கால்களைக் கழுவுதல்

ஏப்ரல் 13, 2017

கால்களைக் கழுவுதல்

பெரிய வியாழன் அல்லது புனித வியாழன் அல்லது வியாகுல வியாழன் என்று சொல்லப்படும் நாள் திருச்சபையின் வாழ்வில் மிக முக்கியமானது. இயேசு கற்றுக்கொடுத்த ஆக சிறந்த விழுமியமான தாழ்மை என்பதை மிக அழகாக எடுத்துரைக்கும் இயேசுவின் வாழ்வின் இறுதி நாட்களில் அவர் அவர்களுக்கு செய்த மாதிரி விளக்கம் அது. அன்று தான் இயேசு தமது சீடர்களுக்கு கால்களைக் கழுவி “….. நான் உங்களுக்குச் செய்தது என்னவென்று உங்களுக்குப் புரிந்ததா? நீங்கள் என்னைப் ‘போதகர்’ என்றும் ‘ஆண்டவர்’ என்றும் அழைக்கிறீர்கள். நீங்கள் அவ்வாறு கூப்பிடுவது முறையே. நான் போதகர்தான், ஆண்டவர்தான். ஆகவே ஆண்டவரும் போதகருமான நான் உங்கள் காலடிகளைக் கழுவினேன் என்றால் நீங்களும் ஒருவர் மற்றவருடைய காலடிகளைக் கழுவக் கடமைப்பட்டிருக்கிறீர்கள். நான் செய்தது போல நீங்களும் செய்யுமாறு நான் உங்களுக்கு முன்மாதிரி காட்டினேன்.” (யோவான் 13:12 – 15 திருவிவிலியம்)

ஒருமுறை எனது புதிய எற்பாட்டு ஆசிரியர் இத்திருமறைப்பகுதியை குறித்து சொல்லுகையில் “இயேசு செய்த அருச்செயல்கள் அனைத்திற்கும் இணையான, இல்லை அதற்கும் அதிகமான பல அருச்செயல்களை அக்காலகட்டத்தில் எழுந்த பல்வேறு நூல்களில் நாம் காணலாம். ஆகவே சீடர்கள் ஒருவேளை இயேசுவை உயர்த்திப்பிடிக்க அவர்களும் வேறு விதமான அருஞ்செயல்களை அவர் செய்த பணிகளுடன் இணைத்திருக்கும் வாய்ப்பு உள்ளது. ஆனால் இயேசுவின் காலத்திலோ அல்லது அதற்கு முன்போ தலைவர் ஒருவர் தமது தொண்டர்களுக்கு கால்களை கழுவிய எந்த நிகழ்வும் பலஸ்தீனா அருகில் காணப்படும் எந்த இலக்கிய பதிவுகளிலும் இல்லை. ஆகவே இது சீடர்களின் கற்பனையில் உதித்த ஒரு நிகழ்ச்சியோ அல்லது சீடர்கள் வேறெங்கோ இருந்து கடன் வாங்கிய நிகழ்வோ அல்ல” என்றார்.

என்னை மிகவும் பாதித்த திருமறைப்பகுதி இதுவாக பின்னர் மாறிவிட்டது. தாழ்மை வேண்டும் என பொதுவாக கூறுகிறோம், ஆனால் நமது வாழ்வு ஆணவம் நிறைந்த ஒன்றாகவே அமைந்திருக்கிறது. நமது தாழ்மையை நடைமுறை வாழ்வில் பிறர் ஏற்றுக்கொள்ளவேண்டும் என எதிர்பார்க்கிறோம். செய்கிறோம், ஆனால் குனிந்து பிறருக்குச் செய்யும் செயல்கள் அனைத்தும் நம்மை நிமிர்த்தும்  வல்லமை கொண்டவை. ஆகவே, இயேசுவின் வாழ்வில் ஏற்பட்ட இந்த நிகழ்ச்சியை விட மிகப்பெரும் அருஞ்செயல் ஏதும் இல்லை என்றே நான் கூறத்துணிவேன்.

எனது சிறு பிராயத்தில், அப்பா சி ஏஸ் ஐ திருச்சபையில் போதகராக இருந்தத போது ஆலயத்தில் இவ்வகை நிகழ்ச்சிகள் ஏதும் நடைபெற்று நான் பார்த்ததில்லை. ஆனால் அதைக்குறித்து அப்பா உணர்சிகரமாக பேசிய செய்திகள் நினைவிருக்கிறது. இவ்வளவு பேசியும் ஏன் திருச்சபையில் இதனை அப்பா நடைமுறைப்படுத்தவில்லை என்ற கேள்வி எனக்குள் இருந்துகொண்டே இருந்தது. அப்பாவிடம் நான் இதைக்குறித்து கேட்டபோது “கத்க்டோலிக்கர்கள் தான் அப்படி செய்வார்கள்” என அப்பா சுருக்கமாக சொல்லி நிறுத்திவிட்டார். ஆனால் அப்பாவால் மத்திரம் அல்ல கால்களைக் கழுவும் நிகழ்வை திருச்சபையின் வழிபாட்டு மரபில் ஏற்றுக்கொண்ட கொண்ட திருச்சபையான மெதடிஸ்ட் திருச்சபையில் பணிபுரியும் என்னாலும் எதுவும் செய்ய இயலாது என்பதே உண்மை. ஏனென்றால் அதற்கென திருச்சபை மக்கள் பழக்கப்படவில்லை. அது வெறும் ஒரு சடங்கு என்றே எண்ணப்படுகிறது. ஆகையினால் ஒரு மனவிலக்கம் இருக்கிறது.

நான் அகமதாபாத் பகுதியில் பணிபுரிகையில், முதன் முறையாக ஒரு பெண்மணியை அழைத்து அவர்கள் கரங்களில் தண்ணீர் வார்த்து என்னிடமிருந்த  துடைக்கும் துண்டை அவர்களுக்கு கொடுத்து அவர்களை துடைத்துக்கொள்ளச் சொன்னேன். அதற்குக் காரணம் பெண்கள் வீடுகளை விட்டு வெளியே போகாதது ஒரு காரணம். அவர்கள் கால்கள் சுத்தமாகவே இருக்கும், ஆனால் அவர்கள் கரங்கள் அடுப்படியில் புழங்கி அழுக்குகளோடு தொடர்பு கொள்ளும் ஒரு சூழல் இந்தியாவில் இருப்பதால் கரங்களே ஒப்புநோக்க அழுக்கானவை. ஆகவே கால்களுக்கு பதிலாக கரங்களை ஒரு அடையாளமாகச் முன்னிறுத்த முயற்சித்தேன். மேலும் பெண்களின் கால்களையோ அல்லது கரங்களையோ பொதுவான இடத்தில் பிடிப்பது  என்பது திருச்சபையில், மிக சங்கடமான சூழ்நிலைகளை  ஏற்படுத்தும்.

பெரும்பாலும் இதுவரை நடைபெறாத நிகழ்ச்சிகள் திருச்சபையில் ஒரு போதகர் புதிதாக அறிமுகப்படுத்தவேண்டும் என்றால், திருச்சபையின் செயற்குழுவின் ஒப்புதல் வேண்டும். நல்ல காரியம் தானே என்று நினைத்து கால்களைக் கழுவும் நிகழ்ச்சியை நாம் அறிமுகப்படுத்த எத்தனித்தால், அது கத்தோலிக்கருடைய வழக்கம் நாம் அப்படி செய்யமுடியாது என்பார்கள், அல்லது எங்களிடம் தாழ்மை இருக்கிறது தாழ்மை இல்லாத நீங்கள் எங்கள் முன் கபட நாடகம் ஆடுவதை நாங்கள் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது என்று நேரடியாக சொல்லுவார்கள், அதற்கு நாம் அமைதியாக இருந்தால் அவர் ஒத்துக்கொண்டார் பார்த்தீர்களா என்ற வெற்றிக்களிப்பும் நாம் ஒத்துக்கொள்ளவில்லை என்று சொன்னால் பார்த்தீர்களா திமிர் பிடித்த சாதாரண மனுஷன் இவன், எங்களை எல்லாம் ஒப்புக்கு இங்கே அழைத்துக்கொண்டு வந்து அவமானப்படுத்துகிறான் என்பார்கள். மேலும் சிலர், இயேசு சொன்னதை நீங்கள் சரியாக விளங்கிக்கொள்ளவில்லை என்று திருமறை குறித்து நமக்கே விளக்கம் தர ஆரம்பித்துவிடுவார்கள். ஆண்டவர் சடங்குகளைக் முதன்மைப்படுத்தவில்லை அவர் உள்ளத்தை தான் பார்க்கிறார் போன்ற வார்த்தைகளைக் கூறி, திருச்சபையில் இதுவரை நடக்காதது இனிமேலும் நடக்ககூடாது என்பதில் உறுதியாக இருப்பார்கள்.

ஆனால் இந்த வெளிப்படையான தடைக்கு காரணம்  வேறு என்பதை உடனிருந்த போதகராக நான் அறிவேன். யாருக்கு இந்த முதல் வாய்ப்பு கிடைக்கும் என்பதில் தான் அந்த சிக்கல் உறைந்திருக்கிறது. எனக்கு கிடைத்தால் நல்லது, ஆனால் அதை பெற்றுக்கொண்ட நான் தாழ்மையின் உருவாகவே வலம்வரவேண்டும், என் உண்மை சூழல் அதற்கு ஒப்பாது. அல்லது, யாராவது இங்கே இவ்விதமாக எனக்குப்பதில் கால்களை கழுவும் வாய்ப்பினைப் பெற்றால், அது போதகருக்கும் அவருக்கும் உள்ள நெருங்கிய உறவையல்லவா காட்டுகிறது என்கிற எண்ணம். திருச்சபைகள் இரண்டாக பிளந்திருக்கிற சூழலில், நாம் அதிகமாக எதுவும் செய்ய  இயலாது. ஆகவே நான் மெல்ல அமைதலானேன். திருச்சபைக்குள் உள்ள இறுக்கமான சூழலை உணர்ந்து நாம் தான் வேறு வகையில் இவைகளை முன்னெடுக்க வேண்டும் என்ற பாடத்தை உணர்ந்துகொண்டேன்.

ஆனால் அப்படி ஒருவரின் கால்களை கழுவுவதிலும் ஒரு முக்கிய செய்தியினை உள்ளடக்கி செய்வது இன்னும் சிறப்பாக இருக்குமே என்றும் எண்ணிக்கொண்டேன். ஆகவே எங்கிருந்து இதை தொடங்குவது என்று எண்ணுகையில், இயேசுவின் எருசலேம் நோக்கிய பயணத்தில் குருத்தோலைகளை எடுத்துக்கொடுத்த மக்கள் இன்றும் ஒட்டுமொத்த திருச்சபையால்  கவனிக்கப்படாமல் இருக்கின்ற சூழலில் ஒரு பனைத் தொழிலாளியின் கால்களைக் கழுவுவது மிக முக்கியமான ஒரு மாற்றத்திற்கான விதையாக அமையும் என்று நான் எண்ணினேன்.

பழங்காலத்தில் செருப்பணிந்து அல்லது செருப்பே அணியாமல் பல மைல் தூரம் நடந்தே செல்லும் மக்கள் ஒரு சுழலில் விருந்தோம்பல் செய்யும் முன், புழுதிபடித்த பாதங்களை கழுவும் வழக்கம் பல கலாச்சரங்களில் இருந்திருக்கிறது.  திருமறையிலும் இன்நிகழ்ச்சிகளை நாம் பார்க்கலாம். ஆபிரகாம் மம்ரே என்ற பகுதியில் தேவதாரு மரங்களின் அருகில் ஆண்டவரின் காட்சியை பெறுகிறார். நடுப்பகல் வேளையில் அவர் மூன்று பயணிகளைக் கண்டு அவர்களை விருந்தோம்ப அழைக்கிறார். அவ்வேளையில்,  “இதோ விரைவில் கொஞ்சம் தண்ணீர் கொண்டுவரட்டும். உங்கள் கால்களைக் கழுவியபின், இம் மரத்தடியில் இளைப்பாறுங்கள். கொஞ்சம் உணவு கொண்டுவருகிறேன். நீங்கள் புத்துணர்வு பெற்றபின், பயணத்தைத் தொடருங்கள். ஏனெனில் உங்கள் அடியானிடமே வந்திருக்கிறீர்கள்” என்றார். (தொடக்க நூல் 18: 4 – 5அ, திருவிவிலியம்).

பெரும்பாலும் வேலைகாரர்கள் தங்கள் எஜமான் கால்களைக் கழுவுவதும், விருந்தாளியை வீட்டின் உரிமையாளர் மரியாதையின் நிமித்தம் கால்களை கழுவுவதும் வழமையாக இருந்திருக்கிறது. அதே வேளையில் இயேசுவின் காலத்தில் செல்வந்தர்கள், உயர்வாய் மதிக்கப்பட்ட பரிசேயர்கள் பொன்றோர் பிறர் கால்களைக் கழுவ தயக்கம் காண்பித்திருக்கிறார்கள் என்பதும் தெளிவாகிறது. இயேசு சீமோன் என்னும் பரிசேயன் இல்லத்திற்குச் செல்லுகிறார். அங்கே ஒரு பெண் வந்து அவரது கால்களை தன் கண்ணீரால் நனைக்கிறாள். அப்போது சீமோன் தனக்குள் இவர் ஏன் பாவியான பெண்கள் தன்னை தொட அனுமதிக்கிறாள் என தனக்குள் எண்ணுகிறார். அப்போது இயேசு அவனது எண்ணங்கள் என்ன என்பதை உணர்ந்துகொள்ளுகிறார். ஆகவே அவனிடம் ஒரு காரியம் சொல்லவேண்டும் எனக் கூறி, “இவரைப் பார்த்தீரா? நான் உம்முடைய வீட்டிற்குள் வந்தபோது நீர் என் காலடிகளைக் கழுவத் தண்ணீர் தரவில்லை; இவரோ தம் கண்ணீரால் என் காலடிகளை நனைத்து அவற்றைத் தமது கூந்தலால் துடைத்தார்.” (லூக்கா 7: 44 திருவிவிலியம்) எனச் சொல்லுவதைப் பார்க்கிறோம்.

வெளிப்படையாக கால்களைக் கழுவியே தீரவேண்டுமா? எனக் கேட்பவர்கள் எப்போதும் திருமறை வாக்கியங்களை மேற்கோள் காட்டாதவர்களாய் இருப்பது நலம். ஆனால் இயேசு கூறிய முக்கிய அறிவுறுத்தல்களில் இதுவும் ஒன்றாய் இருக்கையில், இவைகளை கைக்கொள்வது சரியானது என்றே உணருகிறேன். இயேசு கால்களைக் கழுவ மற்றுமொரு முக்கிய காரணம் இருப்பதாக நான் உணர்ந்த இடத்தில் நானும் கால்களைக் கழுவ கடன் பட்டவன் என்பதை உறுதிபடுத்திக்கொண்டேன்.

இயேசு தமது சீடர்களை ஊழியத்திற்காக அனுப்புகிறார். அவ்வேளையில் அவர்களிடம் “பயணத்திற்காகப் பையோ, இரண்டு அங்கிகளோ, மிதியடிகளோ, கைத்தடியோ எடுத்துக்கொண்டு போக வேண்டாம். ஏனெனில் வேலையாள் தம் உணவுக்கு உரிமை உடையவரே.” (மத்தேயு 9: 10 திருவிவிலியம்) எனக் கூறி அனுப்புகிறார். தனது அழைப்பை ஏற்று வந்தவர்களை தனது ஊழியத்திற்காக அவர் அனுப்புகையில், அவர்கள் கால்கள் வெறுமையாக இருக்கும்படி அவர் அனுப்பியிருக்கிறார். “நற்செய்தியை அறிவிக்கவும், நல்வாழ்வைப் பலப்படுத்தவும் நலம்தரும் செய்தியை உரைக்கவும், விடுதலையைப் பறைசாற்றவும், சீயோனை நோக்கி, ‘உன் கடவுள் அரசாளுகின்றார்’ என்று கூறவும் வருவோனின் பாதங்கள் மலைகள்மேல் எத்துணை அழகாய் இருக்கின்றன!” (ஏசாயா 52: 7 திருவிவிலியம்) தமக்கென  மலைகளில் வெறுங்கால்களுடன் பயணித்து நற்செய்தி  அறிவித்தவரின் உடைந்து நொறுங்கி சிதைந்து நைந்து இரத்தம் கசிய வரும் பாதங்கள் இயேசுவிற்கு அழகாத்தானே இருந்திருக்க வேண்டும். அவைகளை ஆற்றுப்படுத்தி சற்றே தூய்மைப்படுத்துவதை அவர் பெரு விருப்புடனேயே செய்திருக்கவேண்டும். கூடவே அவர் ஒருவரில் ஒருவர் அன்புடன் இதைச் செய்யவும் கட்டளைக் கொடுக்கிறார். இதில் நாம் பெரியவர் சிறியவர் எனப் பார்ப்பது தகாது என குறிப்புணர்த்துகிறார்.

கால்களைக் கழுவ பனம்பழ கூழ்

கால்களைக் கழுவ பனம்பழ கூழ்

ஆகவே துணிந்து இன்று ரசாயனி, நார்போலி பகுதியிலுள்ள பனை தொளிலளரின் வீட்டிற்கு நானும், ஜாஸ்மினும் மித்திரனுமாக மாலை 5 மணிக்குச் சென்றோம். அண்ணன் தம்பி இருவரும் ஒரே வீட்டில் கூட்டுக் குடும்பமாக வாழ்கிறவர்கள். அனுமன் பக்தர்கள். என்னை பல நாட்களாக நன்கு அறிந்தவர்கள். சற்று இருங்கள் எனக் கூறி பனம் பழம் எடுக்கச் சென்று பத்தே நிமிடத்தில் திரும்பும் போது அவர்கள் அங்கே இல்லை. நான் பனம் பழத்தைப் பிழிந்து சாறு எடுத்துக்கொண்டேன். அவர்களுக்காக ஒரு 20 நிமிடம் காத்திருந்தேன். அவர்கள் வரவில்லை. அவர்கள் தோட்ட வேலையில் ஈடுபட்டிருந்தால் அவர்கள் வர நேரமாகலாம் என்பதை உணர்ந்ததால், மாலை ஆறு மணி ஆராதனைக்காக நாங்கள் புறப்பட்டோம். புறப்படுகையில், அவர்கள் குடும்பத்தாரிடம், நாங்கள் மீண்டும் 7 மணிக்கு பின்பு வருவோம் அவர்களை இருக்கச் சொல்லுங்கள் என சொல்லிச் சென்றோம்.

கால்களைக் கழுவ பனம்பழ கூழ் தயாரிக்கையில்

கால்களைக் கழுவ பனம்பழ கூழ் தயாரிக்கையில்

ஆராதனை நிறைவு செய்த பின் மீண்டும் அவர்களைப் பார்க்க விரைந்து சென்றோம். நல்லவேளை அண்ணன் தம்பி இருவரும் அங்கே இருந்தனர். இன்னும் வேலை இருக்கிறது என்றாலும் உங்களுக்காக தான்  காத்திருந்தோம் என்றனர். உண்மைதான், இருவரும் கடும் உழைப்பாளிகள். பனை ஏறுவதுடன் தோட்டம், பசு, கோழி போன்றவைகளையும் கவனித்துக்கொள்ளுகிறார்கள். நான் ஒரு 15 நிமிடங்கள் மட்டும் எனக்கு தருமாறு  அவர்களிடம் கேட்டேன். சரி என்றனர். இருவரையும் அவர்கள் வீட்டின் வெளியில் இருந்த கட்டிலில் அமரச் செய்துவிட்டு, அவர்கள் கால்களில் பனம் பழக் கூழினை முதலில் தடவினேன். சேற்றிலும் மண்ணிலும் உழன்ற அழுக்கான கால்கள். முள் மற்றும் கற்களில் இடறிய  வெட்டுகள் தழும்புகள். பனை மரத்தில் ஏறிய காய்ப்புகள். அதை தொடுகையில் ஏற்பட்ட உணர்வுகள் பலதரப்பட்டவை. எனது தந்தையின் கால்களைத் தவிர எவர் கால்களையும் இவ்விதம் அணுகி நான் தொட்டது இல்லை. ஒரு மூதாதையின் கால்கள் என்றே அவைகள் என் முன் இருந்தன. நான் எனது வாழ்வில் பலமுறை மனதில் நடித்து இவை வாய்க்குமா என்று ஏங்கிய பொற்தருணம் அது. இது எனது வாழ்நாள் சாதனை. திருச்சபை யாருடைய கால்களைப் பிடிக்கவேண்டும் என சுட்டும் தகுதியை நான் பெற்ற நாள் இது.  பனை ஏறும் தொழிலாளிக்கு போதகராக நான் அளிக்கும் முதல் அங்கீகாரம். நான் இவைகளில் ஒன்றி இருக்கையில், ஜாஸ்மின் புகைப்படங்களை எடுத்துக்கொண்டே இருந்தாள். பிறரை ஊக்குவிக்க இப்புகைப்படம் உதவியாகவே இருக்கும் என நான் நம்புகிறேன்.

