலங்கு தேவைபடுகிறது. அந்த விலங்கு மனிதன் வேட்டைக்குச் செல்லும் தடங்களை தொடர்ந்து தங்களுக்கு வேண்டியவைகளைப் பெற்றுக்கொண்ட ஓநாய்களின் அல்லது பனங்காட்டு நரிகளின் வழித்தோன்றல்களாக இருக்கலாம்.

வளர்ப்பு மிருகங்கள் என்று சொல்லும்போது ஏதோ ஒரு சில நாட்களில் விலங்குகள் பழகிவிடுவதில்லை. குறிப்பாக 60 – 90 தலைமுறைகள் விலங்குகளின் வாழ்வு தொடர்ந்து மனிதர்களுடன் உரையாடலில் இருந்திருக்க வேண்டும் என்கிறார்கள் கற்றறிந்தவர்கள். அவ்விதமான ஒரு சூழலில் தான் குறிப்பிடத்தகுந்த மாற்றங்கள் நடைபெறும். கி மு 10500 வாக்கில் தான் கால்நடைகள் மனித வாழ்வில் உள்நுழைந்திருக்கின்றன. இது விவசாயம் தலை தூக்குகின்ற காலகட்டம் தான். புதிய கற்காலத்தில் இவைகள் நிகழ்வது ஒரு புது பாய்ச்சலை நோக்கி மனித இனம் நகர்கின்றது என்ற ஒரு உண்மையினை நமக்கு அறிவிக்கின்றது.

கால்நடை என்றவுடனேயே, நாம் கண்டிப்பாக மாடுகளை தான் எண்ணுவோம். பெரும்பாலான குகை ஓவியங்களிலும் மாடுகள் முக்கியத்துவப்படுத்தப்படுகின்றன. அப்படியே மாடுகளின் முக்கியத்துவத்தையும் தமிழர் வாழ்வில் காணப்படும் ஏறு தழுவுதலையும் நாம் பிரித்து பார்க்க இயலாது. மாடுகள் எப்படி மனிதர்களோடு பழகியிருக்கும்?

ஊன் உண்ணும் மிருகங்கள், மாடோ மனிதனோ கிடைப்பவற்றை குறிவைக்கையில் மனிதனுக்கும் மாடுகளுக்கும் ஏற்படும் புரிதல் தான் ஒன்றிணைவதற்கான முதற்படி. மனிதர்களுக்கும் மாடுகளுக்கும் ஒரே பொதுவான எதிரி தான். கோரைப்பற்கள் கொண்ட மிருகங்களை சமாளிப்பதை விட, இரு கொம்புகளைக் கொண்ட மாடுகளை சமாளிப்பது எளிதானது என கருதியிருக்கலாம் அப்படியே மாடுகளும் வேட்டைக்கு இரையாவதை விட சற்றே மனிதர்களுடன் இணக்கமாக இருந்துகொள்ளலாம் என்றும் நினைத்திருக்க வாய்புள்ளது. மாத்திரம் அல்ல மாடுகளின் உணவுகள் மனிதர்களுக்கு தேவையற்றவைகள். ஆகவே மனிதர்களுக்கு மாடுகளால் உணவு பஞ்சம் வர வாய்ப்பில்லை என்பதையும் உணர்ந்திருப்பார்கள்.

இச்சூழலில் தான் மனிதர்களின் கண்டுபிடிப்பான கயிறு இவர்களுக்கு பெருமளவில் உதவியிருக்கும். வேட்டையில் பிடித்த மிருகங்களையோ அல்லது அவைகளின் குட்டிகளையோ  கட்டி போட்டு வளர்த்திருக்கும் வாய்ப்புகள் வளமாக இருந்திருக்கிறது. கழுத்திலோ அல்லது காலிலோ கயிறு கட்டப்பட்டு ஓரிடத்தையே சுற்றி சுற்றி வந்து அவ்விடத்திற்கும் மனிதர்களுக்கும் சிறுக சிறுக பழக்கப்படுத்தப்பட்டிருக்கும்.  குழிகளை வெட்டி அதில் விழவைத்து பழக்கப்படுத்துவதோ அல்லது கூண்டுகளைக் கட்டி அதற்குள் இட்டு வளார்த்து பழக்கப்படுத்துவதைவிட கயிறு கட்டி பழக்கப்படுத்துவது எளிதானது.

அவ்வகையில் தான் மாட்டிற்கான மூக்கணாங்கயிறுகள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. வெகு சமீபத்திய கண்டுபிடிப்பாக மூக்கணாங்கயிறு இருக்கலாம். ஆனாலும் அதன் பயன்பாடு மிகவும் முக்கியம். அழிந்து போன பனை நார் மூக்கணாங்க் கயிறு குறித்து ஒரு தகவல் என்னை நோக்கி மேலெழும் என நான் சிறிதும் எண்ணியிருக்கவில்லை.

ஒருநாள் தீபா என்னை அழைத்தார்கள். இங்க ஒரு தாத்தா பனை நார் கொண்டு கன்றுக்குட்டிக்கான மூக்கணாங் கயிறு செய்கிறார்கள் என்று உறுதி செய்தார்கள்.  ஆனால் அந்த தாத்தாவிற்கு யாராவது மட்டைகளை வெட்டிபோடவேண்டும் என்றார்கள். அப்புறமாக மேலும் சில நாட்கள் கழித்து, மட்டைகளை வெட்டிப்போட ஆட்களை தேடுகின்றோம் என்றார்கள். இன்னும் ஒரு சில நாட்களுக்கு பின்பு மட்டையை வெட்டிபோட ஆட்களை ஒழுங்குசெய்திருக்கிறோம் என்று உறுதி கூறினார்கள். இறுதியாக பனை நார் கயிறு செய்ய துவங்கிவிட்டோம் என்றார்கள். இவைகள் எதுவுமே நிகழ்கின்றவைகளாக எனக்கு படவில்லை ஏதோ ஒரு கனவு என்னைக் கடந்து செல்கின்றதுபோலவே இருந்தது.அப்போது நாங்கள் குமரி மாவட்டத்திலுள்ள மிடாலக்காடு என்ற பகுதியில் வாழ்ந்துவந்தோம். அங்கிருந்துது நான் மும்பை வந்த பின்பு ஒரு நாள் எங்கள் கரங்களில் அந்த மூக்கணாங் கயிறு கிடைத்தது. இவ்வித நுண்தகவல்களை வெளியிலிருந்து நம்மால் உணர்ந்துகொள்ள ஒருபோதும் இயலாது.

95 வயது நிரம்பிய பழனிச்சாமி கவுண்டர்  பனை நார் கொண்டு இதனைச் செய்திருக்கிறார். திருப்பூர் மாவட்டத்தில் உள்ள காங்கேயம் பாளையம் என்ற ஊரில் வசிக்கும் இவர் தனது கால் தொடைப்பகுதியில் பனை நார்களை வைத்து திரித்து இந்த கயிற்றினைச் செய்திருக்கிறார். கைகள் கால்கள் கண்கள் ஆகிய “உடற்கருவிகளிக்கொண்டே” இவ்வித பாரம்பரிய மூக்குச் சரடினை செய்திருக்கின்றனர் என்பது  சாதாரணமாக நாம் கடந்துபோகக்கூடிய செய்தியல்ல. சுமார் முப்பது முதல் நாற்பது வருடங்களுக்கு முன்பு உயிர்ப்புடன் இருந்த ஒரு அறிவு அப்படியே நமது கண்களுக்கு முன்பே மங்கி போகின்றது.

இது விஷயமாக இயற்கை ஆர்வலர் எஸ். மோகன் ராசுவுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தேன்… “கொங்கு மண்டலத்தில் உள்ள கவுண்டர்கள் பனை ஏறி பதனீர் எடுப்பது குறைவுதான் என்றாலும், பனை சார்ந்த பல்வேறு பொருட்கள் அவர்கள் விவசாய வாழ்வில் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள். அவ்வகையில் மாடுகளை கட்டுப்படுத்தும் மூக்கணாங்கயிறு மிக முக்கிய இடத்தைப் பிடிக்கிறது. புளிச்சக் கீரைத் தண்டு, யானை கத்தாளை போன்றவைகளைக் கொண்டு கயிறு செய்த பாரம்பரியம் போய் நூல் கயிறு, என வரிசையாக இயற்கைபொருளிலிருந்து செயற்கை பொருள் நோக்கி வந்தவர்கள் தற்பொழுது நைலான் கயிற்றினை பயன்படுத்துகிறார்கள்” என்கிறார்.

மேலும் “மாட்டிற்கு தகுந்தாற்போல் மிக சன்ன கயிற்றிலிருந்து  மிகப்பெரிய கயிறு என மெதுவாக மாறுவார்கள்.  மாட்டின் மூக்கில் புண் ஏற்படாமல் இருக்க கயிற்றில் வெட்டுகாய பூண்டு, தும்பை, குப்பைமேனி, போன்ற இலைகளின் சாற்றினை கயிற்றில் உருவி முக்கணாங் கயிறு கட்டுவது வழக்கம்” என்றார்.

யோசிக்கையில் சில விஷயங்கள் நமக்கு பிடிபடுகின்றன… கொங்கு மண்டலத்தில் வேலிகளை சுற்றி பனை மரங்கள் இருந்திருக்கின்றன. பனை ஒரு அத்தியாவசிய மரம் எனபதனை மக்கள் புரிந்திருக்கிறார்கள். அப்படியானால், பனை கொங்கு மண்டலத்தில் பயன்பாட்டில் இருந்த ஒரு மரம் என்பதும், பனை சார்ந்த பயன்பாடுகள் குறிப்பிட்ட அளவில் உயிர்ப்புடன் இருந்திருக்கும் என்றே நம்புகிறேன்.

கங்கேயம் காளைகள் பொதுவாக வண்டியிழுக்க மற்றும் ஜல்லிக்கட்டிற்கு பெயர்போனவை. முரட்டுக்காளைகள்… அவைகளை ஜல்லிக்கட்டிற்கு அழைத்து வருகையில் கூட இரு பக்கமும் மூக்கணாங் கயிற்றினைப் பிடித்திருப்பதை நாம் காணலாம். பனை நார் கொண்டு செய்யப்பட்ட மூக்கணாங் கயிறு எவ்வகையில் மிருதுவாகவும் அதே வேளையில் உறுதியுடனும் இருந்திருக்கும் என்ற புரிதல் கொண்ட ஒரு காலகட்டம் இருந்திருக்கிறது. அதனை துழாவி எடுத்தால் கொங்கு மண்டலத்தை இணைக்கும் சரடுகள் கிடைப்பது உறுதி.

அருட்பணி. காட்சன் சாமுவேல்

(பனை திருப்பணியில் 25 வருடங்களுக்கும் மேலாக)

ஆரே பால் குடியிருப்பு

பகிரி: 9080250653

மின்னஞ்சல்: malargodson@gmail.com

பின்னல்கள்  – 5 

ஏப்ரல் 21, 2020

இழைகள்

பத்து வருடங்கள் இருக்கும். நானும் போதகர் எமில் அவர்களும் மும்பையிலுள்ள கோரே பகுதியில் பனை ஓலைகளை சேகரிக்க சென்றோம். அங்கே டொமினிக் என பெயருடைய ஒரு மனிதரை நாங்கள் அறிவோம். அவருடைய தோட்டத்தில் அதிக பனை மரங்கள் உண்டு. அன்று தேவையான ஓலைகளை சேகரித்துவிட்டு பார்த்தால் எங்களிடம் கயிறு இல்லை. போதகர் எமில் உடனடியாக இரண்டு ஓலைகளை எடுத்து முடிச்சிட்டார். அப்படியே மேலும் இரண்டு ஓலைகளை எடுத்து முடிந்தபின் அவைகளை அருகருகே ஒன்றுபோல் கிடத்திவிட்டு நாங்கள் சேகரித்த ஓலைகளை அதன்மேல் அடுக்கினார். நான் புரியாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். நாங்கள் சேகரித்த ஓலைகளை எப்படி இந்த ஓலைகள் தாங்கும் என எண்ணிக்கொண்டிருக்கையில் அவர் இரு முனைகளையும் இழுத்து ஓலைகளைச் சுற்றி வளைத்தார். முடிச்சிடுவார் என நான் எண்ணுகையில் அவர் அந்த ஓலைகளை இணைத்து கால்களால் ஓலைக்கற்றைகளை அழுத்தியபடி கட்டவேண்டிய ஓலைகளை முறுக்கத்துவங்கினார். கிட்டத்தட்ட நாம் அணியும் பெல்ட் போலவே இருக்கும் ஆனால் முடிவில் அவைகள் ஒன்றாக முறுக்கி விடப்பட்டிருக்கும் அவ்வளவுதான். நான் “இது எப்படி பெலக்கும்” என்பதுபோல வாய்பிளந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அவர் அதே போல மற்றொருபுறமும் ஓலைகளை முறுக்கிவிட்டு, பின்னர், அவைகளை அப்படியே அந்த கட்டிற்குள் நுழைத்துவிட்டார். கட்டு நான் நினைத்ததைவிட மிக பலமாக அமைந்தது. அன்றுதான் ஓலையினை முறுக்கிச் செய்யும் உடனடி “கயிற்றினைக்” குறித்து அறிந்துகொண்டேன்.

மேலே நான் குறிப்பிட்டதை ஒத்த பல சம்பவங்களை எனது சிறு வயதில் நான் கண்டிருந்தாலும், நானே ஈடுபட்ட நிகழ்வானபடியால் இது எனக்குள் மாபெரும் தாக்கத்தை நிகழ்த்தியது. இயற்கையிலேயே பல்வேறு வகையான சரடுகள் கொடிகள் நார்கள் தாராளமாக இருக்கின்றன என்கின்ற நினைவூட்டலை இச்சம்பவம் எனக்கு அளித்தது.

இந்த சம்பவத்தினை விஞ்சும் மற்றொரு காரியமும் எனது வாழ்வில் நடந்தது. தாஸ் என்று ஒரு நண்பர் ஆப்பிரிக்காவில் வேலை செய்துகொண்டிருக்கிறார். எனது பனை ஆர்வத்தின் மேல் அவருக்கு பெரு மதிப்பு உண்டு. அவர் தனது பணியிடங்களில் பனை மரங்கள் நிற்கின்றன என்ற ஒரு தகவலை எனக்குச் சொன்னார். எனக்கு ஆப்பிரிக்கா கனவு தேசம். பனை மரங்கள் உள்ள அத்துணை இடங்களும் எனக்குரிய இடங்களாகவே நான் கற்பனை செய்துவைத்திருக்கிறேன். ஆகவே அவரிடம், பனை சார்ந்த பொருட்களை எங்கு பார்த்தாலும் புகைப்படம் எடுத்து வையுங்கள் என்று சொன்னேன்.

African rope

கைகளால் பனை ஓலையினை திரிக்கும் ஆப்பிரிக்கர்

ஒருநாள் திடீரென அவர் அழைத்தார்… வாட்சாப்பை பாருங்கள் என்றார். கட்டுகட்டாக விறகுகள் அடுக்கிவைக்கப்பட்டிருந்தன. அவைகளை கட்டி வைத்திருந்த கயிற்றினைக் காட்டி இவைகள் பனை ஓலைகள் என்றார். என்னால் நம்பவே முடியவில்லை. ஆனால் உண்மை அதுதான். சுமார் 30 கிலோ வரை விறகுகள் கொண்ட கட்டுகளை பனை ஓலைக் கயிற்றினால் கட்டி எடுத்து செல்லுகிறார்கள் என்றார். அப்படியே எனக்கு பல காணொளிகளையும் புகைப்படங்களையும் அனுப்பினார். வடலி ஓலைகளை கைகளால் மாத்திரம் பின்னியெடுத்து செய்யும் ஒரு கயிறு. அரண்டுவிட்டேன். ஓலைகளால் செய்யப்படும் கயிறுகள் இத்துணை உறுதிபடைத்தவையா என்கிற ஆச்சரியம் எழுந்தது.

தமிழகத்தைப் பொறுத்த அளவில் பாரம்பரியமாக பனை ஓலைகளைக் கொண்டு கயிறுகளைச் செய்யும் எவரையும் நான் இதுவரை சந்தித்ததில்லை, ஆனால் ஓலைகளில் கயிற்றினைச் செய்யும் மனிதர்கள் உண்டு என பலர் சொல்லி கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். அப்படியானால் தமிழகத்தில் பனை ஓலைகளைக் கொண்டு செய்யும் கயிறுகள் எப்படி வழக்கொழிந்தன?

பழங்குடியினர் வாழ்வில் கயிறுகள் மிக முக்கிய பங்களிப்பாற்றியிருக்கின்றன என்கிற புரிதலுக்கு நான் வர மேலும் பல நிகழ்ச்சிகள் காரணமாக அமைந்தன. ஒரிசாவில் நான் சந்தித்த பழங்குடியினர் வாழ்வில் காணப்படும் பனை சார்ந்த கயிறுகள், தயாரிக்கும் நுட்பம் கண்டிப்பாக பனை பொருட்கள் தொல் பழங்காலத்தில் இருந்தே தொடர்ந்து பயன்பாட்டில் இருந்து வருகின்றன என்பதை உணர்ந்து கொண்டேன். மகாராஷ்டிராவில் வாழும் வார்லி பழங்குடியினரின் ஓவியங்களிலிலும் விறகுகளை கட்டி எடுத்துச் செல்லும் ஓவியங்கள் மிகவும் பிரபலமானவைகள். ஒருவகையில் நாம் இவ்வோவியங்களைக் கவனித்தால் பனை ஓலைகளைக் கொண்டு அதனைக் கட்டியிருப்பது மிக தெளிவாக தெரியும். நானே பல்வேறு சூழல்களில் பல தரப்பட்ட மக்கள் பனை ஓலையினைக்கொண்டு புல் மற்றும் விறகு கட்டுகளை கட்டி ஒன்றிணைத்திருக்கிறதைப் பார்த்திருக்கிறேன்.

WP F

விறகு கட்டி எடுத்துச் செல்லும் வார்லி பழங்குடியினர்

பனை மர பத்தையில் இருந்து கிடைக்கும் தும்புகள் மற்றொரு வகையான பிணைப்பு சாதனம். இயற்கையிலேயே கிடைக்கும் மிகவும் உறுதியான இதனை  ஆதி மனிதர்கள் பெருமளவில் பயன்படுத்தியிருக்க வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன. சுமார் ஒன்றரை அடி வரைக்கும் நீளமாக கிடைக்கும் இவ்வித தும்புகள் ஒருவகை புரிதலை ஆதி மனிதர்களுக்கு வழங்கியிருக்கும் என்றே நம்புகிறேன். ஏனென்றால் குமரி மாவட்ட குளச்சல் பகுதியில் செயல்பட்டுவந்த தும்பு தொழிற்சாலை கடந்த 30 ஆண்டுகளாக கைவிடப்பட்டு கிடக்கின்றது. மிகவும் அபாயகரமான அவ்விடத்திற்கு நானும் எனது நண்பன் ரங்கிஷுமாக ஒருமுறை சென்றிருந்தோம். அப்பொது அங்கே கிடந்த தும்புகள் பெருமளவில் உறுதியுடன் தான் இருந்ததாக நான் நினைவுகூறுகிறேன்.

2017 ஆம் ஆண்டின் இறுதி பகுதியில் நான் ராமனாதபுரத்திற்கு போயிருந்தேன். அப்போது நான் நின்றுகொண்டிருந்த பனங்காட்டிலிருந்து டிராக்டர் ஒன்று புறப்பட்டு செல்வதைப் பார்த்தேன். என்ன கட்டி எடுத்து செல்லுகிறார்கள் எனப் பார்ப்பதற்காக அருகில் சென்றபோது டிராக்டர் முழுவதும் கட்டு கட்டாக பனை மட்டைகள் ஏற்றப்பட்டிருந்தன. எனது வாழ்நாளில் அவ்வளவு பெரிய அளவில் பனை மட்டைகள் எடுத்துச் செல்லுவதை நான் பார்த்தது இல்லை. ஆகவே அதன் அருகில் சென்று பார்தேன். கட்டுகள் அனைத்தும் பனை ஈர்க்கிலால் பின்னப்பட்ட கயிற்றினால் செய்தது. அதே போன்ற கயிற்றினை மிடாலக்காடு பகுதியில் உள்ள பனைஓலை விற்பனை முகவர் அவர்கள் எனக்கு கொடுத்த ஓலைக் கட்டிலும் பார்த்தேன். இவ்வித பின்னல்கள் அனைத்தும் இராமனாதபுரத்திலிருந்து  தான் வருகின்றன என புரிந்துகொண்டேன்.

Rope

ஆப்பிரிக்க பனை ஓலைக் கயிறு

சிறு வயதில் மீன்பிடிக்கும் இடங்களுக்கு சென்றிருக்கிறேன். இடுப்பில் ஒரு துண்டு மட்டும் கட்டி சேறா சகதியா இல்லை தண்ணீரா என்று விவரிக்க இயலாதபடி இருக்கும் பகுதியில் இறங்கி மீன் பிடித்துக்கொண்டிருப்பார்கள். கோடை காலத்தின் மிக முக்கிய இந்த விளையாட்டின் இறுதியில், மீன்களை எடுத்துச்செல்லுவது பார்க்க வேடிக்கையாக இருக்கும். ஏதோ ஒரு தாவரத்திலிருந்து எடுத்த நார் கொண்டு பிடித்த மீன்களை கட்டி எடுத்துச் செல்லுவார்கள். மீன்களின் வாய் மற்றும் செவிள் பகுதிக்குள் செல்லும் இந்த நார், மீன்கள் ஒரு தோரணம் போல இணைத்து கொள்ளுவதைப் பார்க்கையில் ஆச்சரியமாக இருந்தது.

பெரிய பை தேவையில்லை. அப்படியே பொதிந்து எடுத்துச் செல்ல இலைகளும் தேவையிலை. ஒரு முழம் கயிற்றில் ஒன்பது மீன்களை அழகாக கட்டி தூக்கி எடுத்துச் செல்லலாம். இவ்விதமான ஒரு உபாயம் தொல் பழங்காலத்தில்  இருந்திருக்கவேண்டும். ஏனெனில், இன்றும் நமக்கு கிடைக்கும் பல்வேறு தரவுகளின் அடிப்படையில் பார்க்கும்போது மணிகளையோ அல்லது எலும்புகளாலான அணிகலன்களையோ ஒன்றாக இணைத்து ஆபரணமாக தொல் குடியினர் செய்திருக்கிறார்கள் என்பதற்கு ஆதாரங்கள் கிடைத்துக்கொண்டே இருக்கின்றன.

கற்காலம் கற்காலம் என்று சொல்லுகிறோமே அந்த கற்காலத்தில் தாவரங்களின் இசைவு எப்படி இருந்தது என்பதை பெருமளவில் யாரும் யோசிப்பது இல்லை. ஆனால் கற்கால ஆயுதங்களின் மேம்பாடு என்பது கண்டிப்பாக ஒரு தாவரத்திருந்து பெறுவதைக் கொண்டே சாத்தியம்.  எடுத்துக்காட்டாக ஒரு கல்லாலான கோடாரி துண்டு இருக்கிறது என வைத்துக்கொள்வோம், அதனை ஒரு எலும்புடனோ அல்லது மரத்தடியுடனோ   இணைக்கும்போது தான் அதன் வலிமை கூடுகின்றது. ஆப்பு அடித்து இறுக்கும் முறை இருந்தாலும் அதற்கு இணையாக ஏதோ ஒன்றினை வைத்து கட்டுகிறார்களே அது தான் கற்கால மனிதர்களை அடுத்த நிலைக்குத் தள்ளியது.

ஓலைகள் அல்லது பனை நார் அல்லது ஈர்க்கில் ஆகியவற்றிற்கு ஒரு பொது கூறு உண்டு அது இவைகளை கயிறாக திரிக்க முடியும் என்பதே. இரண்டோ மூன்றோ பிரிகள் இணந்தாலே அவைகள் கயிறு என பொருள்படும். பிரிகள் நன்றாக முறுக்கப்பட்ட ஓலைகளாகவோ அல்லது பனை நாராகவோ இருக்கும். இவ்வித பனை பொருட்களின் தேவை இன்றியே கூட இயற்கையில் கிடைக்கும் கொடிகள் கட்டுவதற்கு ஏற்றவைகளாக இருக்கின்றன.

“ஒருவனை யாதாமொருவன் மேற்கொள்ள வந்தால் இருவரும் அவனுக்கு எதிர்த்து நிற்கலாம்; முப்புரிநூல் சீக்கிரமாய் அறாது”. பிரசங்கி 4: 12 என்கிற வேத வாக்கியத்தின் பிற்பகுதியினை பெரும்பாலும் திருமண வீடுகளில் கிறிஸ்தவ போதகர்கள் குறிப்பிடுவார்கள். ஒற்றைச்சரடாக இணைக்கப்பட்ட முன்று நூல் இணைந்தால் அது பலம் கொண்டதாக மாறிவிடுவதை பிரசங்கி குறிப்பிடுகிறார். மணமகன் மணமகள் மற்றும் கடவுள் இணைந்திருக்கும் குடும்பங்கள் பிணைப்புடன் உறுதியாயிருக்கும் என்ற பொருளில் எடுத்தாள்வார்கள்.