கால்களைக் கழுவுதல்

கால்களைக் கழுவுதல்

அவர்கள் கால்களை தண்ணிரால் கழுவி துடைத்து எழுந்தபோது ஒரு பாரம் என்னிலிருந்து அகன்ற ஒரு பெரும் விடுதலை உணர்வினை அடைந்தேன். இவ்விதமான உணர்ச்சி மிக்க ஆராதனையினை நான் எனது ஊழியத்தில் வெகு சில தருணங்களிலேயே கடந்து வந்திருக்கிறேன். அவர்களின் கால்களைக் கழுவுகையில், இயேசு தமது சீடர்களுக்காக இவ்விதம் செய்தார் எனவும், இவ்வுலகில் சிறியோர் எனக் கருத்தப்படுபவரே விண்ணுலகில் கடவுளால் பெரியவர் என்னப்படுபவர் என்ற கருத்துக்களை அவர்களுடன் சொன்னேன். எனது இந்தி உரையாடல்களில் உள்ள தடுமாற்றத்தாலும் புலமையின்மையினாலும் என்னால் அவர்களுடன் அதிகமாக எதையும் பகிர்ந்து கொள்ள இயலவில்லை. ஆனாலும்  அத்தருணம்  பெரும் நிறைவளிப்பதாக இருந்தது. அவர்களும் தங்கள் உள்ளாக பெரும் மாற்றம் அடைந்ததை அவர்கள் முகங்கள் காட்டியது. எங்களுக்கு இஞ்சி காப்பி கொடுத்து உபசரித்தார்கள்.

அனைத்தும்  முடித்து திரும்பும் முன்னால் அவர்களுக்காக எடுத்துச் சென்றிருந்த துணியும் ஒரு சிறு தொகையும் கொடுத்துவிட்டு வந்தேன். வசதி நிறைந்த திருச்சபைகள் பனை தொழிலாளியின் கால்களை கழுவாவிட்டாலும் இதனை மட்டும் செய்வதுவே ஒரு சிறந்த துவக்கமாயிருக்கும் என்ற நம்பிக்கையில்.

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

 

 

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 32

ஏப்ரல் 9, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 32

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

குருத்தோலை திங்கள்

மற்றொரு தாயார் எழுந்து எங்களது இளமைக் காலத்தில் பனைமரங்கள் அழிவை நோக்கி சென்றதாக நாங்கள் கருதவில்லை, ஒரு வேளை போர் மிகப்பெரிய அழிவை பனை மரங்களுக்கு  ஏற்படுத்தியிருக்கலாம். என்றாலும் பனை மரம் தானே வளரக்கூடியது என்பது தான் எங்களது புரிதல். திருச்சபை இதில் எப்படி ஈடுபடுவது என்பதை சற்று விளக்குங்கள் என்றார்.

காலங்கள் மாறிக்கொண்டு வருகிறதை நாம் கவலையுடன் தான் பார்க்கிறோம். முன்பு போன்ற வாழ்கை முறை அல்ல இன்று நாம் வாழ்வது. இயற்கை சார்ந்து நாம் அனுபவித்தவைகளில் வெகு சிலவே இன்றும் பயன்பாட்டில் இருக்கிறது. நமது வீட்டின் அடுப்பறையை நாம் எட்டிப்பார்த்தால் நமக்குத் தெரியும் நம்முடைய அடுக்களையில் புழங்கிய 60 சதவிகிதத்துக்கும் மேலான பொருட்கள் இன்று பயன்பாட்டில் இல்லை. நமது பெற்றோர் ஓலையில் செய்ய அறிந்திருந்த கைப்பணிகளில் எவைகளை நாம் அறிந்திருக்கிறோம். பணம் கொடுத்து பனைஓலைப் பொருட்களை வாங்கி பாவிப்பது சரியானது என நமக்குச் சொன்னவர்கள் யார்? இன்று நமது அடுக்களையிலிருந்து காணாமல் போனது ஓலைப் பொருட்கள் மட்டும் அல்ல, பலர் தங்களுடைய வாழ்வாதாரங்களை இக்காலகட்டத்தில் இழந்திருக்கிறார்கள் என்கிற உண்மையை பறைசாற்றும் அத்தாட்சிகள் அவை.

தண்ணீர் என்பதை விலைக்கொடுத்து வாங்க வேண்டிய சூழல் வரும் என்று நாம் நம் சிறு வயதில் எண்ணியிருக்க மாட்டோம். இன்று தண்ணீர் விற்பவர் மிக சிறந்த வணிகத்தில் ஈடுபட்டிருக்கிறார் என்றே பொதுமனம் எண்ணிக்கொள்ளுகின்றது, ஏனெனில் அவர் கை நிறைய பொருளீட்டுகிறார். அலுங்காமல் குலுங்காமல் பொருளீட்டுவது ஒன்றே முன்னேற்றம் என்று கருதப்படுகிறது. வளங்களை சிக்கனமாய் பேணி பாதுகாப்பவர்களைவிட ஊதாரிகளையே வணங்கப்படவேண்டியவர்களாக கருதும் தீய எண்ணம் நமக்குள் ஊன்றப்பட்டிருக்கிறது.

நமது திருச்சபையின் முன்பு நிற்கும் இரு பனைகளை காலனிய மனநிலைகளின் எச்சம் என்று நான் குறிப்பிட்டேன். சிலர் அதனால் மனம் வருந்தியிருக்கலாம். ஆனால் அதன் பின்னணியில் உள்ள மனநிலை என்ன என்று நாம் சற்றே ஆழ்ந்து பார்க்கையில், நமக்கு சில தெளிவுகள் கிடைக்கும். பனை மரங்கள் திருகோணமலை பகுதியில் இருந்திருக்கிறது எனவும் அது சார்ந்து மக்கள் தங்கள் தொழில் வாய்ப்புகளை அமைத்திருக்கிறார்கள் என்ற உண்மையையும் நாம் மறுக்க இயலாது. இச்சுழலில் தான் அழகுக்கான பனை மரம் நடப்படுகிறது. திருச்சபை தன்னை கடின வேலைகளிலிருந்து விலக்கிக்கொள்ள துடிக்கிறதோ? சீவல் தொழிலை அடிமைத்தனம் என எண்ணும் கால சூழ்நிலையில் இருந்ததால் அதிலிருந்து திருச்சபை விடுதலை பெற அழைப்பு விடுப்பதே இதன் நோக்கமாக இருக்கிறது. சரிதானே எனத் தோன்றும் இவ்வெண்ணத்தில்,  காணப்படும் குறை தான் என்ன? நாம் காலனீய எண்ணங்களுக்கு அடிமையாகிறோம். அவர்கள் நமக்கு உனது வாழ்வு பிழையானது எனச் சொல்லுகிறார்கள். எனக்கு அடிமையாக இருந்துப்பார், உனது வாழ்வு எங்கோ சென்றுவிடும் எனக் கூறுகிறார்கள்.

அதற்காக நமது முன்னோர்கள் நமக்கு சேமித்து வைத்த அறிவு தளங்களிலிருந்து நம்மை விலக்குகிறார்கள். பனை  உணவு பொருள் குறித்து நமக்கு இருந்த எண்ணங்களை நம்மிலிருந்து அகற்றி அவர்களின் உணவு பொருள்களை பயன்படுத்த நமக்கு கற்பிக்கிறார்கள். இன்று நாம் பயன்படுத்தும் புட்டு எனும் உணவிற்கு ஈடாக பாண் (பிரட்) பயன்படுத்தும் அளவிற்கு அவர்களின் தாக்கம் நம்மில் நிலவுகிறது.  இனிமேல் பனை ஏற வேண்டாம் சீவல் தொழிலில் ஈடுபடவேண்டாம், பொருள் ஈட்டினால் போதும், நமக்கு தேவையானவைகள் கிடைக்கும் என்ற நுகர்வு கலாச்சாரத்தின் துவக்கத்தை நமக்கு விதைத்துச் சென்றுவிட்டனரோ?

பனை மரங்கள் தானே வளரும் என்ற சூழல் இன்று மாறிக்கொண்டு வருகின்றது, இன்று வளர்ச்சி என்ற பெயரில் பனைமரங்கள் வேகமாக அழிந்துவருகிறது. ஒரு நாளைக்கு இலங்கை முழுவது 100 மரம் வீதம் வெட்டப்படுகிறது எனும் புள்ளி விபரம் இருக்கிறது. பல புதிய கட்டுமான பணிகள் சாலை விரிவாக்கப்பணிகள் நடந்துகொண்டிருக்கின்றன. அவ்வகையில் திருச்சபை பனை மரங்களை நடுவது அவசியமாகிறது. அதற்கான கரணம் ஒன்று உண்டு.

32 Rev. Godson

இரண்டாயிரம் வருடங்களாக திருச்சபைக்குள் நுழைந்துவிட்ட சடங்குள் ஏராளம். அவைகள் மாற்றங்களுக்கு உட்பட்டே இன்று நம்மை அடைந்திருக்கின்றன. திருமறையில் காணப்படுவது போல் எதுவுமே இன்று நம்மிடம் எஞ்சியிருக்காது. அது சாத்தியமும் அல்ல. காலம் அவைகளில் வடுக்களையும் வண்ணங்களையும் ஏற்றி இறக்கியிருக்கிறது  என்பதையும் நாம் மறந்துவிடமுடியாது. மாற்கு நற்செய்தி நூலின் பாடத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு இயேசுவின் குருத்தோலை பவனி நடைபெற்ற நாள் திங்கட் கிழமை என்றே சமீபத்திய புரிதல் எழுந்துள்ளது. சிந்தனைக்காக குருத்தோலை திங்கள் என ஒருபுறம் வைத்துக்கொண்டாலும், திருச்சபை அனுசரிக்கும்  குருத்தோலை ஞாயிறு எனும் பண்டிகை நான்காம் நூறாண்டு முதல் வழக்கத்தில் இருந்திருக்கலாம் என ஆய்வாளர்கள் யூகிக்கிறார்கள். ஏழாம் நூற்றாண்டு இறுதிப்பகுதியிலிருந்து  அதுகுறித்த ஆவணங்கள் கிடைக்கப்பெறுகின்றன.  சிறிது சிறிதாக திருச்சபைக்குள் நீக்கமற நிறைந்து விட்ட இவ்வழக்கத்தில் நாம் பிடித்துச் செல்லுகின்ற குருத்தோலைகளை நமக்கு எடுத்துக்கொடுப்பவர்கள் யார்? அவர்களை எவ்வகையிலும் பொருட்படுத்தாது நாம் கொண்டாடும் இன்நீண்ட பாரம்பரியத்தில் காணப்படும் இடைவெளிகளை எவ்விதம் நாம் எடுத்தாளப்போகிறோம். குறிப்பாக  பனை மரங்களே இல்லை என்று சொன்னால் நாம் குருத்தோலை திருவிழாவை எவ்விதம் கொண்டாடுவோம்?

குருத்தோலை திருநாள் அலங்காரம்

குருத்தோலை திருநாள் அலங்காரம்

குருத்துக்களை எடுக்கையில் மரங்கள் பெரும் அதிர்ச்சிக்கு ஆளாகின்றது. மரங்களின் வளர்ச்சியை அது பாதிப்பதோடு அதில் நாம் பெறும் பயன்களையும் அது குறைத்துவிடுகிறது. ஒருமுறை பெங்களூரில் ஒரு பேராயர், குருத்துக்களை எடுத்து வருவதை தடை செய்ய வேண்டும் எனக் கூற அது பெரிய விவாதம் ஆகிவிட்டதாக எனது இறையியல் ஆசிரியர் என்னிடம் கூறினார். அவ்விதம் நம்மால் குருத்தோலைகளை இழந்து ஒரு கொண்டாட்டத்தை முன்னெடுக்க இயலாது. ஆகவே தான் நாம் மரங்களை நடுவதும் பேணுவதும் அவசியமாகிறது. ஆலய வளாகங்களில் பனை மரங்கள் இல்லை என்று சொன்னால் பிற்பாடு நாம் எடுக்கும் குருத்தோலை எங்கிருந்து வரும்.? அவ்விதம் குருத்தோலைகள் நாம் பெறுமிடங்களில் அவற்றை ஒரு வணிக பறிமாற்றமாக மட்டுமே  நாம் பார்த்திருக்கிறோம்.  அவர்கள் மத்தியில் பணி செய்யும் பொறுப்பு நமக்கு உள்ளதாக நாம் ஏற்றுக்கொண்டால் மட்டுமே நமது குருத்தோலை பண்டிகை அர்த்தம் பெறும் ஒன்றாக அமையும்.

இயேசுவின் முன்னே குருத்தோலைகளைப் பிடித்துச் சென்றவர்கள் அனைவரும் பனை சார்ந்த வாழ்வியலைக் கொண்டிருன்ட்தவர்கள் என நாம் பார்த்தோம். அவர்கள் ஓலைகளை எடுத்துச்செல்ல உரிமை பெற்றவர்கள். எனது குடும்பத்தின் பணி ஈச்சமரம் ஏறுவது ஆகவே நாங்கள் ஈச்ச ஓலைகளை எமது மீட்பர் முன்னிலையில் அசைக்க அனைத்து தகுதிகளும் உடையவர் என்ற கருத்தை அது ஆணித்தரமாக நிறுவுகிறது.  “உள்ளபடி” வரவே ஆண்டவர் அழைப்பு விடுக்கிறார்.

சிஸ்டர் கிளேர் (Sr. Clair)  வரைந்த குருத்தோலை பவனி


சிஸ்டர் கிளேர் (Sr. Clair) வரைந்த குருத்தோலை பவனி

நமது வாழ்வு பனை மரத்திலிருந்து வெகுவாக விலகி வந்துவிட்டது. இச்சூழலில் பனை சார்ந்த கரிசனையுடன் மட்டுமே நாம் நமது சமய நம்பிக்கைகளை முன்னெடுக்க கடமைப்பட்டுள்ளோம். நமக்கும் ஓலைக்கும் எவ்வித தொடர்பும் இல்லாத சூழலில் நாம் ஓலைகளை எடுத்துச்செல்லுவது அர்த்தம் நிறைந்ததாக இராது. மாறாக இன்றைய சூழலை வைத்துப் பார்க்கையில்  குருத்தோலைகளை சுமந்து செல்லுவதை விடபனை மரத்தினை நடுவது தான் பொருள் பொதிந்ததாக இருக்கும். திருச்சபை ஒவ்வொரு குருத்தோலை ஞாயிறு அன்றும் குறைந்தபட்சம் ஒரு பனை மரத்தையாவது  நட முற்படலாம். ஒருவேளை ஆலய வளாகத்தில் இடம் இல்லை என்று சொன்னால், நாம் செல்லும் குருத்தோலை பேரணியின் போது சாலை ஓரங்களிலோ அல்லது பொதுவிடங்களிலோ அனுமதி பெற்றும் நடலாம். இவ்வகையில் திருச்சபை வருடத்திற்கு ஒரு மரம் நட்டாலே அது குறியீட்டு ரீதியாக மிகப்பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும். திருச்சபையின் சூழியல் பங்களிப்பை அது அறுதியிட்டுக்காட்டும்.  நொடிந்துபோயிருக்கும் சீவல் தொழிலாளர் வாழ்வில் அது நம்பிக்கை அளிக்கும் பேரணியாக இருக்கும். ஆண்டவரும் மகிழுவார்.

திருமறை சார்ந்து பொதுவான கேள்விகளை கேட்க போதகர் திருச்சபையினரை ஊக்கப்படுத்தினார், ஆனால் எவரும் என்னிடம் எந்த கேள்வியும் கேட்கவில்லை. நான் சற்றே தளர்ந்து போனேன். எவ்வித சலனமும் ஏற்படுத்தாமல் இவ்விடத்தை விட்டு கடந்து போகிறேனா ஆண்டவரே என்று உளம் உருகி நின்றேன். அவ்வேளையில் போதகர், அந்த தாயாரிடம் ஜெபிக்க சொன்னார்கள். அந்த ஜெபம் கடவுள் உண்மையிலேயே ஒரு பெரும் அசைவை திருகோணமலை மெதடிஸ்ட் திருச்சபையில் ஏற்படுத்தியிருக்கிறார் என்னும் நம்பிக்கையை எனக்குக் கொடுத்தது. ஒரு வயதான மூதாட்டி, எனது கரத்தில் இலங்கைப் பணம் 100 ரூபாயை வைத்தார்கள். தங்கள் ஏழ்மையில் அவர்கள் கொடுத்த அன்பு காணிக்கை என்றே கருதி ஏற்றுக்கொண்டேன்.

போதகரின் மனைவி என்னிடம் பனை சார்ந்து பல விஷயங்களைப் அன்று பேசினார்கள். அந்த திருச்சபையின் அங்கத்தினர் ஒருவர் என்னோடு மேலும் ஒரு மணி நேரம் விவாதித்தார். நாங்கள் ஒருபோதும் சீவல் தொழிலாளர்களை வெறுக்கவில்லை என்பதே அவரது நிலைப்பாடாக இருந்தது. போதகர் நிஷாந்தா தனது கடமைகள் அனைத்தும் முடித்து வந்தபின் எனது உரை நன்றாக இருந்ததாக குறிப்பிட்டார் ” இந்திய போதகர்  எண்டால் எப்படியென்று நிரூபிச்சிட்டியளே” என்றார்.

அன்று போதகர் நிஷாந்தா என்னோடு அதிக நேரம் செலவிட்டார். தமிழகத்தில் நடைபெறும் ஜல்லிக்கட்டிற்கு இலங்கையில் எழுந்துவரும் ஆதரவுகளைக் குறிப்பிட்டார். இந்தியாவில் இருந்து வரும் பல நற்செய்தியாளர்கள் திருச்சபையில் ஏற்படுத்தும் ஆழ்ந்த இறையியல் தடுமாற்றங்கள் குறித்து மிகவும் வேதனையுடன் பகிர்ந்துகொண்டார். இலங்கை திருச்சபையை எப்படி பணம் பறிக்கும் இடமாக இந்திய திருச்சபையினர் பாவிக்கிறார்கள் என்று அவர் சொல்லுகையில், வெட்டிய பனையில் கள்ளெடுக்க துணியும் இழிமனம் கொண்டவர்களே என எண்ணிக்கொண்டேன்.

இலங்கை பயணத்தின் இந்த முதல் வாரம் எனது வாழ்வில் மரக்க முடியாத பயணங்களால் நிரம்பியதாக அமைந்தது. சந்தித்த ஒவ்வொருவரின் வாழ்விலும் என்னால் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் வகையில் கடவுள் என்னை பயன்படுத்தினார் என்றே உணர்ந்தேன். சொற்களை குவித்து எனது பயணம் நிறைவாக அமைந்தது என்று சொல்லி செல்ல நாண் விழையவில்லை, ஆனால் மனப்பூர்வமாக இவைகளை நான் உணர்ந்தேன். ஒருவேளை இன்னும் ஒரு சில வருடங்களுக்கு முன்பு நான் இலங்கை போயிருந்தால் கூட, என்னால் திருச்சபை பயனடைந்திருக்காது மாறாக நான் தான்  பயனடைந்திருப்பேன். ஆனால் இப்பயணம் கடவுள் என்னை முழுமையாக தயார் செய்து அழைத்துச் சென்ற பயணமாக உணர்ந்தேன். என்னை முழுவதும் அற்பணித்து ஒவ்வொன்றையும் செய்யவும், அனைத்துப் புலங்களாலும் இலங்கை பனை சார் வாழ்வை உள்வாங்கவும் எனக்கு பயிற்சி தேவையாயிருந்தது. பனைமரச் சாலை அவ்வகையில் என்னை தயார்படுத்திய ஒரு நிகழ்வு என்றே நான் நம்புகின்றேன்.

போதகர் நிஷாந்தா  மறுநாள் நிகழ்ச்சியைக் குறித்து எனக்கு ஒரு சிறு குறிப்பை அளித்தார். காலை 5. 30 மணிக்கு கிளிநோச்சி நோக்கி பயணம் பிற்பாடு அங்கிருந்து யாழ்பாணம். கண்டிப்பாக எனக்கு செறிவான ஒரு பயணம் அமைய காத்திருக்கிறது என்றே உணர்ந்தேன். எனது எண்ணங்களுக்கும் மேலாய் என்னை வழி நடத்தி எனக்கு எண்ணிறந்த வாய்ப்புகளை வழங்கிய ஆண்டவருக்கு நன்றி கூறி அந்த இரவு கண்ணயர்ந்தேன்.

இரு மன்றாட்டுகள்

பொலியும் வாழ்வை தந்தவரே

ஓலை சிலுவை சுமக்கிறேன்

வேதனை அற்ற சுகமான சுமை என்பதால்

சிலுவையைப் பற்றி நிற்கும் விசுவாசி நான்

சீவல் தொழிலாளி போன்ற பாவியல்ல

அவன் மார்பில் உராயும் பனை வடுக்களை

தலையணையில் புதையும் என் முழங்கால்கள் ஒருபோதும் கவனிக்காது. ஆமேன்

 

காயங்கள் ஏற்ற நாதா

ஓலைகள் சுமந்து செல்லும் பவனிகள் இன்று

உமது பாதைகளில் இருந்து வெகுவாய் விலகிவிட்டன

நீர் சிலுவையிலிருந்து இறங்கி வரவேண்டாம்

இவர்களை மன்னியும் என்று மீண்டும் சொல்லும்

ஆம் அழகாய் நிற்கும் யாரிவர்கள்

தான் அழுக்கடைய  பனை ஏறாதவர்

 

(முதல் பருவம் முடிந்தது. மீண்டும் அடுத்த கலயம் கட்டும் வரை காத்திருக்கவும்)

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 31

ஏப்ரல் 6, 2017

 

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 31

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

கள் – திருச்சபையின் கேள்வி

அந்த அமைதியை உடைக்கும்படி போதகர் நிஷாந்தா எழுந்துவந்தார். நாம் ஒரு மாறுபட்ட திருமறை ஆய்வு செய்ய உதவிய போதகருக்கு நன்றி கூறுகிறேன். இப்போது கேள்விகள் கேட்க விரும்புபவர்கள் கேள்விகள் கேட்கலாம் என்றார்கள். சற்று நேர மவுனத்திற்கு பின்பு ஒருவர் எழுந்து “சீவல் தொழிலும் கள்ளும் இலங்கையைப் பொறுத்த அளவில் இணைந்தே இருக்கிறது, இச்சூழலில் திருச்சபை எப்படி அவர்களுடன் இணைய இயலும் என்றார். சிரித்துக்கொண்டே இப்படி கடினமாக எல்லாம் கேள்விகள் கேட்கக்கூடாது என்றேன். சிரிப்பலை எழுந்து ஓய்ந்தது.

கள் குடிப்பது ஒழுக்கம் சார்ந்த ஒன்றாக நமது மரபில் பார்க்கப்படுவது எவ்வளவு உண்மையோ அது போலவே அது மருத்துவம் சார்ந்தும் பாவிக்கப்படுகிறது  சமையல் இடுபொருளாகவும் பயன்பாட்டில் இருக்கிறது. ஆகவே ஒற்றைபடையான எண்ணங்களுடன் கள்ளை நாம் புறந்தள்ளிவிட இயலாது. ஈரோட்டைச் சார்ந்த திரு. நல்லசாமி அவர்கள் கள் இறக்க அனுமதி வேண்டி தமிழகத்தில் போராடிக்கொண்டிருக்கிறார். இந்திய அரசியலமைப்பின் படி கள் இறக்குவதும் பருகுவதும் மக்களுக்கு அரசு வழங்கியிருக்கும் உணவு தேடும் உரிமை. கள் போதை பொருளல்ல. நாம் பாவிக்கும் உணவுகள் அனைத்திலும் ஆல்கஹால் இருக்கிறது ஆனால் விகிதாச்சாரம் மட்டுமே மாறுகிறது என்று கூறுகிறார். போதை தரும் வெளிநாட்டு மதுவில் ஆல்கஹாலின் அளவு 42 சதவிகிதமும், கள்ளில் 4.5 சதவிகிதமும் இருக்கிறதாக அவர் கூறுகிறார். அவ்வகையில் கள் ஒரு மென் பானம் என அவர் கூறுகிறார். அவரின் கருத்துக்களை நாம் சற்றே காதுகொடுத்து கேட்கவேண்டும் என பணிவுடன் கேட்டுக்கொள்ளுகிறேன்.

திருமறை மதுவிற்கு எதிராக இருக்கிறதே, மது ஒருவரின் சிந்தனையை மழுங்கடிக்கும்  தன்மை கொண்டிருக்கிறதே என்றால் ஆமாம். அதனை நாம் மறுக்க இயலாது. திராட்சை இரசம் ஒழுங்கீனத்தைத் தோற்றுவிக்கும்; போதை தரும் குடி அமளியைத் தோற்றுவிக்கும்; அவற்றில் நாட்டங்கொள்பவர் மடையரே.(நீதிமொழிகள் 20: 1 திருவிவிலியம்) துன்பக் கதறல், துயரக் கண்ணீர், ஓயாத சண்டை, ஒழியாத புலம்பல், காரணம் தெரியாமல் கிடைத்த புண்கள், கலங்கிச் சிவந்திருக்கும் கண்கள்-இவை அனைத்தையும் அனுபவிப்பவர் யார்? திராட்சை இரச மதுவில் நீந்திக் கொண்டிருப்பவர்களே, புதுப்புது மதுக் கலவையைச் சுவைத்துக் களிப்பவர்களே,மதுவைப் பார்த்து, “இந்த இரசத்தின் சிவப்பென்ன! பாத்திரத்தில் அதன் பளபளப்பென்ன!” எனச் சொல்லி மகிழாதீர். அது தொண்டைக்குள் செல்லும்போது இனிமையாயிருக்கும்; பிறகோ அது பாம்புபோலக் கடிக்கும்; விரியனைப் போலத் தீண்டும். உன் கண் என்னென்னவோ வகையான காட்சிகளைக் காணும்; உன் உள்ளத்திலிருந்து ஏறுமாறான சொற்கள் வெளிப்படும். கடல் அலைமீது மிதந்து செல்வது போலவும், பாய்மர நுனியில் படுத்துறங்குவது போலவும் உனக்குத் தோன்றும். “என்னை அடித்தார்கள், எனக்கு நோகவில்லை; என்னை அறைந்தார்கள், நான் அதை உணரவில்லை; நான் எப்போது விழித்தெழுவேன்? அதை இன்னும் கொடுக்கும்படி கேட்பேன்” என்று நீ சொல்வாய். (நீதிமொழிகள் 23: 29 – 35 திருவிவிலியம்) மேற்கூறிய வகையில் திராட்சை ரச மதுவை விரும்புவோர் அதனால் ஏற்படும் துன்பத்திற்கு ஆளாவார்கள் என்று திருமறை எச்சரிப்பது சரிதான். ஆனால் திருமறை ஒற்றைபடையான நோக்கில் திராட்சை ரச மதுவை அணுகவில்லை என்பதையும் நாம் அறிந்திருக்க வேண்டும்.

நாசீர் விதிகளாக ஆண்டவர் மோசேயிடம் கூறுவதில் மது சார்ந்த ஒரு பார்வை இருக்கிறதை நாம் காண்கிறோம். “ஆண்டவர் மோசேயிடம் கூறியது: இஸ்ரயேல் மக்களிடம் சொல்: ஓர் ஆணோ பெண்ணோ தன்னை ஆண்டவருக்குத் தனிப்படுத்திச் சிறப்பான பொருத்தனையான நாசீர்  பொருத்தனை செய்து ஆண்டவருக்குத் தன்னை அர்ப்பணித்தால், திராட்சை இரசம், மது ஆகியவற்றை அவன் விலக்க வேண்டும்; திராட்சை இரசம், மது ஆகியவற்றின் காடியை அருந்தக் கூடாது. திராட்சைப்பழச் சாற்றைக் குடிக்கக் கூடாது. திராட்சைப் பழங்களையோ, வற்றலையோ உண்ணவும் கூடாது. பொருத்தனைக் காலம் முழுதும் திராட்சைக் கொடியிலிருந்து கிடைக்கும் எதையும், விதைகள், தோல்களைக் கூட, அவன் உண்ணக்கூடாது.” (எண்ணிக்கை 6 திருவிவிலியம்) இவ்வகையில் நாம் பார்க்கையில் கடவுளுக்கென அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஒருவர், திராட்சை ரசம் மட்டும் அருந்தலாகாது என்ற விதி அல்ல திராட்சை சார்ந்த எதுவும் உண்ணக்கூடாது என சொல்லப்படுவதைப் பார்க்கிறோம். வற்றல் விதை அதன் தோல் எவற்றிலும் போதை இருக்காது. ஆனால் அது அவன் பிரித்து எடுக்கப்பட்டவன் என்ற கூற்றின் ஆழத்தை உணர்த்த முழுவதுமாக இவைகளில் நின்று ஒதுங்கி நிற்க வேண்டும் என்ற கட்டளை பிறப்பிக்கப்படுகிறது.

இயேசு நாசீர் விரதம் இருந்தவர் அல்ல, அவர் வாழ்வில் திராட்சை ரசமும் இருந்தது பல முறை இறந்தவர்களை அவர் உயிரோடு எழுப்பியிருக்கிறார். இயேசு தமது முதல் அற்புதத்தை கூட கானா ஊரில் நடைபெற்ற திருமண வீட்டில் தான் நிகழ்த்துகிறார். திராட்சை ரசம் தீர்ந்த போது அவர் தண்ணீரை ரசமாக மாற்றி தமது முதலாம் அற்புதத்தை நிகழ்த்துகிறார். தம்மை குறித்தே அவர் பகடி செய்துகொள்ளும் திருமறைப்பகுதி ஒன்று இருக்கிறது.  “எப்படியெனில், யோவான் வந்தபோது அவர் உண்ணவுமில்லை, குடிக்கவுமில்லை. இவர்களோ “அவன் பேய்பிடித்தவன்” என்கிறார்கள். மானிட மகன் வந்துள்ளார்; அவர் உண்கிறார்; குடிக்கிறார். இவர்களோ, “இம் மனிதன் பெருந்தீனிக்காரன், குடிகாரன், வரி தண்டுபவர்களுக்கும் பாவிகளுக்கும் நண்பன்” என்கிறார்கள். எனினும் ஞானம் மெய்யானது என்பதற்கு அதை ஏற்றுக் கொண்டோரின் செயல்களே சான்று.” (மத்தேயு 11 : 19 திருவிவிலியம்) இயேசுவின் மீது வைக்கப்பட்ட குற்றச்சாட்டு இன்றைய திருச்சபையின் நோக்கில் மிக முக்கிய குற்றச்சாட்டு ஆகும், எனினும் அவர் அதனை ஒரு குற்றமென கொள்ளாமல், குற்ற உணர்வும் அடையாமல் இலகுவாக கடந்து வருகிறார். அவர் குடிகாரர் அல்ல, அவரை அப்படி “புரிந்து வைத்திருந்தனர்”.

பாவிகளுடன் உணவருந்தும் இயேசு

பாவிகளுடன் உணவருந்தும் இயேசு

திருச்சபை இன்று “வெட்டு ஒன்று துண்டு இரண்டாக” திருமறையில் குடி சார்ந்த எண்ணக்கள் எப்படி இருக்கின்றன என கேட்பதை நாம் பார்க்கிறோம். அப்படி ஒரு பதிலை எவரும் சொல்ல இயலாது. அது சூழலைப் பொருத்தது. அடிமைப்பட்டுகிடந்த மக்களும் சிதிலமாகி கிடந்த எருசலேம் நகரும் மீட்படையும் என்பதை ஆண்டவரின் வார்த்தையாக ஏசாயா உரைக்கிறார்  “ஆண்டவர் தம் வலக்கையின் மேலும் வலிமைமிக்க தம் புயத்தின் மேலும் ஆணையிட்டுக் கூறியது: உன் தானியத்தை இனி நான் உன் பகைவருக்கு உணவாகக் கொடுக்கமாட்டேன்: உன் உழைப்பால் கிடைத்த திராட்சை இரசத்தை வேற்றின மக்கள் பருகமாட்டார்கள். அறுவடை செய்தவர்களே அதை உண்டு ஆண்டவரைப் போற்றுவர். பழம் பறித்தவர்களே என் தூயகச் சுற்றுமுற்றங்களில் இரசம் பருகுவர்.” (ஏசாயா 62: 8 – 9 திருவிவிலியம்). மகிழ்வின் தருணங்களில் உச்சக்கட்ட வெற்றியைக் குறிப்பிடும்படி திராட்சை ரசம் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறதை இதன் வாயிலாக நாம் அறிகிறோம்.

ஆகவே, நீ நன்றாய்ச் சாப்பிடு; களிப்புடனிரு; திராட்சை இரசம் அருந்தி மகிழ்ச்சியுடனிரு; தயங்காதே. இவை கடவுளுக்கு உடன்பாடு. (சபை உரையாளர்  9: 7 திருவிவிலியம்)  என சபை உரையாளரால் கூறப்படும் சூழலும் “தண்ணீர் மட்டும் குடிப்பதை நிறுத்திவிட்டு, உன் வயிற்றின் நலனுக்காகவும், உனக்கு அடிக்கடி ஏற்படும் உடல்நலக் குறைவின்பொருட்டும் சிறிதளவு திராட்சை மதுவும் பயன்படுத்து.”(1 திமோத்தேயு   5:  திருவிவிலியம்)  என்று பவுலால் அறிவுறுத்தப்படும் சூழலும் வேறு வேறு. அவைகளை நாம் கவனத்துடனேயே கையாள வேண்டும்.

கள்ளும் திராட்சை ரசமும் ஒன்று அல்ல. ஆனால் இரண்டும் இருவேறு பின்னணியங்களில் கிடைக்கும் சற்றேரக்குறைய ஒரே பானமென எண்ணி நாம் நமது கருத்துக்களை முன்வைக்கலாம் என்று எண்ணுகிறேன். நமது சமூகத்திலும் போர் வெறி ஊட்டவேண்டி கள் பயன்பாட்டில் இருந்திருக்கிறது, அதே நேரம் விழாக்களின் போது களியாட்டிற்கென கள் ஒதுக்கப்பட்டிருக்கிறது. இருவேறு மன நிலைகளை இவைகள் சுட்டி நிற்கின்றன. தனி மரக் கள், அந்திக்கள் போன்றவைகள் மருத்துவ குணம் நிறைந்தவை என்பது அனுபவத்தில் கண்டவர்கள் கூறும் உண்மையாகும். குறிப்பாக வெப்பம் மிகுந்த பகுதிகளில் வளரும் பனை மரத்தின் கள் அப்பகுதிகளில் வாழும் மக்களின் வெப்பத்தை தணிக்கும் ஒன்றாக இருப்பதை நாம் காணலாம். குஜராத்தில் உள்ள பீல் பழங்குடியினர் தமது வீடுகளுக்கு அருகில் இன்றும் ஐந்து முதல் பத்து பனைமரங்களை வைத்திருக்கின்றனர். அவர்கள் வாழுமிடத்தில் குறைந்தபட்ச வெப்பநிலையாக 5 டிகிரியும் அதிக பட்ச வெப்பநிலையாக 47 டிகிரியும் செல்லும். இச்சூழலில் அவர்கள் வெம்மையை தணிக்க கள்ளையே தொல் பழங்காலத்தில் இருந்து பயன் படுத்தி வருகிறார்கள். அவர்கள் கள் இறக்கும் நேரம் கூட ஃபெப்ரவரி மாதத்தின் பிற்பகுதியில் இருந்து தான். ஜூன் மாதம் மழை பெய்யுமட்டும் அவர்கள் தொடர்ந்து கள் இறக்குகிறார்கள். அது ஒவ்வொரு குடும ஆணின் கடமை.

ஆலயத்தில் இருந்து கள்ளிற்கு சாதகமாக போதகர் ஐய்யா பேசுகிறாரே என நீங்கள் நினைக்கலாம். எனக்கு முன்பும் மூன்று தலைமுறையினர் போதகராக இருந்தவர்கலே. எனது தந்தை, எனது தாத்தா மற்றும் தாத்தாவின் அப்பாவும் போதகராக இருந்தவர்கள் தாம். ஆனால் அனைவரது வீட்டிலும்  ஆப்பத்திற்கென கள் வாங்கி பயன் படுத்தப்பட்டது. இது உணவை பதப்படுத்தும் ஒரு முறையாக கையாளப்பட்டது. நாம் வாங்கும் பிளம் கேக் எப்படி மது ஊற்றி செய்யப்படுகிறதோ அது போலவே அன்றும் உணவு தயாரிக்க கள் பயன்பாட்டில் இருந்திருக்கிறது.

பிழை எங்கே ஏற்படுகிறது என்பதி நாமே அறிவோம். அளவிற்கு மிஞ்சினால் அமிர்தமும் நஞ்சு என்பது பழமொழி. பனை மரத்தடியில் அமர்ந்து  காலை முதல் மாலை வரை கள் அருந்தினால் அது எவ்வகையில் ஒருவரை பணி செய்ய அனுமதிக்கும். அவ்விதமான முறைகளை எவரும் எவருக்கும் பரிந்துரை செய்யப்போவது இல்லை.

மேலும், மற்றொரு வகையிலும் நம்மை நாம் சுய பரிசோதனை செய்ய அழைக்கப்படுகிறோம். நேற்று தான் நான் இங்கே வந்தேன். ஆனால் இப்பகுதிகளில் நான் காலை மற்றும் மாலை வேளைகளில் நடை சென்றதால் இப்பகுதியைக் குறித்த ஒரு புரிதல் எனக்கு கிடைத்தது. நமது ஆலயத்திலிருந்து கடற்கரை நோக்கி செல்லும் பாதையில் 500 அடிக்குள் ஒரு மதுக்கடை இருக்கிறது. நமது அலயத்தின் பின்புறம் 200 அடிக்குள் வேறொரு மதுக்கடை இருக்கிறது. மதுவிற்கு எதிரான மனநிலை கொண்ட நம்மால் அவைகளை குறைந்த பட்சம் இவ்விடங்களில் இருந்து நகர்த்த இயலவில்லை. 200 வருடமான ஒரு வழிபாட்டு தலம் அவ்வகையில் தனது இயலாமையை கூறி நிற்கிறது.

இன்றும் மதுக்கடை வணிகம் என்பது அதன் முன் எவரும் நின்று எதிர்க்க இயலா அளவிற்கு கட்டற்ற பலம் வாய்ந்தவைகளாக இன்று நம்முன் நிற்கின்றன. நாம் எதிர்க்கவேண்டியவைகள் அவைகளே. எளிய பனை தொழிலாளியை நாம் உறிவைப்போம் என்று சொன்னால் அது நமது வீரியம் குறைவுபட்டிருக்கிறது என்பது தான் பொருளே அன்றி நாம் மதுவிற்கு எதிராக நிற்கிறோம் என்று பொருள் தருவது ஆகாது.

பனை மரம் சார்ந்த இன்னும் பல்வேறு பானங்கள் இருக்கையில் கள் தேவையா என்கிற எண்ணம் நம்மில் எஞ்சியிருக்கும்  என்பதை நன் அறிவேன். ஆனால் அதற்கென நாம் அவர்களை ஒதுக்கி வைக்க இயலாது. அவர்களின் பணிகளில் நம்மை ஈடுபடுத்திக் கொண்டு மேலதிகமான வாழ்வை அவர்களுக்கு உறுதி செய்யாத வரையில் நாம் அவர்களை பாவிகள் என நியாயம் தீர்க்க இயலாது. ஆண்டவர் ஒரு பொதும் அதனை ஒப்ப மாட்டார். ஏனெனில், இயேசு பாவிகளின் நேசர்.

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 30

ஏப்ரல் 5, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 30

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

திருச்சபைக்கு குருத்தோலை தந்தவர்கள் 

புதிய ஏற்பாட்டு காலத்தில் பேரீச்சைக் குறித்த சான்றுகள் திருமறையில் அதிகமாக இல்லை தான். ஆனால் முழுவதும் இல்லை என்று சொல்ல முடியாது. எனது வாசிப்பின் வழியாக புதியேற்பாட்டில் காணப்படும் திருமறை பகுதிகள் யாவும் மிக தீவிரமான ஒரு இறையியல் பார்வையை நோக்கி நம்மை உந்திச் செல்லும் விசையாக காணப்படுகிறது. என்னையே நான் உய்த்து அறிகையில் புதிய ஏற்பாட்டு ஒரு சில வசனங்களுக்கு நான் கொடுக்கும் முக்கியத்துவம் பழைய ஏற்பாட்டு பகுதிகளுக்கு கொடுக்கவில்லையோ என எண்ணத்தோன்றுகின்றது. அதற்கு காரணம், எனது இறையியல் கல்லூரியில் நான் நிகழ்த்திய மாதிரி வழிபாடுதான். அதற்கென நான் உருவாக்கிய இறையியல் பார்வையை பழைய ஏற்பாட்டுடன் நான் இன்னும் முழுமையாக விரித்து உரைக்கவில்லை என்றே எண்ணுகிறேன்.

இயேசுவின் பணி நாம் சற்றும் எதிர்பாராத ஒரு புள்ளியில் இயங்குகிறதை இத்தேடலில் நான் கண்டுகொண்டேன். குறிப்பாக அவரது பணி பாவிகள் என்று சொல்லப்படுகின்ற விளிம்பு நிலையில் உள்ள மக்களையும் வரி தண்டுபவர்களாகிய அரசு பணியில் ஈடுபட்டிருந்தவர்களையும், நிக்கோதேம் போன்ற சமய தலைவர்களையும் உள்ளடக்கியதாக இருந்தது. அவர் தம் பணியில் நோயுற்றோர் குணமடைய தன்னை அற்பணித்தார் என பார்க்கிரோம். சமூக வாழ்வில் புறக்கணிப்புக்குள்ளான பெண்கள் மற்றும் சிறுவர்களையும் அவர் அரவணைக்கிறதைப் பார்க்கிறோம், தமது உடல் உழைப்பை செலுத்தி பணி செய்யும் மக்களையும் அவர் தம்மிடத்தில் ஆறுதல் பெற  அழைப்பு விடுக்கிறார்.