பேராசிரியர் நிகோலாஸ் கோனார்ட் (Nicholas Conard) மற்றும் அவரது குழுவினர் வெகு சமீபத்தில்  ஒரு கருவியினைக் கண்டுபிடித்தார்கள். பனியுகத்தில் காணப்பட்ட மிக பிரம்மாண்டமான யானை இனத்தைச் சார்ந்த மாமோத் தந்தத்தில் நான்கு சிறிய துளைகள் இடப்பட்டிருந்தன. ஒவ்வொரு துளையும் சுமார் 7 மிமீ முதல் 9 மிமீ வரையே இருந்தன. அவ்வளவு தான் அந்த கருவி. இசைக்கருவியாக இருக்குமோ அல்லது அழகுபொருளாக இருக்குமோ என பலவறாக புரட்டிபார்த்த அந்த குழுவினர் இறுதியில் இந்த கருவிகள் சுமார் 40000 ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய கயிறு திரிக்கும் கருவி என்ற புரிதலுக்கு வந்தனர்.

இழைகளால் ஆன ஒரு யுகம் இருக்கிறது என்று எலிசபெத் வேலாண்ட் பார்பெர் (Elizabeth Wayland Barber) என்ற தொல்லியல் மற்றும் பெருங்கற்கால ஆய்வாளர் குறிப்பிடுகிறார்.   ஆதி மனிதர்களுக்கு தாவர இழைகளும்  மிருக இழைகளும் கிடைப்பதற்கான வாய்ப்புகள் இருந்திருக்கின்றன. இவ்வித இழைகள் கற்கால மனிதர்களுக்கு  மிக இன்றியமையாத ஒன்றாய் இருந்திருக்கின்றன  என்றே ஆய்வாளர்கள் கருதுகிறார்கள். குறிப்பாக கற்காலம் என்பதே இழைகளால் பின்னப்பட்டு முடிச்சுகளிடப்பட்ட  ஒரு காலம் தான். கல் என இறுகிப்போன ஆண் துணையை வஞ்சிக்கொடி சுற்றிவளைத்து பொருளுள்ள திசை நோக்கி வழிநடத்திய ஒரு காலம்.

பார்பர் (Barber) ஒரு பெண்ணிய நோக்கில் ஆய்வு செய்தவர் என்பது நாம் புரிந்துகொள்ள கூடிய ஒன்று. தேடி அவர் முன்வைக்கும் கருத்துக்கள் யாவும் நம் பார்வை கோணங்கள் எட்டாத இடங்களை சென்றடைபவை. அவரது பெண்களின் வேலைகள்: முதல் 20,000 வருடங்கள் – பெண்கள் ஆடைகள் மற்றும் ஆதி கால சமூகம் (Women’s Work: The First 20,000 Years : Women, Cloth, and Society in Early Times)என்ற புத்தகம் பெண்களுக்கும் ஆடைகளுக்கும்  உள்ள தொடர்பை ஆழமாக நிறுவும் ஒன்று.

இச்சரடுகளுக்கு பரந்துபட்ட பயன்பாடு உண்டென்பதுதான் நாம் கவனிக்கவேண்டிய முக்கியமான விஷயம். குறிப்பாக, மீன் பிடிக்கும் அல்லது வேடர்களின் வலைகள் செய்வதோ, கண்ணிகள் அமைத்து வேட்டையாடுவதோ, கூர் ஆயுதங்களான ஈட்டி அம்பு போன்றவைகளை இறுக கட்டி இணைக்கவோ என பல்வேறுவகை பயன்பாட்டில் இருந்துவந்திருக்கின்றன. மேலும் விறகு சேகரிப்பதற்கும் கூடாரங்கள் அமைப்பதற்கும் பொருட்களை சேகரிப்பதற்கும் இவைகள் பேருதவியாக இருக்கின்றன. இவ்விதமான இழைகளும் சரடுகளும் தான் கயிறு திரிப்பதற்கும் பின்னல்களால்  நிறைந்த ஜவுளி துறைக்கு அடிப்படை என ஆணித்தரமாக கூறுகிறார்கள்.

பல்வேறு மணிகளை மீட்டெடுத்ததன் வாயிலாக  சுமார் 60 ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கூட ஏதோ தவர அல்லது விலங்கின் ரோமங்களை கயிறாக திரித்து மணிகளை தொடுத்திருக்கிறார்கள். ஒரு உண்மையினை அனைத்து ஆய்வாளர்களும் ஒப்புக்கொள்ளுகிறார்கள். அதாவது இயற்கையாக கிடைக்கும் சரடுகள் மட்கிப்போகும் தன்மையுடையவைகள் ஆதலால்,  பெரும்பாலும் இணைப்பு சரடுகளை கற்கால சான்றுகளிலிருந்து நம்மால் மீட்டெடுக்க இயலவில்லை.

பெரும் கற்கால பயன்பாட்டு பொருளாக கயிறு அல்லது திரிக்கப்பட்ட மெல்லிய இழைகள் இருக்குமென்று சொன்னால், கண்டிப்பாக பனை எனும் மூதாயின் பங்களிப்பு அதனுள் கலந்திருக்கும். எண்ணிப்பார்த்தால், ஓலை, ஈர்க்கில், மட்டையில் கிடைக்கும் நார், தும்பு என எண்ணிறந்தவைகள்  ஒரே மரத்திலிருந்து சரடாக்கும் வாய்ப்புகளை அள்ளி வழங்குகிறது. இத்துணை பரந்துபட்ட  தன்மைகொண்ட இயற்கை இழைகளை வழங்கும் மரம் அல்லது தாவரம் வேறு ஏதும் இல்லை எனலாம். மேலும் வருடம் முழுவதும் உணவினை அள்ளி வழங்கும் ஒரு மரமாகவும் பனை மரம் காணப்படுகின்றது. உலக வரைப்படத்தில் உள்ள இரண்டு கண்டங்களில் வரலாற்று காலத் திற்கு முன்பே பனை மரங்கள் பரவியிருந்திருக்கின்றன. இச்சூழலில், பனை ஓலைகளில் கிடைக்கும் நார் மற்றும் கயிறுகளைக் குறித்து பேசாமல் கற்கால ஆய்வை எவரும் முழுமைசெய்துவிட இயலாது.

 

 அருட்பணி. காட்சன் சாமுவேல்

(பனை திருப்பணியில் 25 வருடங்களுக்கும் மேலாக)

ஆரே பால் குடியிருப்பு

பகிரி: 9080250653

மின்னஞ்சல்: malargodson@gmail.com

பின்னல்கள்  – 4

ஏப்ரல் 8, 2020

பட்டை

பனை ஓலைகளைக் கொண்டு செய்யும் பொருட்களிலேயே மிக தொன்மையானதும் இன்றளவிலும் பரந்துபட்ட பயன்பாடு கொண்டதுமான பனையோலை பட்டை,  நாம் கூர்ந்து அவதானிக்கவேண்டிய ஒரு முதன்மைப் பொருளாகும். இந்த வடிவம் ஆதி காலம் தொட்டு இன்றுவரை மாறாததாக இருக்கிறது என்றே நான் நம்புகிறேன். பனையோலைப் பட்டை  மக்கள் பயன்பாட்டில் பெருகியிருப்பதற்கு காரணம் இதன் வடிவத்தில் காணும் எளிமையும், இதன் பயன்பாட்டில் காணப்படும் வசதியும், காலங்களை கடந்து நிற்கும் தொன்மையும், கலாச்சாரத்தை வெளிப்படுத்தும் தன்மையும், சமயங்களை உள்ளடக்கும் விரிவும்  என்றே எண்ணுகிறேன். மேலும் மிகப்பெருமளவில் பட்டையில் மற்றங்கள் ஏதும் ஏற்படவியலாதபடி அதன் வடிவம் ஓலையின் இயற்கைவடிவத்தைச் சார்ந்தே இருக்கிறது என்பது தெளிவு.

pattai

பனை ஓலை பட்டையில் பதனீர் ஊற்றிக் குடிக்கும்போது

பட்டை என்பது சிறகொன்று அன்னமிட்ட கையாக மாற்றம் அடைவது தான். அது பனை தனது இறகினை எடுத்து தன் பிள்ளைகள் பசியாற குவிக்கும் கரமே தான். இரக்கத்தின் கரம், அன்பின் கரம், சுவையூட்டும் கரம். அதனை மடிப்பது கூட ஒரு மா தவமே. எனது வாழ்வில் ஏனோ தானோவென்று பட்டை மடிக்கும் ஒருவரைக்கூட நான் கவனித்தது இல்லை. மிக கருத்தூன்றி ஓலையின் தன்மையினை உணர்ந்து பட்டையினை மடிப்பார்கள்.  ஒருவேளை கவனக்குறைவாக பட்டை மடித்தால் ஓலையில் கீறல் ஏற்பட்டு பதனீர் ஓழுகிவிடும் வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன.

சேகரிக்கும் பொருளாதாரத்தை மையமாக கொண்ட அனைத்து பழங்குடி பண்பாடும்  சேகரிக்கும் தருணத்தில் இலைகளை பயன்படுத்துகிறது. தானியங்களையோ அல்லது பழங்களையோ சேகரிப்பது ஆகட்டும் வேட்டையாடிய பொருட்களை சேகரிக்கும்போதும் தொன்மையான கலாச்சாரத்தில் கூட இலைகள் பொருட்களை பொதிந்து எடுத்துச் செல்ல உதவிகரமாக இருந்தன.

ஒருவேளை பனம்பழங்களை பனை ஓலையில் பொதிந்து எடுத்து வந்த ஒரு தொல் சமூகம், தங்கள் உணவிற்கு மிஞ்சிய ஒரு பழத்தை ஓரிரு நாட்கள் ஓலையுடன் விட்டு வைத்திருந்தார்கள் என்று சொன்னால் அந்த ஓலை குவிந்து தனது இயல்பு வடிவத்தை விட்டு ஒரு பட்டையின் வடிவத்தை எட்டியிருக்கும். இந்த வடிவம் தான் தேவைக்கேற்ப ஓலைகளை மிகச்சரியான வகையில் பயன்படுத்துவதற்கான ஆரம்ப புள்ளி எனலாம்.

Fruits carried on palm leaf

பனம் பழங்களை பனை ஓலையில் எடுத்துச் செல்லுவது – ஆரே, மும்பை

குமரி மாவட்டத்தில் இன்றும் கூட பனை ஓலைப்பாயே இறைச்சிக்கடைகளில் விரித்திருப்பார்கள். இது பனை ஓலையினை விரித்து அதன் மீது வேட்டை உணவை பரப்பிய நினைவுகளின் எச்சமாக இருக்கலாம். இன்றும் குமரி மாவட்ட வீடுகளில் கோழியை அறுக்கும்போது வாழை இலையில் வைப்பது வழக்கம். பனை மரத்தின் இடத்தை வாழைகள் பிடித்துக்கொண்டன என்பது தான் உண்மை.

Fish Packing

மீன் பொதிய பனை ஓலை பயனபாட்டில் உள்ளது

எனது சிறு வயதில் பன்றி இறைச்சியினை விற்பவர்கள் அதனை பனை ஓலையில் தான் கட்டி கொடுப்பார்கள். இது குமரி மாவட்டத்திற்கான ஒரு தனித்தன்மை. ஆனால், தூத்துக்குடி மற்றும் திருநெல்வேலி மாவட்டங்களிலும் கூட ஆட்டிறைச்சியினை பனை ஓலையில் பொதிந்து கொடுப்பதைக் குறித்து நான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். ஒரு முறை காயல்பட்டணம் சென்றிருந்தபோது அங்கே பனை ஓலைகளில் தான் ஆட்டிறைச்சியினை பொதிந்து கொடுத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். தென்காசியை அடுத்த கடையம் சந்தையில் பனை ஓலையில் கருவாட்டினை பொதிந்துகொடுக்கும் ஒரு சம்பவத்தினைக் கண்டபோது இந்த வழக்கம் மிக தொன்மையானது தான் என்கிற உறுதி எனக்குள் ஏற்பட்டது.

Meat pack

இறைச்சி பொதிய பனை ஓலை பயனபாட்டில் உள்ளது

பொதுவாக ஐம்பதாண்டுகளுக்கு முன்பு பனங்காட்டினூடாக வழிப்போக்கர்கள் செல்லும்போது பனையேறிகள் பனை ஓலையினை அறுத்துப்போடுவார்கள். கீழே செல்லும் வழிப்போக்கர்கள் அதனை எடுத்து பட்டையாக மடித்து தயாராக வைத்து இருக்கவேண்டும். வழிப்போக்கர்களுக்கு பட்டை மடிக்க தெரியவில்லையின்று சொன்னால், பனையேறியே கீழிறங்கி வந்து ஓலைகளை பட்டையாக மடித்து தருவார். பின்னர் வழிப்போக்கரின் பசியாற பதனீரைப் பட்டையில் ஊற்றுவார்.

பனையேறிகளின் இந்த தாராள குணத்திற்கான கரணங்கள் உண்டு. அது தொல் சமூகங்களில் உள்ள பகிர்ந்தளிக்கும் தன்மை. ஒரு சமூகத்தில் ஒருவன் வேட்டையாடினாலும் அந்த வேட்டையிலிருந்து பெறும் உணவானது வேட்டையில் பங்குபெறாதவரின் பசியையும் ஆற்ற வேண்டும் என்பதுவே நியதியாக இருந்தது. மாத்திரம் அல்ல இந்திய பெருநிலத்தில் பல்வேறு புண்ணிய தலங்கள் உண்டு. பனையேறிகளால் தங்கள் தொழில் தொடங்கிய பின்னர் ஆலயங்களோ புண்ணிய தலங்களோ செல்ல இயலாது.  ஆகவே உணவளிக்கும் மாபெரும் அறத்தினை தங்கள் வாழ்வில் அவர்கள் முன்னெடுக்கிறார்கள் எனக் கொள்ளலாம்.

Mithran pathaneer

மித்திரன் ஓலைப்பட்டையில் பதனீர் குடிக்கிறான்

பண்பாட்டு அளவில் பனையோலைப் பட்டை என்பது மனிதர்களுடைய வாழ்வில் தொடர்ந்து பன்னெடுங்காலமாக வந்துகொண்டிருப்பதை அறிகிறோம். பனையேற்று வேளையில் பனை மரத்திற்கு பூசை செய்வது பனையேறிகளின் தொன்றுதொட்ட வழக்கம். அதாவது ஒவ்வொரு பருவ காலத்திலும் பனையேறிகள் பனை ஏறத்துவங்கும்போது காளி பூசை செய்வார்கள். அப்போது பனை ஓலை பட்டையில் பதனீரை வைத்து வணங்குவார்கள். பனை ஓலை பட்டை அவ்வகையில் ஒரு அட்சய பாத்திரமாக உருவெடுத்து எழுவதை பார்க்கிறோம்.

பனை ஓலைப் பட்டைகளுக்கு என்று சிறப்பு மதிப்பு இன்றும் சில சடங்குகளில் எஞ்சியிருக்கின்றது. குறிப்பாக தென் மாவட்டங்களில் உள்ள  நாட்டார் வழிபாட்டு முறைகளில் சாமிக்கு படையல் இடும்போது, விழாவில் கலந்துகொள்ளும் மக்களுக்கு பனை ஓலையிலேயே உணவளிப்பார்கள்.

பனை ஓலை பட்டை மடிப்பது என்பது ஒரு எளிய தொழில்நுட்பம் தான். பிறந்த குழந்தையை கையில் எடுப்பதுபோல ஓலையை எடுக்கவேண்டும். பின்பு ஓலை கிழியாமல் சற்று உட்புறம் குவிய வைக்க வேண்டும். இறுதியாக ஓலைகளின் முடிவில் பிரிந்து நிற்கும் ஓலைகளை ஒரு கையால் நெருக்கி, மற்றொரு கையால் அதன் கடைசி ஓலையை மாத்திரம் சற்றே கிழித்து அதனை ஒன்றாக்கப்பட்ட ஓலைகளை சுற்றி நுழைத்து இறுக்கிவிடுவதுதான் பட்டை. இது பார்பதற்கு ஒரு சிறு படகுபோல் காணப்படும்.

Meat on mat

இறைச்சி கடைகளில் பனை ஓலை பாய்

பட்டைகள் பல்வேறு சூழல்களில் இன்றும் மக்களால் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகின்றது. அதிலும் குறிப்பாக பனை மரங்கள் பெருமளவில் இருக்குமிடங்களில் பனை ஓலைகள் ஒரு அடிப்படை உணவு பாத்திரமாக செயல்படுகிறது. நாட்டார் தெய்வங்களுக்கு படைக்கும் பாயசம், மற்றும் கறி சோறு அல்லது கஞ்சி இன்றளவும் சில ஊர்களில் பனை ஓலையிலேயே வழங்கப்பட்டு வருகின்றன.

கடந்த 2017 ஆம் ஆண்டு நான் இராமனாதபுரம் மாவட்டத்திற்குச் சென்றிருந்த போது அங்கே பனை ஏறுகின்ற தொழிலாளர்கள் சிலர் சில சடங்குகளை முடித்துவிட்டு உணவருந்த ஆயத்தமானார்கள். படையலுக்காக சேவல் கோழியை அடித்திருந்தவர்கள் அதனை எங்களுடன் பகிர்ந்துகொண்டார்கள். ஆண்களும் பெண்களும் சிறுபிள்ளைகளுமாக சுமார் 30 நபர்கள் இருந்திருப்போம். அனைவருக்கும் ஒரே கோழியும் அதில் ஊறி நின்ற  இரசமும் சோறும் அன்று விருந்தாக அமைந்தது. பங்கிட்டு தின்றால் பசியாறும் என்பதற்கிணங்க, அந்த உணவின் சுவை தனித்துவமாக இருந்தது. ஆம் பட்டையில் தான் அன்று அனைவருகும் உணவு வழங்கினார்கள்.

KayalpattaNam

கறிக்கடை – காயல்பட்டிணம்

பனை ஓலைக்கென ஒரு மணமும் சுவையும் உண்டு. பனை ஓலையில் ஒரு உணவு வைத்து பகிரப்பட்டால், அதன் சுவையே தனித்துவமானதாக இருக்கும். வாழையிலையில் சாப்பாடு போடுவது தற்போது ஒரு கவுரவமான விஷயம். அதிலும் குறிப்பாக உணவகங்களில் சென்று சாப்பிடும்பொது வாழை இலைக்கென ஒரு தனி சிறப்பு இருக்கவே செய்கிறது. ஆனால், பனை ஓலையில் உணவு சாப்பிடாதவர்கள் தான் வாழை இலையினை விதந்தோதுவார்கள். பனை ஓலையில் ஒருவர் ஒருமுறை சாப்பிட்டுவிட்டால், அதுதான் அவருக்கு மிகவும் விருப்பமான ஒரு உணவு பாத்திரமாக இருக்கும். சுவை கூட்டும் ஒரு அற்புத உணவு பாத்திரம் அது.

பனை ஓலையில் கஞ்சி வழங்குவது  குமரி மாவட்ட கல்லறை பிரதிஷ்டை நேரத்தில் நடக்கும் ஒரு சடங்கு. வழக்கொழிந்துபோன இந்த சடங்கு இன்று வேறு வகைகளில் நம்மிடம் எஞ்சியிருக்கின்றது.  கிறிஸ்தவர்கள் அனுசரிக்கும் புனித வெள்ளி ஆராதனையின்போது, குமரி மாவட்டத்திலுள்ள பல்வேறு திருச்சபைகளில் பனை ஓலையில் கஞ்சி கொடுப்பது வழக்கம்.  மூன்று மணி நேர ஆராதனைக்குப் பின்பு, ஆலயத்தில் வைத்து கொடுக்கப்படும் பனையோலை பட்டை கஞ்சி மிக சிறப்பானதாக இன்றும் கடைபிடிக்கப்பட்டு வருகின்றது. எனது அறிவில், குமரி மாவட்டத்தில் பல்வேறு சி எஸ் ஐ ஆலயங்களில் பனை ஓலை பட்டையில் கஞ்சி வழங்கும் மரபு இருந்தாலும் இன்றும் எங்கள் சொந்த ஊர் திருச்சபையான சி எஸ் ஐ பெருவிளையிலும், மற்றும் ஜாஸ்மினுடைய ஊரின் அருகில் இருக்கும் சி எஸ் ஐ கூடைவிளை  சபையிலும் இன்றும் பனை ஓலைகளில் மக்கள் கஞ்சி வழங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். சுமார் 25 வருடங்களுக்கு முன்பு நான் சூரங்குடி திருச்சபையில் கூட இந்த முறைமையினை கண்டு அனுபவித்திருக்கிறேன்.

தொன்மையான ஒரு வாழ்வின் எச்சத்தினை திருச்சபை கைக்கொள்ளுகிறது என்பது பல்வேறு மக்களுக்கு ஆச்சரியமான ஒன்றாக இருக்கும். ஆனால் உண்மை அதுதான். திருச்சபை தன்னை இந்த மண்ணின் கலாச்சாரத்துடன் இணைத்துக்கொண்டுள்ளது என்பதற்கு இதுவும் சாட்சியாக இருக்கிறது.

இவ்விதமான கஞ்சி வழங்கலின் போது காண துவையல் வழங்குவது மரபு. பனங்காடுகளில் பனையேறிகள் காணம் உழுந்க்டு மற்றும் தட்டைப்பயறுவகைகளையே பெருமளவில் பயிரிட்டுவந்தார்கள் எனவும் இவைகளே மானாவாரி பயிர்களாக நீர் குறைவாக கிடைக்கும் பனக்காட்டு சூழலுக்கு ஏற்றது என்பதையும் பனை சார்ந்து வாழும் மக்கள் அறிவார்கள்.

கடந்த 20 ஆண்டுகளாகத்தான் பதனீர் விற்பனை என்பது சாலை ஓரங்களில் பெருமளவில் முன்னெடுக்கப்பட்டு வருகிறது. அதற்கு முன்பு இப்போதுள்ளதைப் போல் பதனீர் விற்பனைப்பொருளாக இருக்கவில்லை. சாலையோரங்களில் கிடைக்கும் இப்பதனீரின் உண்மை தன்மை குறித்த கேள்விகள் நமக்கு அதிகம் இருந்தாலும், பதனீர் விற்பவர்கள் அனைவரும் தங்களுடன் பனை ஓலைகளையோ ஓலைப் பட்டைகளை எடுத்துவர தவறுவதில்லை. காரணம், போலி பதனீரை மறைக்க இவ்விதம் தங்களுடன் உண்மையான ஓலைகளை எடுத்துவருவார்கள்.  நகரங்களில் பொதுவாக பதனீர் குடிப்போர்களுக்கு பட்டைகள் புதிதுபுதிதாக செய்து குடுப்பது வழக்கமாக இருந்தாலும், கிராமங்களில் ஒரே பட்டையினை பகிர்ந்துகொள்ளுவது வழக்கம். அப்படியே ஆடு மேய்க்கின்ற கோனார்கள்  கஞ்சி குடிப்பதற்காக ஒரே பனை ஓலை பட்டையினை வெகு நாட்கள் தொடர்ந்து பயன்படுத்துவதும் வழக்கமாக இருந்திருக்கிறது என்பதை எனது பயண அனுபவங்களில் இருந்து பெற்றிருக்கிறேன்.

கடந்த தேர்தலின்போது ஒட்டப்பிடாரம் அருகே சூராவளி பிரச்சாரம் நடத்திய ஸ்டாலின் மற்றும் கனிமொழிக்கு மக்கள் பதனீர் கொடுத்து உபசரித்திருக்கிறார்கள். இது மிக முக்கிய செய்தியாக நாழிதழ்களில் வெளியாகியிருந்தது. அச்சூழலில் பனை ஓலை பட்டையில் தான் ஸ்டாலின் அவர்கள் பதனீரை வாங்கிக் குடித்தார்கள். தமிழகம் முழுவதும் விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சி பனை விதைகளை விதைக்க முற்பட்டிருந்த தருணம், நாம் தமிழர் கட்சி கூட அவ்விதமாகவே பனை சார்ந்து இயங்கிக்கொண்டிருந்தது. அச்சூழலில் தான் பனை சார்ந்த மக்களுடன் தானும் இணைந்திருக்கிறேன் என்கிற ஒரு எண்ணத்தை விதைக்கும்படியாக திரு ஸ்டாலின் அவர்கள் இந்த வாய்ப்பை பயன்படுத்தியிருப்பார். ஏனெனில் நிகழ்வின் முடிவிலே அவர், பதனீர் நல்ல சுவையுடன் இருக்கிறது இதற்குள் சர்க்கரை போட்டீர்களா என கேட்டிருக்கிறார். பலரால் நகைச்சுவைக்குள்ளாக்கப்பட்ட இந்த பதில் உண்மையிலேயே பனை சார்ந்து தமிழகத்தில் இருக்கும் விலக்கத்தினை நமக்கு விளக்குகிறது.