எரிகோ என்ற பட்டணம் குறித்து இரண்டு நிகழ்ச்சிகள் புதிய ஏற்பாட்டில் நாம் காணலாம். ஒன்று நல்ல சமாரியன் உவமையில் எருசலேமிலிருந்து எரிகோ செல்லும் வழியில் ஒருவன் கள்ளர் கையில் அகப்படும் நிகழ்ச்சியை இயேசு விவரிக்கையில் அன்றைய எருசலேம் எரிகோ நெடுஞ்சாலையின் காட்சி மனதில் விரிவடைகிறது. வணிகங்கள் நடந்திருப்பதால் தான் சமாரியன் அப்பாதையில் வருகிறான் என்பதும் தெளிவாகிறது. வணிகப்பாதையில் நின்று கொள்ளையடிக்கும் குழுவினர், தனித்து வருபவர்களை கொள்ளையடிக்கும் அளவிற்கு ஏற்றத்தாழ்வுகள் நிறைந்த் இடமாக  எரிகோ காணப்படுகிறது.

மீண்டும் எரிகோ குறித்து நாம் பார்ப்பது இயேசு சக்கேயு என்ற வரி வசூலிப்பவர் வீட்டிற்குச் செல்லும் நிகழ்ச்சியாகும். இயேசு சக்கேயுவோடு என்ன பேசினார் என திருமறையில் காணப்படவில்லை. ஆனால் அவன் இயேசுவிடம் “ஆண்டவரே, என் உடைமைகளில் பாதியை ஏழைகளுக்குக் கொடுத்துவிடுகிறேன்; எவர் மீதாவது பொய்க் குற்றம் சுமத்தி எதையாவது கவர்ந்திருந்தால் நான் அதை நான்கு மடங்காகத் திருப்பிக் கொடுத்து விடுகிறேன்” என்று கூறினார் (லூக்கா 19 திருவிவிலியம்) அந்த சந்திப்பின் இறுதியில் இயேசு அவனைப் பார்த்து “இன்று இந்த வீட்டிற்கு மீட்பு உண்டாயிற்று; ஏனெனில் இவரும் ஆபிரகாமின் மகனே! இழந்து போனதைத் தேடி மீட்கவே மானிடமகன் வந்திருக்கிறார்” (லூக்கா 19: 9 – 10  திருவிவிலியம்) எனக் கூறுகிறார்.

ஒரு சிறு இணைப்பை நாம் இவர்கள் சந்திப்பின் வாயிலாக நம்மால் இணைக்க இயலுமென்றால் வெகு விரைவிலேயே ஒரு கோட்டு சித்திரத்தை நாம் பெற்றுக்கொள்ள இயலும். இயேசு வரி வசூல் எப்படி நடக்கிறது எனப்தைக் குறித்து ஒரு உரையாடலை சகேயுவுடன் நிகழ்த்தியிருக்க வாய்ப்புள்ளதா. ஆம். அவைகள் பலஸ்தீனாவில் உள்ள வரி வசூல் முறைகள், முறைகேடுகள், அவற்றின் அழுத்தம், அவற்றை நடைமுறைப்பாடுத்துவோரின்  உள்ளக்கிடக்கைகள் பொன்றவற்றை சக்கேயு போன்றோரே மிக சிறப்பாக எடுத்துக் கூற இயலும். குறிப்பாக எளிய விவசாயிகள் போன்றோரின் வாழ்வில் அன்றய வரி வசூலிக்கும் முறை எவ்வளவு ஆழமான வடுக்களை ஏற்படுத்தியிருக்கக் கூடும் என்பதை இயேசு தனது பயணத்தில் கண்டு அதனை சக்கேயுவுடன் விவாதித்திருக்கலாம். மற்றும் பல தருணங்களில் அவர் வரி வசூலிப்போருடன் இருந்திருக்கிறார் என்பதற்கும்  பல திருமறசி சான்றுகள் இருக்கின்றன.

நான்கு நற்செய்தி நூல்களும் இயேசுவின் எருசலேம் நோக்கிய இறுதி பயணத்தைக் குறிப்பிடுகிறது. லெந்து காலத்தின் உச்சக்கட்டம் பாடுகளின் வாரத்தில் துவங்குகிறது. அதன் முக்கிய துவக்கமாக இருப்பது எருசலேம் நோக்கிய இயேசுவின் இறுதி பயணம் தான். அதனை குருத்தோலை ஞாயிறு என்றும் சொல்லுவார்கள். உலகமெங்கும் அனுசரிக்கப்படும் இவ்விழாவிற்கான மையம், பனை அல்லது இயற்கை  சார்ந்த ஒரு வாழ்வியல் என்றால் அது மிகையாகாது.

“இயேசு தம் சீடரோடு ஒலிவமலை அருகிலுள்ள பெத்பகு, பெத்தானியா என்னும் ஊர்களுக்கு வந்து, எருசலேமை நெருங்கியபொழுது இரு சீடர்களை அனுப்பி, உங்களுக்கு எதிரே இருக்கும் ஊருக்குள் போங்கள்; அதில் நுழைந்தவுடன், இதுவரை யாரும் அமராத ஒரு கழுதைக்குட்டி கட்டி வைக்கப்பட்டிருப்பதைக் காண்பீர்கள். அதை அவிழ்த்துக் கொண்டு வாருங்கள்.” (மாற்கு 11: 1 – 2 திருவிவிலியம்) இவ்வசனங்கள் நான்கு நற்செய்திகளில் ஆக பழைமையான பிரதியாகிய மாற்குவில் இடம்பெறுகிறது. முன்னோர்கள் ஊர்களுக்கு பெயரிடுகையில் அவ்வூர்களில் உள்ள சிரப்புகளைக் கொண்டே பெயரிட்டனர் என்பதை நாம் அறிவோம். அவ்வகையில் ஒலிவமலை என்னப்படுகிற என்றாலே ஒலிவ மரங்கள் அதிகம் நிற்கும் இடம் என நாம் இலகுவில் புரிந்துகொள்ளலாம். பெத்பெகு என்றால் அத்திப்பழ வீடு என பொருள் படுகிறது. பெத்தானியா என்றால் பேரீச்சைகளின் வீடு என திருமறை அறிஞர்கள் கூறுவார்கள். இம்மூன்று ஊர்களும் சஙமிக்கும் இடத்திற்கு எதிரே உள்ள கிராமத்திற்கு இயேசு தமது சீடர்களை தமது பயணத்திற்கான கழுதையை பெற்றுக்கொள்ள அனுப்பிவிடுகிறதைப் பார்க்கிறோம்.

இவ்வூர்கள் அமைந்திருக்கின்ற தன்மையைப் பார்க்கையில் இவைகளுக்குள் ஒரு ஒற்றுமை இருக்கிறதைக் நாம் காணலாம். அனைத்து கிராமமும் விவசாயத்தை மையப்படுத்திய கிராமங்களாக அமைந்திருக்கிறதை நாம் காண்கிறோம். ஒலிவமலை ஒலிவ எண்ணை என்று சொல்லகூடிய சிறந்த ஒரு வணிக பொருளை அவர்களுக்கு பெற்றுக்கொடுக்கும் இடமாக இருந்திருக்கலாம். எருசலேமுக்கு அருகில் இருந்ததால் தேவாலயத்திற்கு தேவையான அனைத்து எண்ணைகளும் இங்கிருந்தே பெறப்பட்டிருக்கலாம். அதற்கென உழைக்கும் மக்கள் எவ்வகையிலும் தேவாலயத்தால் உதவிகள் பெற இயலாதபடி கடின வரிகளால் துன்பபட்டிருக்கக் கூடும். அவ்விதமாகவே பெத்பகுவும் அத்தி மரங்களை நம்பி வாழ்ந்த மக்கள் கொண்ட இடமாக இருந்திருக்க வேண்டும். இவ்வாறு நாம் நோக்குகையில் பெத்தானியா குறித்த குறிப்புகள் அங்கே எவ்விதமான மக்கள் வாழ்ந்திருந்தனர் என்பதை தெளிவுற நமக்கு காட்டுகின்றது. பேரீச்சைகள் நிறைந்த அந்த பகுதியில் அதனை நம்பி வாழும் ஒரு பெருங்கூட்டம் இருப்பதை நாம் காண்கிறோம்.

இயேசு ஏறிய கழுதை அழைத்துக்கொண்டுவரப்பட்ட கிராமத்தின் பெயர் நமக்கு தெரியாவிட்டாலும் ஓலிவமலை, பெத்பெகு மற்றும் பெத்தானியாவிலுள்ள விவசாயிகள் தங்கள் விளை பொருட்களை ஏற்றிச் செல்ல நம்பியிருக்கும் ஒரு கிராமமாக இப்பகுதி விளங்கியிருக்கலாம். எருசலேமால் அவர்கள் சுரண்டப்பட்டிருக்கலாம், ஏரோது கடின வரிகளை அவ்ர்கள் மேல் சுமத்தியிருக்கலாம், இவைகளை தேவாலய பொருப்பிலிருந்த குருக்கள் எவ்வகையிலும் பொருட்படுத்தாமல் இருந்திருக்கலாம். ஆகவே தான் இயேசுவோடு இம்மக்கள் உடன் இணைகின்றனர். “வரவிருக்கும் நம் தந்தை தாவீதின் அரசு போற்றப்பெறுக! உன்னதத்தில் ஓசன்னா!” என்று ஆர்ப்பரித்தனர்.” (மாற்கு 11: 11, திருவிவிலியம்) அவர்களைப் பொறுத்த அளவில் இயேசு தாவீதின் அரசை போன்றவொரு அரசை நிர்ணயித்தால் தமது வரிச்சுமைகள் நீங்கும் என எண்ணியிருக்கலாம்.  இயேசு எருசலேம் நகரை நெருங்கி வந்ததும் அதைப் பார்த்து அழுதார்.  “இந்த நாளிலாவது அமைதிக்குரிய வழியை நீ அறிந்திருக்கக்கூடாதா? ஆனால் இப்போது அது உன் கண்களுக்கு மறைக்கப்பட்டுள்ளது.(லூக்கா 19: 41 –  42 திருவிவிலியம் )

இயேசு எருசலேம் நகர் நுழைதல்

இயேசு எருசலேம் நகர் நுழைதல்

இயேசு சென்ற வழியெங்கும் மக்கள் அவரை உற்சாகமாக வரவேற்றனர். சிலர் மரங்களின் கிளைகளையும் சிலர் தங்கள் உடைகளையும் அவர் சென்ற வழிகளில் விரித்தபடி அவரை வாழ்த்தினர்.  இன்நிகழ்ச்சியை தூய யோவான் நற்செய்தியாளர் கூறுகையில், “மறுநாள் திருவிழாவுக்குப் பெருந்திரளாய் வந்திருந்த மக்கள் இயேசு எருசலேமுக்கு வருகிறார் என்று கேள்வியுற்று, குருத்தோலைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு அவருக்கு எதிர்கொண்டுபோய், “ஓசன்னா! ஆண்டவரின் பெயரால் வருகிறவர் போற்றப்பெறுக! இஸ்ரயேலின் அரசர் போற்றப்பெறுக!” (யோவான் 13:   திருவிவிலியம்) என ஆர்ப்பரிக்கிறதை காண்கிறோம். இவர்கள் கரங்களில் குருத்தோலைகள் எப்படி கிடைக்கப்பெற்றன? அதனை எடுத்துக்கொடுத்தவர்கள் யார்? கண்டிப்பாக பெத்தானியாவைச் சார்ந்த பேரீச்சை தொழிலாளிகள் மக்கள் இயேசுவை மக்கள் எதிர்கொண்டு போகையில் அதனைப் பிடித்துச் செல்ல அவர்களே உந்துதலாய் இருந்திருப்பார்கள் என்றே எண்ணுகிறேன்.

குருத்தோலையைப் பிடிக்கையில் அவைகள் சொல்லாமல் சொல்லும் குறியீடுகளாக அமைவதை யோவான் இப்பகுதியில் மறைமுகமாக எடுத்தாள்கிறார். நமது ஊர்களில் திருவிழாகளின் போது குருத்தோலைகளில் தோரணங்களைச் செய்து அலங்கரிப்பது வழக்கம். இவைகள் குறிப்பிடுபவை என்ன? வறண்ட நிலத்தில் நின்று திரட்சியாக தேனைப்போன்ற கனிகளை அளிக்கும் மரம், அவர்கள் வாழ்வில் ஒரு நம்பிக்கையின் சின்னம் அல்லவா?

அது போலவே புதிய ஓலைகளை குருத்தோலை என்று சொல்லுகிறோம். அவைகள் புதிய ஒருவாழ்வை மக்கள் எதிர்நோக்கியிருக்கின்றனர் என்பதை எடுத்துக்கூற வல்லது. மேலும் பழைய ஓலைகள் உதிர்ந்து விழுகையில் குருத்தோலை விண்ணை நோக்கி உயர்ந்து எழும்புகிறது. அது போராடி வெற்றிபெறும் உளவலிமையை சுட்டுகின்றது.. மேலும் வானம் நோக்கி எழுந்து நிற்கும் அதன் கீற்றுகள் படைத்த இறைவனை நோக்கி கூப்பியபடி இருப்பது அதற்கு ஒரு ஆன்மீக அடையாளத்தைப் பெற்றுத் தருகிறது. இவ்விதமாக பல அடையாளங்களை தன்னகத்தே கொண்டிருப்பதனால் குருத்தோலை ஒரு முக்கிய படிமமாக இச்சூழலில் அமைகிறது.

இவைகளை நாம் பொருத்திப் பார்க்கையில், இயேசு பேரீச்சை மரம் சார்ந்த தொழிலாளிகளின் வாழ்வில் ஏற்பட்ட நெருக்கடிகளை உணர்ந்திருந்தார் என்பது தெளிவாகிறது. ஆகவே அவர்களுக்காக ஒரு சொல்லும் எடுக்காத ஆன்மீக பீடத்தை அவர் தனது வாழ்வை பணயம் வைத்து முன்னெடுக்கிறார். இறுதியில் அவர் எருசலேம் தேவாலயம் செல்லுகையில் மக்கள் தொழுகைக்காக வரும் இடம் தொழில் கூடமாக மாறிப்போனதை  குறிப்பிட்டு அங்கே கலகம் செய்வதை நாம் பார்க்கிறோம். “கோவிலுக்குள் சென்றதும் இயேசு அங்கு விற்பவர்களையும் வாங்குபவர்களையும் வெளியே துரத்தத் தொடங்கினார்; நாணயம் மாற்றுவோரின் மேசைகளையும் புறா விற்பவர்களின் இருக்கைகளையும் கவிழ்த்துப்போட்டார். கோவில் வழியாக எந்தப் பொருளையும் எடுத்துச் செல்ல அவர் விடவில்லை. ‘;என் இல்லம் மக்களினங்கள் அனைத்திற்கும் உரிய இறைவேண்டலின் வீடு என அழைக்கப்படும்” என்று மறைநூலில் எழுதியுள்ளது” என்று அவர்களுக்குக் கற்பித்தார்; “ஆனால் நீங்கள் இதைக் கள்வர் குகையாக்கிவிட்டீர்கள்” என்றார். (மாற்கு 11: 15 – 17, திருவிவிலியம்)

இயேசுவின் மரண தீர்ப்பு கூட ஆன்மீக வாதிகளால் முன்னெடுக்கப்பட்டிருந்தாலும் அவர்கள் முன்வைத்த எந்த சமய குற்றச்சாட்டுகளும் அவருக்கு இறுதி தீர்ப்பை பெற்றுத்தர இயலவில்லை. ஆனால் மக்களை வரி செலுத்த விடாது கலகம் செய்கிறவர் என்றும் அரசுக்கு எதிரானவர் என்றும் அவரை அரச குற்றம் புரிந்தவராக காண்பிக்க முயற்சிக்கிறார்கள் “இவன் நம் மக்கள் சீரழியக் காரணமாக இருக்கிறான்; சீசருக்குக் கப்பம் கட்டக்கூடாது என்கிறான்;” (லூக்கா 23: 2, திருவிவிலியம்)

இயேசுவின் காலத்தில் பேரீச்சை மரம் ஏறி பயனெடுத்த மக்களின் நிலையில் தான் இன்று நமது பனைத்தொழிலாளிகள்  இருக்கின்றனர். அவர்களை கவனிப்பார் இல்லை. இன்று திருச்சபையும் கூட அவர்களை பெரிதும் பொருட்படுத்துவதில்லை என்பது வேதனையான உண்மை. நமக்கு இரண்டாயிரம் வருடங்களாக குருத்தோலை ஞாயிறு கொண்டாட ஓலைகளை எடுத்து தந்த மக்களுக்கு நாம் செய்த கைமாறு என்ன? அவர்களை எப்போதேனும் நாம் பொருட்படுத்தியிருக்கிறோமா? அவர்களுக்கான ஏதாவது உதவிகளை திருச்சபை இதுநாள் வரை செய்த்திருக்கிறதா? நமது கருணைகள் பல்வேறு தரப்பட்ட மக்களை சென்று சேருகையில் பனைத் தொழிலாளர்கள் மட்டும் திருச்சபையால் தீண்டத்தகாதவர்களாக புறக்கணிக்கப்பட்டிருப்பது சரியா? திருச்சபை அவர்களுக்கென களமிறங்கவேண்டும் என்ற நோக்குடன் உலக அளவில் முதன் முறையாக இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்று எடுக்கும் இம்முயற்சியில் நீங்களும் உங்களை இணைத்துக்கொள்ளுவீர்களா?

பவுல் அடியார் கூடாரம் அமைத்து தமது ஊழியத்தை தொடர்ந்ததாக நாம் பார்க்கிறோம். கூடாரப் பண்டிகைகள் ஈச்சமர ஓலைகளைக் கோன்Dஎ அமைக்கப்பட்டது என்பதையும் நாம் பார்த்தோம், நமது ஊர்களில் முற்காலங்களில் பந்தல்களை முடைந்த ஓலைகளைக் கொண்டு அமைப்பது வழக்கம். பவுல் அவ்விதம் செயல்பட்டாரா? அவரது ஊழியத்திற்கு பேரீச்சை தான் உறுதுணையாக இருந்ததா?  உறுதியாக கூற முடியவில்லை, ஓருவேலை அவர் தோல் கூடாரங்களையும் அமைத்திருக்கலாம், ஆனால் அவர் பேரீச்ச ஓலைகளைக் கொண்டு கூடாரம் அமைக்க சம அளவில் வாய்ப்புகள் வளமாக இருந்திருக்கிறதை நாM மறுக்க இயலாது.

ஒவ்வொரு கிறிஸ்தவனுக்கும் தான் பரலோகம் செல்ல வேண்டும் என்பதே முக்கிய குறிகோளாக இருக்கிறதை நான் அறிவேன். அவ்வகையில் திருச்சபை குருத்தோலைகளை அர்த்தத்துடன் கையாளவேண்டும் என நான் நான் உங்களை வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன். பனை தொழிலாளிகளை திருச்சபை மதித்து அவரளுக்கென செயல்படாத வரைக்கும்  நாம் குருத்தோலைகளை பிடிப்பது வெறும் சடங்காக நின்றுவிடும் வாய்ப்புகள் உள்ளது. ஆனால் பரலோக காட்சியை காண்ட யோவான் அவைகளைக் குறித்து எழுதுகையில், “இதன்பின் யாராலும் எண்ணிக்கையிட முடியாத பெரும் திரளான மக்களைக் கண்டேன். அவர்கள் எல்லா நாட்டையும், குலத்தையும் மக்களினத்தையும் மொழியையும் சார்ந்தவர்கள்; அரியணைக்கும் ஆட்டுக்குட்டிக்கும் முன்பாக நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்; வெண்மையான தொங்கலாடை அணிந்தவர்களாய்க் கையில் குருத்தோலைகளைப் பிடித்திருந்தார்கள்.” “திருவெளிப்பாடு 7 : 9, திருவிவிலியம்) இக்காட்சி உலக மக்கள் அனைவரையும் குருத்தோலை ஒன்றிணைக்கிறது என்பதையும் எத்தேசத்தார் என்றாலும் அவர்கள் இறையரசில் பனையுடன் தொடர்புகொண்டே அமைவார்கள் என்றும் திருமறை தெளிவாக விளக்குகிறது. ஆகவே திருச்சபை பனை நோக்கிய தனது கவனத்தை திருப்புவதும் பனை தொளிலாளர்களுக்காய் களமிறங்குவதும் அவசியம். ஆண்டவர் தாமே நம்மனைவரோடும் இருந்து நமது பணிகள் சிறக்க ஆசியளிப்பாராக.  ஆமென்.

இவைகளைக் கூறி நான் நிறைவு செய்கையில் ஆலயத்தில் ஒரு பெரும் நிசப்தம் இருந்தது. அனைவர் முகங்களும் பேயறைந்தது போல் காணப்பட்டது என்ன ஆகுமோ என்று பதைபதைப்புடன் அங்கே நின்றுகொண்டிருந்தேன்.