Stalin and kanimozhi

நாம்  வாழும் இருபத்தி ஓராம்  நூற்றாண்டின் இச்சூழலில் கூட பனை எப்படி தன்னை சூழலுக்கேற்ப மக்களின் எண்ணங்களுடன் இணைத்துக்கொள்ளுகிறது என்பது வியப்பளிப்பது. உலகம் முழுவதும் கொரோனா தொற்றுநோய் அச்சுறுத்திக்கொண்டிருக்கையில் தூத்துக்குடி மாவட்டத்தில் உள்ள சுப்பிரமணியபுரம் என்ற பகுதியில் பனங்காட்டிற்குள் வாழும் குணசேகரன் முருகலெட்சுமி தம்பதியினர் கொரோனா முக கவசத்தினை பனையோலையில் தயாரித்து அமர்களம் பண்ணிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். மக்கள் பெரு விருப்பத்துடன் இதனை வாங்கிச்செல்லுகின்றனர். குறைந்த விலையில் பனையேறும் தம்பதிகளால் இதனை உற்பத்திசெய்து விற்பனைக்கு கொடுக்க முடிகிறது. பாரம்பரிய பட்டையின் அதே அமைப்பு ஆனால் நூலினை கட்டி அதனை முக கவசமாக  மாற்றிவிட்டனர். இது, நாம் பல வகைகளில் புறக்கணித்த தொல் வடிவம்ங்கள் இன்றும் பயனுள்ளவைகளாக இருக்கும் என்பதற்கு ஆதாரம். அதிலும் குறிப்பாக நவீன உலக உதவிகள் சென்று சேர இயலாத பல்லாயிரக்கணக்கான குக்கிராமங்களுக்கு இவ்வித உதவி மிகவும் தேவையாக இருக்கிறது.

Woven Mask

பின்னி செய்யப்பட்ட பனை ஓலை முக கவசம்

பலருக்கு இவ்வித ஓலைகளாலான முக கவசங்கள் பயனுள்ளவைகளாக இருக்குமா என்கிற கேள்விகள் இருக்கிறது. முதலில் அவைகள் நமது மூக்கையும் வாயையும் நாம் தொடுவதை தடுகிறது. இரண்டாவதாக, தாவரங்களில் இருந்துதான் பல்வேறு மருந்துகளும் பயன்பாட்டு பொருட்களும் இன்று நமக்கு கிடைக்கபெற்றிருக்கின்றன. அதிலும் குறிப்பாக மருத்துவர்கள் பயன்படுத்தும் பச்சை வண்ண உடையே இயற்கையிலிருந்து பிரதி எடுத்ததுதான். இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் நாளிதழில் இதுகுறித்து பேட்டி கண்ட பத்திரிகையாளர் காட்சன் வின்சிலி தாஸ் அவர்கள், கோவில்பட்டி அரசு சித்த மருத்துவரான திரு அவர்கள் “பனை ஓலையில் நோய் எதிர்ப்பு நுண்ணுயிரிகள் பனை ஓலையில் ஐந்து முதல் ஆறு மணி நேரம் வீரியத்துடன் காணப்படும்” என்கிறார். இவைகளை ஆய்வுக்குட்படுத்தி நிறுவும் பொருள்னிலை மற்றும் மனநிலை கொண்டவர்கள் இருக்கிறார்களா என தெரியவில்லை ஆனால் பனை ஓலையின் பயன்பாடு பனங்காட்டில் உள்ளவர்களுக்கு மிக எளிதாக வாய்த்துவிடுகிறது.

Facepalm

பட்டை வடிவில் செய்யப்பட்ட பனைஓலை முக கவசம்

ஆதி கண்டுபிடிப்புகள் என்பது திட்டமிட்டு நடந்தவைகள் என்பதைவிட அவைகள் சூழ்நிலைகளை கருத்தில் கொண்டு எதேச்சையாக நடைபெற்ற எதிர்வினைகள் என்பது தான் சரியாக இருக்கும். அந்த அளவிற்கு மனிதன் பனை மரத்தினை சார்ந்து வாழ்ந்திருக்கிறான்.

அருட்பணி. காட்சன் சாமுவேல்

(பனை திருப்பணியில் 25 வருடங்களுக்கும் மேலாக)

ஆரே பால் குடியிருப்பு

பகிரி: 9080250653

மின்னஞ்சல்: malargodson@gmail.com

பின்னல்கள்  – 3

ஏப்ரல் 6, 2020

குகை ஓவியம்

பனை சார்ந்த வாழ்க்கை என்பது பெரும் கற்கால வாழ்க்கையில் இருந்திருக்கிறதா என்கிற கேள்வி நமக்குள் எழுவது இயல்பு. ஏனென்றால் பெரும்பாலும் பெரும்கற்கால மனிதர்கள் குகை ஓவியங்களாக வரைந்தவைகளில் மரங்களே கிடையாது. பெரும்பாலானவைகள் மிருகங்களும் மிருகங்களை வேட்டையாடும் மனிதர்கள் தான். ஆனாலும் வரை கலையின் ஆரம்ப குறியீடான புள்ளிகள், கோடுகள், வட்டம், சதுரம் போன்றவைகள் ஏராளமாக குகைகளில் காணக்கிடைக்கின்றன. பெரும் கற்கால மனிதர்கள் பனியுகத்தைச் சார்ந்தவர்கள் என்கிற எண்ணமும் இருக்கிறது. இது ஒரு சார்பு நிலை புரிதலே. உலகின் ஒரு சில பகுதிகள் பனியால் மூடியிருக்கும்போது வேறு பகுதிகள் அப்படி இருக்கவேண்டும் என்பது இல்லை என்பது தான் உண்மை. அப்படியானால் பனியுகத்திற்கு எதிராக ஒரு பனையுகம் இருந்திருக்கவேண்டும் என்றே நான் எண்ணுகிறேன். ஆகவே பனை மரம் எவ்வகையிலெல்லாம் மனிதனுக்கு பேருதவியாக இருந்திருக்கும் என நாம் ஒரு வரைவை இட்டுப்பார்க்கலாம்.

பனை சார்ந்து மனிதன் வாழும்போது எண்ணிக்கைகளை அறிந்துகொள்ளுவது மிக எளிதாக இருந்திருக்கிறது. பனை விதைகள் பெரும்பாலும்  ஒன்று இரண்டு மூன்று என இருப்பது எண்ணிக்கையின் ஆரம்ப படிநிலை என நாம் கொள்ள இயலுமா? அல்லது பனை ஓலைகள் ஒன்று இரண்டு என முளைப்பதும் ஆதி கால மனிதர்களுக்கு எண்ணிக்கை சார்ந்த புரிதலை மேம்படுத்துவதாக இருந்திருக்குமா?. ஏனென்றால் ஒரு இலை விடும்போது பனங்கிழங்கு மென்மையானதாக இருக்கும் என்கிற புரிதல் அவர்களுக்கு இருந்திருக்கும். அப்படியே இரண்டு இலை விடும்போது அவைகள் முற்றியிருக்கும். இந்த புரிதல் பனங்காட்டின் வாழ்வாதாரத்திற்கு  அடிப்படையானவை. அப்படியே இரண்டிற்கு மேல் ஓலைகள் கிளைத்தெழுமென்றால் அங்கே பனங்கிழங்கு இருக்காது என்கிற புரிதலும் கண்டடையப்பட்டிருக்கும்.

எடுத்துக்காட்டாக… இரண்டு ஆதி மனிதர்கள் சந்திக்கிறார்கள் என வைத்துக்கொள்வோம். அவகளுக்கு ஒரு பனம் பழம் கிடைக்கிறது. அதற்காக அவர்கள் போட்டிபோடுபோது அந்த பழம் இரண்டாக பிளந்து ஆளுக்கு ஒரு விதைகளும் அதனுடன் இணைந்திருக்கும் சதைப்பற்றும்  கிடைக்கின்றன. இது சரியான பகிர்தல் என்ற புரிதல் ஏற்பட்டிருக்கும்.  அப்படியானால் மூன்று விதைகள் உள்ள பனம்பழம் கிடைக்கையில் அது சார்ந்து எழும் தீர்க்க முடியாத கேள்விகளே எண்ணிக்கை சார்ந்த நோக்கிற்கு ஆதி மனிதர்களை வழிநடத்தியிருக்கும்.

Paleo Pal Art

பனை மரம் மிக தெளிவாக் தெரியும் குகை ஓவியம்

உலகம் முழுவதும் உள்ள ஆய்வாளர்கள், மனிதர் தனது உடல் பாகங்களையே முதன் முதலில் எண்ணும் கருவியாக பயன்படுத்தியிருப்பர் என்பதில் உறுதியாக இருக்கிறார்கள். விரல் விட்டு எண்ணுவதையே கற்கால மனிதர்கள் செய்திருப்பதாக ஆய்வாளர்கள் தெரிவிக்கிறார்கள். அப்படியானால் பனை ஓலைக்கு எத்தனை விரல்கள் இருந்திருக்கும்?  இவ்விதமான கேள்வி இயற்கையை உற்றுநோக்கும்போது எழுவது இயல்பு. கைகளுக்கும் பனை ஓலைக்கும் ஒரு ஒற்றுமை இருப்பதைக் கண்டடைந்தவுடனேயே இவ்விதமான பொருத்தப்படுகளை மனிதர்கள் யூகித்திருப்பார்கள். தன் உடலைப்போலவே ஒரு தாவரத்தின் இலைகள் இருக்கிறது எனும் எண்ணம் தான் பனையுடன் மனிதர்களுக்கான நெருக்கத்திற்கு காரணமாக இருந்திருக்குமா? இல்லை உணவின் வழியாக அது மனிதர்களுக்கு வாழ்வளித்தது காரணமாக இருந்திருக்குமா? இவ்வித கேள்விகள் ருசிகரமானவை. ஏனெனில் மேலும் அனேக வழிகளில் மனிதன் பனையோடு தனக்குள்ள உறவை வெளிபடுத்தியிருப்பான் என்பது தான் உண்மை.

பத்ரகாளி தன் பிள்ளைகளுக்கு பனையேற கற்றுக்கொடுத்த சம்பவம் குறித்து ஒரு பழங்கதை குமரி மாவட்ட நாட்டார் வழக்காற்றில் உண்டு. தனது பிள்ளைகளின் பசியாற்ற பனை மரத்தை காளி உருவாக்குகிறாள். பின்பு தனது காலில் இட்டிருக்கும் தண்டட்டிகளை கழற்றி கொடுத்து அதனை தளை நாராக மாற்றி பனை மரங்களில் ஏற பணிக்கிறாள். பனை மரத்தின் உயரம் அதிகமானபடியால் காளி யோசித்தாள். ஒருவேளை பனை மரத்திலிருந்து தனது பிள்ளைகள் வீழ்ந்துவிட்டால் என்ன செய்வது என எண்ணி பல்வேறு மூலிகைகளை இணைத்து ஒரு மருந்து தயாரித்தாள். இந்த மருந்தினை தயாரித்து பிள்ளைகளுக்கு கொடுக்கவேண்டி தனியே வைத்துவிட்டு வேறு என்ன செய்யலாம் என எண்ணலானாள். காளி பனை மரத்தினை உருவாக்கும்போது, தற்பொது இருப்பது போல அதன் ஓலைகள் உட்பகுதி இணைந்தும் வெளிப்பகுதி விரிந்தும் காணப்படவில்லை. தென்னை ஓலைகளில் இருப்பது போலவே அவைகள் தனித்தனியாக இருந்தன. ஆகவே, இவைகளை இணைத்து ஒன்றாக்கினால், பிள்ளைகள் பதனீர் குடிக்க உதவுமே என்று எண்ணி பிரிந்திருந்த ஓலைகளை ஒவ்வொன்றாக ஊசிகொண்டு தைக்க  ஆரம்பித்தாள்.

அப்போது அங்கே வந்த மாயவன், காளியை பார்த்து,  உன் பிள்ளைகளுக்காக நீ கஷ்டப்பட்டு ஓலைகளை பட்டையாக தைத்துக்கொண்டிருக்கிறாய் ஆனால் அவனைப் பார் உனக்கு பதனீர் தருவதற்கு முன்பாக தானே முந்தி பதனீரை சுவைக்கிறான் என சொல்ல, காளி பனையில் என்ன நிகழ்கிறது என அண்ணாந்து பார்த்தாள். பனம் பாளையை பதப்படுத்தும் வேலையில் ஈடுபட்டிருந்த பிள்ளையின் வாயில், அவ்வேளையில் தெரித்த ஒரு சொட்டு பதனீர் எதிர்பாராதவிதமாக தெறித்தது. பிள்ளை எனக்கு கொடுக்க வேண்டிய மரியாதையை கொடுக்காமல் தானே முந்தி பதனீரை சுவைத்துவிட்டானே என்ற ஆற்றாமையால் காளி ஓலைகளை அப்படியே வீசிவிட்டு செல்கிறாள். அவள் விட்டுச்சென்ற மருந்தினை அருகில் இருந்த அணில் சாப்பிட்டது. அதனால் தான் எவ்வளவு உயரத்தில் இருந்து குதித்தாலும் அணிலுக்கு காயம் ஏதும் ஏற்படாமல் அது தப்பித்துக்கொள்ளுகிறது. அணில் சாப்பிட்டதில் மிச்சம் சில துணுக்குகள் எஞ்சியிருந்தன.  அப்படி மிச்சமிருத்த ஒரு சிறு துணுக்கை ஓணான் வந்து நக்கிப்பார்த்தது.  ஆகவேதான் ஓணான் கீழே விழுந்தவுடன் ஒரு கணம் தயங்கி பின்னே உயிர் பிழைத்து ஓடுகிறது என்றும் கதை அந்த விரியும்.

காளி வீசிவிட்டு சென்ற ஓலை உள்ளங்கையும் விரிந்த விரல்களும் என்ற வகையிலே நின்றுவிட்டிருந்தது. ஆகவே தான் இன்றும் பனை மரத்தில் உள்ள ஓலைகள் முற்றுப்பெறாமல் இருக்கிறது என்று அந்த பழங்கதை நிறைவடையும். இவைகளை ஒன்றிணைத்துப் பார்க்கையில், மனிதனுக்கு இயற்கை மீதான ஒரு கவனம் எப்படி ஒரு தொன்மமாக உருவெடுக்கிறது என்பதையும், மனிதன் இயற்கையிலேயே தன்னை சுற்றியுள்ளவைகளை கூர்ந்து பார்த்து தன்னோடு ஒப்பிட்டு தனது அறிவை மேம்படுத்துகிறான் எனவும் விளங்கும்.கைகளை ஒத்திருக்கும் ஓலைகள் எதை நோக்கி மனிதனை இயக்கின என்பது ஆய்வாக விரித்தெடுக்கவேண்டிய  ஒரு முக்கியமான காரியம்.

கைகளை பயன்படுத்தி எண்ணுவதைக் குறித்து பல்வேறு ஆய்வுகள் inRum வெளிவந்தவண்ணம் உள்ளன. இவைகளில் ஃபிரான்ஸ்  தேசத்தில் உள்ள கோஸ்கெர் குகை (Cosquer Cave) மிக முக்கிய ஆய்வுத் தரவுகளாக  காணப்படுகின்றன. இந்த குகை ஓவியங்கள் பெரும்பாலும் கைகளை சாயத்தில் முக்கி அப்படியே குகைகளில் பதித்து வைப்பதாகவோ அல்லது கைகளை வைத்துவிட்டு அவைகளைச் சுற்றிலும் சாயமிடும் முறைமைகளையும் கொண்டிருக்கிறது. இதன் சிறப்புகளைக் குறித்து ஆராயும் கேரன்லை ஓவர்மான்  (Karenleigh A. Overmann) என்கிற ஆய்வாளர் பல தகவல்களை தொகுத்தளிக்கிறார். அவைகளில் முதன்மையானது கைவிரல் அடையாளங்கள் எவ்விதம் அன்றைய எண்ணிகை முறையினை சுட்டி  நிற்கிறது என அவர் விவரிக்கிறார்.

Paleo Palm

இந்த குகை ஓவியங்களில் பல இடங்களில் விரல்கள் குறிப்பிட்ட அளவைவிட சிறிதாக இருப்பதைப் பார்த்த போது அந்த விரல்கள் ஏதோ சடங்குகளில் வெட்டப்பட்டதாகவோ அல்லது வேட்டை நேரத்தில் பிற மிருகங்களோடு போராடும்போது இழந்த விர்லகளாகளின் பகுதியாகவோ இருக்கும் என்றே எண்ணினார்கள். மேலும் வேறு எதேனும் சூழலில் உடைந்து அழிந்து போன விரல்களைத் தான் இதன்மூலம் பதிவு செய்கிறார்கள் என்ற கோணத்திலும் ஆய்வுகள் நடைபெற்றன. ஆனால் உடலியல் தரவுகளையும் அந்த குகைகளில் காணப்பட்ட ஓவியங்களையும் இணைத்து பார்த்தபோது மிக கண்டிப்பாக அவைகள் குறைவுபட்டுப்போன விரல்கள் அல்ல என்பது நிரூபணமானது.

Cosquar

கோஸ்கர் குகை ஓவியம்

மனிதர்கள் தங்கள் விரல்களை மடக்கி இவ்வித வடிவங்களை பதிப்பித்திருக்கிறார்கள் என்கிற முடிவிற்கு வருகிறார் கோரென்லை. அந்த விரல்களின் தன்மைக்கேற்ப எண்ணிக்கைகளை அவர்கள் தனது ஆய்வுக்கட்டுரையில் விவரிக்கிறார்கள். மிகவும் சுவைபட காணப்படும்  இவ்வித ஆய்வுகளில் பனை ஓலைகளையும் இணைத்துப்பார்ப்பது மேலும் ருசிகரமாக இருக்கும்.

திருமறையில் காணப்படும் ஒரு நிகழ்வு இச்சூழலில் நாம் நினைவுகொள்ள ஏற்றது. மீதியானியருக்கும் இஸ்ரவேலருக்கும் இடையில் ஒரு போர் நிகழும் தருணம். இஸ்ரவேலர் பெரும் எண்ணிக்கையில் இருக்கிறார்கள். ஆகவே கடவுள் கிதியோனிடம், இஸ்ரவேல் மக்கள் தாங்களே இந்த வெற்றியைப் பெற்றார்கள் என சொல்லாதபடிக்கு,  மக்களை எப்படி தெரிவு செய்யவேண்டும் என பணிக்கிறார்.  பயம் உள்ளவர்கள் திரும்பிப்போய்விடுங்கள் என்று சொன்னவுடனேயே இருபத்திரண்டாயிரம் பேர் திரும்பிச் சென்றுவிடுகிறார்கள். மீதமிருக்கும் பதினாயிரம் பேரையும் கடவுள் பிரிக்கச் சொல்லுகிறார். அவ்விதம் கிதியோன் அங்கே இருக்கும் நீரூற்றண்டையில் மக்களை கூடிவரச் செய்து தண்ணீர் குடிக்க வைக்கிறான். அதன் முடிவு இவ்விதமாக இருந்தது.   “தங்கள் கையால் அள்ளி, தங்கள் வாய்க்கெடுத்து, நக்கிக்கொண்டவர்களின் இலக்கம் முந்நூறுபேர்; மற்ற ஜனங்களெல்லாம் தண்ணீர் குடிக்கிறதற்கு முழங்கால் ஊன்றிக் குனிந்தார்கள்” (நியாயாதிபதிகள் 7: 6)

Palm tree

பனை மரம் – குகை ஓவியம்

இக்கதை போருக்கு ஆயத்தமாகும் தன்மையுடையவர்களை கிதியோன் தெரிவுசெய்வதை நமக்கு உணர்த்துகிறது ஒரு புறம் என்றாலும், அந்த தேர்வில் காணப்பட்ட மக்களின் பழக்க வழக்கம் நமக்கு சில உண்மைகளை வெளிப்படுத்துகின்றது.  முதலாவதாக முழங்கால் இட்டு தங்கள் வாய்களை நேரடியாக நீரில் வைத்து உரிஞ்சி குடிப்பவர்கள் சற்றே மிருகங்களின் தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறவர்களாக கிதியோனிற்கு காணப்பட்டிருக்கலாம். முழங்கால் இட்டு வாய் தண்ணீரை நோக்கி செல்லும்போது கைகளும் தரையில் பதிந்திருக்கும் ஒரு காட்சி தான் நமக்கு தென்படுகிறது. வழக்கமான முறை அதுதான் போலும். ஏனெனில் பதினாயிரம்  பேர் அவ்விதம் தான் அந்த ஓடையிலிருந்து தண்ணீர்  குடிக்கிறார்கள். வெறும் முன்னூறு பேர் மட்டும் தங்கள் கரங்களில் தண்ணீரை வாரிக்குடிக்கிறார்கள். இவர்கள் குனித்து நீர் அள்ளுவதால் சற்றே ஜாக்கிரதை உணர்வுடன் இருக்கிறார்கள் என்று பொருள் கொள்ளலாம். ஒரு வகையில், கைகளை இணைத்து நீர் குடிக்கும் ஒரு வழக்கம் மனித வாழ்வில் நுழைவதை குறிப்பிடுகிறதாகவும் இருக்கலாம்.

என்னைப்பொறுத்தவரை, வரைதலின் முதல் படியே கோடுகள் தான். கோடுகள் நேராக இடத்தெரிந்தாலே கோடுகளை வைத்து மற்ற வடிவங்களை உயிர்பெறச் செய்ய முடியும். அவ்வகையில் பனை மரம் கோடுகளின் முக்கியமான ஓர் அடையாளமாகவே இருக்கிறதாக அறிகிறேன். ஒன்று என்ற எண்ணிக்கையினை இன்று நாம் எழுதுவதும் நேர் கோடுகளும் பனை மரமும் ஒன்றுக்கொன்று பிரிக்க இயலாதவை. பனை மரத்திலிருந்து தான் மனிதன் எண்ணிக்கையைத் தொடங்கினான் என்பதற்குத்தானோ ஒன்று என்ற எண் எழுதப்பட்டதோ. அல்லது கோடுகள் வரைவது கூட பனை மரத்தின் நெடிய தோற்றத்திலிருந்து பெறப்பட்ட புரிதல் தானோ? ஆக கணிதத்தின் ஆரம்ப சுழியினை கற்கால ஓவியங்கள் நமக்கு தெரிவிக்கிறதாக் அறிகிறோம்.

tin-anewen-3 Palmyra Art

பனை மரத்துடன் தொடர்புடைய மிருகம் – குகை ஓவியம்

கற்கால ஓவியங்களில் மான் யானை காட்டு மாடுகள் மற்றும் வேட்டைக்குச் செல்லும் மனிதர்கள் போன்றவையே அதிகமாக பதிவுசெய்யப்பட்டிருக்கிறது. ஆகவே கற்கால மனிதர்கள் தாவரங்களை அதிகமாக வரையவில்லை என்றே இதுகாறும் எண்ணப்பட்டிருந்தது. ஆனால் வெகு சமீப காலங்களில் பல்வேறு குகை ஓவியங்களில் இருந்து தாவரங்கள் சார்ந்த படங்கள் கண்டடையப்பட்டிருக்கின்றன. அவைகளிலும் பனை சார்ந்த படங்கள் நமக்கு கற்கால மனிதர்களுக்கும் பனைக்குமான நெருங்கிய தொடர்பு இருப்பதை உறுதி செய்கின்றன.

ஆப்பிரிக்காவில் உள்ள கென்யா என்ற பகுதிகளில் உள்ள குகைகளில் பனை மரங்களும் அதன் ஓலைகளும் வெறும் கோடுகளாகவே காணப்படும் ஒரு படம் கண்டடையப்பட்டிருக்கிறது. வெண்மையும் சிவப்பும் கலந்த இந்த படங்கள் கி மு 10000 ஆண்டுகளை ஒட்டியது என ஆய்வாளர்கள் கருதுகிறார்கள். ஆப்பிரிக்காவிற்கும் பனை மரத்திற்கும் நெருங்கிய தொடர்பு உண்டு என்பதை நாம் புதிதாக சொல்லி நிறுவ வேண்டியதில்லை. மனிதர்கள் மிக மகிழ்ச்சியோடு பனங்காட்டில் வாழ்வது போன்ற படங்கள் கற்காலத்திலிருந்து எழுந்து வருவது புதிய ஒரு உலகை நமக்கு காட்டத்தான்.

மனித வாழ்வில், கைகளை இணைத்து நீரை அள்ளி குடிக்கும் ஒரு சூழல் வந்த பின்பு, கைகள் குவிப்பதன் நுட்பத்தினை மனிதர்கள் கவனித்திருப்பார்கள். கைகளின் இடுக்கு வழியாக நீர் ஒழுகாமல் இருக்க கைகளை இணைத்து சற்றே குவிக்கும்போது அதிக நீர் எடுக்க வாய்ப்பு உள்ளது என்ற அறிதல் பனை ஓலைகளையும் இணைக்கலாமே என்கிற புரிதலுக்கு நேராக ஆதி மனிதர்களை வழிநடத்தியிருக்கும். அப்படியானால் கைவிரல்களை ஒத்திருக்கும் ஐந்து நரம்புகள் கொண்ட ஓலைகளை சேர்த்து குவித்துப் பிடிப்பது அதிக அளவில் தண்ணீரை எடுத்து வர உதவியாயிருந்திருக்கும். அதுவே பனையில் செய்யப்பட்ட முதல் வடிவம் என்று நான் கருதுகிறேன்.