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 29

ஏப்ரல் 3, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 29

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

பழைய ஏற்பாட்டில் பேரீச்சை

இஸ்ரவேலருக்கு ஆண்டவர் வாக்களித்த நாட்டினை கடவுள் மோசேக்கு காண்பிக்கும் பகுதி ஒரு முக்கிய குறிப்பைக் கொண்டுள்ளது. “அதன்பின், மோசே மோவாபுச் சமவெளியிலிருந்து எரிகோவுக்குக் கிழக்கே நெபோ மலையில் உள்ள பிஸ்காவின் உச்சிக்கு ஏறிச் சென்றார். ஆண்டவர் அவருக்குத் தாண் வரையில் உள்ள கிலயாது நாடு முழுவதையும் காட்டினார். மேலும் நப்தலி முழுவதையும் எப்ராயிம் நிலப்பகுதியையும், மனாசே நிலப்பகுதியையும் யூதாவின் நிலப்பகுதி முழுவதையும், மேற்கே மத்தியதரைக் கடல் வரையிலும் காட்டினார்; மற்றும் நெகேபையும் பேரீச்சை மாநகராகிய எரிகோ முதல் சோவார் வரையிலும் உள்ள நிலப்பரப்பையும் காட்டினார். அப்போது ஆண்டவர் மோசேக்கு உரைத்தது: ‘நான் உன் வழிமரபினருக்குக் கொடுப்பேன் என்று ஆபிரகாம், ஈசாக்கு, யாக்கோபு ஆகியோருக்கு ஆணையிட்டுக் கூறிய நிலம் இதுவே. உன் கண்களால் நீ அதைப் பார்க்கும்படி செய்துவிட்டேன். ஆனால் நீ அங்கு போகமாட்டாய்'” (இணைச் சட்டம் 34: 1 – 4, திருவிவிலியம்) வாக்களித்த அத்தனை நிலபரப்பிலும் எரிகோ என்ற இடம் மட்டுமே பேரீச்சை மாநகர் என அடைமொழி கொண்டு அழைக்கப்படுகிறது. பேரீச்சைகள் ஒரு முக்கிய வணிக பொருளாகவும், உபரியை சேமிக்கும் அளவிற்கு அது பெரும் வளங்களைக் கொடுத்திருக்கிறது என்பதையுமே எரிகோவில் அமைந்திருந்த கோட்டை நமக்கு விளக்குகிறது. எருசலேம் என்னும் மாநகரே வரலாற்றில் மிகத் தாமதமாக எரிகோவிற்குப் பின் அமைக்கப்படுவது ஏன் என்பது இதன் மூலம் நாம் அறியலாம்.

எரிகோ பேரீச்சைகளின் நகரம்

எரிகோ பேரீச்சைகளின் நகரம்

யோசுவா 6 ஆம் அதிகாரம் முழுவதும் நூனின் மகன் யோசுவா எரிகோ பட்டணத்தை வெற்றி பெற்ற கதையைக் கூறுகிறது. எரிகோவின் வீழ்ச்சி என்பது குறித்த முக்கிய ஆவணங்கள், எதுவும் தொல்லியல் சான்றாக கிடைக்கவில்லை. பேரீச்சை நகரம் எப்படி வீழ்ந்திருக்கும்?  எவ்விதமான கோட்டை அது என்பது போன்ற கேள்விகள் இன்னும் தொக்கி நிற்கின்றது. ஆனால் அது வளம் மிக்க பகுதியாக தொன்மையான ஊராக இன்றும் காணப்படுகிறது. பனை சார்ந்து தமது வாழ்வை, தொல் மானுடர்கள் முன்னெடுத்திருக்கிறார்கள் என்பதற்கு மீண்டும் ஒரு சான்றாக எரிகோ இன்றும் எழுந்து  நிற்கிறதைப் பார்க்கிறோம். எரிகோ குறித்து மற்றதிக தகவல்கள் புதிய ஏற்பாட்டின் காலத்தில் காணலாம்.

பனை சார்ந்து திருமறையில் காணப்படும் மற்றொரு பெண்மணி தெபோராள். அவள் இஸ்ரவேலின் நீதி தலைவியாக இருந்தாள் என்பதுடன் அவள் மட்டுமே இஸ்ரவேலில் எழும்பிய ஒரே பெண் நீதி தலைவர். தெபோராள் என்றால் தேனீ என்று பொருள். இஸ்ரவேல் மக்கள் முடியாட்சிக்கு உட்படுமுன் தங்கள் விடுதலைப் பயணத்தை முடித்து, வாக்களிக்கப்பட்ட கானான் நாடு வந்தபோது அவர்கள் சந்தித்த பிரச்சனைகள் ஏராளம். அந்த கடினமான சூழலில்  அவர்களை வழி நடத்தியதில் நீதி தலைவர்கள் பெரும் பங்கு ஆற்றினார்கள். கானான் நாட்டை அவர்கள் கைப்பற்றியபோது யோசுவாவை அடுத்த முக்கிய தலைவியாக தெபோராள் திகழ்கின்றாள்.

தெபோராள் ஒரு ஆலோசகராகவும், போர் செய்பவராகவும், இறைவாக்குரைப்பவராகவும், தலைவியாகவும் சிறந்த பாடல் இயற்றுபவராகவும் காணப்படுகிறார். நீதித்தலைவர்கள் என்ற புத்தகத்தில் 5 ஆம் அதிகாரம் முழுவதும் யாபின் என்ற அரசனை வென்ற அவரது வெற்றி பாடல் காணப்படுகிறது. யாபின் என்ற அரசனுக்கு தொள்ளாயிரம் இருப்பு இரதங்கள் உண்டு என்றும் சீசரா என்ற சிறந்த படைத்தலைவனும் உண்டு எனவும் காண்கிறோம். இதுவே தெபோராளின் வெற்றியின் சிறப்பை எடுத்துக்கூற வல்லது. ஒரு படை இன்றி, ஒரு தேசமாக திரளும் முன்பே தம் மக்களைக் காக்கும் தெபோராள் நமக்கு கடவுளின் ஆச்சரிய கருவியாக இன்றும் தென்படுகிறாள்.

தெபோராளின் தலைமைத்துவத்திற்கான  காரணம் என்ன? அவள் எப்பிராயீம் மலை நாட்டில் பெத்தேல் முதல் ராமா வரைச் செல்லும் பகுதிகளில் உள்ள பேரீச்சை மரத்தின் அடியில் தங்கி இஸ்ரவேலர்களுக்கு நீதி வழங்கிக்கொண்டிருந்தாள் என திருமறை வாயிலாக அறிகிறோம். இன்றும் இந்திய நாட்டில் நீதி வழங்கும் பஞ்சாயத்து போன்றவை மரத்தடியில் நடப்பதை நாம் அறிவோம். குஜராத்தி மக்கள் பரந்து கிளை பரப்பிய ஆலமரத்தின் கீழ் நின்று தங்கள் பொருட்களை விற்பனை செய்ததும் நாம் அறிவோம். மரங்கள் நிழல் தருவனவாக மாத்திரம் அல்ல சில இடங்களை குறிப்பிடும் அளவிற்கு அடையாளம் பெற்றதாகவும் இருக்கிறது. பேரீச்சையின் கீழ் நின்று நீதி விசார ணை செய்த தெபோராள் தேனீ போன்று தனது சமூக மக்களின் வாழ்வில் சேமிப்பை உணர்த்தியிருப்பாள் என நான் நம்புகிறேன்.

பனை மரங்களுக்கும் தேனீக்கும் பெரும் தொடர்பு உண்டு. மிகப்பெரும் மலர் செண்டுகள் உள்ள பனைமரங்களை அல்லது பேரீச்சைகளை தேனீ தேடி வருவது வாடிக்கை என்பது நாம் அறிந்த உண்மை. இஸ்ரவேலின் மற்றொரு நீதித் தலைவனாகிய சிம்சோன் ஒரு இறந்து போன சிங்கத்தின் வாயிலிருந்து தேன் எடுக்கும் காட்சியை நாம் பார்க்கிறோம். ஆகவே பேரீச்சை மரங்களின் அடியில் அவள் இருக்கையில் இஸ்ரவெலரின் வணிகங்களை அவள் தொகுத்திருக்க வாய்ப்புகள் உண்டு. நெடுஞ்சாலையில் செல்லும் வணிகர்களின் வணிகம் தடைபடாது இருக்க அவள் ஒரு சிறு படையையும் நடத்தியிருக்கும் வாய்ப்புகள் வளமாக இருக்கிறதைக் காண்கிறோம். ஒருவகையில் தேனீ போன்று பல துறைகளில் அவள் சுறுசுறுப்புடன் செயல்பட்டே தலைமை பொறுப்பினை அடைகிறாள்.

முற்காலங்களில் பயணிகளின் உணவு பட்டியலில் பேரீச்சம் பழம் முக்கிய இடம் வகித்தது. மாத்திரம் அல்ல நாம் கண்ட ஏலிம் என்ற பகுதியில் அனேகம் நீரூற்றுகளும் இருந்ததை நாம் பார்த்தோம். அவ்வகையில் தெபோராள் ஒரு வணிக பாதையின் மையத்தை தனது மதியூகத்தால் வளைத்துப் பிடித்து இஸ்ரவேலின் பொருளாதாரத்தை முன்னகர்த்துகிறாள். மாத்திரம் அல்ல தனது சிறு படையைக்கொண்டும் அவர்களுக்கு பாதுகாவலும் அளிக்கிறாள்.

பேரீச்சையின் கீழ் நீர் அருந்தும் எகிப்திய படம்

பேரீச்சையின் கீழ் நீர் அருந்தும் எகிப்திய படம்

திருப்பாடல்களில் பனை சார்ந்த குறிப்புகள் வெளிப்படையாக அல்லாமல் சற்றே அமைதலாக வருவதை நாம் காண இயலும்.”நற்பேறு பெற்றவர் யார்? அவர் பொல்லாரின் சொல்லின்படி நடவாதவர்; பாவிகளின் தீயவழி நில்லாதவர்; இகழ்வாரின் குழுவினில் அமராதவர்; ஆனால், அவர் ஆண்டவரின் திருச்சட்டத்தில் மகிழ்ச்சியுறுபவர்; அவரது சட்டத்தைப் பற்றி இரவும் பகலும் சிந்திப்பவர்; அவர் நீரோடையோரம் நடப்பட்ட மரம் போல் இருப்பார்; பருவகாலத்தில் கனிதந்து, என்றும் பசுமையாய் இருக்கும் அம்மரத்திற்கு ஒப்பாவார்; தாம் செய்வதனைத்திலும் வெற்றி பெறுவார்.”(திருப்பாடல் 1 திருவிவிலியம்) “என்றும் பசுமையாய் இருக்கும் மரம்” என்பதை டாக்டர் ஷோபன ராஜ் அவர்கள் குறிப்பிடுகையில் அது பேரீச்சையாய் இருக்குமோ என்றார். அது  திருப்பாடலகளில்  காணப்படும்  “நேர்மையாளர் பேரீச்சை மரமெனச் செழித்தோங்குவர்;” (திருப்பாடல்கள் 92: 12அ) என்பதை உறுதிபடுத்துகிறது.

வருடத்தின் முதல் நாளில் திருச்சபையில் வாசிக்கப்படும் பகுதிகளில் திருப்பாடல்கள் 66 முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது.   பழைய திருப்புதலின்படி “வருஷத்தை நன்மையால் முடிசூட்டுகின்றீர் உமது பாதைகள் நெய்யாய்ப்பொழிகின்றன” எனவும் “நல்ல அறுவடையால் புத்தாண்டை ஆரம்பிக்கிறீர். பயிர்களால் வண்டிகளில் பாரமேற்றுகிறீர்.” என்று சுலப வாசிப்பு மொழிபெயர்ப்பிலும் அவ்வசனம் காணப்படுகின்றது. எனக்கு பழைய ஏற்பாட்டினை கற்றுக்கொடுத்த ஆசிரியர் டாக்டர் ஜெயக்குமார் ஜோசப் அவர்கள் சமீபத்தில் என்னை அழைத்தார். அவர் தாம் வாசித்த திருமறைப்பகுதியை எனக்கு அனுப்பி இதனை வாசித்து பார் என்றார். “ஆண்டு முழுவதும் உமது நலத்தால் முடிசூட்டுகின்றீர்; உம்முடைய வழிகள் எல்லாம் வளம் கொழிக்கின்றன”.(திருப்பாடல்கள் 65: 11, திருவிவிலியம்) என்ற திருமறைப்பகுதி ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டிருந்தது. அதனை நான் தமிழில் மொழிபெயர்க்க முயல்கையில்  “ஆண்டினை உமது நல்ல ஈவுகளால் முடி சூட்டுகின்றீர். மேலும் பனை மரங்கள் பதனீரை சுரக்கின்றன” என்பதாக வருகின்றது. வளமையான என்ற பதத்தை பல்வேறு வகைகளில் மொழிபெயர்க்கையில் பனை மரத்திற்கும் (அல்லது ஈச்சமரத்திற்கும்) ஒரு இடம் திருமறையில் காணக்கிடைப்பது ஆச்சரியமானது தான் இல்லையா?

“திராட்சைக் கொடி வாடிப் போகின்றது; அத்தி மரம் உலர்ந்துபோகின்றது; மாதுளை, பேரீந்து, பேரிலந்தை போன்ற வயல்வெளி மரங்கள் யாவும் வதங்குகின்றன; மகிழ்ச்சியும் மனிதர்களை விட்டு மறைந்து போகின்றது. (யோவேல் 1: 12 திருவிவிலியம்) இத்திருமறைப்பகுதி இஸ்ரவேலரின்  ஆழ்ந்த சூழியல் அவதானிப்புகளை சுட்டி நிற்கின்றது. வறட்சி மற்றும் பஞ்ச காலத்தில் எவ்விதத்தில் பயன் தரும் தாவரங்கள் ஒவ்வொன்றாக பட்டுப்போகின்றன என்பதை வெளிப்படுத்தும் இவ்வசனம், பஞ்சத்தை கடந்து வந்த கொடிய நாட்களை நினைவுறுத்துவதுடன், நீண்டகாலம் வறட்சியை சமாளிக்கும் பனை குடும்பத்தைச் சார்ந்த பேரீச்சை மரம் ஒரு சிறந்த வறட்சி தாங்கும் தாவரம் என்பதையும் வெளிப்படுத்துகிறது.” இந்த நுண்ணிய அவதானிப்பு அவர்கள் வாழ்வில் எதைச் சார்ந்திருக்க வேண்டும் என கற்பித்தது. பேரிலந்தை  வறட்சியின் உச்சக்கட்ட காலத்தில் கிடைக்கும் ஒரே பழமாக இருக்கக்கூடும். ஆனால் பசியாற்றும் பேரீச்சையின் முன்பு அவைகள் எம்மாத்திரம்?

கெருபுகள் மற்றும் பேரீச்சை இவைகள் இணைந்து வரும் திருமறைப்பகுதிகள் அனேகம் இருக்கின்றன. திருமறையில் இவ்விரண்டும் இணைந்து வருவதைப் பார்க்கையில் நமக்கு வேறு பல எண்ணங்களும் எழுவதை தவிர்க்க முடியவில்லை. பேரீச்சையின் இலைகளைப் பார்க்க சிறகுகளைப்போலவே இருக்கும். கேருபுகளின் சிறகுகளை  அவை ஒத்திருப்பதாக அவர்கள் மனம் எண்ணியிருக்குமோ? குறிப்பாக ஆகார் தண்ணீர் விடாய்த்து தனது மகனை சாகக்கொடுக்கலாம் என்றிருக்கையில் ஒரு தூதன் வந்து அவளுக்கு தண்ணீர் கொடுப்பதாக திருமறைப்பகுதியில் நாம் வாசிக்கிறோம். “அப்பொழுது கடவுள் அவள் கண்களைத் திறந்துவிட, அவள் நீருள்ள கிணற்றைக் கண்டாள். அவள் அங்குச் சென்று தோற்பையை நீரால் நிரப்பிப் பையனுக்குக் குடிக்கக் கொடுத்தாள்.” (தொடக்க் நூல் 21: 19, திருவிவிலியம்) அவ்வகையில் நாம் பார்க்கையில், பேரீச்சைகள் அண்டையில் துரவு காணப்பட்டிருக்குமோ, மயங்கிய சூழலில் ஆகாருக்கு பேரீச்சை தான் கேருபு என தோற்றமளித்ததோ?

இஸ்ரவேலர் அமைத்த ஆசரிப்புக்கூடாரம் மற்றும் சாலோமோனின் ஆலயம் போன்றவைகளில் பேரீச்சை முக்கிய இடம் வகிக்கின்றதை நாம் காண்கிறோம். பல்வெறு சூழல்களில் திருமறை முழுவதும் பேரீச்சைகள் கடவுளின் ஆசியாக நமக்கு முன் நிற்கிறது. இஸ்ரவேலர் அவற்றை தங்கள் சொந்தமான மரமாக சுவீகரித்துக்கொள்ளுகிறார்கள்.

“கெருபுகள், பேரீச்ச மரங்களின் வடிவங்கள் இருந்தன. ஒவ்வொரு கெருபையும் அடுத்து ஒரு பேரீச்ச மர வடிவம் அமைந்திருந்தது. ஒவ்வொரு கெருபுக்கும் இரு முகங்கள் இருந்தன. அவற்றுள் ஒன்று பேரீச்ச மரத்தை நோக்கிய மனித முகமாகவும், மற்றொன்று அடுத்த பேரீச்ச மரத்தை நோக்கிய சிங்க முகமாகவும் கோவில் முழுவதும் அமைந்திருந்தன. தளத்திலிருந்து வாயிலின் மேற்பகுதி வரை வெளிக்கூடச் சுவர்களில் கெருபுகள், பேரீச்ச மர வடிவங்கள் அமைந்திருந்தன.” (எசேக்கியேல் 41:18- 20, திருவிவிலியம்)

கோவிலின் மையப் பகுதியைத் தேவதாரு மரப்பலகைகளால் மூடி, இவற்றையும் பசும் பொன்னால் பொதிந்தார். அதன் மேல், பேரீச்சை மடல், சங்கிலி இவற்றின் வேலைப்பாடுகள் பதிக்கப்பெற்றன. (2 குறிப்பேடுகள் 3: 5 திருவிவிலியம்)

கோவிலின் சுவர்களெங்கும் சுற்றிலும், உள்ளும் புறமும் கெருபுகள் ஈச்ச மரங்கள், விரிந்த மலர்கள் ஆகியவற்றின் வடிவங்களை அவர் செதுக்கி வைத்தார். (1 அரசர் 6 திருவிவிலியம்)

திருநூல் வல்லுநரான எஸ்ரா

திருநூல் வல்லுநரான எஸ்ரா

இஸ்ரயேல் மக்கள் பாபிலோனிய அடிமைத்தனத்திலிருந்து இரண்டு குழுக்களாக திரும்பினர். முதற்குழுவினர் செருபாபேலின் தலைமையில் திரும்பி வந்து இடிபாடுகளாயிருந்த  எருசலேம் தேவாலயத்தைக் கட்டி எழுப்பினர். சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இரண்டாம் குழுவினர் எஸ்ராவின் தலைமையில் மீண்டு வந்தனர். எஸ்ரா தாம் ஒரு குருவாக இருந்ததாலும் திருச்சட்ட வல்லுனராக இருந்ததாலும், பழைமையான புனித தோல் சுருள்களைக் கண்டுபிடித்து  அவற்றை மக்கள் முன்னிலையில் வாசிக்கிறார்.

“இரண்டாம் நாள் அனைத்து மக்களின் குலத்தலைவர்களும், குருக்களும், லேவியர்களும், திருநூல் வல்லுநரான எஸ்ராவிடம் திருச்சட்டத்தின் சொற்களைக் கற்றுக்கொள்ளக் கூடி வந்தார்கள். அப்பொழுது அவர்கள், “ஏழாம் மாதத் திருவிழாக் காலத்தில் இஸ்ரயேல் மக்கள் கூடாரங்களில் தங்கியிருக்க வேண்டும்” என்று ஆண்டவர் மோசே வழியாகத் தந்த கட்டளை திருச்சட்டத்தில் எழுதியிருக்கக் கண்டார்கள். ஆகையால், “திருச்சட்டத்தில் எழுதியுள்ளபடி, கூடாரங்கள் அமைப்பதற்கு மலைகளுக்குச் சென்று ஒலிவக் கிளைகள், காட்டு ஒலிவக் கிளைகள், மிருதுச்செடி கிளைகள், பேரீச்ச ஓலைகள் மற்றும் அடர்ந்த மரக் கிளைகளையும் கொண்டு வாருங்கள்” என்று தங்களுடைய நகரங்கள் எல்லாவற்றிலும் எருசலேமிலும் பறைசாற்றி அறிவிக்கச் செய்தார்கள். எனவே மக்கள் புறப்பட்டுச் சென்று, அவற்றைக் கொண்டு வந்தார்கள். ஒவ்வொருவரும், தம் வீட்டின் மேல்மாடியிலும் தங்கள் முற்றங்களிலும், கடவுளின் இல்லமுற்றங்களிலும், தண்ணீர் வாயில் வளாகத்திலும், எப்ராயிம் வாயில் வளாகத்திலும் தமக்குக் கூடாரங்கள் அமைத்துக் கொண்டார்கள். அடிமைத்தனத்திலிருந்து திரும்பி வந்திருந்த சபையார் அனைவரும் கூடாரங்கள் அமைத்து அக்கூடாரங்களில் தங்கினர். நூனின் மகன் யோசுவாவின் காலத்திலிருந்து அன்றுவரை இஸ்ரயேல் மக்கள் இவ்விதம் செய்ததில்லை. அன்று பெருமகிழ்ச்சி நிலவியது. எஸ்ரா முதல்நாள் தொடங்கிக் கடைசிநாள்வரை கடவுளின் திருச்சட்டநூலை உரக்க வாசித்தார். அவர்கள் ஏழு நாளளவும் திருவிழாக் கொண்டாடினர். சட்ட ஒழுங்கின்படி, எட்டாம் நாள் பெரும் சபையைக் கூட்டினர். (நெகேமியா 8: 13 -18, திருவிவிலியம்)

இவைகள் அனைத்திலும் இஸ்ரவேலின் விடுதலை வாழ்வு சார்ந்த ஒரு நுண்ணிய தொடர்பு பேரீச்சைகளில் காணப்படுவதை நாம் புரிந்துகொள்ளலாம். அவர்கள் வரலாற்றில்  பேரீச்சை தொடர்ந்து அவர்களோடு வெற்றியின் சின்னமாக, ஆன்மீக அடையாளமாக, சமய சடங்குகளின் அங்கமாக, உணவாக, வாழ்விடமாக, திருவிழாவாக வந்துகொண்டிருப்பது ஆச்சரியமில்லை.