 

அருட்பணி. காட்சன் சாமுவேல்

(பனை திருப்பணியில் 25 வருடங்களுக்கும் மேலாக)

ஆரே பால் குடியிருப்பு

பகிரி: 9080250653

மின்னஞ்சல்: malargodson@gmail.com

 

பின்னல்கள்  – 2

ஏப்ரல் 2, 2020

ஓலை

பனை ஓலைகளில் காணப்படும் பொருட்கள் நெடு நாட்கள் பயன்பாட்டிற்கு வருவது இல்லை என ஒரு புரிதல் நமக்கு இருக்கலாம். அது அப்படியல்ல, ஒரு பொருளின் பயன்பாட்டினை உணர்ந்து யார் எப்படி பயன்படுத்துகிறார்கள் என்பதை பொறுத்தே அதன் வாழ்நாள் இருக்கும். பனை ஓலைகள் பெருமளவில் கிடைத்துக்கொண்டிருந்த காலத்தில் கூட  பல வருடங்களாக பனை பொருட்களை மக்கள் பயன்படுத்தியதை பார்க்க இயலும். இவ்வித பயன்பாட்டு பழக்கவழக்கம் ஒரு பொருளின் தன்மையினை உணர்ந்து அதனை எப்படி பேணினால் அதன் வாழ்நாள் நீடிக்கும் என்பதை உணர்ந்த மக்களாலேயே  சாத்தியம். ஒவ்வொரு பொருளையும் பேணும் வழிமுறைகள் வித்தியாசமானது. பல்வேறு பனை பொருட்களை பேணும் முறைகள் நினைவுகளாக கூட இன்று எஞ்சியிருக்கவில்லை. முறையானயான பயன்பாடு தான் பனை பொருட்களை நெடுநாட்கள் காப்பாற்றும். அவ்வகையில், நமது கலாச்சாரம் பனை பொருட்களை தகுந்த முறையில் பேணி பாதுகாத்த ஒரு உயரிய பண்பாடாகும்.

EDN_2773

பனை ஓலைக் கூடையுடன் ஆரோன்

ஆனால் பயன் படுத்தி ஏறியும் பழக்க வந்த பின்னர், பனை ஓலைகளுக்கும் அந்த கதியே ஏற்பட்டது. நவீன பொருட்கள், நீண்ட நாட்கள் பயன்பாட்டிற்கு வரும் என்ற எண்ணம் விதைக்கப்பட்டது. பனை பொருட்கள் கீழானவைகளாக எண்ணி பேணுவது சார்த்த அறிவு மங்கிப்போயின.  ஆகவே அவைகள் பெருமளவு மதிப்பிற்குரிய பொருட்களாக கவனத்துக்குட்படுத்தவில்லை.  பனை சார்ந்து இயங்கும் கலைஞர்கள்  நமது வீட்டின் அருகில் இருக்கும் ஒரு பாட்டியோ மாமாவோ யாரோ ஒர் தெரிந்த எளிய மனிதராக இருப்பதினால் அவர்களது முக்கியத்துவம் நமக்குத் தெரியாமல் போய்விட்டது. கல்விக்கு முக்கியத்துவம் ஏற்பட்ட பின்னர் இவ்விதமான முறைசாரா கல்விக்கு எவரும் மதிப்பளிக்கவில்லை. இவ்விதம் நுட்பமான வேலைகள் செய்வோரை நாம் எவ்வகையிலும் பொருட்படுத்துவதுமில்லை. ஆனால் மனித நாகரீகத்தில் பின்னல்களுக்கு என ஒரு முக்கிய இடம் இருக்கிறது. ஆகவே தான் பட்டுச் சாலை மிக முக்கிய வணிக பாதையாகவும் கலாச்சார பாதையாகவும் வரலாற்றில் இன்றளவும் கவனிக்கப்படுகிறது.

பின்னல்கள் என்பது மனித வாழ்வில் எஞ்சியிருக்கும் மிக தொன்மையான கலை வடிவம் என்கின்றனர் ஆய்வாளர்கள். புதிய கற்காலம் முதலே பின்னல்கள் பயன்பாட்டில் இருந்திருக்கிறது. 12000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பல்வேறு வகையான புற்பூண்டுகள்   கொண்டு மனிதன் பின்னல்களை செய்ய கற்றிருக்கிறான். வேலியமைப்பது மற்றும் சிறு பொருட்கள் செய்வது என அது பல்வேறு பரிணாமங்களை எட்டியிருக்கிறது. எனினும்  முதன் முதலில் மனிதன் எந்த தாவரத்தை பின்னல்களுக்கு  பயன்படுத்தியிருப்பான் போன்ற கேள்விகளுக்கு சரியான விடை ஆய்வாளர்களிடம் இருப்பதில்லை.  வரலாற்றில் எஞ்சிய அந்த பக்கங்களை பனை மரம் கொண்டு நாம் தைரியமாக நிரப்ப இயலும்.

சில அறிஞர்கள் பழைய கற்காலம் முதலே பின்னல்கள் வழக்கில் இருந்ததாக கூறுவார்கள். 27000 வருடங்களுக்கு முன்பே பிரி போன்ற பொருட்களால் பைகள் கச்சைகள் போன்றவைகளை செய்திருப்பதாக கண்டடைந்திருக்கிறார்கள். எரிந்துபோன துணியும் பானைகளில் பிரிகளின் அடையாளங்களும் பதிந்திருப்பதை செக் குடியரசில் (Czech Republic) உள்ள தோல்னி வெஸ்டோனிஸ் (Dolní Věstonice) என்ற பழைய கற்கால குடியிருப்பில்  கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள்.

தென்னமரிக்காவைப்பொறுத்தவரையில் கி மு 10100 முதல் 9080 வாக்கில் கிடைக்கபெற்ற ஆறு பாய்கள் மிக சீராக செய்யப்பட்டவைகளாக இருந்திருக்கின்றன. இவைகள் தாவரங்களை மையமாக கொண்டு நெய்யப்பட்டவைகள் என்பதாக அறிஞர்கள் கூறுகிறார்கள்.

சணல் நூலினால் நெய்யப்பட்ட துணியினை மத்திய கிழக்கு நாடுகளில் கி மு 7000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள். தொடர்ந்து கி மு 5000 ஆண்டுகளில் ஆளி செடியிலிருந்து பெறும் கயிற்றினை திரித்து நெய்ய கற்றிருக்கிறார்கள். சீனாவின் பட்டு நூல் பாரம்பரியம் 3500 ஆண்டுகள் என்பதாக கணக்கிட்டிருக்கிறார்கள். இந்த பின்னல்களின் நெடுந்தூரப் பயணம் என்பது இயற்கையோடு ஒன்றி வாழ்ந்த மக்களால் சிறுக சிறுக பெற்றடைந்த ஞானம் என்பதாகவே இதன் மூலம் நாம் அறிகிறோம்.

திராவிடர்களின் நூற்பு கலையானது 5000 ஆண்டுகள் பழைமையானது என்றும் அது கிரேக்கர்கள் மற்றும் ரோமர்களின் கலாச்சாரத்தைவிடவும் மேலானதாக இருந்திருக்கிறது என இந்திய அரசாங்கப் புதைபொருள் ஆராய்ச்சித்துறைத் தலைவராய் இருந்த அறிஞர் சர். சான்மார்சல் தீர்க்கமாக கூறுகிறார்.  மொகஞ்சதாரோவில் காணப்படும் அழகிய ஆடைகள் இந்த கருத்திற்கு வலு சேர்ப்பதாய் இருக்கிறது என அறிஞர்கள் அடித்துக் கூறுகிறார்கள். ஆதிச்சநல்லூரில் கிடைத்த தாழிகளில் பருத்தி ஆடைகளின் இற்றுப்போன எச்சத்தை கண்டடைந்திருக்கிறார்கள். அப்படியானால் இதற்கு முந்தைய காலம் எப்படியானது என்கிற கேள்வியினை நாம் கேட்டுக்கொள்ள அழைக்கப்படுகிறோம். பருத்தி பயிர் செய்து நூற்பு கலை மேலெழுந்திருக்குமானால் அதற்கு முந்தைய நிலை முடைதல் என்னும் கலைதான் என என்னால் தீர்க்கமாக கூறமுடியும்.

Mohanjadaro

மொகஞ்சதாரோ நகர அரசனும் அவர் அணிந்திருக்கும் அழகிய ஆடையும்

நமது பண்பாட்டிலிருந்து தூர நோக்குகையில் நாமும் எளிதாக எதனையும் சொல்லிவிட முடியாது என்பது உண்மைதான். என்றாலும் பனை சார்ந்து வாழும் ஒரு கலாச்சாரத்தில் பனை மிக முக்கியமாக மக்களால் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கும் என்பதில் எள்ளளவும் சந்தேகம் இல்லை. மேலும் நாம் வாழும் காலத்தில் நமது கைகளில் வந்து சேர்ந்திருக்கும் பனை ஓலைப் பொருட்களின் வரலாறு மிக நெடியது என்பதையும் நாம் உணர்ந்தே ஆகவேன்டும். அவ்வகையில் நாம் ஆழ்ந்து நோக்கும்போது, பனை ஓலை சார்ந்த கலைஞர்கள் ஒரு தொல் பண்பாட்டின் எச்சமாக நம்மிடம் இருந்துகொண்டிருப்பவர்கள். மிக மிக அரிதானவர்கள். காலத்தால் அடித்துச்செல்லப்பட்ட மாபெரும் கலையின் எச்சத்தை தங்கள் உயிர் மூச்சைப் பிடித்து இன்றும் வாழ வைப்பவர்கள். பல்வேறு நாடுகளில் இவ்வித தொல் கலாச்சாரத்தின் எச்சங்கள் புதை படிவங்களாக எஞ்சியிருக்கையில், நம்மிடையே இவர்கள் வாழும் தொன்மங்களாக இருக்கிறார்கள் என்பது எத்துணை சிறப்பான காரியம்.

பனை மர ஓலைகள் தன்னளவில் மிகவும்வழுவழுப்பானவைகள். அவைகளின் அகன்ற வடிவம் நேரடியாக பழைய கற்கால மனிதர்களால் பயன்படுதப்பட்டிருக்கும் வாய்ப்புகள் மிகுந்திருக்கின்றன. தாய்மார்களே தங்களது குழந்தைகளுக்கான படுக்கையாகவோ அல்லது மழையிலிருந்து காப்பாகவும் விழுந்த பனையோலைகளை பயன்படுத்தியிருக்கும் வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன. இப்படி ஒரு வாய்ப்பு இருக்கும் பட்சத்தில் பனை சார்ந்த பல்வேறு பொருட்கள் மேலெழுந்து வர காலம் அவர்களுடன் கைகோர்த்திருக்கும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை.

சரி பனையுடன் எப்படி மனிதர்களுக்கான தொடர்பு ஏற்பட்டது? எங்கே ஏற்பட்டது போன்ற கேள்விகளுக்கு என்னால் பதில் கூற இயலாது ஆனால் இரண்டு கண்டங்களில் பனை விரவி பரவியிருந்திருக்கிறது என்பதற்கான அத்தாட்சி. மனித குல ஆரம்பம் முதலே பனை அவர்களுக்கு ஏற்ற தோழனாக தெரிவு செய்யப்பட்டிருக்கும் என்ற ஒரு உண்மையினை நாம் உணர்ந்துகொள்ளலாம். இரண்டு முக்கிய காரணிகள் நமக்கு தடயங்களாக இருக்கின்றன. ஒன்று ஆப்பிரிக்காவில் மனித இனம் தோன்றியது என்கின்ற ஒரு தரவு. அப்படியே நாம் பயன்படுத்தும் பனை மரமானது ஆசியாவில் தோன்றியதாக இன்றைய ஆய்வாளர்கள் கூறுகிறார்கள். மனிதன் மற்றும் பனைமரம் ஆகிய  இந்த இரண்டு இனங்களின் சந்திப்பும் நிகழ்ந்த காலம் ஒரு மாபெரும் கண்டுபிடிப்பின் காலம் என மனித வாழ்வில் நாம் கூறமுடியும். பரஸ்பரம் மனிதனும் பனை என்னும் தாவரமும் இறுக தழுக்கொண்ட இந்த காலகட்டம் மனித வாழ்விலும் தாவரங்கள் வாழ்விலும் ஒரு பொற்காலம் எனலாம். ஏனென்றால் மனிதன் உணவுக்காக பல்வேறு இடங்கள் அலைந்து திரிந்துகொண்டிருந்தபோது பனை மரமே அவனுக்கு உணவளித்து அவனை ஓரிடத்தில் தங்கச் செய்த கற்பக விருட்சமாக காணப்பட்டிருக்கிறது.

தானியங்களை மனிதன் கண்டுபிடித்தது கி மு 10000 ஆண்டு வாக்கில் தான். ஆனால் தானியத்தினை உணவு பொருள் என நுண்மையாக கணுபிடிக்கும் ஒரு அறிவிற்கு முன்னால் உணவு என்பது கனிகளும் கிழங்குகளுமாகவே  மனித வாழ்வில் இருந்திருக்கின்றன.  பனை மரத்தில் மட்டுமே வருடம் முழுவதும் பழங்களும் கிழங்குகளும் கிடைக்கும். பனை சார்ந்த சூழியலில் காணப்படும் சிறு உயிர்களும் ஒரு உணவு சங்கிலியை மனிதனுக்கு வழங்கியிருக்கின்றன. குறிப்பாக பனங்காட்டில் மிகுந்து வளரும் கரையான் மனிதனுக்குத் தேவையான புரதத்தினை வாரி வழங்கியிருக்கும்.  இவ்விதம் நீர்நிலைகளும் பனைமரமும் ஒன்றிணையும் தடங்களில் மனிதனின் ஆதி வாழ்வு உருப்பெற்றிருகும் வாய்புகள் வளமாக இருக்கின்றன.

பனை மரத்திலிருந்து பனம் பழங்கள் நான்கு முதல் ஆறு மாதங்கள் வரைக் கிடைக்கும். அப்படியே பனங்கிழங்குகள் மிச்சம் ஆறு மாதங்களுக்கு தொடர்ந்து கிடைத்துக்கொண்டிருக்கும். இவ்வித சூழல் மனிதன் தன்னை தகவமைத்துக்கொள்ள ஏற்றவைகள். பனைக்கு இணையாக தொடர்ந்து வருடம் முழுவதும் உணவளிக்கும் வேறு தாவரங்கள் ஏதும் இன்று நம்மிடம் எஞ்சியிருக்கவில்லை. மாத்திரமல்ல, மனிதனுக்கு தேவையான அத்தியாவசிய  பொருட்களை வழங்கும்  வேறு மரங்களும் இல்லை. ஆகவே பனை மரத்தினை மனித வாழ்வின் முதன்மையான மரம் எனக் கொள்ளுவது மிகச்சரியாகவே இருக்கும்.

மேலும் பனை மரத்தின் குருத்துகள் பஞ்சகாலத்தின் முக்கிய உணவாகும். கற்கால கருவிகளைக் கொண்டு பனை மரத்தைச் சிதைத்து அதன் குருத்தினை உண்டு கூட உயிர் தப்பியிருக்ககூடிய வாய்ப்புகள் இருந்திருக்கின்றன. ஆகவே தான் மனித மரபணுவில் பனை ஆழமாக பதிந்துபோய்விட்டது.

மேலும் பனை பல்வேறு வகைகளில் மனிதனுக்கு உதவியிருக்கும் வாய்ப்புகள் இருந்திருக்கின்றன. வெட்டுவதற்கு ஏற்ற வகையில் கூர்மையான கருக்குகள் கொண்ட அதன் மட்டை ஆயுதங்கள் குறித்த ஒரு பார்வையைக் கொடுத்திருக்கும். விழுந்துபோன பனைகளில் எஞ்சியிருக்கும் குழிகள் அவன் பொருட்களை வைத்துகொள்ளவும் உதவியிருக்கும். கூடாகிப்போன பனை மரத்தடிக்குள் பதுங்கிக்கொள்ளவும் வாய்ப்பிருந்திருக்கிறது.

ஆகவே பனை சார்ந்த ஒரு வாழ்விடம் மனிதன் ஆதி காலம் முதலே தங்குவதற்கு ஏற்ற இடமாக இருந்திருக்கிறது. பொதுவாக பனை மரங்கள் அடர் காடுகளில் காணப்படுவது இல்லை. மனித வாழ்வு அரைப்பாலை நிலங்களிலேயே செழித்திருக்கிறதாக கூறுகிறார்கள். அவ்வகையிலும் பனை தன்னை முதன்மையான தாவரமாக மனித வாழ்வில் முன்னிறுத்துகிறது.

பின்னல்கள் மனித வாழ்வில் மிக படிபடியாக கற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஒரு கலை. கைகளால் நெய்து பின்னர் படிபடியாக விசைத்தறி மற்றும் மின் தறிகள் என நாம் பல நூற்றாண்டுகள் கடந்து வந்து விட்டிருக்கிறோம். என்றாலும் மனித கைகளும் மனித மனமுமே இவ்வித வளர்ச்சிப்படிகளின் ஆரம்பம் எனக் கொள்வோமானால் நம்மிடம் எஞ்சியிருக்கும் பனை சார்ந்த கலைஞர்களின் வாழ்வினை நாம் போற்றவும் அவர்களின் முக்கியத்துவத்தை உணரவும் வசதியாக இருக்கும்.

இந்தியாவில் பனை வாரியம் என்பது விவசாயத்துறையின் கீழ் வருவதல்ல. மாறாக ஜவுளித்துறையின் கீழ் இதனை அமைத்திருக்கிறார்கள். ஏன் என எண்ணிப்பார்க்கையில் காதி கதர் கிராம தொழில் முனைவோர் பனை ஓலைகள் சார்ந்த பொருட்கள் பின்னலாடைகள் சார்ந்த ஒன்றாக இருப்பதாகவே கருதியிருக்கிறார்கள். மேலும் இவ்விதம் இணைத்து செயல்படும்போது பனை சார்ந்த கலைஞர்களுக்கும் பயன் அமையுமே என்ற நல்லெண்ணத்தால் முன்னெடுக்கப்பட்டிருக்கும். ஆனால் பனை சார்ந்த புரிதலற்றவர்களால் பனை ஓலை பொருட்கள் ஒவ்வொன்றாக கைவிடப்பட்டன. அவ்விதம் கைவிடப்பட்டவைகளும் நினைத்து எண்ணி கைவிடப்படவில்லை. புரிதலற்ற தன்மையாலும், வெளிநாட்டு வருமானத்தை கவனத்தில் கொண்டுமே கைவிடப்பட்டன.

குறிப்பாக மணப்பாடு மற்றும் கடலூர் போன்ற  இடங்களில் நிறுவப்பட்ட பனை சார்ந்த பயிற்சி மையங்கள் எல்லாம், பாரம்பரிய முறைகளை ஒவ்வொன்றாக வைவிட்டு நவீன வழிமுறைகளையும் வடிவங்களையும் முன்னெடுத்தன. இவைகள் பனை ஓலையினை அழகாக மாற்றி விற்பனை செய்யும் வடிவமைப்பு கொண்டவையாக இருந்தாலும் பாரம்பரிய பொருட்களில் காணப்பட்ட பயன்பாட்டு தன்மையும் உறுதியும் இவைகளில் இல்லாமல் ஆகின. ஆகவே, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இவைகள் உள்நாட்டு பயன்பாட்டு நிலையிருந்து வெளியேறின. மக்கள் மிகவும் மலிவான அழகான நெகிழிப் பொருட்களை தேடிச் செல்லலாயினர்.

இச்சூழலில் தான் பனையோலைகள் நமது அன்றாட வாழ்விலிருந்து  வெளியேறுவதைப் பார்க்கின்றோம். சிறுக சிறுக அவைகள் மறைந்து செல்லுவதை உணராதபடி நம்மை சூழ பிற பொருட்கள் வந்து ஓலைகளின் இடத்தைப் பிடித்துவிட்டன.  இன்று பனை சார்ந்த வாழ்வு அழிந்துகொண்டிருக்கும்போது பனை சார்ந்த எவ்வித கலைகளும் மேலெழும்பும் வாய்ப்புகள் இல்லாத சூழல் தான் எஞ்சியிருக்கிறது. இப்படியான சூழ்நிலையில் பனை மரத்தின் முக்கியத்துவத்தை முன்னெடுப்பதற்கும் மனித வாழ்வில் இவைகளின் அளப்பரிய பங்களிப்பினை எடுத்துக்கூறுவதற்கும் பனை சார்ந்த கலைஞர்கள் இன்றியமையாதவர்கள். பனை ஓலை கலைஞர்கள், பனையேறிகள், பனை உணவு தயாரிப்பவர்கள் போன்றோர் யாவும் பனை மரத்துடன் நேரடியாக தொடர்புடையவர்கள். ஒன்று அழிந்தாலும் அனைத்தும் இணைந்தே அழிந்துவிடும் அபாய சூழலே இன்று இருக்கிறது. இவ்வித அழிவின் விழும்பில் இருக்கும் ஒன்றினை கவனத்துடன் மீட்டெடுப்பது மிக முக்கிய பணியாக நம்முன் எழுந்து நிற்கின்றது.

அப்படியானால் பனை கலைஞர்களின் கூட்டு நிகழ்ச்சிக்கான காரணம் என்ன? அவைகளின் தேவை தான் என்ன? என்கிற கேள்விகள் எழும்புவது இயல்பே. இன்று நமது கண் முன்னால் அழிபவைகள் ஆவணப்படுத்தப்படாமலேயே அழிவது இந்த காலகட்டத்தில் நிகழ்வது தான் இவற்றின் பேரவலம். நாம் வாழும் காலகட்டம் தகவல் தொழில்னுட்பம் பெருகியிருக்கும் காலகட்டம். இச்சூழலிலும் இவ்வித தகவல்கள் அரிதாக இருக்குமென்றால், நாம் விழித்துக்கொள்ள வேண்டிய தருணம் இது.   இரண்டாவதாக பனை சார்ந்த பொருட்களை விற்பனைக்கு கொண்டு செல்வோர் பனை மரத்தினை முக்கியத்துவப்படுத்தியும் இயற்கை பொருட்களை முன்னிறுத்தியும் விற்பனை செய்வது வழக்கம். மேலும் ஒரு சில இடங்களில் ஊர் பெயர்கள் குறிப்பிடப்படுவதுண்டு. ஓரளவிற்கு இவைகள் ஏற்புடையதே. ஆனால் ஒருபோதும், ஒரு தனிப்பட்ட பொருளை ஒரு கலைஞருடன் இணைத்து முன்னிறுத்துவதில்லை. ஒருவகையில் இது பனை சார்ந்த கலைஞர்களுக்கு ஒரு பின்னடைவு என்றே கருதுகிறேன். பனை ஓலைக் கலைஞர்கள் முன்னிறுத்தப்படாது போகும்போது, அவைகளின் தனித்தன்மைகள் என்னவாகும்?

இப்படி யோசித்து பார்ப்போம், பல்வேறு இசைக்கலைஞர்கள் இன்று இருந்தாலும், இசைக்கலைஞர்களுள் இளையராஜா என்பவர் பெற்றிருக்கும் ஒரிடத்தைபோல பனை சார்ந்த கலைஞர்களும் ஓரிடத்தைப் பெறவேண்டும் என்பது எனது எண்ணம். அதற்கு இவ்வித கூட்டு முயற்சிகள் இன்றியமையாதவை. வேறு வகைகளிலும் இவைகளைச் செய்யலாம் என்றாலும், இப்போது நான் முன்வைக்கும் வழிமுறைகள் இவைகளே. 

குறிப்பு: ஓலை என்பது செய்தி எனவும் பொருள்படும்

 

அருட்பணி. காட்சன் சாமுவேல்

(பனை திருப்பணியில் 25 வருடங்களுக்கும் மேலாக)

ஆரே பால் குடியிருப்பு

பகிரி: 9080250653

மின்னஞ்சல்: malargodson@gmail.com

பின்னல்கள்

ஏப்ரல் 1, 2020

அடி

பனை சார்ந்த எனது தேடுதல், நிறைவடையாத ஒரு பிரம்மாண்ட பின்னல். சில கோணங்களில் அவைகள் ஒரு முடிவினை எட்டிவிட்டது என்றாலும் அவைகள் முடிவிலி நோக்கியே என்னை இழுத்துச் செல்லுகின்றன. ஒன்றன் மேல் ஒன்றாக ஏறிச்செல்லும் இப்பின்னல்கள் என்னை ஒரு முழு வடிவமாக்க முயற்சிக்கின்றன. அப்படி ஒரு முழுமைகொள்ளலை பனை சார்ந்தும் எட்டிவிட இயலுமா என்றே எம்பிக்கொண்டிருக்கிறேன். இது வெற்றி தோல்வி என்ற பாதையை தெரிவு செய்யும் களமல்ல தடம் பதித்து பாதை சமைக்கும் ஒரு கடுந்தவம். பின்னிப்பின்னி முடைந்தெடுத்து ஒன்றாக்கி சேர்ப்பதில் உள்ள நுட்பம் நேர்த்தி போன்றவை அலைந்து திரிந்து தேடும் வாழ்க்கை முறை  இருந்தாலே  சாத்தியம்.

எனது வாழ்வு குறித்தும் பனைத் தேடுதல் குறித்தும் முழுக்கவே பனை மரச் சாலையில் எழுதியிருக்கிறேன். கடந்த 2016 ஆம் ஆண்டு எனது இருச்சக்கர வாகனத்தில் மும்பையிலிருந்து புறப்பட்டு நாகர்கோவில் வந்தேன். பனை மரம் மீதுள்ள எனது 20 வருடத்திற்கும் மேலான வேட்கையினை அதன் மூலம் நான் நிறைவேற்றிக்கொண்டேன். மேலதிகமாக எழுத ஏதுமில்லை என உணர்த்தபோது இலங்கை பயணம் அமைந்தது. இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ திருச்சபை மாமன்றம் என்னை அழைத்து திருச்சபை சார்ந்த பனை மர வேட்கையினை நிகழ்த்த உதவியது. ஆகவே அப்பயணம் சார்ந்த பதிவுகளையும் தொடராக  எழுதினேன். பின்பு   பனை சார்ந்த தொடர் ஒன்றினை  கற்பக தரு என்ற தலைப்பில், முதன் முதலாக தி இந்து தமிழ் நாழிதழ் வாயிலாக 50 வாரங்கள் வெளியிட்டேன்.  ஒவ்வொரு வாரமும் ஒரு பனை சார்ந்த பொருள் மற்றும் ஒரு பனை கலைஞரை அறிமுகப்படுத்தவேண்டும் என்ற வேட்கையுடன் ரசித்து அவைகளை வடிவமைத்தேன்.

panaimara-saalai_FrontImage_871

பனைமரச் சாலை

தி இந்து தமிழ் திசையில் நான் பதிப்பித்த  அத்தனை கட்டுரைகளும் தமிழ் வரலாற்றில் பனை  சார்ந்து பதிக்கப்பட்ட முதல் தகவல்கள். அனைத்து தகவல்களையும் நானே நேரில்  தேடி சென்று சேகரித்தவைகள். அந்த தேடுதலில் இருந்த சவால் மற்றும் அதில் என்னைப் பரவசமடயச் செய்யும் தகவல்கள் என என்னை நிறைத்துக்கொள்ளும் ஒரு பயணமாக அவைகள் அமைந்திருந்தது. இன்னும் குறைந்த பட்சம் 5 வருடங்களுக்கு பனை சார்ந்த பொருட்களை மையப்படுத்தியே நான் எனது ஆய்வுகளை விரிக்க வேண்டிவரும் என நினைக்கிறேன். ஒருவேளை எனது வாழ்நாள் முழுவதுமே இத்தேடலில் நான் செலவிடக்கூடும். அத்துணை செறிவுமிக்க ஒரு தேடலாக இது இருக்கிறது.

எனது பனைமரச்சாலை பயணத்தின்போது ஒன்றைக் கவனித்தேன், தமிழகத்தில் தான் பனை சார்ந்த பொருட்கள் அதிகம் செய்யப்படுகின்றன. அதே நேரம், நாம் செய்யாதவற்றை பிற இடங்களில் மக்கள் செய்துகொண்டுவருகிறார்கள். அல்லது நம்மிடம் வழக்கொழிந்துபோனவைகள் பிற இடங்களில் உயிர்ப்புடன்  இருக்கின்றன. இது எனக்குள் ஒரு அகத்தூண்டலை ஏற்படுத்தியது. பின்னல்கள் என்பவை எவ்வாறு மனித வரலாற்றில் துவங்கியிருக்கும்? அதன் காலம் என்ன? எச்சூழலில் இவைகள் பன்மடங்காக பெருகி ஊறியிருக்கும்? போன்ற முடிவிலா கேள்விகள் எழுந்த வண்ணம் இருந்தன. எனக்கு கிடைக்கபெற்றிருக்கும் தகவல்களின் அடிப்படையில் என்னால் எதையும் உறுதியாக சொல்ல இயலாத ஒரு மாயவலை என்னைச் சூழ்ந்து இருப்பதைக் கண்டுகொண்டேன்.

ஆகவே துணிந்து எனது மனதில் பட்டவைகளைக் கூற முடிவெடுத்தே இப்பதிவுகளை எழுத ஆரம்பிக்கிறேன். கடந்த 2017- 18 வரை ஹென்றி மார்ட்டின் இன்ஸ்டியூட், ஹைதராபாத் என்னை பனை சார்ந்து ஒரு ஆவணப்படம் எடுக்க பணித்தார்கள். அவ்வகையில் பனை சார்ந்து நான் தமிழகம் முழுக்க பயணித்தது எனக்கு பேருதவியாக இருந்தது. இக்கட்டுரையின் பெரும்பாலான பகுதிகள் அவர்களின் உதவியுடன் நான் பெற்ற புரிதல்களே அன்றி நான் பனைமரச்சாலை எழுதியபோது நான் அறிந்திருந்தவைகள் அல்ல. ஆகவே எனது வணக்கத்தையும் நன்றிகளையும் கூறத்தகுந்தவர்கள் அவர்கள்.

இரண்டாவதாக 2018 – 19 வருடங்களில் நான் குழித்துறை மறை மாவட்ட கத்தோலிக்க திருச்சபையில் இணைந்து பணியாற்றினேன். பனை நாடு என்ற அமைப்பினை அப்போது உருவாக்கி தமிழகம் முழுவதும் ஒருகோடி பனை விதைகளை நடும் திட்டங்களை முன்னெடுத்தோம். தமிழகம் தழுவிய ஒரு பயணம் செய்யும் ஒரு வாய்ப்பு இதன் மூலம் மீண்டும்  கிடைத்தது. இந்த சந்தர்ப்பத்தையும் நான் பயன்படுத்தி பனை சார்ந்த கலைஞர்களை தேடிக் கண்டுபிடித்தேன். குறிப்பாக பனை ஓலைக் குடுவை என்ற மறைந்து போன ஒரு கலையைக் கூட இதன் வாயிலாக நான் மீட்டெடுக்கும் ஒரு தருணமாக அமைத்துக்கொண்டேன். மட்டுமல்ல, இக்காலங்களில் தான் எனது எழுத்துக்கள் தொடராக தி இந்துவில் வெளிவரத்துவங்கின. ஆகவே குழித்துறை மறை மாவட்டதிற்கு நான் நன்றிக்கடன் பட்டிருக்கிறேன். என்னை பரிந்திரைத்த அருட்பணி. ஜெகத் கஸ்பார் அவர்களுக்கு எனது உள்ளத்தின் ஆழத்திலிருந்து நன்றி தெரிவிக்கிறேன்.

EDN_2785

பனையோலை தோள்பை

பனை சார்ந்த எனது தேடுதலில் எனக்கு பேருதவியாகவும் எனக்கு வழிகாட்டியாகவும் இருந்தவர்கள் பனை ஓலைக் கலைஞர்கள் தாம். அவர்களின் பின்னல்கள் குறித்து நான் இப்போது எண்ணிப்பார்க்கையில், பல நுண் தகவல்களை நான் குறித்து வைக்காமல் விட்டுவிட்டேனே என்கிற ஒரு அங்கலாய்ப்பு இருக்கத்தான் செய்கிறது. ஆனால் அந்த விடுபடல் எப்போதும் இருக்கும் என்பது எனது அனுபவம். வாசகர்கள் அதனை தங்கள் வாசிப்பினூடாகவும் பயணத்தினூடாகவும் நிறைவு செய்வது ஒன்றே வழி. ஆகவே எனது பெரு வணக்கத்திற்குறிய நபர்களாக பனை கலைஞர்களையே குறிப்பிடுவேன்.

பனை சார்ந்த கலைஞர்களுக்கும் பனை ஏறுகிறவர்களுக்கும் பெருத்த வித்தியாசம் உண்டு. பனை ஏறுகிறவர்கள் பனை சார்ந்த கலைஞர்களாக இருக்க இயலும் ஆனால் பனை சார்ந்த கலைஞர்கள் பனையேரிகளாக இருக்க வேண்டிய கட்டாயம் இல்லை. ஆகவே பனை சார்ந்த கலை பணிகளில் பெண்களும் தங்களை ஈடுபடுத்திக்கொள்ளும் வாய்ப்பு வளமாக தமிழகத்தில் இருந்திருக்கிறது. பெருமளவில் உணவிற்கு ஈடாகவே பனை சார்ந்த உண்ணாபொருட்கள் தமிழக வாழ்வில் பெரும் பொருளியல் பங்களிப்பை செய்து வந்திருக்கின்றன. இவைகள் ஆய்வு செய்யப்படவேண்டிய பணி என்றாலும் அவ்வகையான ஆய்வுகளை செய்யும் வலுவோ சூழலோ இன்று தமிழகத்தில் இல்லை என்பது தான் உண்மை.

ஆகவே பனை சார்ந்த கைவினைக் கலைஞர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் பெண்கள் என்ற வரலாற்று உண்மையினை பதிவு செய்யும் ஒரு சூழல் இதன் வாயிலாக கிட்டியது. அது உண்மையும் கூட. பனைத்தொழில் ஆண்களால் செய்யப்பட்டபோது  அதனை சார்ந்து வாழும் பெண்கள் தமது எஞ்சிய நேரத்தில் பனை சார்ந்த பல்வேறு பொருட்களை செய்து தமது குடும்ப தேவைகளை பூர்த்தி செய்தனர். இவைகள் ஒருபுறம் இருந்தாலும், ஆண்களும் பனை சார்ந்த கலையில் தொய்வடைந்திருக்கவில்லை என்பதுவே எனது அனுபவ உண்மை. ஆண்களுக்கான பிரம்மாண்ட படைப்புகள் என தனி வரிசையே இருப்பதைக் கண்டுகொண்டேன்.

ஆகவே இக்கலவையான கலைகளினூடாக ஒரு பயணத்தை எடுத்துச் செல்லுவது எனக்கு உவப்பானதாக இருந்தது. ஒரு முன்னோடியாக இவைகளில் முன்னின்று நான் செய்யவேண்டிய மேலதிக பொறுப்பும் எனக்கு உள்ளதாக நான் நினைத்ததால் இவைகளை தொகுக்க விழைகிறேன். கூடுதலாக பனைமரச்சாலை புத்தகமாக வெளிவருவதற்கு முன்னே, அது இணையத்தில் இலவசமாக வெளியிடப்பட்டது. அந்த புத்தகம் தமிழகத்தில் ஏற்படுத்திய தாக்கத்தின் விளைவாக பல்வேறு பனை சார்ந்த கலைஞர்கள் மேலெழுந்திருக்கிறார்கள்.

EDN_2782

பனையோலை தோள்பையுடன் ஆரோன்

இந்த இடுகையின் மீதமுள்ள பகுதியை படிக்கவும் »

மணப்பாஞ்சிவிளை

மார்ச் 27, 2020

 

போதகர் இந்த வார பிறந்த நாள் என வாசித்தபோது எனது பெயரும் இருந்தது.

மணப்பாஞ்சிவிளை ராபின்சன் பத்தொன்பதாம் தேதி.

எனக்கு அந்த மணப்பாஞ்சிவிளை என்ற பெயர் பிடிக்கவே பிடிக்காது. அதுவும் ராபின்சனுடன் அது இணையும்போது கேட்கவே ஒருமாதிரியாக இருந்தது. எங்கள் விளைக்கு இந்த பெயர் எப்படி வந்திருக்கும்?  ஒருவேளை நமக்குத் தெரியாத ஆழ்ந்த பொருள் ஏதும் இருக்குமா? யாரிடம் கேட்கலாம் என எண்ணியபடி இருந்தேன். ஆலய ஆராதனை முடிந்து வீட்டிற்கு வந்தவுடனேயே பாட்டியிடம் கேட்கவேண்டும் என எண்ணிக்கொண்டேன். வீடு வந்தபோது  பாட்டி நார் கட்டிலில் இருந்து மெல்ல எழுந்து அடுப்படிக்கு செல்வதைப் பார்த்தேன்.  கம்பை ஊணி பாட்டி நடப்பது வெட்டுக்கிளியின் துரித நடைபோலிருக்கும்.

பாட்டியோ….. மணப்பாஞ்சீண்ணா  என்னவாக்கும். ஆரிட்ட பேரு.

ஞாயிறாச்சையும் அதுவுமா வேதத்த படிலே… வேளங் கேக்க வந்திருக்கான் …. என்றபடி கரத்திலிருந்த கறிச்சட்டியினை கழுவி ஊற்றினார்கள்.

எனக்கு தலையே வெடித்துவிடும் போல இருந்தது. சிறு வயதில் அப்பா அம்மாவிடம் கேட்டிருக்கிறேன். அது தாத்தா காலத்திலிருந்து வரும் பெயர் என்பது மட்டும் தான் தெரியும். அது எப்படி பொருள் இல்லாமல் ஒரு பெயர் இருக்கமுடியும்? அதுவும் இந்த காலத்திற்கு  பொருந்தாத பெயர்.

தாத்தாவிற்கு சகோதர சகோதிரிகள் கிடையாது ஆகவே பதினோரு பிள்ளைகள் பெற்ற மாணிக்கம் நாடார் வீட்டிலிருந்து இளைய மகளான பொன்னமாவை திருமணம் செய்துகொண்டார். பாட்டியின் அப்பாவிற்கு இளைய மகள் மீது பெரு விருப்பம் ஆகையால் பாட்டிக்காக ஒரு பனையை முறித்து கருப்பட்டி பத்தாயம் செய்து கொடுத்திருக்கிறார். பொன்னம்மா பாட்டி எப்போதும் பெருமையாக சொல்லும் ஒரு வாக்கியம், “பதினெட்டு கருப்பட்டியும் ஏழு மக்களையும் வளத்த கையாக்கும் இது”.

தாத்தா பனை ஏறுகிறவர். பதனீர் காய்ப்பதற்கு தினமும் மூன்றுமணிநேரம் அடுப்பு எரியவேண்டும். அந்த தீ நாக்குகளின் பசி அடங்கினால் தான் கருப்பட்டியினை எடுத்து வயிற்றுப்பசியினை ஆற்ற முடியும். சேகரித்து வைத்திருக்கும் விறகுகள் யாவும் தை மாதத்துடன் தீர்ந்துவிடும். அதன் பின்பு மாசி மாதம் முதல் கிடைக்கும் ஒவ்வொரு  புளிய இலையையும் சேகரித்து எரிக்கவேண்டியது தான். பாட்டி கஷ்டப்பட்டு தான் பிள்ளைகளை வளர்த்தார்கள்.

பாட்டி கதை சொல்லக் கேட்டுதான் வளார்ந்திருக்கிறோம்… பேய்கதை… திருடர் கதை என எல்லாம் சொல்லி தருவார்கள். எதற்கும் பயப்பட மாட்டார்கள். ஆரம்ப காலத்திலிருந்தே பாட்டி கோவிலுக்கு செல்லுவதில்லை, ஆனால் எங்கள் குடும்ப திருச்சபையான சீயோன் மலை சி ஏஸ் ஐ தேவாலயத்தைப் புதுப்பித்தபோது தானே முன்வந்து வாசல் கதவின் செலவை ஏற்றவள். அவள் கையிலிருந்து ஒரு பைசாவை அவர்கள் அனுமதியின்றி யாரும் எடுத்துவிட முடியாது.

பெயர் காரணம் குடைந்துகொண்டிருந்ததால் வெளியேறி சடையாண்டி கொத்தனாரைத் தேடிப்போனேன். சடையாண்டி கொத்தனார் தான் நாங்கள் இருக்கின்ற வீடு பணிந்தவர். வீட்டிற்கு சென்றபோது வெற்றிலைப்பெட்டியிலிருந்து வெற்றிலை பாக்கு முதலானவைகளை வெகு நிதானமாக எடுத்துக்கொண்டிருந்தார்.

சடையாண்டி தலையில் ஒரு முடி கூட இல்லாதவர். வெட்டருவா மீசை. துணைக்கு ஒரு தடி அவர் இருந்த நார் கட்டிலில் சாய்த்துவைக்கப்பட்டிருந்தது.

ஆரு… என கைகளை கண்களுக்கு மேல் சாய்வாக்கி கூர்ந்து பார்த்தார்.

நான் பொன்னமைக்க பேரன் என்றேன்…

பிள்ளா வரணும்… என்றபடி என்னவாக்கும் காரியம் என்றார்…

சற்று நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்துவிட்டு கேட்டேன்… மணப்பாஞ்சீண்ணா என்னவாக்கும் பாட்டா?

மக்கா அதிப்பம் எனக்கு ஒண்ணும் தெரியாது பாத்திக்க… வீடு பணியும் முன்பே மணப்பாஞ்சிவிளைணாக்கும் விளிப்பினும் என்றார்.

பின்ன ஒரு காரணம் உண்டு… பண்டு அங்கின ஒரு செறிய வீடு உண்டாயிருந்து. மண்ணு பதச்சு கெட்டின வீடாக்கும். ஒருவேளை மண்ணு பதச்சிண்ணு செல்லியது தான் மணப்பாஞ்சி ஆச்சுதோ என்னவோ ஆரு கண்டா?

தாத்தா சொல்லுவதை ஏற்றுக்கொள்ள இயலாது என்றே மனது கூறியது. எல்லா வீடுகளும் ஒரு காலத்தில் மண் பதைத்து கட்டப்பட்ட வீடுகள் தாம். வேறு ஏதோ ஆழ்ந்த  அர்த்தம் இருக்கவேண்டும் என எண்ணியபடி விடைபெற்றேன்.

போவும்பம் கடவரையிலெ செல்ராசு உண்டெங்கிலே பிள்ள வரச்சொல்லணும் கேட்டா என்றார்.

ஓம் என்றபடி கிளம்பினேன்.

உச்சைக் கடைகளைத் தாண்டி செல்லும்போது ரெத்தினம் அண்ணனுடைய பூக்கடை வந்தது. மணப்பாஞ்சி என்ற பதம் மணத்தைக் குறிப்பதாக இருக்குமோ? என்ற எண்ணம் வந்தது. எதற்கும் தமிழாசிரியரை ஒரு முறைக் கேட்டுக்கொள்வோம் என்று ராகவன் சாரைப் பார்க்க முடிவு செய்தேன்.

மறுபடியும் வீட்டிற்கு வந்தபோது அப்பாவும் அம்மாவும் வீட்டிற்கு வந்துவிட்டார்கள்.

மணப்பாஞ்சி என்ற வார்த்தையை எப்படியெல்லாம் எழுத முடியும் என உட்கார்ந்து யோசித்தேன்.

மன பிராந்தி?

ஒன்றுமே ஓடவில்லை…

“எளவுடுத்த பேருகள கொண்டு வெச்சிருக்கினும்” என முணுமுணுத்தேன்

பாட்டிக்கு நான் கூறியது கேட்டுதோ என்னவோ

“பொறத்தால போ சாத்தானே” என கம்பை வீசினார்கள். வீட்டிற்குள் வந்த கோழிகள் பதறி சிதறி ஓடின.

ஒன்றில் மணம், இல்லாவிட்டால் மனம் இந்த இரண்டு வார்தைகளில் ஒன்றாகவே இது இருக்கவேண்டும்

மனம் பாய்ந்த விளையா? மனம் விரும்பத்தக்க விளையா இது?

ஆனாலும் பொருள் வரவில்லையே? ஈடன் கார்டென் என பெயர் மாற்றவேண்டும் என கறுவிக்கொண்டேன்.

சாயங்காலமாக ராகவன் சார் வீட்டிற்குச் சென்றேன். ராகவன் சார் எங்களுக்கு ஆறாம் வகுப்பில் தமிழ் பாடம் எடுத்தவர்கள். எம் கே ஆர் என்று தான் கூப்பிடுவோம். மாக்கிரி ராகவன் என்பதன் சுருக்கம். பக்கவாட்டு தோற்றத்தில் தவளையை பிரதி எடுத்தது போன்ற ஒரு முகம் என எவனோ கிளப்பிவிட்டது. பாடம் நன்றாக நடத்துவார்.

என்னடே இந்தப்பக்கம் என்றார்.

சார் நம்ம வீட்டு வெளைக்க பேரு மணப்பாஞ்சிண்ணாக்கும். அதுக்க வெளக்கம் கிட்டுமாண்ணு….

ஓ அப்படியா…. என்றவர் இரிடே… என்றபடி உள்ளே சென்றார்.

வெளியில் வரும்பொது இரண்டு பெரிய புத்தகங்கள்… நிகண்டுகளாக்கும் என்றவர்… கண்ணாடி போட்டபடி தேட ஆரம்பித்தார். ஒண்ணும் காணேலியேடே…

அவரே தொடர்ந்தார்…. வெள்ளரி விளை, எலிகுத்திப் பாறை, மாவிளை, ஊரை சுத்தி இருக்கப்பட்ட இடங்களுக்கு எல்லாம் எதோ ஒரு பெயர் காரணம் இருக்கத்தான் செய்யுது… இது வெளெங்கேலியேடே என்றார்.

பின்ன ஒரு காரியம் உண்டு வெளவங்கோட்டுல  உள்ள பேச்சு வளக்கு தனியாக்கும். அதுக்க மகிம தெரியாத்தவனுவ நிகண்டு எழுதி வெச்சா ஆச்சா என்றார்.

செரி… யாதெங்கிலும் மூப்பிலுகிட்ட கேட்டு பாக்குதேன் என்று கிளம்பினேன்.

போதகரைப் பார்த்து கேட்டால் என்ன என என்ணி அவரைத்தேடிப்போனேன்.

பிறந்த நாளாக்கும் இல்லியா பிள்ளா?

ஜெபிக்கணும்னாக்கும் வந்தது…

போதகர் ஜெபித்து முடித்தவுடன்

நம்ம விளைக்க பேருக்க அர்த்தம் தேடிட்டு இருக்கேன்.

மணப்பாஞ்சி விளையா? பெரிதாக சிரித்தார்

ஆ…. தம்பி….. அது மணம் பாய்ஞ்சி ஓடுத இடமில்லியா. நற்கந்தம் வீசுத இடம்.  பரிசுத்த வேதாகமம் அப்படித்தான் சொல்லுது என்று பிரம்மாண்டமாக சிரித்தார். நானும் சிரித்துவிட்டு அதாக்கும் பாஸ்டரே என்று கூறிவிட்டு வந்துவிட்டேன்.

வீட்டிற்கு வந்தபின் அம்மா கேட்டார்கள், “ஏம்பிலே இப்படி கெடந்து பெடச்சுத விளை பேர ஊரெல்லாம் போய் கேக்கணுமாக்கும் என்றார்கள்”

பின்ன… நானும் கேக்குதேன் யாரும் விளிகேக்காததுபோல இருந்தா? என இறைந்தேன்.

நீ நேரா ஆலம்பாறை போ…. அங்கிண சொல்லுவினும்.

ஒருவழியாக தீர்வு கிடைக்கும் என்று நம்பி ஆலம்பாறையில் உள்ள யோவான் தாத்தா வீடு நோக்கி சென்றேன். யோவான் தாத்தா பாட்டியின் உடன்பிறப்புகளில் எஞ்சியிருக்கும் ஒரே அண்ணன். ஒரு காலத்தில் பனையேறியவர். பிள்ளைகள் தடுத்ததால் இப்போது ஏறுவதில்லை. 86 வயது. பொக்கை வாய். சுருக்கம் விழுந்த தோல் மற்றும் எலும்பு மட்டுமேயான மெலிந்த உடல். 10 நாள் வெண் தாடி கரியமுகத்தில் ஒளிவீசிக்கொண்டிருந்தன. வேட்டி கட்டி தோளில் ஒரு துண்டு போட்டிருந்தார். அவரை விட ஒரு முழுமையான மனிதரை பார்க்க இயலாது. அவ்வளவு அழகும் நேர்த்தியும் அவரிடம் கூடியிருந்தது.

என்ன பிள்ளா இஞ்சோட்டு என நலம் விசாரித்தார்.

மணப்பாஞ்சி விளைக்க பேர மாத்தலாமுண்ணு இருக்கியேன்…

யொவான் தாத்தா தலை குனித்து சத்தம் வராமல் சிரித்தார் … வாயிலிருந்து எச்சில் ஒழுகியது

துண்டை எடுத்து துடைத்தபடி

பிள்ளைக்கு கத கேக்கணும் இல்லியா? சொல்லுதேன்…

பொன்னம்மைய அப்பன் கெட்டி கொடுத்தப்போ அவ ஒண்ணும் அறியாத குட்டியாக்கும்… அக்கானி காய்ச்சி பளக்கமில்லே…. மொத நாளு மாமியா வந்து எப்படி காய்ச்சுததுண்ணு சொல்லி குடுத்திருக்கினும். மறு நாள் நீயே பாத்துக்க என இவளுகிட்டே செல்லீண்டு கருங்க சந்தைக்கு மாமியா போச்சினும். இவளும் தீயொக்க இட்டு அக்கானி காய்ச்சி எறக்கிப்போட்டா.  எங்கிலும்…. இவளுக்கு துடுப்பிட தெரியேல. கருப்பட்டி காய்ச்ச பின்ன துடுப்பிடுததுலயாக்கும் இருக்கு சூத்திரம். கருப்பட்டீண்ணா கடிக்கும்போ மாவு போல இருக்கணும். ஆனா பதம் தப்பிச்சிண்ணா மணல் கேறிப்பிடிச்சதுபோல இருக்கும். சுற்று மாறி இவ துடுப்பிட்டப்போ எல்லாம் மணப்பாஞ்சி போச்சி. புதுசா வந்த மருமவள மாமியாக்காரிக்கு ஒன்னும் சொல்லப்பற்றேல. கருப்பட்டி ஊத்த தெரியாதாக்கும்ணு சிரிச்சிட்டு போச்சினும். பொன்னம்மைக்கும் பரிகேடாப் போச்சி. அண்ணு வாசி எடுத்தவ தான் மணப்பாஞ்சி விளையில நான் கருப்பட்டி காய்ச்சுதேண்ணு சொல்லி மொத்தம் வேலையும் அவ தான் எடுத்து செய்தா. அவளுக்க 7 மக்களும் 18 கருப்பட்டிக்க காரியமும் இதாக்கும்.

பேரு மாத்தண்டாம் பாட்டா என்றபடி நான் வீட்டை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன்.