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 28

ஏப்ரல் 2, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 28

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

தாமார் மற்றும் விடுதலைப் பயணம்

நமது ஆலயத்தின் வாசலின் இருபுறமும்  அழகு பனை மரங்கள் இரண்டு நடப்பட்டிருக்கிறதை நாம் காணலாம். இவைகள் பார்ப்பதற்கு 50 வருடங்களுக்கு முந்தையவைப்போல் காணப்படுகிறது. காலனீய தாக்கத்தில் நாம் எப்படி வீழ்ந்து கிடக்கிறோம் என்பதற்கு இது ஒரு சான்று. இலங்கையில் பனை மரம் மிகுந்திருக்கும்  இடங்களில் திருகோணமலை 4 ஆம் இடத்தில் இருக்கிறது. நமது ஆலய முகப்பில் பயன்  தரும் பனை மரம் காணப்படாது வெறும் அழகு தரும் பனை மரத்தினை ஏன் வைத்திருக்கிறோம். இன்று ஒருவேளை இயேசு பசியுடன் நம் ஆலயத்திற்கு வந்தால் கனிகொடாது அழகுக்காக மட்டுமே நிற்கிற இந்த அழகு பனையை என்ன செய்வார். கிறிஸ்தவமும் இன்று தன்னில் ஒரு அழகை சேர்த்துக்கொள்ளுகிறது, கனி கொடுப்பதையோ மறந்துவிடுகிறது. பூத்த மரம் சீவல் தொழிலுக்கு உட்படுத்தப்படும் என்பதாலா?

திருச்சபைகள் இன்று அறுப்பின் பண்டிகையை வெகு விமரிசையாக கொண்டாடுவதை நான் பார்க்கிறேன். ஒருவேளை அறுவடைக்கு எந்த தொடர்பும்  இல்லாத நகரங்களில் கூட திருச்சபைகள் வெகு விமரிசையாக அறுப்பின் பண்டிகையைக் கொண்டாடுகிறது. மக்கள் அலைந்து திரிந்து தென்னங் குலைகள் நுங்கு மற்றும் சிறந்த உணவு பொருட்களை ஆலயத்தில் கொண்டுவந்து படைக்கிறார்கள். நல்லது தான். ஆனால் விதைக்கவே இல்லையென்று சொன்னால் எப்படி அறுக்க முடியும். சில வேளைகளில் திருச்சபை விதைக்க கற்றுக்கொடுக்காமல் அறுக்க மட்டுமே கற்றுக்கொடுக்கிறதோ என்றே தோன்றுகின்றது. இன்றைய திருச்சபைகளில் காணப்படும் போட்டிகள் பொறமைகளுக்கு அறுவடையை மைய்யப்படுத்தி விதைப்பை மறந்துவிட்ட போதனைகள் தான் காரணம் இல்லையா?

பனை மரம் குறித்து திருமறையில் எழுதப்பட்டிருக்கிறதா என்று கேட்டால் நாம் அனைவரும் “நீதிமான் பனையைப்போல் செழித்து வளருவான்” என்று உடனடியாக பதில் சொல்லுவோம். பேரீட்சை மரத்தினை பனை என மொழிபெயர்த்த இலங்கை சைவ தமிழர் ஆறுமுக நாவலர் அவர்கள் நமது பனையுடன் கூடிய வாழ்வை ஆய்ந்து அறிந்ததனால் மட்டுமே இதனைச் செய்ய முடிந்தது. அறியாமல் செய்த பிழையல்ல, அறிந்தே நமக்கு அவர் விட்டுச்சென்ற பொருள் பொதிந்த மொழியாக்கம் அது. தமிழ் பேசும் இலங்கையிலும் தமிழகத்திலும் பனை மரங்கள் எப்படி மக்கள் வாழ்வில் பயனுள்ளைவைகளாக பின்னிப்பிணைந்து இருக்கிறது என்பதை நேரடியாக கண்டதினால் அவர் துணிந்து பனையை இடைச்சொருகிறார். இருநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பும் வேத திருப்புதலின் போது கூட பனை அந்த அளவிற்கு பெரும் பங்கை வறண்ட நிலங்களில் கொடையாக அளித்திருக்கிறது.

பழைய திருப்புதலில் கூட “நீதிமான் பனையைப்போல் செழித்து லீபனோனிலுள்ள கேதுருவைப்போல் வளருவான்” (சங்கீதம் 92: 12) என்று பார்க்கிறோம். அதனை நாம் வெறுமனே “நீதிமான் பனையைப்போல் செழிப்பான்” என்று கூற காரணம் என்ன? வானமும் பூமியும் ஒழிந்துபோனாலும், நியாயப்பிரமாணத்திலுள்ளதெல்லாம் நிறைவேறுமளவும், அதில் ஒரு சிறு எழுத்தாகிலும், ஒரு எழுத்தின் உறுப்பாகிலும் ஒழிந்துபோகாது என்று மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன். (மத்தேயு 5:18, பழைய திருப்புதல்), என்ற வசனத்தை மிக முக்கியமென  கருதி, வசனங்களில் பிழை ஏற்படக்கூடாது என எண்ணும் நம் சமூகத்தில் பனை குறித்த வசனம் துண்டுபட்டு கிடப்பது எதனால்? ஏனென்றால் நமது முன்னோர்கள் கேதுருவைப் பார்த்தது இல்லை. அவர்கள் அறிந்தது பனை மரம் ஒன்றே. ஆகவே அந்த வசனத்தை சுருக்கி பயன்படுத்தலானார்கள்.

திருமறையில் வெளிப்படையாக நாம் பார்க்கையில் பனை மரம் பாலஸ்தீனாவில் காணப்படுவதில்லை, ஆனாலும் பனையின் குடும்பத்தைச் சார்ந்த பேரீச்சை திரளாக நின்றிருப்பதைக் காணமுடிகிறது. திருமறையின் தொடக்க நூலில் ஆரம்பித்து திருமறை எங்கும் விரவி, தகுந்த இடைவெளிகள் விட்டு தொடர்ந்து பனை குறித்த தகவல்கள் இறுதி புத்தகம் மட்டும் வருவது  அவைகள் இஸ்ரவேலரின் வாழ்வில் ஒரு பெரும் இறையியல் உண்மைகளை விட்டுச் சென்றிருக்கிறதை நமக்கு உணர்த்துகிறது. இத்திருமறைப்பகுதிகளை நமது பகுதிகளில் உள்ள பனை சார்ந்த வாழ்வுடன்  ஒப்பிட்டு மேலதிக ஆன்மீக உண்மைகளை நாம் புரிந்து கொள்ளலாம்.

தாமார்

தாமார்

திருமறையில் தாமார் என்கிற பெண்ணைக்குறித்து தொடக்கநூல் 38 ஆம் அதிகாரத்தில் நாம் பார்க்கிறோம். மரியாள் என்ற பெயருக்கு அடுத்தபடியாக மிக அதிக முறை வரும் பெண்ணின் பெயர் தாமாருடையது. திருமறையில் மட்டும் மூன்று தாமார்கள் வருவதை நாம் காணலாம். தாமார் என்பது பேரீச்சையின் பழம் என்றும், பேரீச்சை மரம் என்றும் பொருள் படும். பேரீச்சை என்னும் பனை குடும்ப தாவரம் மிகவும் அழகுள்ளதாயும் கனிதந்து வளம் ஏற்படுத்துகின்ற ஒன்றாக இஸ்ரவேலர் வாழ்வில் இருந்திருக்கிறதை இதன் வாயிலாக நாம் கண்டுகொள்ளலாம். மெலும் வறண்ட நிலத்தில் செழித்து வளர்ந்து கனிதரும் இம்மரத்தின் பெயரினை தம் குல பெண்களுக்கு வைப்பது தகும் இல்லையா? யூதாவிற்கும் தாமாருக்கும் இரட்டைப் பிள்ளைகள் பிறக்கிறது. இரட்டிப்பான ஆசியை கொண்டவள் எனக் கூறும் வண்ணம் தாமார் இங்கு காட்சியளிகிறார். யுதாவின் சிங்கம் என போற்றப்படுகின்ற இயேசு இவர்களின் வழி தோன்றலாக வருவது கூடுதல் சிறப்பாக அமைகிறது.  இயேசுவோடு பனை சார்ந்த ஒரு தூரத்து உறவு இருக்கிறதை இத்திருமறைப் பகுதி விளக்குகின்றது.

பேரீச்சைகள் குறித்த மிக முக்கியமான தகவல்கள்  விடுதலைப்பயண நூலில் வருகிறதை நாம் காணலாம். இஸ்ரவேலரின் வாழ்வில் அவர்களுக்கும் பேரீச்சை மரத்திற்கும் பெரும் தொடர்புகள் இல்லாதிருந்த வேளையில் (திருமறையில் அதுகுறித்த அதிக குறிப்புகள் இல்லாததினால்) அவர்கள் எகிப்த்திற்கு பஞ்சம் பிழைக்கச் செல்லுகிறார்கள். யோசேப்பால்  அவர்கள் மிகவும் வளமான பகுதியில் குடியேறுகிறார்கள். ஆயினும் அவர்கள் வாழ்வில் பேரீச்சையின் கனியை  ருசித்தார்களா என்ற குறிப்புகள் காணப்படவில்லை. ஆனால் தங்கள் வாழ்வில், அடிமைப்பட்டுகிடந்தபோது அது அவர்களுக்கு மறுக்கப்பட்டிருக்கலாம்.

ஏலிம்

ஏலிம்

விடுதலைப்பயண நூலில் ஏலிம் என்கிற இடத்தில் இஸ்ரவேல் மக்கள் வந்து தங்கினார்கள் என்கிற குறிப்பு வருகிறது. பாலைவன அலைந்து  திரிதலில், “இவ்விதம் ஒரு இடம் அமைவது அவர்களுக்குள் என்னவிதமான மாற்றம் ஏற்படுத்தும் என சிந்தித்துப் பார்ப்பது நலம் என்றே எண்ணுகிறேன். பின்னர் அவர்கள் ஏலிம் சென்றடைந்தனர். அங்கே பன்னிரண்டு நீரூற்றுக்களும் எழுபது பேரீச்ச மரங்களும் இருந்தன. தண்ணீருக்கருகில் அவர்கள் பாளையம் இறங்கினர்.” (விடுதலைப்பயணம் 15: 27)

எளிய ஒரு வசனம் தான் ஆனால் சுமார் ஆறு லட்சம் ஜனங்கள் பயணிக்கும் வழியில் தங்கி இளைப்பாற இந்த இடம் போதுமானதாயிருந்தது தான் இவ்விடத்தை முக்கியத்துவப்படுத்துகிறது. 70 பேரீச்சமரங்கள் என்பது ஒருவேளை திரளான மரங்கள் அங்கே நின்றன என்பதை குறிக்கிறதாக அமைந்திருக்கலாம். திருமறை தோறும் 7 அல்லது 70 போன்ற எண்ணிக்கைகள் முழுமையை குறிக்க பயன்படுத்தியிருக்கிறதை நாம் அறிவோம். தங்கள் அடைமை வாழ்வில் சுவைக்கக் கிடைக்காத ஒரு கனியினை தங்கள் விடுதலை வாழ்வில் அவர்கள் சுவைப்பது விடுதலை என்றால் என்ன என்னும் பேருண்மையை விளக்க வல்லது.

இரண்டாவதாக சூழியல் சார்ந்த மற்றொரு உண்மையையும் இப்பகுதி விளக்குகிறது. அதாவது பேரீச்சைகளின் வேர்பகுதி பனையின் வேரைப்போன்றே சல்லி வேர்களால் ஆனது. இவ்வேர்கள் நிலத்தின் அடியில் சென்று அங்கே ஒரு உயிர் வேலியினை அமைத்துவிடும் வல்லமை பெற்றவைகள். பாலைவனத்தின் விடாய் தீரா அனல் நாக்குகள் பாலை நிலத்தில் காணப்படும்  இன்நீரூற்றுகளின் தண்ணீரை நக்கிப்போடாதபடி இவ்வுயிர்வேலிகள் செயல் படுவதை நாம் காண்கிறோம். நமது ஆறுகள் மற்றும் குளங்களின் அருகில் நிற்கும் பனை மரங்களின் பணி என்ன என்பதையும் இத்திருமறைப்பகுதி நமக்கு கோடிட்டு காட்டுகிறது.

மூன்றாவதாக இஸ்ரவேலருடைய வாழ்வில் கூடாரப்பண்டிகை எனும் ஒரு பண்டிகை கொண்டாடப்படுவது வழக்கம். அப்பண்டிகையின் ஆரம்பம் அவர்கள் பாலைவனத்தில் அலைந்து திரிந்தபோது தங்கிய கூடாரங்களை நினைவுறுத்தும்படி  கொண்டாடப்படுவது. களத்தின் பலனையும் ஆலையின் பலனையும் சேகரித்தபின், கூடார விழாவை ஏழு நாள்கள் கொண்டாடுவாய். நீயும், உன் புதல்வர் புதல்வியரும், உன் அடிமைகளும், உன் அடிமைப் பெண்களும், உன் நகரில் உள்ள லேவியனும், அன்னியனும், அனாதைகளும், கைம்பெண்களும் இவ்விழாவில் மகிழுங்கள். உன் ஆண்டவர் தெரிந்தெடுக்கும் இடத்தில் உன் கடவுளாகிய ஆண்டவருக்கு ஏழு நாள்கள் விழாக் கொண்டாடு. ஏனெனில் உன் கடவுளாகிய ஆண்டவர் உன் நிலத்தின் விளைச்சல்களுக்கும் நீ மேற்கொள்ளும் செயல்கள் அனைத்திற்கும் ஆசி வழங்குவார். அப்பொழுது நீ நிறைவாக மகிழ்ச்சியுறுவாய். ஆண்டில் மூன்று முறை உன் ஆண்மக்கள் அனைவரும் உன் கடவுளாகிய ஆண்டவர் தெரிந்தெடுக்கும் இடத்தில் அவர் திருமுன் வரவேண்டும், புளிப்பற்ற அப்ப விழாவிலும் வாரங்கள் விழாவிலும், கூடார விழாவிலும் வரவேண்டும். புளிப்பற்ற அப்ப விழாவிலும், வாரங்கள் விழாவிலும், கூடார விழாவிலும் வரவேண்டும். ஆண்டவர் திருமுன் அவர்கள் வெறுங்கையராய் வரவேண்டாம்.17 கடவுளாகிய ஆண்டவர் உனக்கு ஆசி வழங்கியுள்ளதற்கேற்ப, ஒவ்வொருவனும் தன்னால் ஆனதைக் கொண்டு வருவானாக!(இணைச் சட்டம் 16: 13 – 17, திருவிவிலியம்) என்று இப்பண்டிகைக் குறித்த விரிவான தகவல்கள் கொடுக்கப்படுகிறது.

தற்கால கூடார பண்டிகை

தற்கால கூடார பண்டிகை

“ஆண்டவர் மோசேயிடம் கூறியது: நீ இஸ்ரயேல் மக்களிடம் கூற வேண்டியது: ஏழாம் மாதம் பதினைந்தாம் நாளன்று ஆண்டவரின் கூடாரப் பெருவிழா தொடங்குகின்றது. அது ஏழு நாள்கள் தொடரும். முதல்நாள் திருப்பேரவை கூடும் நாள்; அன்று எத்தகைய வேலையையும் செய்யவேண்டாம். ஏழு நாள்களும் ஆண்டவருக்கு நெருப்புப்பலி செலுத்துங்கள். எட்டாம் நாளன்று திருப்பேரவை கூடும்; அன்றும் ஆண்டவருக்கு நெருப்புப்பலி செலுத்துங்கள். அது நிறைவுநாள். அன்று எத்தகைய வேலையையும் செய்யலாகாது. ஓய்வுநாளில் ஆண்டவருக்குச் செலுத்தும் காணிக்கைகள், நேர்ச்சைகள், தன்னார்வப் பலிகள் தவிர, அந்தந்த நாள்களுக்கு ஏற்ப, எரிபலி, உணவுப்படையல், இரத்தப்பலி, நீர்மப்படையல் முதலிய பலிகளைச் செலுத்தத் தக்கதாகவும் சபையாய்க் கூடி அந்த நாளைப் புனிதமாய்க் கடைப்பிடியுங்கள். இவையே நீங்கள் கொண்டாட வேண்டிய விழாக்கள். நிலத்தின் பலனைச் சேகரிக்கும் ஏழாம் மாதம் பதினைந்தாம் நாள்விழா; அது ஏழு நாளளவு கொண்டாடப்பட வேண்டும். முதல் நாளும், எட்டாம் நாளும் ஓய்வு நாள்கள். முதல் நாள், கவர்ச்சிகரமான மரங்களின் பழங்களையும், பேரீச்ச ஓலை, மற்றும் கொழுமையான தளிர்களையும், அலரி இலைகளையும் கொண்டு வந்து, ஆண்டவர் திருமுன் மகிழ்ந்திருங்கள். ஆண்டுதோறும் ஏழு நாளளவு இப்பெருவிழா கொண்டாடப்படவேண்டும். ஏழாம் மாதத்தில் அது கொண்டாடப்படவேண்டும். இது நீங்கள் தலைமுறைதோறும் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய என்றுமுள நியமம் ஆகும். ஏழு நாள் கூடாரங்களில் குடியிருங்கள்; இஸ்ரயேலில் பிறந்த யாவரும் அவ்வாறே கூடாரங்களில் குடியிருக்க வேண்டும். இஸ்ரயேலரை எகிப்திலிருந்து நான் கொண்டுவந்தபோது, அவர்கள் கூடாரங்களில் வாழ்ந்தார்கள் என்பதை இதன்மூலம் உன் வழிமரபினர் அறிந்துகொள்வர். நானே உங்கள் கடவுளாகிய ஆண்டவர்!” (லேவியர் 23: 33 – 43)

இப்பகுதிகள் பேரீச்சை ஒலைகளின் தேவைகளை இஸ்ரவேல் மக்களின் சடங்குகளில் முதன்மை பெறுவதை உணர்த்துகிறது. இன்றும் பொங்கல் விழாவில் ஓலைகளைக் கொண்டு நாம் தீ மூட்ட துவங்குகிறோமே, மேலும் பல விழாக்களின் போது ஓலைகளால் தோரணங்கள் அமைக்கிறோமே? அது போல கூடரம் அமைக்க பேரீச்சை ஓலைகள் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்தன என்பதை இதனால் நாம் அறியலாம். இயேசுவின் காலத்தில் கூட இத்திருவிழா சிறப்புடன் இயங்கியதை நாம் புதிய ஏற்பாட்டில் வாசிக்கிறோம் “யூதர்களின் கூடார விழா அண்மையில் நிகழவிருந்தது.” (யோவான் 7:2. திருவிவிலியம்) மேலும்  இன்று மட்டும் யூதர் அவ்விழாவினை தொடர்ந்து செய்துவருகிறார்கள். “சுக்கோத்” என்று அழைக்கப்படும் அவ்விழாவில் அவர்கள் அமைக்கும் கூடாரம் எவ்வித பொருட்களாலும் வேலியிடப்படலாம் ஆனால் அதன் கூரையானது இயற்கையால் கிடத்த பொருளாலேயே  அமைக்கப்படவேண்டும் என்பது விதி. இன்றும் ஓலைகளை ஒப்பிற்கு கூரையாக அமைத்து தங்கும் வழக்கம் யூதர் மத்தியில் உண்டு.

அடிமைத்தனத்திலிருந்து மீளும் போது அவர்கள் தங்கும்படி இடங்கொடுத்த பேரீச்சைகள் அவர்கள் வாழ்வில் என்று மறக்காத ஒரு உன்னத இடம் பெற்றது. அவர்களின் சடங்குகளிலாகட்டும், அவர்கள் பொருளியலாகட்டும், அவர்தம் ஆன்மீகமாகட்டும், அவரின் இலக்கியங்களாகட்டும், அவருடைய குறியீட்டுபொருட்கள் ஆகட்டும், வாழ்வின் அத்தனை திசைகளிலும் அதன் பின்பு பனைக் குடும்பத்தை சார்ந்த பேரீச்சை தவிர்க்க இயலா இடத்தைப் பெற்றுக்கொண்டது.

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 27

ஏப்ரல் 1, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 27

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

முதல் கட்டளை

 

வேத ஆராய்ச்சி என்று திருச்சபையில் சொல்லும் தோரும் அது ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவத்திற்குள் அமைவதையே நான் கண்டிருக்கிறேன். ஆகையினால் எனது வார்த்தைகள் ஒரு மாபரும் அதிர்ச்சி அலைகளைக் கிளப்பப் போகிறது என்ற அச்சம் என்னுள் இருந்தது. ஆனாலும் கடவுளே எனக்கு உதவி செய்யும் என்ற மன்றாட்டுடன் அவர்களுடன் பேச நான் ஆயத்தமானேன்.

ஆண்டவரும் மீட்பருமாகிய இயேசுவின் திருப்பெயரால் உங்களை இக்கூடுகைக்கு நான் வரவேற்கிறேன். காலை ஆராதனையில் வந்தவர்களில் பெரும்பகுதியினர் இந்த மதிய வேளை திருவசன ஆய்வுக்காக வந்திருப்பது எனக்கு பெருமகிழ்ச்சியளிக்கிறது. காலையில் அனேகர் நிறைவுடன் சென்றதை நான் அறிவேன், இப்போதுள்ள நிகழ்ச்சி எப்படியிருக்கும் என்று ஒரு சிறு கதை மூலம் உங்களுக்கு ஒரு எச்சரிக்கை கொடுக்கிறேன்.

ஒரு மனிதன் இறந்த பிறகு அவனை ஒரு தூதன் அழைத்துச் செல்லுகிறான். செல்லும் வழியில் அவனுக்கு பரலோகம் போகவேண்டுமா  இல்லை நரகம் போகவெண்டுமா என தூதன்  கேட்கிறான். ஏன் இங்கே முன்பே தீர்ப்பு கொடுக்கப்படவில்லையா? என்று அவன் கேட்க, இல்லை நீங்களே பார்த்து முடிவெடுக்கும் வசதி அமைக்கப்பட்டுள்ளது என்ற புது முறையை தூதன் குறிப்பிடுகிறான். சரி அப்படியானால் நான் நரகத்தைப் பார்க்க முடியுமா என்று மனிதன் கேட்க தூதன் அவனை சாத்தானிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு சென்று விடுகிறான்.

சாத்தான் தனக்கு கிடைத்த புது நபரை அழைத்துக்கொண்டு நரகத்திற்கு சென்றான். அங்கே மனிதனால் நம்பமுடியாத காட்சிகள் அரங்கேறிக்கொண்டிருந்தன. குடி சூதாட்டம் மற்றும் பல்வேறுவகையான கவர்ச்சிகரமான காரியங்கள் நடந்துகொண்டிருந்தன. அனைவரும் மகிழ்ச்சியாகவே இருந்தனர். தனது பேராயர், போதகர் உட்பட திருச்சபையின் பெரும்பான்மை அங்கத்தினர்கள் பலர் அங்கே இருப்பதை அறிந்த மனிதன் குழம்பித்தான் போனான். திடீரென ஏதோ நினைத்தவனாக  நான் பரலோகத்தையும் பார்க்கவேண்டுமே என்றான். சாத்தான் கவலையேப் படவில்லை. தாராளமாக என்று கூறி அவனை தூதனிடம் ஒப்படைத்தான்.

பரலோகம் பார்க்க வேண்டும் என்ற உற்சாகத்தில் இருந்த மனிதன் பரலோகம் என்று காண்பிக்கப்பட்ட இடத்தில் மக்கள் பலவித வேலைகளில் ஈடுபட்டிருப்பதைக் கண்டு முகம் சுளித்தான். பரலோகம் இளைப்பாறுதலின் இடமில்லையா? இங்கும் வேலை செய்ய சொல்லுகிறார்களே என்று நினைத்துக்கொண்டான். தனது நண்பர்களில் எவரையுமே பரலோகத்தில் பார்க்க முடியவில்லையே என்ற ஏக்கம் வேறு அவனை வாட்டி எடுத்தது. ஆகவே, தூதனிடம், நான் வந்து இரு இடங்களையும் பார்த்தபோது தான் இங்குள்ள வித்தியாசத்தை உணர முடிந்தது ஆகவே, என்னை நரகத்திற்கே அனுப்பிவிடுங்கள் என்று கூறினான்.

தூதனும் அனுமதியளிக்க சாத்தான் மனிதனை நரகத்தின் உள்ளே அழைத்துச் செல்லுகிறான். உள்ளே சென்றவுடன் பளீரென ஒரு சாட்டை சொடுக்கப்படுகிறது, உள்ளே அனலென வெப்பம் தாக்குகிறது. பெரும் பாரம் சுமக்கும் திரளான மக்களுடன் சங்கிலியில் மனிதன் இணைக்கப்படுகிறான். இப்படி மாட்டிக்கொண்டோமே என வேதனையுடன் கண்ணீர் மல்க சாத்தானிடம், சற்று முன்பு நீங்கள் காண்பித்த இடம் இப்படி இல்லையே? இது எவ்வகையில் நியாயம் என்று கேட்க, சாத்தான் வெகு அலட்சியமாக ” சற்று முன் நீங்கள் பார்த்தது எங்கள் விளம்பர அலுவலகம்” என்று பதிலளித்தானாம்.

காலையில் நான் பேசியது போலவே இப்போது  அமையவில்லை என்று சொன்னால் என்னைப் பொருத்தருள வேண்டுகிறேன். இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றுடன் இணைந்து இலங்கையில் நான் செய்யும் பணிகளைக் குறித்து திருமறையின் ஒளியில் சில காரியங்களைச் சொல்லவே நான் முற்படுகிறேன். கண்டிப்பாக இவைகள் இதுவரை தாங்கள் கேள்விப்படாதவைகளாகவும் இதுவரை திருச்சபை கவனத்துக்குட்படுத்தாதவைகளாகவும்  இருக்கும் என்று நம்புகிறேன்.

திருமறையை நாம் வாசிக்க துவங்குகையில் கடவுள் உலகத்தைப் படைக்கும் நிகழ்ச்சி காணப்படுகிறது. அந்த திருமறைப்பகுதிகளில் எங்கும் பாவம் என்ற வார்த்தை இல்லாவிட்டாலும் பிற்பாடு பவுலின் வார்த்தைகளைக் கொண்டு முதல் பாவம் அல்லது வீழ்ச்சி என்ற இறையியல் கோட்பாடுகள் கட்டியெழுப்பப்பட்டிருக்கிறது. திருச்சபை இவ்விதமான  இறையியலை இன்னும் மறு பரிசீலனை செய்யாமல் இருப்பது ஆச்சரியமானது. பல வேளைகளில் அதுவே ஆபத்தையும் விளைவிக்கக்கூடியதாக மாற்றிவிடுகிறது.

இவ்விதமாகவே திருமறையின் சாரம் என நாம் எடுத்துக்கொள்ளுவதையும் மறு சீரமைப்பு செய்ய கடமைப்பட்டுள்ளோம். இன்று இயேசுவின் இறுதி கட்டளை மிதமிஞ்சி திருச்சபையில் அழுத்தப்படுகிறது. இயேசுவின் இறுதி கட்டளை பொருள் இழந்ததோ அல்லது அதனைக் குறைத்து மதிப்பிடவோ நான் கூறவில்லை, அதற்கு இணையாக அவர் கூறியவைகள், திருமறை எங்கும் விரவிக்கிடக்கின்றன, அவைகளை நாம் ஒருபோதும் பொருட்படுத்தாது அவரது இறுதிக்கட்டளை என்று மத்தேயு நற்செய்தி நூலில் வரும் பகுதியை மட்டும் பிடித்துக்கொள்வோமானால் நாம் இயேசுவின் மொத்த  ஊழியத்தையும் குறைத்து மதிப்பிடுகிறவர்கள் ஆவோம்.

இறுதி கட்டளை என்றால் என்ன? “விண்ணுலகிலும் மண்ணுலகிலும் அனைத்து அதிகாரமும் எனக்கு அருளப்பட்டிருக்கிறது. எனவே நீங்கள் போய் எல்லா மக்களினத்தாரையும் சீடராக்குங்கள்; தந்தை, மகன், தூய ஆவியார் பெயரால் திருமுழுக்குக் கொடுங்கள்”. (மத்தேயு 28: 18 – 19 திருவிவிலியம்). “அனைத்து அதிகாரம்” என்பதனை மக்கள் எவ்விதம் புரிந்துகொள்ளுகிறார்கள் என்பது சித்திக்கத்தக்கது. பலரைப் பொருத்த அளவில், இயேசுவின் அதிகாரம் என்பது அவர் இந்த உலகத்தைப் படைத்ததால் வரும் “சர்வ வல்லமை” பொருந்திய அவரது தன்மையால் என்று பொருள் படுகிறது. ஆனால் இயேசுவோ தமது ஊழியத்தின் போது இவ்வசனங்களைக் கூறாமல், தனது மரணத்திற்குப் பிறகே இவ்வசனங்களைக் கூறுகிறார். அது ஏன்?

நான்கு நற்செய்தி நூல்களிலும் இயேசுவின் இறுதி கட்டளை அமைந்திருந்தாலும் நான்கு பதிவுகளும் சற்றே கோணங்கள் மாறுபட்டு இருப்பதை அறிகிறோம். குறிப்பாக ஒற்றுமை என்று சொல்லுகையில் இயேசு மரணமடைந்து உயித்தெழுந்தபின்பே இக்கட்டளை அவரது சீடர்களுக்கு அளிக்கப்படுகிறது. ஆகவே அனைத்து அதிகாரமும் என்று சொல்லும்போது, தம்மை நொறுக்க சித்தமாக்கிய அவரது அற்பணிப்பே அனைத்து அதிகாரங்களையும் அவர் பெற்றிருக்கிறார் என்பதை சுட்டி நிற்கிறது. நம்மை அற்பணிக்க விழையவில்லை என்று சொன்னால் நம்மால் ஒருபோதும்  எந்த அதிகாரத்தியும் எடுத்துக்கொள்ள இயலாது, அப்படி எடுத்துக்கொள்ளும் அதிகாரங்கள் பிறரை அடிபணியவைக்கு அதிகார வெறிபிடித்த மானுட அதிகாரங்கள் மட்டுமே.

“அன்று வாரத்தின் முதல் நாள். அது மாலை வேளை. யூதர்களுக்கு அஞ்சிச் சீடர்கள் தாங்கள் இருந்த இடத்தின் கதவுகளை மூடிவைத்திருந்தார்கள். அப்போது இயேசு அங்கு வந்து அவர்கள் நடுவில் நின்று, “உங்களுக்கு அமைதி உரித்தாகுக!” என்று வாழ்த்தினார். இவ்வாறு சொல்லிய பின் அவர் தம் கைகளையும் விலாவையும் அவர்களிடம் காட்டினார். ஆண்டவரைக் கண்டதால் சீடர்கள் மகிழ்ச்சி கொண்டார்கள். இயேசு மீண்டும் அவர்களை நோக்கி, “உங்களுக்கு அமைதி உரித்தாகுக! தந்தை என்னை அனுப்பியது போல நானும் உங்களை அனுப்பகிறேன்” என்றார். இதைச் சொன்ன பின் அவர் அவர்கள்மேல் ஊதி, “தூய ஆவியைப் பெற்றுக் கொள்ளுங்கள். எவருடைய பாவங்களை நீங்கள் மன்னிப்பீர்களோ, அவை மன்னிக்கப்படும். எவருடைய பாவங்களை மன்னியாதிருப்பீர்களோ, அவை மன்னிக்கப்படா” என்றார். (யோவான் 20: 19 – 21  திருவிவிலியம்)

மிகவும் நெகிழ்ச்சியான இந்த சம்பவம் எப்போதும் ஆண்டவரின் இறுதி கட்டளை குறித்து பேசுவோரால் பேசப்படுவதில்லை. சிலுவையில் அவர் இருக்கையில் கூட அவர் தம்மை நிந்தித்த கள்வனை மன்னிக்கிறார். அவரது பணி அவரை கொலை செய்தவர்களையும் மன்னிக்கத் தூண்டியது. அனைவருக்கும் மன்னிப்பு வழங்கும் அதிகாரம்,  அனைவராலும் துன்புறுத்தப்பட்டவருக்கே உரியது என அவர் கூறிச் செல்லுகிறார். “என் வழியாய் நீங்கள் அமைதி காணும் பொருட்டே நான் இவற்றை உங்களிடம் சொன்னேன். உலகில் உங்களுக்குத் துன்பம் உண்டு, எனினும் துணிவுடன் இருங்கள். நான் உலகின்மீது வெற்றி கொண்டுவிட்டேன்” என்றார் (யோவான் 16: 33, திருவிவிலியம்)

ஆகவே பொருள் பொதிந்த இயேசுவின் இறுதி கட்டளைக் கூட நமது சுய கவுரவத்தின் பொருட்டே முன்னெடுக்கப்படுகிறது. அப்படியிருக்கையில் திருமறையில் காணப்படும் முதல் கட்டளை எவ்விதம் பார்க்கப்படும். அவைகள் பொருட்படுத்தப்பட்டிருக்கிறதா? இல்லை என்பதே பதிலாக அமையும் என்பதே வேதனையான உண்மை. இவைகளை நாம் உணர்ந்தே செய்யவில்லை மாறாக ஒரு காலனீய ஆட்சிக்குட்பட்டு நாம் இருக்கையில் காலனீய பார்வையில் திருமறை வாசிக்கப்பட்டதால் ஏற்பட்ட விளைவு இது என்று திருமறை அறிஞர்கள் சொல்லுகிறார்கள்.

ஒரு வேளை இறுதி கட்டளை தான் முக்கியம் எனக் கருதுவோமானால் திருமறையில் காணப்படும் முதல் கட்டளை என்ன என எண்ணிப்பார்க்க அழைக்கப்படுகிறோம். முதல் கட்டளையை நாம் நிறைவேற்றாமல் இறுதி கட்டளை நோக்கி நகர்வது இயேசுவே விரும்பும் ஒன்றாய் இராது என்றே நான் நம்புகிறேன்.

ஏதேன் தோட்டம்

ஏதேன் தோட்டம்

கடவுள் அவர்களுக்கு ஆசி வழங்கி, “பலுகிப் பெருகி மண்ணுலகை நிரப்புங்கள்; அதை உங்கள் ஆற்றலுக்கு உட்படுத்துங்கள்; கடல் மீன்கள், வானத்துப் பறவைகள், நிலத்தில் ஊர்ந்து உயிர் வாழ்வன அனைத்தையும் ஆளுங்கள்” என்றார் (தொடக்க நூல் 1: 28, திருவிவிலியம்) இவை பார்ப்பதற்கு ஆசி என்றே தோன்றினாலும் சற்றே ஆழ்ந்து நோக்குவது கடவுள் ஏன் இவைகளைக் கூறினார் என்பதை நமக்கு தெளிவுபடுத்தும்.

“பலுகிப் பெருகி மண்ணுலகை நிரப்புங்கள்” என்பது பல வேளைகளில் குடும்ப கட்டுப்பாட்டிற்கு எதிரான திருச்சபையின் நிலைப்பாடாக இருந்திருக்கிறது. ஆனால் கடவுள் மனிதனை ஆணும் பெண்ணுமாக படைத்தார் என்பதும் அவர்களை ஏதேன் என்னும் தோட்டத்தில் வைத்தார் என்பதும் தொடக்கநூல் முதல் இரண்டு அதிகாரங்களில் நாம் பார்க்கும் உண்மை. மேலும்  “ஏதேன் தோட்டத்தைப் பண்படுத்தவும் பாதுகாக்கவும் ஆண்டவராகிய கடவுள் மனிதனை அங்கு கொண்டுவந்து குடியிருக்கச் செய்தார்.” (தொடக்க நூல் 2: 15)

இவ்விரண்டும் இறைவனின் படைப்பில் மனுக்குலத்தை அவர் இணைக்கிறார் என்பதை நமக்கு விளக்குகிறது. மனிதர் மட்டுமே பலுகி பெருகுபவ ராக அல்ல அவர்கள் அமைந்திருக்கும் தோட்டமே ஆண்டவர் பலுகி பெருகும்படி தான் அமைத்திருக்கிறார். தமது சாயலில் படைக்கப்பட்டதால் “அதை உங்கள் ஆற்றலுக்கு உட்படுத்துங்கள்” என்றார். இது மனிதருக்கான ஒரு ஆற்றல் என்பதாக கொள்ளாமல் இறைவனின் படைப்பூக்கத்தின் ஆற்றால் மனிதர் வரமாக பெற்றிருக்கிறார்  என கொள்ளுவோமாயின்  எவ்வித ஆற்றலால் நாம் இவைகளை பேணவேண்டும் என கடவுள் நம்மிடம் எதிர்பார்க்கிறார் என்பதை புரிந்துகொள்ளலாம்.

“ஆளட்டும்” என்கிற வார்த்தை காலனியாதிக்கத்தில் எப்படி செயல்பட்டது என்பதை நாம் பார்த்தோம். பிறிதொருவரை அடைக்கி ஆளும், ஒரு எண்ணம் காலனீய எண்ணமே அன்றி ஆண்டவரின் ஆளுகையினை வெளிப்படுத்துவது அன்று. ஆகவே தான் அவரது நிட்திய ஆளுகைக்கு நாம் ஆயத்தமாகவேண்டும் எனச் சொல்லுகையில், எனது அரசு இவ்வுலகத்திற்குரியதல்ல என சொல்லுவதை நாம் கவனிக்க அழைக்கப்படுகிறோம்.

தொடக்க நூல் ஒன்றும் இரண்டும் அதிகாரங்கள் இருவேறு மூலங்களிலிருந்து ஒன்றிணைக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்பதே வேத ஆய்வாளர்களின் கருத்து. அவ்வகையில் இரண்டாம் அதிகாரம் நமக்கு கூறும் கட்டளை “ஏதேன் தோட்டத்தைப் பண்படுத்தவும் பாதுகாக்கவும் ஆண்டவராகிய கடவுள் மனிதனை அங்கு கொண்டுவந்து குடியிருக்கச் செய்தார்.” பண்படுத்தவும் பாதுகாக்கவும் என்னும் வார்த்தைகள் மேலும் தெளிவுகளைத் தருகிறது. இன்று உலக திருச்சபையின் எண்ணத்தில் படைப்பினை பண்படுத்தவும் காக்கவும் எழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம் எனும் கருத்து முக்கியமென கருதப்பட்டாலும், உள்ளுர் திருச்சபைகள் இவைகளை “ஆன்மீக” வாழ்விற்கு பொருள் அளிப்பதாக இல்லை என கருதுகிறார்கள். அது திருச்சபையையும் ஆண்டவர் நமக்கு படைத்து கையளித்த இயற்கை எனும் அருங்கொடையையும் நாம் இழக்கும் சூழலுக்கு நம்மைத் தள்ளுகின்றது.

விதைக்கிறவன் உவமை நம்மால் ஒரு அருட்பொழிவு பெற்ற அருட்பணியாளரை நினைவுகூறச்செய்யுமே அன்றி ஒருபோதும் விதைக்கிற விவசாயியை நமது எண்ணத்தில் அவைகள் எழுப்புவதில்லை. நல்ல மேய்ப்பன் என்பவர் இயேசு ஒருவரே என்பவர், திருச்சபையில் ஆடு மாடுகளை வைத்திருப்பவரை இழிவாகவே பார்க்கிறது. எனது வாழ்வில் கிறிஸ்தவ பெயரைக்கொண்ட ஒரே ஒரு குளம் நாகர்கோவிலில் இருந்தது, அதனை பெதஸ்தா குளம் என்பார்கள். நான் சிறுவனாக இருக்கையில் அதைச் சுற்றி இருந்த கிறிஸ்தவ சமூகம் தங்கள் வீட்டு சாக்கடைகளை அதில் விட்டு அதனை நோய் உருவாக்கும் குளமாக மாற்றிவிட்டார்கள். அப்படியே விடுவது சரியாயிராது என்று எண்ணியதால் அந்த குலத்தில் ஒரு பெரிய வணிக வளாகத்தை கட்டியெழுப்பி அந்த இடத்திற்கே சமாதி கட்டிவிட்டார்கள். கிறிஸ்தவர்கள் ஒருவருக்கும் அதனைக்குறித்த கவலை இல்லை. ஆனால் இந்து கோயில்களின் அருகிலுள்ள குளங்கள் இன்றும் பாதுகாகப்படுகிண்றன, அவைகள் அவர்களின் மதச்சடங்குகளுடன் இணைக்கப்பட்டிருப்பதாலேயே இன்று வரை காப்பாற்றப்பட்டுள்ளன.

இயற்கையோடு நமக்கு ஒரு பிணைப்பு  இருக்கிறது என்றே படைப்பு குறித்த திருமறை வசனங்கள் நமக்கு போதிக்கின்றன. அவைகளை பேணுவது நமது கடமை என்றே திருமறை நமக்கு அறிவுறுத்துகிறது, இன்று நாம் வெகுவாக விலகி வந்துவிட்டோம் என்பது வேதனையான உண்மை. ஆகவே நாம் மீண்டும் கடவுள் நமக்கு பணித்த கட்டளையை செய்ய அழைக்கப்படுகிறோம், சிறிய முயற்சிகள் முதல் உலகளாவிய முயற்சிகள் வரை நாம் அவைகளை முன்னெடுப்பது அவசியமாயிருக்கிறது.

எதைப் பேண வேண்டுமோ அதனைப் பேணாமல் எதனை சொந்தம்கொண்டாடக் கூடாதோ அதனை சொந்தம்கொண்டாடி மகிழ்ந்ததே கீழ்படியாமை என திருவிவிலியம் கூறுகிறது இல்லையா?