 

அருட்பணிகாட்சன் சாமுவேல்

ஆரே பால் குடியிருப்பு, கோரேகாவுன், மும்பை

malargodson@gmail.com

கள் விடுதலைப் போராட்டம் 4

பிப்ரவரி 17, 2020

கள்ளும் பதநீரும்

கள் இறக்குவதற்கும் பதனீர் இறக்குவதற்கும் உள்ள அடிப்படை வேறுபாட்டை குறித்த புரிதல் நமக்கு வேண்டும். இரண்டு பானங்களுமே பனை மரத்திலுள்ள பாளைகளில் இருந்து பெறப்படுபவை தான். பாளையிலிருந்து சொட்டுகின்ற நீரானது, புளிப்போ இனிப்போ இன்றி நுங்கில் காணப்படும் ஒரு மென் சுவையோடு இருக்கும். எப்போது பாளையிலிருந்து பானைக்குள் இந்த நீர் விழுகிறதோ அப்போதே அது காற்றில் உள்ள இயற்கையான நுண்ணுயிரிகளுடன் இணைந்து வேதியல் வினை புரிந்து நொதிக்க ஆரம்பிக்கும். வெயில் ஏற ஏற இதன் தன்மை புளிப்பும் கடுப்புமாக மாறிவிடும். இது இயற்கையான ஒரு செயல்பாடு. ஆனால் இந்த கள் இறக்குவதில் பனையேறிகள் ஒரு குறையினை கண்டுணர்ந்தனர். கள் நொதிக்கும் வேகம் மிக தீவிரமாக இருப்பதால், அதன் புளிப்பு சுவைக் கூடி, ஒரு நாள் ஆகிவிட்டால் குடிக்க இயலாததாக  மாறிவிடுகின்றது.  அவைகளைக் கொண்டு பெரிய பயன் இல்லை. ஆகவே வெளியே கொட்டிவிடுவார்கள். குடியின் மீது தீரா விருப்பு கொண்டவர்களுக்கு, இவ்விதம் புளிப்பு நிறைந்த கள் மிகவும் தேவையாக இருந்ததினால், தயிருக்கு உறை வைப்பதுபோல் கள்ளிற்கும் உறை ஊற்றி புளிக்க வைக்கும் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. இவ்விதம் உறை உற்றப்படாத கள் இன்சுவை கள்ளாக இருக்கும்.  அதனை போதை என்று சொல்லுவது தூயவாதிகளின் கூற்றாக எண்ணி புறந்தள்ள வேண்டியதுதான்.

கள் என்பது போதை அற்ற ஒரு பானம். மூத்த எழுத்தாளர் பொன்னீலன் அவர்கள் கூறும்போது “கள்ளிற்கு போதை வருவது எப்போது? அது கடைக்கு வந்த பின்புதான்” என கேள்வி பதில் பாணியில் நமக்கு உண்மையினை போட்டுடைக்கிறார். இயற்கையாக கிடைக்கும் கள்ளில் இருக்கும் “போதையானது”  “கொட்டைப்பாக்கு வெற்றிலை போன்றவற்றை சேர்த்து குதப்பும்போது ஏற்படுமே அவ்விதமான ஒரு போதைதான் கள்ளிலிருக்கிறது” என்பார்.   நம்மூரில் வெற்றிலைக் குதப்பாத கிழவனும் கிழவியும் நமது கண்களுக்கு அனேகமாக புலப்படுவதே இல்லை. ஆசியாவின் முக்கிய காலாச்சார அடையாளங்களில் ஒன்று தாம்பூலம் சுவைப்பது. அப்படியானால் தாம்பூலம் சுவைப்பதை எவ்வகையில் புரிந்துகொள்ளுவது? போதைக்கு அடிமையானவர்கள் தாம்பூலம் சுவைக்கிறார்கள் என்றா? ஆகவே அதனை தடை செய்ய வேண்டும் என்றா? மருந்திற்காக பயன்படுத்துபவர்கள் மருந்து கடைகளில் வெற்றிலையை பெற்றுக்கொள்ளட்டும் என்றா? நமது மரபை எதிர்க்கும் கேள்விகள் எங்கிருந்து எழும்பிகின்றன என எண்ணுவது நல்லது.

MegasthaniS

மெகஸ்தெனஸ்

குமரி மாவட்ட வனத்துறையில் பணியாற்றிய திரு.தங்கமரியான் அவர்கள் கூறும்போது, பனை மரத்தில் இரண்டு ஓலைகள் காற்று இல்லாவிட்டாலும் சந்தமெழுப்பியபடி இருக்கும். இவைகளை வெட்டி கள் கலயத்திற்குள் இட்டால், பெரும் போதை அளிக்கும் கள்ளாக அது மாறிப்போய்விடும் என்பார். மிடாலக்காடு பகுதியைச் சார்ந்த பனையேறும் போவாஸ் அவர்களிடம் இது குறித்து நான் கேள்வி எழுப்பிய போது அவர் அதனை சிரித்துக்கொண்டே ஆமோதித்தார். ஆனால், அது ஒரு வழக்கமான முறைமை அல்ல என்பதனையும் சுட்டிக்காட்டினார். அபூர்வமாக நிகழும் ஒன்று மாத்திரம் அல்ல, பனையேறிகள் அவைகளை முதன்மைப்படுத்துவதில்லை என்றும் அவர் கூறினார்.

ஆகவே தான், இதனை பதப்படுத்தும் நோக்கோடு சுண்ணாம்பு கலந்து, கள்ளில் நடைபெறும் நொதித்தலை கட்டுப்படுத்தி பதனீராக மாற்றினார்கள். இன்சுவை பதனீரை காய்ச்சி எடுக்கையில் கிடைத்த கருப்புகட்டியினை நெடுநாள் சேகரித்து வைக்கும் நுட்பத்தினையும் கண்டடைந்தார்கள். இதன் காலம் குறித்த தரவுகள் நம்மிடம் சரியாக இல்லையெனினும், இதனை சைவர்களோ, இஸ்லாமியர்களோ அறிமுகப்படுத்தியிருக்க வாய்ப்புகள் உள்ளது. பேராசிரியர் வேதசகாயகுமார் அவர்கள் கூறும்பொது “கரும்பிலிருந்து பிழிந்து எடுக்கப்பட்ட சாற்றிலிருந்து செய்யப்பட்டதே கருப்புகட்டி. கரும்பு + கட்டி-யே புணர்தலின் நிமித்தமாக கருப்பு கட்டி ஆனது என்பார்”. மேலும் அவர் 17ஆம் நூற்றாண்டில் தான் கருப்புகட்டி காய்ச்சும் நுட்பம் தென் மாவட்டத்திற்குள் நுழைந்திருக்கிறது என்றும் கூறுவார். இது அவரது மனப்பதிவு என்றாலும் அதனை மிகச்சரியாக நம்மால் மறுக்க இயலாது. ஆனால் கி மு 4 ஆம் நூற்றாண்டில் இந்தியா வந்த மெகஸ்தெனஸ் என்கிற கிரேக்க பயணியும் புவியிலாளருமானவர், பாடலிபுத்திரம் வந்து இந்தியா குறித்து எழுதியிருக்கிறார். அவரது குறிப்புகளில், இனிப்பு கட்டிகள் குறித்த விவரணைகள் வருகிறதாக இலங்கையைச் சார்ந்த கோவோர் அவர்கள் ஐக்கிய நாடுகளின் அறிக்கையில் கூறுகிறார். மெகஸ்தெனஸ் ன் விவரணையில் வரும் படிகம் போன்று இருக்கும் “இனிப்பு கல்” “பனங்கற்கண்டு” அன்றி வேறாக இருக்கவியலாது என்பது அவரது துணிபு. அப்படியானால் கருப்பட்டி காய்ச்சும் நுட்பம் அன்றே தாராளமாக இருந்திருக்கும். கள்ளும் பதனீரும் வரலாறு முழுக்க இணைந்தே பயணித்திருக்கின்றன

நான் பார்த்த வரையில் எங்கும் பழங்குடியினர் கருப்பட்டி காய்ச்சும் நுட்பத்தினைக் கொண்டிருக்கவில்லை.  ஒருவேளை அப்படி யாரேனும் இருந்தால் அவர்களையும் கண்டடையும் நோக்கிலேயே நான் பயணித்து வருகிறேன்.

800px-Refreshing_palm_wine

ஆப்பிரிக்க பழங்குடியினர் கள் குடிக்க பயன்படுத்தும் சுரைக்குடுவை

நமக்கு பழங்குடியினர் வாழ்வில் இயல்பாக இருக்கும் ஒன்றின் மீதான ஒவ்வாமை எப்போதிருந்து ஏற்பட்டது?  திருவள்ளுவரின் ஆக்கங்களுள் கள்ளுண்ணாமை இடைச்சொருகலா என பல்வேறு கேள்விகள் இருக்கின்றன.  என்னைப் பொறுத்தவரையில் கள்ளுண்ணாமை கடந்த இரு நூற்றாண்டுகளுள் ஏற்பட்ட ஒரு மாற்றம் தான்.  குறிப்பாக, பிரித்தானிய வருகையினை ஒட்டி, இவ்வித சிந்தனைகள் உழ்நுழைந்திருக்கும் வாய்ப்புகள் வளமாக இருக்கின்றன. அதனைத் தொடர்ந்து “கல்வி” கற்று வேலைக்கு செல்ல ஆரம்பித்த தலைமுறைக்கு கள் என்பது ஒவ்வாமை அளிக்கும் ஒன்றாக இருந்திருக்கும். பழங்குடியினர் வாழ்விலிருந்து நவீன வாழ்வு நோக்கி வந்த மனிதர்களிடம், காலத்திற்கு ஒவ்வாத ஒரு பழக்கம் இருப்பதை நவீன மனங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்றே கருதுகிறேன். ஆகவே மிக உக்கிரமாக கள்ளிற்கு எதிரான நிலைப்பாடுகள் எடுக்கப்பட்டன.

அய்யாவழியினை தோற்றுவித்த முத்துகுட்டி சுவாமி எனும் ஆன்மீக மற்றும் சமுதாய தலைவர், பனைத் தொழிலை ஆதாரமாக கொண்டு வாழ்ந்தவர். அச்சூழலிலிருந்து அவர் ஒரு தெய்வீக நிலைக்கு மாறுகையில், “கள் உண்ணேன்” என்னும் நோன்பினை முன்னெடுக்கிறார். மாத்திரம் அல்ல, ஒருவருக்கும் கள் உண்ண கொடுக்கவும் மாட்டேன் என முடிவெடுக்கிறார். ஆன்மீக நிலையில் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு நோன்பினை கடைபிடிப்பது வழக்கம். அந்த நோன்பானது எவ்வகையிலும் நியதியாக பொது மக்களுக்கு வைக்ககூடாது என்பதே எனது எண்ணம். நோன்பிருப்பவர்கள் வேண்டுமானால் அவரவர் தேவைக்கேற்ப இவைகளை தெரிவு செய்யலாம்.

Cambodia

கம்போடியாவிலுள்ள அங்கோர் வாட் ஆலயத்தின் அருகில் மூங்கில் குழாய்களில் கள் நிரப்பிவைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

கள் இறக்குவது கூடாது எனும் எண்ணம் ஒரு பனையேறியின் முடிவாக இருக்கும் பட்சத்தில் அவரை நாம் நிற்பத்திப்பது சரியாகாது. ஆனால், பனையேறிகள் கள் தங்கள் உரிமை என்றே எண்ணி வந்திருக்கின்றனர். பனையேறிகள் மீதான அடக்குமுறைக்கு எதிராகவே நமது குரல்கள் எழும்ப வேண்டிய கட்டாயம் வந்திருக்கிறது.  தனது வாழ்வை ஒரு பனையேறி எப்படி கட்டமைக்கவேண்டும் என விரும்புகிறானோ, அவ்விதமாகவே அது நிலைபெற வேண்டும். உலகெலாம் ஒரு நியதி இன்று ஏற்கப்பட்டு வருகிறது. ஒரு சமூகத்தின் அடையாளம் என எவைகள் காணப்பட்டனவோ அவைகள் திரும்பி மீட்கப்பட்டு வருகின்றன. நவீன வாழ்வு நோக்கி முன்னேற்றம் என சென்றவர்கள் அனைவருமே மரபு நோக்கி திரும்பி வருகின்றனர். அத்தனை பின் நவீனத்துவ அறிஞர்களும் தொல் பழமையில் ஊறிக்கிடக்கும் உண்மைகளை தேடிகொண்டு வந்து சேர்த்தபடி உள்ளனர். பெரும்பொருட்செலவில் பழைமைகளை மீட்டுக்கொண்டு வருகின்றனர். நாம் அந்த அளவிற்கு இன்னும் இழக்கவில்லை. ஒருவேளை மீட்கவே இயலாத இடத்திற்கு நம்மைத் தள்ள முற்படுகிறார்களா என்ன?

“சிறியகட் பெறினே, எமக்கீயும் மன்னே;

பெரியகட் பெறினே

யாம்பாடத் தான்மகிழ்ந்து உண்ணும் மன்னே;”

அதியமான் நெடுமான் அஞ்சியின் மரணத்தை ஒட்டி, அவரது வள்ளன்மையை குறிக்கும் ஒவ்வையாரின் பாடல் இது.

பகிர்ந்து கொள்ள இயலாதபடி குறைவாகவே கள் இருந்தால், நான் நிறைவாக குடிக்கும்படி எமக்கு அதனைத் தருவான், ஒருவேளை பகிர்ந்துகொள்ளும் அளவிற்கு நிறைவாக கிடைத்தால், எனக்கும் கொடுத்து தானும் உண்டு மகிழ்வான் என பாடுகின்றார்.   சற்றே யோசித்து பார்க்கையில், கள் எப்போதும் நிறைவாக கிடைப்பது அல்ல, எனும் கருத்து உட்பொதிந்திருக்கிறதைக் காணமுடியும், கூடவே அரசனும் கவிஞர்களும் விருந்தினர்களும் போற்றும் ஒரு உணவாக இருந்திருப்பதைக் காணமுடிகிறது. விருந்தினருக்கு கள் படைக்கும் விருந்தோம்பல் தானே புகழப்பட்டிருக்கிறது? மருந்தா விருந்தோம்பலின் இலக்கணம்? நமது பாரம்பரியத்தில் உணவே மருந்தாக இருந்திருக்கிறது.

பனை சார்ந்த எனது பயணத்தில், இந்தியாவில் இருந்த இஸ்லாமிய சாம்ராஜ்ஜியங்களும் கள்ளிற்கு எதிரான நிலைப்பாட்டை எடுக்கவில்லை என்றே உணர்ந்துகொண்டேன். அல்லது அவ்விதம் ஒரு நிலைப்பாட்டை அவர்களால் வெற்றிகரமாக நிறுவ இயலவில்லை என்பதே பொருள். குறிப்பாக இஸ்லாமியர்கள் கோலோச்சிய ஆந்திர பகுதிகளில் இன்றும் கள் விற்பனை நடைபெற்றுக்கொண்டு தான் இருக்கிறது. மாத்திரம் அல்ல அங்கு விற்பனைக்காக வைக்கப்பட்டிருக்கும் மட் கலங்கள் கூட இஸ்லாமிய கூஜா வடிவினை ஒத்து இருப்பதைப் பார்க்கும்போது, எவ்வகையில் கள் இஸ்லாமிய கலாச்சாரத்தை கடந்து நமது கரத்தில் வந்து சேர்ந்திருக்கிறது என்பதை நம்மால் அறிய முடியும். இலங்கை சென்றிருக்கும்போது கூட, அங்கே கொடுக்கப்படும் கள் மணிமேகலையின் அட்சய பாத்திரத்தை (சீன கிண்னங்கள்) ஒத்திருந்ததை கண்டுகொண்டேன். மூங்கில் களிகளில் கள் குடிக்ககொடுப்பது கிழக்காசிய வழக்கம், அப்படியே சுரைக்குடுவையில் குடிக்க கொடுப்பது ஆப்பிரிக்க வழக்கம். தத்தமது சூழலில், கண்டங்கள் கடந்து பனங்கள் விற்பனை செய்யப்படுவதைப் பார்க்கையில்,  தமிழகத்தில் மட்டும் இந்த தடைக்கான காரணம் என்ன என எவரேனும் சொல்ல மாட்டார்களா என்கிற கேள்வி நம்மைக் குடைந்துகொண்டே இருக்கிறது. இக்கேள்விக்கு விடைகள் மழுப்பலாகவே நம்மை வந்தடைந்துகொண்டிருக்கின்றது.  வாழ்வில் இத்துணை பண்பாடுகளுடன் இணைந்து வரும் கள்ளை தமிழகம் புறக்கணிப்பது, சற்றும் ஏற்புடையாதாக காணப்படவேயில்லை.

telengana toddy

தெலுங்கானாவில் கள் விற்பனை செய்யும் கூஜா

மர வழிபாடு உட்பட நாட்டார் வழிபாடுகள் பல்வேறு வடிவங்கள் கொண்டவை. பனையேறிகள் உட்பட பல்வேறு மக்களினங்கள் கள்ளினை சாமிக்கு படைக்கும் முறைமையினை தமிழகத்தில் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களின் வாழ்வில், வழிபாட்டில் நமது சட்டங்கள் இறங்கி வேலை செய்வதைப் பார்க்கும்போது, அதற்கு ஒரு சிலர் துணை நிற்பதை அறியும்போது, எவ்வகையில் இவைகளை நாம் எடுத்துக்கொள்ள முடியும்? நமது வழிபாட்டு முறைமைகள் என்பவை தொல் அடையாளங்களின் எச்சம். அவைகளை துடைத்தெறியும் சட்டங்கள், நமது பண்பாட்டு அலகுகளை அழிக்கின்றன. இவ்வித செயல்பாடுகள் நமது கலாச்சாரத்துடன், நமது தொழில், நமது சூழியல், நமது திறன்களை மழுங்கடிக்கும் நோக்கு கொண்டவை. இவைகள் கண்டிப்பாக பன்னாட்டு வணிக சுமைகளை நம்மேல் திணிப்பவையாகவே மாறிவிடும்.

குமரி மாவட்டத்தில் ஈசன்தங்கு என்ற இடத்தில் ஒரு கோவில் உண்டு. இக்கோவிலில் இரண்டு விழாக்கள் முக்கியமாக நிகழும். ஒன்று கார்த்திகை மாதம் நிகழும் சொக்கப்பனை, மற்றொன்று பனை மரத்திலிருந்து கள் இறக்கும் பங்குனி திருவிழா. பங்குனி மாதம் குமரி மாவட்டத்தில் பதநீர் / கள் முடிவுக்கு வரும் சமயம். இங்கிருந்து நெல்லை மற்றும் பிற பகுதிகளுக்கு பனையேறிகள் தங்கள் தொழில் நிமித்தமாக புலம்பெயரும் காலகட்டம். இச்சூழலில், ஒரே நாளில் பனை ஏறி கலயம் கட்டி அன்று மாலையே கள் இறக்கி அன்று தானே சாமிக்கு படைக்கும் இந்த வழிபாடு, மிக முக்கியமானது. ஒரு மனிதனுடைய வாழ்வில் அவனது இறை நம்பிக்கையுடன் அவனது உணவு கலாச்சாரம் எப்படி இணைந்து முயங்கி இருக்கிறது என்பதை அறிவுறுத்துகிறது. இந்த வழிபாட்டு முறைமை அடிபடும்பொழுது, பனை ஏறும் திறன் இல்லாது போய்விடும். அது சார்ந்த மக்களின் நம்பிக்கையும் மாற்றமடையும், நமக்கு நமது முன்னோர் ஒரே நாளில் கள் எடுக்கும் திறனை கற்றுக்கொடுத்த ஒரு சடங்கு மறைந்தே போய்விடும். ஒன்றை இழப்பதினூடாக நாம் ஒட்டுமொத்தமாக இழக்கிறோம் என்பது குறித்த புரிதலை நாம் அடையாததுதான் தற்போது நிலவும் பிரச்சனை பிரச்சனை.

தமிழகத்தில் கள் குறித்து யாரும் ஆய்வு செய்திருக்கிறார்களா என்றே சந்தேகமாக இருக்கிறது. கேரளாவில் இறக்கும் தென்னங்கள்ளில் ஆய்வு செய்தவர்கள், புதிதாக இறக்கப்பட்ட கள்ளில் சுமார் 0.2% எனத் துவங்கி 24 மணி நேரம் கடக்கும்போது 4.5% என்ற அளவில் வந்து நிற்கிறது என பதிவு செய்கிறார்கள். 24 மணி நேரத்திற்கு பின்பு இவை இன்னும் கூடுதல் போதையாகுமே என்று சிலர் எண்ணலாம். அது தான் இல்லை, அதன் பின்பு அது காடியாக (Vineger) மாறிவிடும்.

ஆகவே பனையேறிகள் மிக தெளிவாக இருந்தார்கள். அன்றாட தேவைகளுக்கு எத்தனை கலயம் கள் போடுவது என்றும் தங்கள் சேமிப்பிற்காக எத்தனை கலயத்தில் பதனீர் இடுவது என்பதும் அவர்கள் பட்டறிவின் வாயிலாக உணர்ந்திருக்கிறார்கள். அந்த விகிதத்தை அவர்கள் தீர்மானிக்கும் அளவிற்கு நாம் விடவில்லையென்று சொன்னால், அவர்களின் உரிமைக்குள் அனாவசிய தலையீடு செய்கிறவர்களாக இருப்போம். அதை செய்ய அரசு உட்பட எவரையும் அனுமத்திக்கலாகாது.

அருட்பணி. காட்சன் சாமுவேல்

பனை திருப்பணியில் 25 வருடங்களுக்கும் மேலாக

ஆரே பால் குடியிருப்பு, கோரேகாவுன், மும்பை

malargodson@gmail.com

கள் விடுதலைப் போராட்டம் – 3

பிப்ரவரி 10, 2020

அறியாமை புரியாமை

“கள் இறக்கினால் பனை தொழிலாளர்களது வாழ்வு சிறக்கும் என்பது அறியாமை புரியாமை” என்ற பொன்மொழி நமக்கு கிடைத்திருக்கிறது. கள் இறக்கும் அனுமதியினால் பனையேறிகளுடைய வாழ்வு சிறக்கும் என்று நிறுவப்பட்டால், மேற்குறிப்பிட்ட கருத்தினை விளம்பிய பெருந்தகை கள் இறக்க முன்வருவாரா? இல்லை என்பது தான் உண்மை. ஏனென்றால், கொள்கை அளவில் அவர்கள் கள் இறக்க எதிரானவர்கள்.  இந்த கொள்கையே அவர்களை பனைத் தொழிலாளர்களுக்கு எதிரானவர்களாக நிறுத்துகிறது. நாங்கள் பனையேறிகளுக்கு துணை நிற்கிறோம் என்ற கூற்று ஒருவரின் வாயிலிருந்து வரவேண்டுமென்றால், அவர் பனையேறின் வாழ்வினை உய்த்துணர்ந்திருந்தாலன்றி அவ்விதம் சொல்ல இயாலாது.  ஆகவே சற்றும் உண்மையின் பால் நிற்கும் தகுதியற்று வறட்டு கொள்கை பிடிப்பு கொண்டவர்களின் கூற்றினை நாம் எவ்வகையிலும் ஏற்றுக்கொள்ள தேவையில்லை.

Kal 3

உண்மைக்குப் புறம்பான கொள்கை

எனது வாழ்வில் இரண்டு இடங்களில் கள் இறக்குபவர்கள் கருப்பட்டி காய்ச்ச கற்றுக்கொடுக்கும் முயற்சியினை மேற்கொண்டுள்ளேன். ஒன்று மஹாராஷ்டிரா மற்றொன்று குஜராத். இரண்டு இடங்களிலும் கருப்பட்டி செய்யத் தெரியாது என்கிற சூழலில், இம்முயற்சிகளை முன்னெடுத்தோம். நான் தனித்து நின்று செயல்பட்ட இடத்தில் தோல்வியும், குழுவாக இணைந்து செயல்பட்ட இடத்தில் வெற்றியும் கிட்டியது. இன்றும் மகராஷ்டிரா பகுதிகளில் உள்ள வார்லி பழங்குடியினருக்கு கருப்பட்டி செய்ய கற்றுக்கொடுக்கும் முயற்சியில் இருக்கிறேன். தமிழகத்திலும் பனையேறிகள் கருப்பட்டி காய்ச்ச தொடர் ஊக்கத்தை அளித்துக்கொண்டுதானிருக்கிறேன். ஆனால், கள் இறக்குவதன் தேவை என்பது பனை சார்ந்த வாழ்வினை மேற்கொள்ளும் மக்களின் தெரிவு என்பதனையே எனது அவதானிப்பு தெரிவிக்கின்றது. கள் இறக்குவது என்பது பனை சார்ந்து வாழும் மக்களின் உரிமை. பனை சார்ந்து வாழும் மக்களின் உரிமை என்றவுடன், இவ்வார்த்தைகளுக்கு சாதி சாயம் பூச முற்படுகின்றனர்.

2015 – 16 ஆண்டு நான் மும்பையில் ரசாயினி என்ற பகுதியில் பனியாற்றிக்கொண்டிருந்தபோது, கள் இறக்கும் பழங்குடியினர், பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பைச் சார்ந்தவர்கள் மற்றும், புலம்பெயர் பீகாரிகள் கள் இறக்கிக்கொண்டிருப்பதை காணமுடிந்தது. அதற்கு முன்பே, மலாட் மட் பகுதியில், நாடார்கள் கள் இறக்குவதும், கோரே பகுதிகளில், கத்தோலிக்க குடும்பங்கள் பண்டாரி எனும் மகராஷ்டிராவின் பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகத்தின் உதவியோடு கள் இறக்குவதும், வேறு சிலர் ஆந்திராவிலிருந்து ஆட்களை அழைத்து, பனங்கள் இறக்குவதையும் பார்த்திருக்கிறேன். ஆகவே, இவைகள் பனை மரம் சாதியைக் கடந்து பல்வேறு மக்களினங்கள் வாழ்வில் இணைந்திருக்கும் மரம் என்பதை என்னால் உணர முடிந்தது.

DSC_0212

மும்பையில் கள்ளிறக்கும் ஆந்திராவைச் சார்ந்த பனையேறி

மேற்கண்ட புரிதல்களை மனதில் வைத்து 2016 ஆம் ஆண்டு மே16 ஆம் தேதி, எனது இரு சக்கர வாகனத்தை எடுத்துக்கொண்டு, மும்பையிலிருந்து எனது சொந்த ஊரான நாகர்கோவிலை நோக்கி பயணித்தேன். 18 நாட்கள் நிகழ்ந்த இந்த நெடிய பயணத்தில், ஆந்திராவில் காணப்படுகின்ற பனை சார்ந்து வாழும் நாடோடிகள் குறித்த தகவல்களையும் அறிந்துகொண்டேன். எங்குமே பனையேறிகள், கள்ளுடன் இணைந்தே வாழுகிறார்கள். அவர்கள் வாழ்வில், போதை என்பது கள் அல்ல, அதற்காக வேறு சாராயம் காய்ச்சும் முறைமைகளை வைத்திருக்கிறார்கள்.

ஒருமுறை டாடா நிறுவனம் ஒரிசாவில் நடத்திய ஒரு கருத்தரங்கிற்குச் சென்று பனை சார்ந்த ஒரு கட்டுரையை வாசித்தேன். அங்கு வந்திருந்த ஒரு பழங்குடியின வாலிபன் என்னை தொடர்புகொண்டு, நான் கோயா பழங்குடியினத்தைச் சார்ந்தவன், எங்கள் வாழ்வில் பனை இன்றியமையாதது என்றான்.  பல ஆச்சரியமான தகவல்களை அவர் என்னோடு பகிர்ந்துகொண்டார், அவற்றில் மிக முக்கியமானது கள்ளினை புளிக்கவைத்து அதிலிருந்து மிகவும் விலை குறைவான ஆனால் உயர் தரமான சாராயத்தை அவர்கள் பெருகிறார்கள் என்ற செய்தி எனக்கு ஆச்சரியம் அளிப்பதாக இருந்தது. அப்படியானால், கள் என்பது போதைப் பட்டியலில் அல்ல, அது பழச்சாறுகளுக்கு இணையாகவே கையாளப்பட்டிருக்கிறது.

2017ஆம் ஆண்டு நிகழ்ந்த எனது இலங்கைப் பயணத்தில், அங்கே கள் புட்டியில் அடைக்கப்பட்டு விற்கும் நிலையினை அறிந்துகொண்டேன். எப்போதுமே கள் அபரிமிதமாகவே கிடைக்கும். ஆகவே தான், வெறுமனே கள் மட்டும் எடுக்காமல் தேவைக்கு ஏற்ப பதனீர் இறக்கி அதிலிருந்து பனங்கற்கண்டு கருப்பட்டி பனஞ்சீனி போன்றவைகள் தயாரிக்கப்படுகின்றது. இந்த உண்மையினை அறிந்ததால் தான், எஞ்சியிருக்கும் கள்ளினை வடிசாலைகளுக்கு எடுத்துச் சென்று அதனை சாராயமாக மாற்றும் நுட்பத்தினையும் இலங்கையில் கையாள்கிறார்கள். இவ்விதம் உள்ள சூழலில், பனை சார்த்து கிடைக்கும் மற்ற 75% பொருட்கள் கிடைக்காதே என அனேகர் அங்கலாய்ப்பது எனக்கு கேட்கிறது. உண்மையைச் சொல்லவேண்டுமென்றால், இவ்விதம் காணப்படும் ஒரு சூழலில் தான் பனை சார்ந்து அத்தனை தொழில்களும் பீடு நடை போடுகின்றன.

இலங்கையின் பனை சார்ந்த மையம் என்பது யாழ்பாணம் தான். யாழ்பாணத்திலிருந்து மட்டக்களப்பிற்கு சுமார் 360 கி மீ தொலைவு இருக்கும். இன்று மட்டக்களப்பு பகுதிகளில்  பெருமளவில் பனைத் தொழில் கிடையாது.   மட்டக்களப்பில் நான்  தங்கியிருந்த ஓரிடத்தில் உள்ள மளிகைக் கடைக்கு சென்றிருந்த போது காய்ந்த பனங்கிழங்கினை அவித்து ஒரு சில சாக்குகளில் விற்பனைக்கு வைத்திருந்தார்கள். எனது இலங்கைப் பயணம் முழுக்க அவைகளை நான் சுவைத்தும் சந்திப்பவர்களுக்கும் கொடுத்து மகிழ்ந்தேன். கள் சீவும் இலங்கையில் எப்படி பனங்கிழங்கு சாக்குகளில் கட்டப்பட்டு மளிகைக்கடைகளில் கிடைப்பதாக இருக்கமுடியும்? இப்படி எண்ணுகிறவர்கள், ஒருபோதும் பனையுடன் தொடர்புள்ளவர்களாக இருக்க இயலாது. இதனைத் தொடர்ந்து நான் யாழ்பாணம் சென்றபோது, பனங்கிழங்கு மாவு (ஒடியல்) விற்பனை செய்யுமிடத்தை அறிந்தேன். அங்குள்ள மிக முக்கிய பாரம்பரிய உணவு ஒடியல் கஞ்சி. மேலும், பனம் பழ ஜாம், பனம்பழ ரசம் போன்றவிகள் மிகவும் தாராளமாக கிடைக்கின்றன. பனம் பழத்தில் செய்யும் பணாட்டும் அங்கே கிடைத்தன. மட்டக்களப்பில் நான் பார்த்த பனை ஓலை தயாரிப்பான அலங்கார பூக்களின் அழகிற்கு இணையாக தமிழகத்தில் வேறு பொருட்கள் எவரும் இன்னும் செய்யத் துவங்கவில்லை. எனது பயணம் முழுக்க “நீத்து பெட்டி” என்ற புட்டு செய்யும் பட்டியினை நான் தமிழர் மட்டுமல்லாது சிங்களவரும் செய்வதைக் கண்டேன். இப்படியிருக்க 75% பொருட்களின் பயன்பாடுகள் இல்லாமலாகிப்போய்விடும் என்ற புரளியினை கிளப்பிவிடுவதற்கான காரணம் என்ன என்கிற சந்தேகம் வலுக்கிறது.

குமரி மாவட்டத்தில், பனை மரத்தின் பயன்கள் மறைந்து போனதை நான் கண்கூடாக பார்த்திருக்கிறேன். அந்த ஆற்றாமையில் தான் இவைகளை பதிவிடுகிறேன். மார்த்தாண்டம், கோடியூர் ஆகிய சபைகளின் எனது தகப்பனார் போதகராக பணியாற்றிய வேளைகளில், ஆலய வளாகத்திலுள்ள பனைகளில் பனையேறிகள் வந்து பதனீர் இறக்கிச் செல்லுவார்கள். அவர்களிடமிருந்துதான் நாங்கள் வீட்டிற்கு தேவையான கள்ளினை வாங்குவோம். அப்போது கள்ளுக்கடைகள் இருந்த காலம். ஆனால், 1987ஆம் ஆண்டிற்குப் பின் அப்பா பணியாற்றிய ஜேம்ஸ்டவுண் திருச்சபையாகட்டும், சிறக்கரை பகுதிகள் ஆகட்டும், பனைமரங்கள் இருந்தும் மருந்திற்கும் பனையேறிகளை நாங்கள் பார்க்க இயலவில்லை. கள் இறக்க தடை ஏற்பட்டபின் பனையேறிகள் மீது காவல்துறையினர் அவிழ்த்துவிட்ட வன்முறை தான் இதற்குக் காரணம். இக்கொடுமைகளை தாங்கவியலாமல் சொற்ப காலத்திலேயே பனையேறிகள், இது தங்கள் தொழில் அல்ல என அதிலிருந்து விலகிவிட்டனர். காவல்துறையின் துப்பாக்கிகள்  கள் கலயங்களைக் கூட விட்டுவைக்கவில்லை. அலைக்கழிப்புகள், வசவுகள், பொருட்செலவு, மன உளைச்சல்  என எண்ணவியலாத துன்பத்திற்கு ஆட்பட்ட பனையேறிகளுக்காக “குமரியின்” குரல் எழும்பவேயில்லை. பல லட்சம் மக்களின் நன்மைகளை விட, கொள்கை பிடிப்புடன் பனையேறிகளை முற்றாக அழித்தவர்களின் பின்னால் நிற்க எவருக்கு மனமொப்பும்? சிலரது கொள்கைகள் மிகவும் உறுதியானவைகள். இவ்வித கொள்கைகள், எவன் செத்தால் நமக்கென்ன, எவன் “குடி” முழுகிப்போனால் நமக்கென்ன என்பதுதான் போலும்.

DSC01514

குமரி மாவட்டத்தில் அரிவட்டி செய்கிற பெண்

முப்பது முப்பத்தைந்து வருடங்களுக்கு முன்பு, பனம்பழம் சாப்பிடுவது வெகு இயல்பானது. 95% பனை மரங்களில் பாளை சீவாத இன்றைய சூழலில், பனம்பழங்கள் எவ்விதம் நமக்கு கிடைத்துக்கொண்டிருக்க வேண்டும்? தமிழகத்தில் கடந்த 30 ஆண்டுகளில், நாம் பார்த்திராத  டிராகன் ஃபுரூட், கிவி மற்றும் ஸ்டிராபெர்ரி போன்ற பழங்கள் தாராளமாக கிடைக்கின்றன, ஆனால் பனம்பழம் கிடைப்பதில்லை. பனம்பழம் ஒரு சிறந்த ஊட்டச் சத்து மிக்க உணவு என்கிற புரிதலே முன்வைக்கப்படவில்லை. நமது குழந்தைகள் படிக்கும் பாடதிட்டத்தில் கூட பனம்பழங்கள் குறித்த குறிப்புகள் கிடைக்குமா என்பது சந்தேகம் தான். இப்படியிருக்க யாரை ஏமாற்றுகிறோம்?

தமிழகத்தில் பனையேறிகளுகுக் என ஒரு சுயாதீனம் இருந்த காலத்தில், பல்வேறு பொருட்கள் கிடைத்து வந்தன. தி இந்து தமிழ் திசை நாழிதழுக்காக நான் எழுதிய “கற்பக தரு” எனும் கட்டுரைத் தொடரில், பனை சார்ந்த பல்வேறு கலைஞர்களை நான் அறிமுகப்படுத்தியிருப்பேன். அவைகள் பனை மரம் எப்படி சாதி எனும் அமைப்பினைக் கடந்து, மனிதர் வாழ்வில் இயற்கையின் இசைவை கொண்டிருக்கின்றன என எடுத்துக்காட்ட சிறந்த உதாரணங்களாகும். அரிவட்டி செய்யும் குமரி மாவட்ட தலித் மக்கள், கடவம் செய்யும்  நாடார் இன பெண்கள், பிளா பெட்டி செய்யும் இஸ்லாமியர்கள், மஞ்சணப்பெட்டி செய்யும் விஸ்மகர்மா இல்லத்தரசிகள், கொடாப்பு செய்யும் இடையர்கள், சம்பு எனும் மழையணி செய்யும் மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர், கொட்டான்கள் செய்யும் செட்டி வீட்டு ஆச்சிகள், ஒமல் செய்யும் குமரிமாவட்ட கடற்கரை மீனவர்கள், பறி செய்யும் உள்நாட்டு மீனவர்கள் என வரிசைப்படுத்திக்கொண்டே போகலாம். இவைகள் அனைத்துமே கடந்த 30 ஆண்டுகளில் வழக்கொழிந்து போனது ஏதேச்சையாக நடந்தது அல்ல. தமிழ் குடிகள் மீது நிகழ்த்தப்பட்ட ஒரு தாக்குதல் என்பதை எப்போது உணரப்போகிறோம்?

கள் தடைக்கான காரணம் என்பது உள்ளங்கை நுங்கு போல் தெளிவாக நமக்குத் தெரிகிறது. அது மக்களை அரசால் கட்டுப்படுத்த இயலும் என்கிற மறைமுக எச்சரிக்கையை விடுக்கிறது. கலசங்களை உடைப்பது, கைது அரங்கேற்றம், காவல்துறை அச்சுறுத்தல் போன்றவை தொடர்ந்து நடைபெறவே பனையேறிகள் தங்கள் தொழிலை மாற்றிக்கொள்ள தலைப்பட்டனர். அப்படியே ஒரு தலைமுறைக்குள் ஒரு நீண்ட நெடிய பாரம்பரியம் முடிவிற்கு கொண்டுவரப்பட்டது. இன்று எவ்வகையிலும் அத்தொழில் தலையெடுத்துவிடக்கூடாது என்ற கண்காணிப்பு கருவியாக ஓர் இயக்கம் உருவாகியிருக்கிறது என்றால், தமிழர்களை எச்சரிக்கவேண்டிய தருணம் இது.

25% கள் வருமானம் மிச்சமிருக்கும் 75% வருமானத்தை கெடுத்துவிடுமா?  என பயப்படுகிறவர்களுக்கு இறுதியாக ஒரு தெளிவினை சொல்ல கடமைப்பட்டிருக்கிறேன். பனை ஏறுவதே பனை காக்கும் முறைமை என்பதனை நான் மீண்டும் மீண்டும் பதிவு செய்து வருகிறேன். இன்று பனை ஓலைகளில் குருத்தொன்றினை பெறவேண்டுமென்று சொன்னால் ரூ35 – 50/- வரை கொடுக்க வேண்டும். இன்று கிடைக்கும் குருத்தோலைகள்  பெரும்பாலும் பனை மரங்களை தறித்து  பெறப்படுபவைகளே. ஆகவே தான் மற்ற 75% பொருட்களுக்கான பேச்சு இன்று அடிபடுகின்றது. மொத்தத்தில் காலி செய்துவிடலாமே?  பனை பாதுகாப்பு வேடமணிந்து செய்யும் இப்பாதகச் செயலினை கண்டிப்பாக தடுத்தே ஆகவேண்டும்.

இயல்பு வாழ்கை என ஒன்று பனை சார்ந்த சமூகங்களுக்குள் இருந்தது. பதனீர் அல்லது கள் இறக்கச் செல்லும்போது பனை மரத்தினை பனையேறிகள் சுத்தம் செய்வார்கள். இச்செயல்பாட்டினால் ஒரே நேரத்தில்  கிட்டத்தட்ட 15 – 20 ஓலைகள் வரைக் கிடைக்கும். இவைகளில், காவோலைகள் எரிப்பதர்க்கும், சாரோலைகள் அதன் தன்மைகளைப் பொறுத்து, கூரை வேயவோ, பெட்டி மற்றும் கடவங்கள் முடையவோ பயன்படும். தங்கள் தொழிலுக்கு இடையூறாக இருக்கும் ஓலைகளை பனையேறிகள் கழிப்பதால், இவ்விதம் எடுக்கப்படும் ஓலைகளுக்கு பெருமளவில் விலை இருக்காது. குறைந்தபட்ச விலையினையே பனையேறிகள் நிர்ணயிப்பார்கள். ஆகவே, மூலப்பொருளின் விலை வெகுவாக குறையும் பனைத் தொழில் ஏழை எளிய மக்கள் தொடர்ந்து செய்யும் வாய்ப்பு பெருகும்.

DSC_0220

மும்பையில் காணப்படும் கள் இறக்கும் மண் கலசம்

அப்படியானால் குருத்தோலைகள் எப்படி அன்றைய கால கட்டத்தில் கிடைத்துக்கொண்டிருந்தது?  பனைத் தொழிலாளிகள் பனை மரத்தில் கள் அல்லது பதனீர் இறக்கினால் அந்த மரத்திலிருந்து ஓலைகளை வெட்டுவது இல்லை (சுத்தம் செய்த பின்பு). ஆனால் சிறகுகளைக் கிழித்தெடுக்கும் ஒரு முறைமையினை அவர்கள் கையாண்டு வந்தார்கள். மிக லாவகமாக அவர்கள் கரத்தில் இருக்கும் கூர்மையான அரிவாளால் வலது பக்க சிறகினை கிழித்தெடுப்பார்கள். தேவைப்படுகிறவர்களுக்கு அபூர்வமாகவே இதனைச் செய்வார்கள்.   மற்றபடி, குருத்தோலை என்பது வீடு கட்டுகிறவர்கள் முறிக்கின்ற பனை மரங்களில் இருந்து கிடைக்கபெறுபவைகளே. ஆகவே தான் அன்று பனைத்தொழில் மிக சரியான புரிதலுடன் கூடிய ஒரு தொழிலாக அதன் அத்தனை பாகங்களும் மிகச்சரியான முறையில் பயன்படுத்தப்பட்டு அனைவருக்கும் பொதுவானதாக இருந்துவந்தது. இன்றோ பனை தொழிலை காக்கிறோம் என்று சொல்லி, பனை மரத்திலுள்ள குருத்தோலைகளை வாங்குவதற்காக பனை மரங்கள் வெட்டப்பட்டாலும் பரவாயில்லை என்ற எண்ணதுடன் செயல் படுகிறவர்கள், எப்படி பனை மரத்தினை பாதுகாப்பார்கள்?

அறியாமை புரியாமை என அகங்காரத்துடன் முன்வைக்கப்படும் கருத்துக்களை நம்பி யாரும் ஏமாந்துவிடாதீர்கள். அது பனையேறிகளுக்கும் பனைக்கும் எதிராக முன்வைக்கப்படும் கோஷம். இவர்களின் வேஷம் கலையும்போது தான் பனையேறிகளால் மீண்டும் பனை சார்ந்த வாழ்வியலை முன்னெடுக்க இயலும். ஆகவே, கள் விடுதலைப் போராட்டத்தில் இணைந்து கொள்ளுங்கள். அது பனையின் ஒட்டுமொத்த வளர்ச்சிக்கு அடிப்படையானது. பனையேறிகள் தெளிவாகவே இருக்கிறார்கள். அறியாமையை விதைக்கும் தேவையற்ற ஆமைகளை பனை வாழ்வியலுக்குள் உழ்நுழைய விடாது இருப்பது அவசியம்.

“பொருந்தா கொள்கை கொண்ட தலைவர்களை  விட உண்மை சூடிய மனிதர்களே மேல்”.

அருட்பணி. காட்சன் சாமுவேல்

பனை திருப்பணியில் 25 வருடங்களுக்கும் மேலாக

ஆரே பால் குடியிருப்பு, கோரேகாவுன், மும்பை

malargodson@gmail.com

9080250653

கள் விடுதலைப் போராட்டம் – 2

பிப்ரவரி 7, 2020

பனம்பாளை கூறும் உண்மை

பனை மரம் சார்ந்த அடிப்படைப் புரிதல் இல்லாதவர்களால் கள் குறித்த புரிதலை எவ்வகையிலும் எட்ட இயலாது ஆனபடியால் பனை சார்ந்த புரிதலையும் பனை சார்ந்து வாழும் சமூகத்தினரின் புரிதலையும் விரிவுபடுத்தி எழுத கடமைப்பட்டுள்ளேன். பனை சார்ந்த விழிப்புணர்வு புகைப்படங்களையும்  – பனை சார்ந்த புரிதலற்றவர்களின் பதிவுகளை புகைப்படமாக ஒப்புநோக்க இங்கே பதிவிடுகிறேன். சீர்தூக்கி பார்க்கும் தமிழ் சமூகம் அனைத்தையும் ஆய்ந்து பொருள் கொள்ளட்டும்.

பனை மரம் ஆண் பெண் என இரு தன்மைகள் கொண்டது. அதாவது தாவரவியலாளர்கள் ஆங்கிலத்தில் இதனை “Dioecious” என அழைப்பார்கள். இதனை தமிழில் இருபாற்கூறுகள் என்றும், பாலின தனிப்பாடு என்றும் கூறுவார்கள். புரியும்படியாக கூறவேண்டுமென்றால், ஆண் பனையில் ஏற்படும் பாளைகளிலிருந்து பதனீர் கள் போன்றவை கிடைக்கும் – நுங்கு அல்லது பனம்பழம் ஆண் மரங்களில் உருவாகாது. ஆகவே பனங்கிழங்கு அல்லது தவண் போன்றவைகளும் ஆண் மரத்திலிருந்து கிடைக்காது. பெண் பனை மரங்களில் இருந்து தான் பனம் பழங்கள் நுங்கு ஆகியவைக் கிடைக்கின்றன என்றாலும் பெண் மரங்களிலிருந்தும் பதநீர் மற்றும் கள் இறக்க இயலும். ஆகவே இரு மரங்களும் பதனீரோ கள்ளோ கொடுக்கும் தன்மையுடையவைகள் என்ற கருத்தை முதலில் உள்வாங்கிக்கொள்ள வேண்டும்.

DSC_0204

பனம்பழங்கள் காய்த்துக்குலுங்கும் பெண் பனைமரங்கள்

பனை சார்ந்த ஆய்வுகளை சர்வதேச அளவில் மேற்கொண்ட Dr. T A. டேவிஸ் அவர்கள் பனையில் காணப்படும் இந்த இருபால்கூறின் விகிதத்தை 1:1 என குறிப்பிடுகிறார். அதாவது ஒரு ஆண் மரத்திற்கு இணையாக மற்றொரு பெண் மரம் இருக்கும் என தனது ஆய்வின் மூலம் நிரூபித்திருக்கிறார். இவைகளை நாம் பொருத்திப்பார்க்கும்போது, தமிழகத்தில் இருக்கும் சரி பாதி மரங்கள் ஆண் மரங்களாகவும் மற்றொரு பாதி பெண் மரங்களாகவும் இருப்பதை நாம் உணர்ந்து கொள்ளலாம். அப்படியானால், ஆண் மரங்களிலிருந்து கள் அல்லது பதனீர் எடுத்துவிட்டு, பெண் மரங்களில் இருந்து தேவையான பழங்களையும் கிழங்குகளையும் எடுப்பதற்கு வாய்ப்புகள் வளமாக இருக்கிறன. என்றாலும் நமக்கு ஒரு கேள்வி இருக்கும், ஆண் பெண் என இரு மரங்களிலும் பதனீர் மற்றும் கள் கிடைக்குமென்றால், அனைத்தையும் சீவி தள்ளிவிடுவார்களே, நமக்கு பனை சார்ந்த பிற உணவுகள் கிடைக்காமல் போய்விடுமே என்று பதைபதைக்கலாம். இது பனை மரத்தோடு உறவில்லாத பொருள்முதல்வாதிகளின் கூற்று. சற்றே பொறுமையுடன் பனை சார்ந்து வாழும் மக்கள் எப்படி வாழ்ந்தார்கள் எனக் கேட்போமென்றால் நமக்கு இது குறித்து தெளிவுகள் கிடைக்கும்.

DSC08043

ஆண் பாளைகள் நிறைந்த பனை. இவற்றிலிருந்து இயற்கையாகவே நுங்கு, பனம்பழம் மற்றும் பனங்கிழங்கு கிடைக்காது. இவற்றின் பாளையிலிருந்து கள்ளோ அல்லது பதனீரோ மட்டுமே பெறமுடியும்.

பனை சார்ந்து வாழும் பனை தொழிலாளர்கள் எவரையும் இன்று பனை சார்ந்து பணியாற்றும் எவரும் பொருட்படுத்துவதில்லை. பனையேறிகளுக்கு அறிவுரை சொல்லும் உயர்வகுப்பினராகவே இன்று அனேகர் தங்களைக் காட்டிக்கொள்ளுகின்றனர். ஆழ்ந்து நோக்கினால் சூழல் அப்படியல்ல என நமது நிலைப்பாடுகள் பல்லிளித்துவிடும்.

இன்று பனை சார்ந்த புரிதல் கொண்டவர்கள் எவரும் பனையேறிகளுக்கு நிகரானவர்கள் அல்ல. பனையேறிகளே சிறந்த சூழியலாளர்கள். பனை சார்ந்த சூழியல் சமன்பாட்டினை அவர்களை விட அதிகம் அறிந்தவர் எவரும் இருக்க இயலாது. இச்செய்தி இன்றளவும்  நமது கண்களுக்கு மறைவாக இருந்தது. இது வெளியில் தெரியும்போது போலி வேடதாரிகளின் முகத்திரைகள் கிழிகின்றன. குறிப்பாக பனை பொருளாதாரம் குறித்து பேசுபவர்கள், பனை மரத்தினை சூழியலின் ஒரு அங்கமாக கருதாமல், பனை மரத்தினை பணம் காய்க்கும் மரம் என முன்வைப்பது தான் சிக்கல்களின் ஆணி வேர். பனை மரம் ஒரு வாழ்வியல் சார்ந்த மரமே ஒழிய அது பணத்தினை உற்பத்தி செய்யும் மரம் என்பவர்கள் முழுக்க முழுக்க தவறான புரிதலில் இருக்கிறார்கள் என்பதே பொருள். பனை மரத்தினை வாழ்வாதாரமாக கொண்டு வாழும் மக்களை சுரண்டிப் பிழைக்கவே பனை பொருளாதாரம் என்னும் கருதுகோள் முன்வைக்கப்படுகிறதே அன்றி பனை சார்ந்த வாழ்வியலை எவரும் முன்வைப்பது இல்லை.

DSC08743

ஆண் பனையானாலும் பெண் பனையானாலும் பனையோலைகளும் மட்டைகளும் எடுத்து தமக்குத் தேவையான பொருட்களை செய்துகொள்வர் பனையேறிகள். ஓலை மற்றும் மட்டை தொழில் செய்பவர்க்கும் மூலப்பொருள் கொடுப்பவர் இவரே

பனை சார்ந்த வாழ்வியல் என்றால் என்ன? ஒரு மனிதன் தனது வாழ்வின் சூழலுக்கு ஏற்ப பனை மரத்தோடு இசைந்து வாழ்வது தான் பனை வாழ்வியல். இந்த வாழ்வியலில் இருந்து உபரியாக கிடைக்கும் பொருட்களே, அவர்களின் பொருளாதார ஆணிவேரே அன்றி, பொருளியல் சார்ந்த நோக்கு அல்ல அவர்களது வாழ்கை முறைமை. பனைத் தொழிலாளியின் வாழ்வியலை ஆழ்ந்து நோக்குகையில், பனை சார்ந்த உணவுகள், கலாச்சாரம், பனை சார்ந்த பயன்பாட்டு பொருட்கள், உபகரணங்கள், உப தொழில்கள் மெல்ல எழுந்துவருவதைக் காணலாம். இப்படியான ஒரு முழுமை நோக்கு இல்லாமல் பனை சார்ந்த ஒரு தொழிலை முன்னெடுக்க கூறி அதன் மூலமாக எவரும் பனை மரத்தினை காப்பாற்றிவிட இயலாது. அப்படி கூறுபவர்கள் பனை மரத்தையோ பனையேறியையோ முழுமையாக புரிந்துகொள்ளாதவர்கள் மாத்திரம் அல்ல பனை சார்ந்த வாழ்வியலை அழிக்க புறப்பட்டிருக்கும் தீய சக்திகள்.

பனை மரங்கள் தோற்றத்திற்கு காட்டு மரம் போல காணப்பட்டாலும், அது மனிதனை சார்ந்து இருக்கும் ஒரு தாவரம் தான் என்பதை பனை சார்ந்திருக்கும் நிலப்பரப்புகளிலிருந்து அறியலாம். அடர் வனங்களோ அல்லது மனித நடமாட்டம் குறைவாக உள்ள பகுதிகளிலோ பனை மரங்கள் பெரும்பாலும் இருப்பதில்லை. ஆகவே பண்பாடு சார்ந்து பனைக்குள்ள உறவை பிரித்து வெறும் வணிக நொக்கில் பனை மரத்தினை முன்வைப்பது என்பது பனைக்கும் பனை தொளிலாளர்களுக்கும் உள்ள உணர்வுபூர்வமான உறவையும், தொல் பழங்காலம் தொட்டு மனிதனுக்கும் இந்த மரத்திற்கும் உள்ள உறவை நீக்கும் சதிதிட்டம் என்றே கூறுகிறோம்.

பனைத் தொழிலாளி பனை ஏறும் முன்பதாக பல படி நிலைகளை மேற்கொள்வார். பாளை வந்துவிட்டதா என முதலில் பார்வையிடுவார். பாளைகள் அனைத்து மரத்திலும் ஒரு போல வந்துவிடாது. அப்படியே பளை வந்த அனைத்து மரங்களிலும் அவர் ஏறி கலயங்கள் கட்டுவதில்லை. இப்பணிகளில் பனையேறியின் தெரிவு, பொறுமை, அவதானிப்பு போன்றவைகள் குறித்த தகவல்கள் நம்மிடம் போதுமான அளவு இல்லை. காரணம் பனையேறிகள் சார்ந்து ஆய்வு செய்தவர்கள் என ஒருவர் கூட நம்மிடம் இன்று கிடையாது.

ஒரு தோட்டத்தில் 30 பனை மரங்கள் இருந்தால் அனைத்திலும் பனைத் தொழிலாளி ஏறிவிடுவதில்லை. சுமார் 20 மரங்கள் மட்டுமே ஏறுவார். மீதமிருக்கும் பனைகளில் பெரும்பான்மை பெண் பனைகளாகவும் ஒரு சில பனைகள் ஆண் பனைகளாகவும் இருக்கும். பெண் பனைகள் நுங்கு, பனம்பழம் மற்றும் கிழங்குக்காக விடப்படுவது ஒரு காரணம் என்றால், சரியான மகரந்த சேர்க்கைக்காக ஆண் பனைகளில் உள்ள பாளைகள் சீவப்படாமல் விடுவது மற்றொரு காரணம். இவைகள் யாவும் சொல்லிக்காட்டப்படுவதில்லை, ஆனால் பனையோடுள்ள உறவால் ஏற்படும் புரிதல்.

இவ்விதமாக நமது வாழ்வில் நெருங்கியிருந்த ஒரு மரம் என்பது, பசித்தவனுக்கு உணவும், தங்க வீடும், புழங்கு பொருட்களுமாக இருந்த ஒரு மரத்தை கள் இறக்கத் தடை என்ற ஒற்றை சட்டத்தால் தகர்த்துவிட்டார்கள். 2000 ஆண்டுகளுக்கும் மேற்பட்ட தொன்மையான ஒரு தொடர் சங்கிலி அறுபட்டு, பனை சார்ந்த வாழ்வு தகர்ந்து போனது.

ஒரு மரத்திலிருந்து 180 லிட்டர் பதனீர் 20 மட்டைகள் அது இது என புள்ளிவிபரங்கள் கொடுக்கின்ற வகையில் அல்ல பனை மரங்களின் செயல்பாடு. அது மனிதனின் பயன்பாட்டிற்கு ஏற்ப தன்னையே தரும் ஒரு மரம்.

பனம் பழங்களில் பல்வேறு வகைகள் உண்டு அவைகளை கொட்டை காய்ச்சி மற்றும் சதைக்காய்ச்சி என பிரிப்பார்கள். தோலின் நிறத்தினைக்கொண்டு வெள்ளைக்காய்ச்சி மற்றும் கறுப்புகாய்ச்சி என்றும் அழைப்பார்கள். மாமரங்களில் பழத்திற்கு ஏற்றது, பச்சையாக சாப்பிட ஏற்றது, ஊறுகாய் செய்ய ஏற்றது, வடுமாங்காய் செய்ய ஏற்றது, மீன் குழம்பிற்கு ஏற்றது போன்ற தனித்தன்மை வாய்ந்த மரங்களை நாம் அடையாளப்படுத்தி வைத்திருப்பதுபோல், பனை மரத்தில் எந்த பனை எதற்கு ஏற்றது என பனையேறி தனது அனுபவத்தின்மூலம் தெரிந்து வைத்திருப்பார். பதனீராக கொடுக்க ஏற்ற மரம், கருப்பட்டி காய்ச்ச ஏற்ற மரம், கள்ளு கிடைக்க ஏற்ற மரம் என தனித்தனியாக பிரித்து வைத்திருப்பார்கள். மேலும், பதனீர் கலயம் கட்டிய அதே மரத்தில் மற்றொரு பாளையில் தேவைப்பட்டால் கள் கலயம் கட்டுவதையும் வழக்கமாகவே கொண்டுள்ளார்கள். இவர்களிடம் நீ இப்படித்தான் செய்யவேண்டும் என அறிவுறை சொல்லும் தகுதி யாருக்கு இருக்கிறது? டாஸ்மாக் வருமானத்தில் தான் அரசு இயங்குகிறது என மார்தட்டும் அரசிற்கா? அல்லது இவர்களின் அடிவருடியாக இருக்கும் போலி பனை பாதுகாவலர்களுக்கா?

kal

உணவு உரிமைக்கு எதிரானது கள் என தனது அறிவுறையை துவங்கும் சென்னை வாழ் குமரி நம்பி, பனை மரத்தில் ஆண் பெண் என இரு தன்மைகள் உள்ளதை அறியாதவர் போலும். பனம் பாளையைச் சீவி கள் எடுத்துவிட்டால், நுங்கு, பனம்பழம், பனங்கிழங்கு போன்றவைகள் கிடைக்காது எனக் கூறுகிறார். இவைகள் அனைத்தும் ஆண் பனைகளிலிருந்தும் கிடைக்காதே? பெண் பனைகள் அல்லவா நுங்கு, பனம்பழம் மற்றும் பனங்கிழங்கு கொடுப்பவை? அப்படியிருக்க ஆண் பாளைகளைச் சீவி கள் எடுப்பதால் பதனீர் மட்டும் கிடைக்காது என சொல்லலாமா? அப்படியும் முழுமையாக சொல்லிவிடமுடியாது, ஏனென்றால், ஒரே மரத்தில் பல்வேறு பாளைகள் எழும்பும். அவைகளில் தேவையானதில் கள்ளையும் மற்றோன்றில் பதனீரையும் போடுவது பனைஏறுபவரின் தெரிவு என்றே விடப்படவேண்டும்.

கள் இறக்க, என்றைக்கு தடை வந்ததோ அன்று தான் இந்த தொழில் வீழ்ச்சி நோக்கி வந்ததை வரலாறு நமக்கு கற்பிக்கின்றது. குமரி மாவட்டத்தில் எனது சின்னஞ்சிறு வயதில், பள்ளிகூடம் முடிந்த பின்பு பேருந்தின் வருகைக்காக தாம்சன் தாத்தா கடையில் தான் நானும் அக்காவும் இருப்போம். மார்த்தாண்டம் எல் எம் எஸ் மேல்நிலைப்பள்ளியின் எதிரில் அந்த கடை இருந்தது. லாரிகளில் கருப்பட்டிகள் அன்று வரும். கள் தடைக்குப் பின் அந்த லாரிகளின் எண்ணிகை குறைந்தன. பனையேறிகள் வஞ்சிக்கபட்டு பேச்சுரிமை இன்றி ஆக்கப்பட்டனர். அதற்கு அன்று கருவியாக குமரியைச் சார்ந்த் ஒருவர் இருந்தார். தமிழகமெங்கு சென்றாலும் பனையேறிகள் அவரை மன்னித்துவிட்டேன் என்று ஒரு வார்த்தை சொல்லி நான் கேட்டதில்லை. பனையேறிகளுக்கு அவர் இழைத்த துரோகம் அப்படிப்பட்டது. இன்று குமரி என்ற அடைமொழியுடன் மற்றொரு துரோகி உருவாவதை நாம் தடுக்காவிட்டால், காலம் நம்மை கேள்வி கேட்கும்.

ஒருவேளை எனது கூற்றுகள் எவரையும் புண்படுத்தும்படி இருக்கும் என்று யாரேனும் கருதினால், தமிழகத்தின் பல்வேறு பகுதிகளுக்கு பயணித்து ஒரு 10 பனையேறிகளைக் கண்டு, அவர்கள் வாய்மொழி கூற்றைக் கேட்டு உணருங்கள். பனைமரத்தினை புகைபடங்களுக்காக கட்டியணைத்து பாதுகாக்காமல், தனது நெஞ்சு உராய தழுவி அதனுடன் இரண்டரக்கலந்த பனையேறி எந்த சாதியைச் சார்ந்தவனாயினும், கள் குறித்து ஒரு வார்த்தைக் கூட தவறாக சொல்லமாட்டான். அவனுக்கு தெரியும் “கள்ளு தள்ளைக்கு சமம்”[1] என்று.

தனது உழைப்பை முன்னிறுத்தி வாழும் பனையேறிகளின் வாழ்வில் உரிமைகள் மறுக்கப்படுவதை எந்த நவீன சமூகமும் ஒப்புக்கொள்ளாது.

 

[1] “கள்ளு தள்ளைக்கு சமம்” என்பது குமரி மாவட்ட வழக்கச் சொல். தள்ளை என்பது தாய் என குமரிமாவட்டத்தில் பொருள்பெறும். பனை மரத்தினை காளியின் வடிவம் என்றும் காளியே பனையேறிகளின் தாய் என்றும் ஒரு புரிதல் தென்மாவட்ட  பனையேறிகளிடம் உண்டு.

தகுந்த ஆதாரங்களுடன் கள் விடுதலைப் போராட்டம் தொடரும்…

 

அருட்பணி. காட்சன் சாமுவேல்

பனை திருப்பணியில் 25 வருடங்களுக்கும் மேலாக

ஆரே பால் குடியிருப்பு, கோரேகாவுன், மும்பை

malargodson@gmail.com

9080250653

 

கள் விடுதலைப் போராட்டம்

ஜனவரி 20, 2020

கள் சார்ந்த விடுதலை என்பது பனை சார்ந்து வாழும் மக்களுக்கான உரிமை. காந்தி உப்பு காய்ச்ச இறங்கியது போன்ற ஒரு நிகழ்வே இது. நமது மரம், நாம் ஏறுகிறோம், நாம் பருகுகிறோம். நமக்கு வேண்டியவர்களுக்கு இதனை கொடுக்கிறோம். கள் இறக்குபவர்களை அடக்க முற்படுவது ஒரு நவீன சமூகத்தில் வாழும் எவரும் செய்யக் கூடாதது. வெகு சமீபத்தில் பனை பொருளாதாரம் குறித்து பேசிவரும் திரு. குமரி நம்பி, “உணவு உரிமைக்கு எதிரானது கள்” என ஒரு பதிவினை வெளியிட்டிருந்தார். இச்சூழலில் நான் சுதேசி இயக்கம் எனக்களித்த விருதினை துறந்து, சுதேசி இயக்கத்தினரின் கள்ளிற்கு எதிரான நிலப்பாட்டில் உள்ள குறைகளை சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன்.

எனது பனை மரச்சாலையில் ஆந்திராவில் காணப்படும் கள் இறக்குகிறவர்களையும், கள் இறக்கும் பகுதிகளையும், கள்ளுக்கடைகளையும் நான் ஓரளவு எழுதியிருந்தாலும், கள்ளு குறித்து தனித்தன்மையாக ஏதும் பதிவிடவில்லை. ஆனால் சுமார் 15 வருடங்களுக்கு முன்பு “குடியும் குடி சார்ந்த எண்ணங்களும்  விழுமியங்களும்” என்ற கலந்துரையாடலில் கள் குறித்து சிறு  கட்டுரையினை சமர்ப்பித்தேன். கள்ளும் பனையேறிகளும் என்ற தலைப்பில் நான் எழுதிய இக்கட்டுரை பனைத் தொழிலாளர் வாழ்வில் குடி எப்படி இயல்பாக இருந்தது என்பதை வெளிப்படுத்தியிருந்தது.

L3

தமிழக பனைத் தொழிலாளி

இயல்பாகவே குமரி மாவட்டத்தைப் பொறுத்த அளவில், கள் வீட்டின் உணவுப் பொருளாயிருந்தது. கிறிஸ்தவ வீடுகளில் கள் ஆப்பம் செய்ய பயன்பட்ட ஒரு ஊக்கியாக இருந்தது. போதகரான எனது தந்தை குடிக்கு எதிராக தனது வாழ்வை அற்பணித்திருந்த்போதும் கூட “கள்” வீட்டில் இருப்பதைக் குறித்து ஏதும் சொன்னதில்லை. ஒரு காலகட்டத்தில் எங்குமே போதகர்கள் கள்ளினை ஆப்பம் செய்ய பயன்படுத்தாமல் இல்லை. நல்ல கள்ளினை பனையேறியிடம் கேட்டே பெற்றுக்கொள்ளுவார்கள். நான் பெங்காளூரு ஐக்கிய இறையியல் கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டிருந்தபோது, எனது ஆசிரியராயிருந்த டாக்டர். கிரண் செபாஸ்டியான், கள்ளுக்கடையிலிருந்து ஆப்பம் செய்ய கள்ளு (தென்னங்கள்ளாக இருக்கலாம்) வாங்கி வந்ததை போகிறபோக்கில் சொன்னார்.

கள் என்பது மதுவாக பார்க்கப்பட்டு பருகப்பட்டபோது, அதற்குள் ஊமத்தை விதைகள், போதை மாத்திரைகள் ஆகியவை சேர்க்கப்பட்டன. இவ்வித சூழலில் அரசு கள்ளை விட, வெளிநாட்டு மதுபானங்களின் மேல் விருப்பு கொண்டு, கள்ளை தடை செய்ய முன்வந்தனர். கள்ளுக்கு தடை ஏற்பட்டபோது பலரும் இணைந்து அதனை ஏற்றுக்கொண்டனர். ஆண்கள் குடித்து விட்டு வீடுகளில் ஏற்படுத்தும் கலகங்களைப் பார்த்தோ என்னவோ தமிழக அரசு சொன்னதை எதிர்க்காமல் கிறிஸ்தவ சமூகம் அன்று ஏற்றுக்கொண்டது தவறு தான் என்று நினைக்கிறேன். ஆகவே தான் இன்றைய சூழல் “பானைக்குள்ளிருந்து அடுப்பிற்குள் நுழைந்த” கதையாகிவிட்டது. கள் குறித்து வெளிப்படையாக பேசுவதற்கு தமிழ்நாடு முழுவதும் ஒரு மனத்தடை இருந்தது. இன்றும் கிறிஸ்தவ சமூகம் கள்ளு சார்ந்து ஒரு சரியான புரிதலை ஏற்றுக்கொள்ளாவிடில், மிகப்பெரிய தவறிளைத்தவர்களாக நாம் மாறிவிடுவோம். குறைந்த பட்சம் கள் சார்ந்த ஒரு உரையாடலை நாம் நிகழ்த்தவேண்டும் ஏனென்றால், வேலைவாய்ப்புகள் குறைந்திருக்கும் இந்த காலகட்டத்தில் பனை மரங்களே வேலைவாய்ப்பு நல்கும் ஒரு மரமாக வரமாக இருக்கிறது. கள் வேலைவாய்ப்பினை பரவலாக்கும் ஒரு சுதேசி தொழில்.

L5

கள் இறக்குபவர்

கள் என்பது போர் நேரத்திலும்  விழாக்காலங்களிலும் பயன்படுத்தும் ஒரு உணவு என்றே நமக்கு கூறப்பட்டிருக்கிறது. வெறியாட்டுக்களிலும் களியாட்டுக்களிலும் கிறிஸ்தவம் பெரு விருப்பை காண்பிப்பது இல்லை. ஆனால் கள்ளின் பயன்பாடு அனுதினமும் எளியமனிதர்களின் வாழ்வில் இன்றியமையாதது என்று எனது 25 வருட தொடர் அலைச்சலில் கண்டுகொண்டேன்.  குறிப்பாக கோடை நேரத்தில் மக்களின் உடல் வெம்மையினை போக்க கள் தான் அருமருந்து. மதுபானத்தை தடை செய்த்திருக்கும் குஜராத்தில் கூட, வெயில் காலங்களில் உடல் சூட்டினை தணிக்க பனங்கள்ளினையே பீல் பழங்குடியினர் பயன்படுத்க்டுகிறார்கள். உடல் களைப்பை போக்கவும், தோல் நோய்களை நீக்கவும், குடலினை சுத்தம் செய்யவும் கள் பயன்பட்டுவந்தது. கருவுற்றிருக்கும் பெண்கள், பிரசவித்த பெண்கள், சவலைக்குழந்தைகள், கடும் உடல் உழைப்பினை நல்கும் உழைப்பாளிகள், கலைஞர்கள் போன்றோர் மீண்டெழ கள் தான் சிறந்த மருந்தாக பயன்பாட்டில் இருந்துவந்தது.

 

எனது நண்பரும் பனையேறியுமான நரசிங்கனூர் பாண்டியன் அவர்கள், ஏழாம் வகுப்பு படிக்கும் தனது மகள் கரிஷ்மாவின் தோல் வியாதிக்காக சந்திக்காத மருத்துவர்கள் இல்லை. முயற்சிக்காத மருத்துவமுறைமைகள் இல்லை. நானே அவர்கள் வீட்டிற்கு சென்றிருக்கும்போது, அது குறித்த மனக்கிலேசம் அவருக்கு இருந்தது. அப்போது, ஒரு பரீட்சார்த்த முறையில் அவர் தனது மகளுக்கு கள் கொடுக்கத் துவங்கியிருந்தார். ஓரளவு பலன் தெரிகிறது என்றும் சொன்னார். எப்படி கள்ளினை தெரிந்துகொண்டீர்கள் என வினவியபோது, “உண்பொருள் குண அகராதி”  என்ற 120 ஆண்டு பழைமையான ஒரு புத்தகத்தை தான் வாசித்துக்கொண்டிருந்தபோது, பனங்கள் குடிப்பதால் – “சப்த தாதுக்களை பெருகப்பண்ணும், தொழுநோயை குணப்படுத்தும், சுக்கில விருத்தியை உண்டுபண்ணும்” என எழுதியிருந்ததை வாசித்து, தொழுநோயே குணமாகுமென்றால், தோல் நோய் குணமாகாதா என எண்ணி முயற்சித்திருக்கிறார். சுமார் ஒரு பருவகாலம் முழுவதும் கள் உண்ட அவளுக்கு இன்று தோல் நோய்கள் என்று ஏதும் இல்லை. இன்று வேறு எந்த உடல் சார்ந்த பிரச்சனைகளோ அல்லது உளம் சார்ந்த பிரச்சனைகளோ அவளுக்கு இல்லை. மிகவும் ஆரோக்கியமாக இருக்கிறாள்.

பலருக்கும் எழும் ஒரு கேள்வி நமக்கும் எழுவது இயல்பு. பனங்கள் குடித்தவர்கள் கள் இறக்கும் பருவகாலம் முடிந்தபின்பு என்ன செய்வார்கள்? கை நடுங்காதா? இல்லை கள்ளிற்கு அடிமையாகிவிட மாட்டார்களா போன்றனவற்றிற்கு, இல்லை என்றே பாண்டியன் பதிலளிக்கிறார். கள்ளின் பருவ காலம் துவங்கும்போது ஊரின் பெண்கள் அனைவரும் தனி அழகு பெற்று விடுகின்றனர் என்று சிரிப்புடன் கூறுகிறார். பெண்கள் மாத்திரம் அல்ல ஆண்களின் முகமும் உடலும் சிறந்த ஒரு வடிவம் பெற்று பொலிவிடுகிறதை தான் கவனித்ததாக குறிப்பிடுகிறார். குறிப்பாக பனங்கள் என்பதை அவர் பழச்சாற்றுக்களுக்கு மாற்றாகவே குறிப்பிடுகிறார். தனது வீட்டில் கள்ளிருக்கும் நேரங்களில் எந்தவிதமான பழங்களும் விரும்பி உண்ணப்படுவதில்லை என்பதையும் அவர் தெரிவித்தார்.

L8

கள் கலயம்

ஒருமுறை அவரோடு தங்கியிருந்த நாளின் அதிகாலை வேளையில், சூரிய உதயத்திற்கு முன்பதாக எழுந்து அவருடன் பனங்காட்டிற்குச் சென்றேன். பதனீரை இறக்கி கருப்பட்டி செய்யும் அவர், ஒரு பனை மரத்தில் மட்டும் கள் கலயம் போட்டிருந்தார். ஒரு லிட்டருக்கும் குறைவாகவே அன்று கள் கிடைத்திருந்தது. நானும், கரிஷ்மாவும், பாண்டியனும் அதனை பகிர்ந்தே குடிக்கவேண்டும் என்கிற நிலை. என் வாழ்வில் அத்தனை சுவையான பானத்தை நான் குடித்ததில்லை. அவ்வளவு சுவையாக அது இருந்தது. இன்று நாம் குடிக்கும் மென்பானங்களில் காணப்படும் செறிவூட்டப்பட்ட பானங்கள் எல்லாம் பனங்கள்ளிடம் பிச்சை கேட்கவேண்டும். அத்துணை சுவை. இளனீரில் காணப்படும் இனிப்பு மற்றும் சுர்ரென்ற ஒரு தன்மை யாவும் பனங்கள்ளில் உள்ளுறைந்திருந்தன. உள்ளத்தைக் குளிர்விக்கும் தன்மை யாவும் கள்ளினுள் சங்கமித்து இருந்தது. பொதுவாகவே கள் என்றால் புளிக்கும் என்ற சூழலிலிருந்து “இன்கள்” என்ற புரிதல் நோக்கி நான் வந்த நாள் அது. போதையும் கள்ளும் என்பது அரசியல் சார்ந்து கட்டமைக்கப்பட்ட ஒரு புனைவு என்பதையும் அன்று புரிந்துகொண்டேன்.

WFD1

இன்று போதை தலைகேறி இருக்கும் ஒரு அரசு மக்களின் அடிமடியில் உண்மையிலேயே கைவைத்துவிட்டது பேரதிர்ச்சியை வெளிப்படுத்துகிறது. அடி மடி எனும்போது கண்டிப்பாக அது பணம் மாத்திரம் அல்ல மகப்பேறு சார்ந்த குறைப்பாட்டையும் குறிப்பது தான் பேரதிர்ச்சி அளிப்பதாக இருக்கிறது. குடும்ப கட்டுப்பாடு குறித்து பெரிதளவில் விளம்பரப்படுத்திய இந்த நாட்டில், இன்று மகப்பேறு மருத்துவமனைகளின் பெருக்கத்தைக் காணும்பொது, உண்பொருள் குண அகராதியில் சொல்லப்படும் சுக்கில விருத்திக்கு “பனங்கள்” எத்துணை முக்கியமானது என தெரியவரும். ஒரு சமூகத்தையே மலடாக்கும் ஆண்மையற்ற அரசுகளினால் நாம் இழக்கப்போவது நமது சந்ததிகள் தான் என்பது ஏன் நமக்குப் புரியவ