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 26

மார்ச் 31, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 26

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

கன்னியா வென்னீர் ஊற்று 

காலை உணவிற்கு போதகர் இல்லத்தில் சென்றபோது, போதகர் நிஷாந்தா, தனக்கு மீண்டும் 10 மணிக்கு செயற்குழு இருப்பதாக கூறினார். மீண்டும் இரண்டுமணிக்கு தான் நமக்கு ஆலயத்தில் திருமறை ஆய்வு நிகழ்கிறது என்று கூறினார். அது வரை நான் சும்மாவே இருக்க வேண்டுமா?என எண்ணியபடி, ஏதேனும் இரு சக்கர வாகனத்தை ஒழுங்கு செய்ய இயலுமா? என்றேன். முயற்சிக்கிறேன் என்றார். சற்று நேரத்தில் ஒரு இளைஞர் வந்தார். அவரது கரத்தில் இரண்டு ஹெல்மெட் இருந்தது. இலங்கையில் இருசக்கர வாகனத்தில் செல்லும்போது ஓட்டுபவரும் அமர்ந்திருப்பவரும் கண்டிப்பாக தலைக்கவசம் அணிந்தே ஆகவேண்டும். சாலை விதிகள் மிகவும் கவனத்துடன் பேணப்படுகின்றன என்பதை மீண்டும் உணர்த்தியது

காட்டு வழியில்

காட்டு வழியில்

அன்று நானும் என்னுடன் வந்த தம்பியும் மூதூர் செல்லும் பாதையிலேயே சென்றோம். பிற்பாடு அவர் திரும்பி சென்ற அந்த பாதை மிக விரிவாக இருந்தது. நான்கு வாகனங்கள் ஒரே நேரம் செல்லத்தக்க அளவு பெரிய பாதை. ஆனால் அது ஒரு மண் பாதை. நேராக நெடுஞ்சாலைப்போல் காணப்பட்டது. யானைகள் அடிக்கடி அந்தபாதையை கடக்குமாம். ஆளரவமற்ற பகுதி. தூரத்தில் ஒரு நன்னீர் குளம் அதனைச் சுற்றி பனைமரங்கள் காணப்பட்டன. ஒரு சிறு கிராமத்தையும் கடந்துபோனோம். ஒரு பெந்தேகோஸ்தே ஜெப வீடு கூட இருந்தது. மீண்டும் தார் சாலைக்கு நாங்கள் வந்தபோது எங்களுக்கு வலதுபுறம்  கடலும் அதன் அருகில் ஆங்காங்கே பனைமரங்களும் காணப்பட்டன. பாறைகள் நிறைந்து மனதை மயக்கும் அழகிய இடமாக அது காட்சியளித்தது.

நட்சத்திர மீனை பரிசளித்த மீனவர்கள்

நட்சத்திர மீனை பரிசளித்த மீனவர்கள்

அந்த தம்பி என்னைக் கன்னியா வென்னீர் ஊற்று நோக்கி அழைத்துச் சென்றார். அங்கே கடைகள் இருந்த இடத்திலே அனேக பனைமரங்கள் இருந்தன. அனேகமாக பனைமரங்கள் மட்டுமே இருந்தன என்று எண்ணுகிறேன். பனை மரம் சார்ந்த பொருட்கள் விற்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தன. பெரும்பாலும் சிங்களவர்களே கடைகளை வைத்திருந்தனர் என அவர் கூறினார். ஒரு மனிதர் பனம்பழங்களை விற்றுக்கொண்டிருந்தார். பனங்கிழங்கு கருப்பட்டி போன்ற பனை பொருட்களும் தாராளமாக விற்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தன. பனை மரங்கள் அவ்விடத்தின் தொன்மையை பறைசற்றும்படி இருந்தது முக்கியமானது. வென்னீர் ஊற்றையும் பனைமரத்தின் பிஞ்சு வேர்கள் தொட்டு காலம் காலமாக நலம் விசாரித்தபடி தான் இருக்கும் என எண்ணிக்கொண்டேன்.

கன்னியா ஊற்று இராவணனின் தாயின் மரணத்துடன் தொடர்புடையது என்ற செய்தியே கிடைத்தது. வென்னீர் ஊற்றுகள் செல்ல நாங்கள் அனுமதி சீட்டு பெற்றுக்கொண்டோம். ஏனோ அந்த இடம் எனக்கு உவப்பானதாக இருக்கவில்லை. ஒரு பொது குளியலறை போன்றே அந்த இடம் காணப்பட்டது. இலங்கை தனது பழைமையைப் பேணும் விதத்தில் இன்னும் சிறப்பாக செயல்படவேண்டும் என்றே தோன்றியது.

வெளியே வந்தபோது ஒரு வயதான புத்த பிக்கு ஒரு பெரிய அரச மரத்தடியின் கீழ் நின்று சருகுகளைக் கூட்டி சுத்தம் செய்துகொண்டிருந்தார். நான் “ஏ பனை மரத்தைப் பற்றிப் பிடித்து வளர்ந்த அரச மரமே” என்று எண்ணியபடி அந்த பிரம்மாண்ட மரத்தை பார்த்தேன். அவரைச் சுற்றிலும் சில மக்கள் நின்றுகொண்டிருந்தனர். இலங்கையின் மக்கள் வித்தியாசம் இன்றி மத குருக்களை மதிக்கிறார்கள் என்று எண்ணுகிறேன்.

இவை ஒரு புறம் இருந்தாலும் இலங்கையின் வரலாற்று பக்கங்களில் பல இடைவெளிகள் இருக்கின்றன என்பதை மறுக்கமுடியாது. இலங்கை பாராளுமன்றத்தில் கூட சீனித்தம்பி யோகேஸ்வரன் எம் பி இலங்கை ஒரு இந்து நாடு என கூற, அமைச்சர்  மேர்வின்  சில்வா மறுத்து இலங்கை ஒரு பவுத்த நாடு என்றும் குறிப்பிடுகிறார். அரசியல் சார்புடைய இன்நோக்கில் கிறிஸ்தவர் நடுநிலையுடன் வரலாற்றை அணுகுவது அவசியமாயிருக்கிறது.

என்னை அழைத்துச் சென்ற தம்பி அவரது நண்பர்கள் இன்னும் சற்று தொலைவில் இருப்பதாக கூறி என்னை அழைத்துச் சென்றார். இப்போது நாங்கள் திருகோணமலையிலிருந்து வெகுவாக தள்ளி வந்துவிட்டோம். பனைமரங்களை அதிகமாக சாலையின்  இரு மருங்கிலும் பார்க்க முடிந்தது. ஆனால் பெரும்பாலான மரங்களில் ஆரசு, ஆல் மற்றும் பெயர் தெரியாத மரங்கள் தொற்றிப் படர்ந்திருந்தன.  திருகோணமலைப் பகுதிகளில் பனையேற்றம் குறைவாகவே நடைபெறுகிறது என்பதர்கான சான்று இவை.

நாங்கள் ஒரு பாலத்தில் சென்றபொது  ஒருபுறம் கடலும் மற்றொருபுறம் வாவியும் இருந்தது. நாங்கள் தேடி வந்த நண்பர்களைக் காணவில்லை. என்ன செய்வது என யோசித்துக்கொண்டிருந்தோம். அப்போது இரண்டு  மீனவர்கள் தங்கள் வலைகளை சுத்தம் செய்துகொண்டிருந்தார்கள். எங்களைப்பார்த்தவுடன் எங்கிருந்து வருகிறீர்கள் என கேட்டனர். நான் இந்தியாவில் இருந்து வருவதாக கூறியபடி பாலத்தில் இருந்து கீழிறங்கி சென்றேன். மிகவும் நட்பாக பேசினார்கள். எனக்கு நட்சத்திர மீன் ஒன்றை பரிசாக கொடுத்தார்கள். அதற்கு சற்றே உயிர் இருந்தது. அவர்களோடு பேசிக்கொண்டிருக்கையில் என்னை அழைத்துச் சென்ற தம்பிக்கு அழைப்பு வந்தது. அவர் இறால் கிடைக்குமென்றால் வாங்கிக்கொண்டு செல்ல வேண்டும் என்கிறார்கள் என்றார். நாங்கள் அடுத்திருந்த ஒரு குப்பத்திற்குச் சென்றோம் ஒருவரும் அங்கே இல்லை.

ஓலை அலங்காரம் செய்யப்பட்ட மரத்துண்டு

ஓலை அலங்காரம் செய்யப்பட்ட மரத்துண்டு

ஆனால் அந்த குப்பத்தில் ஒரு சிறு கத்தோலிக்க ஆலயம் இருந்தது. குமரி மாவட்டத்தில் அவைகளை குருசடி என்று சொல்லுவோம். நான்கே பேர் அமரக்கூடிய இடம். அப்போது என் கண்ணில் ஒரு உருளை தென்பட்டது. பழைய மட்கிய மரத்திப்போன்றிருந்த அதை நான் உற்று பார்த்தபோது அது பனை ஓலைகளினால் பொதியப்பட்டிருந்தது தெரிந்தது. ஒருவித அலங்காரத்திற்காக அது அமைக்கப்பட்டிருக்கலாம். குறிப்பாக கடந்த குருட்தோலை ஞாயிறு வழிபாட்டின் போது இந்த அலங்காரம் இங்கே வைக்கப்பட்டிருக்கலாம். அல்லது குருத்தோலை சார்ந்த பவனியின் போது ஒரு அலங்கார ஊர்தியில் இது எடுத்து செல்லப்படிருக்கலாம். எவரிடமும் கேட்க முடியவில்லை. ஓலைகள் சடங்குகளில் இடம்பெறுவது மக்களின் ஆன்மீக வாழ்வில் ஓலைகள் ஒரு முக்கிய குறியீடாக உணர்த்தி நிற்பதை உணர்ந்தேன். அவைகள்  மக்களின் வாழ்வில் தொன்றுதொட்டு இடம்பெற்று வருவதை மறுப்பதற்கில்லை.

வாவியின் அருகில்

வாவியின் அருகில்

நாங்கள் அங்கிருந்து நண்பர்கள் மீன் பிடிக்கிற இடத்திற்குச் சென்றோம். அது பாலத்திற்கு அப்பால் வாவியின் கரையில் அமைந்துள்ள அலையாத்தி காடுகளுக்குள் இருந்தது. நேரடியாக சென்றால் 100 மீட்டர் தொலைவு தான் இருக்கும் ஆனால் செல்ல வழியில்லை. ஆகவே பைக்கில் முன்று கிலோ மீட்டர்  சுற்றி அந்த இடத்தை சேர்ந்தோம். அங்கே இருவர் இருந்து மீன் பிடித்துக்கொண்டிருந்தனர். மேற்கொண்டு பிடிக்க இறால் இல்லாததால் என்ன செய்வது என்று எண்ணியபடி இருந்தார்கள்.

மீன் சுடுதல்

மீன் சுடுதல்

நான் மீனைச் சுடுவோமா என்றேன். லைட்டரை பற்றவைத்தபோது தீ பிடிக்கவில்லை. அனைத்து விறகுகளும் நமுத்துப்போய் இருந்தன. அப்படியே விட முடியாது என்று சொல்லி இரண்டு கிலோமீட்டர் போய் தீப்பெட்டி வாங்கி வந்தனர். 20 குச்சிகளுக்கு மேல் செலவு செய்திருப்போம், நெருப்பை பற்ற வைக்கவே முடியவில்லை. எல்லாரும் என்னைப் பார்த்தனர். “போதகரைய்யா உங்களுக்கு யோகம் இல்லை என்றனர்”. அப்படியிருக்காது என்று கூறி நானும் களத்தில் இறங்கினேன். எனது பர்சிலிருந்து தேவையற்ற டிக்கட்டுகள் மற்றும் காகிதங்களை எடுத்துக் கொடுத்தேன்.  சற்றே உலர்ந்த குச்சிகளையும் சருகுகளையும் எடுத்துக்கொடுத்தேன். எப்படியே தீ பற்றிக்கொண்டது. உப்பு புளி மிளகாய் ஏதுமற்ற அழகிய ஊன் உணவு தயாராகியது. அதன் செதிள்கள் வெடித்தபோது வெந்துவிட்டதை அறிந்து எடுத்து சாப்பிட்டோம். மீன் முறுகிவிட்டாலும் நன்றாகவே இருந்தது.

பாப்பாளி விருந்து

பாப்பாளி விருந்து

நாங்கள் சாலைக்கு வந்தபோது மேலும் இருவர் எங்களுடன் இணைந்து கொண்டனர்.  நாங்கள் வரும் வழியில் ஒரு பப்பாளி தோப்பை பார்த்து அங்கே வண்டியை நிறுத்தி பப்பாளி சாப்பிட்டோம். பப்பாளி தோப்புகளின் அருகிலேயே வைத்து பழுத்த பப்பாளிகளை விற்றுக்கொண்டிருந்தனர். சாலையோரத்தில் அப்படி பல தோட்டங்கள் இருந்தன. மணி கிட்டத்தட்ட ஒன்றை நெருங்கியிருந்தது. சீக்கிரமாக திரும்பவேண்டும் என நினைத்து புறப்பட்டோம்.

வழியில் நிலாவெளி என்ற இடத்தை நான் கண்டிப்பாக பர்க்கவேண்டும் எனக் கூறி அழைத்து சென்றனர். அப்படி என்ன அங்கே இருக்கிறது எனக் கேட்டேன், அதற்கு அவர்கள், சென்னையின் மெரீனா போன்ற இலங்கை கடற்கரை என்றார்கள். மிக அழகிய கடற்கரை. அனேகர் குளித்துவிட்டு வந்துகொண்டிருந்தார்கள். பெரும் கூட்டமாக மக்கள் அந்த பகுதியில் அந்த விடுமுறை நாளைக் கழித்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

வேகமாக திரும்பி வந்தோம், என்னிடமிருந்த நட்சத்திர மீனை நான் அவர்களுக்கே கொடுத்துவிட்டேன். இந்தியாவிற்கு அதனைக் கொண்டு வர இயலுமா என என்னால் கணிக்க இயலவில்லை. கடல் பொருட்கள் பலவும் தடை செய்யப்பட்டாலும், அவைகள் நமது சுற்றுலா தலங்களில் விற்பனையாகிக்கொண்டிருக்கின்றன.

போதகர் வீட்டில் நான் வந்து சேர்ந்தபோது மணி இரண்டு. போதகர் நிஷாந்தா என்னை உணவருந்தச் சொன்னார்.  எப்படியும் மக்கள் வருவதற்கு சற்று தாமதிக்கும் என்றவர் எனக்கான உணவை ஒழுங்கு செய்தார். நான் சாப்பிட்டுவிட்டு அங்கே சென்றபோது கூட்டம் ஆரம்பமாகியிருந்தது. சத்தமாக  உணர்ச்சி மேலீட்டால் உந்தப்பட்டு பாடிக்கொண்டிருந்தார்கள். நான் சென்று அமர்ந்துகொண்டேன்.

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 25

மார்ச் 30, 2017

 

(திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 25

இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

காரிருள் போக்கும் சுடரொளி

காலை 6 மணிக்கு ஈஸ்டர் அங்கிளிடம் என்னை எழுப்பும்படி கூறியிருந்தேன். ஆனால் 4.30 மணிக்கே விழித்துக்கொண்டேன். காலை நடைக்கு மீண்டும் கோணேஸ்வர் மலையடிவாரத்திற்குச் சென்று திரும்பினேன். அங்கிள் 6 மணிக்கு சரியாக காஃபி கொண்டு வந்தார்கள். நான் உடைமாற்றி நேரடியாக போதகர் இல்லத்திற்குச் சென்றேன்.  காலை வழிபாடு 7.30 மணிக்குத்தான் ஆரம்பமாகும் ஒரு மணி நேரத்திற்கு முந்தியே அங்கே போய்விட்டேன். ஏழு மணிக்கு நானும் போதகருமாக ஆலயத்திற்குச் சென்றோம். மிக அழகிய மற்றும் பழைமையான ஒரு கோவில். இருநூறு வருடங்கள் கடந்துவிட்டிருக்கிறது. கோயில் இன்று தொல்லியல் துறையின் பராமரிப்பில் இருக்கிறது. ஒரு ஆணி அடிக்கவேண்டுமென்றாலும் பிடுங்கவேண்டுமென்றாலும் தொல்லியல் துறையின் அனுமதி வேண்டும். நல்லது தானே.

குமரி மாவட்டத்தில் பழைய ஆலயங்களை இடித்து புது கோபுரங்களை எழுப்பும் ஒரு கலாச்சாரம் சமீப காலங்களில் உருவெடுத்திருக்கிறது. இடிப்பதில் கைதேர்ந்தவர்கள் அனேகர் எழும்பியிருக்கிறார்கள் என்பதற்கு அதுவே சான்று. பொதுவாக புது ஆலயங்கள் கட்டப்பட ஒரே ஒரு காரணம் தான் தேவை. ஆலயம் பழுதடைந்து சீரமைக்க முடியாத அளவு பலவீனமாகி தொழுகைக்கு வருவோருக்கு ஆபத்தை வருவிக்கும் என்று சொன்னால், அதனை இடித்து கட்டலாம். இல்லை என்று சொன்னால் தொழுகையில் ஆலயம் கொள்ளாமற் போகுமளவு மக்களின் வருகை இருந்தால் புது ஆலயம் எழுப்பலாம். தவறில்லை. ஆனால் அதற்கு வேறு இடம் பார்க்கவேண்டும்.

மெதடிஸ்ட் டாக்யார்ட் சபை, திருகோணமலை

மெதடிஸ்ட் டாக்யார்ட் சபை, திருகோணமலை

பழைமையை பேணும் சந்ததிகள் இல்லாமற் போனது “நான் கட்டிய மகா பாபிலோன்” என்ற நேபுகாத் நேச்சாரின் ஆவியின் தூண்டுதல் என்றே நான் கருதுகிறேன். பணம் இருக்கிறது ஆகவே இடிக்கிறோம் என்பது சற்றும் அறிவுடைய செயல் அல்ல. ஒருவேளை விரிவாக்கப் பணிகள் செய்யும் அளவு நிலங்கள் இல்லை என சிலர் கூறலாம், ஆனால், அனேக ஆலயங்களின் அருகில் திருமண மண்டபங்கள் எழுப்பப்பட்டு கொண்டிருப்பது அனுதின நிகழ்ச்சியாக இருக்கிறது.

நானும் போதகர் நிஷாந்தாவும்  மக்கள் இருக்குமிடத்தில் முன்வரிசையில் அமர்ந்துகொண்டோம். அன்றைய வழிபாட்டினை ஒரு வாலிப பெண் முன்னின்று நடத்தினார்கள். மிக நேர்த்தியான நெறியளரின் குரல். பிசிறின்றி இலங்கைத்தமிழில் அழகாக நடத்தினார்கள். இலங்கை மெதடிஸ்ட் திருச்சபை பெண்களுக்கு கொடுக்கும் முக்கியத்துவம் என்னை வியப்பில் ஆழ்த்தியது. பழைய ஏற்பாட்டுத் திருமறைப்பகுதியாக ஏசாயா 9: 1 – 4 வாசித்தார்கள், புதிய ஏற்பாட்டு திருமறைப்பகுதியாக  மத்தேயு 4: 12 – 23 முடிய வாசித்தார்கள். திருமறைப்பகுதிகளை வாசிக்கையில் பழைய திருப்புதலையும் புதிய திருப்புதலையும் இலங்கையில் பாவிக்கிறார்கள். புதிய திருப்புதலுக்கு விரோதமான போக்கு அங்கே இல்லை.

செய்திக்கான நேரம் வந்தபோது போதகர் நிஷாந்தா என்னை அறிமுகப்படுத்தினார்கள். நான் இந்தியாவில் இருந்து வந்திருக்கிறேன் என அவர் சொல்லவும் அனைவர் முகமும் மின்னி மறைந்ததைக் கண்டேன். முதன் முதலாக இலங்கையில் செய்தியளிக்கப்போகிறேன் என்னும் ஒரு சிறு பயம் கலந்த மகிழ்ச்சி என்னுள் இருந்தது. அனைத்தும் சரிவர அமைய வேண்டும் என்னும் மன்றாட்டுடன் செய்தியை துவங்கினேன்.

நாம் வாசிக்கக் கேட்ட திருமறைப்பகுதி இயேசுவின் திருப்பணியின் ஆரம்ப காலத்தில் நடைபெறுகிறது என்பதை அவர் தமது சீடர்களை அழைப்பதிலிருந்து நாம் புரிந்துகொள்ளலாம். இயேசுவின் பணியை முன்னறிவிக்கும் பொருட்டு வந்த திருமுழுக்கு யோவான் அவர்கள் இன்நேரத்தில் காவலில் வைக்கப்பட்டிருந்தார். திருமுழுக்கு யோவானை கழுத்தை அறுத்து கொலை செய்ததை நாம் அறிவோம். வெளிப்படையாக ஒரு குரூரச் செயலைச் செய்யுமளவு சூழ்நிலைக் கெட்டுப்போயிருக்கும், அறம் வழுவிய அரசு ஆட்சி புரிகையில்,  இயேசு தனது பணிகளை வேறு இடங்களுக்கு மாற்றுகிறார். தாம் வளர்ந்த ஊராகிய நாசரேத்திலிருந்து அவர் வெளியேறி செபுலோன் நப்தலி ஆகிய நாடுகளின் அருகிலுள்ள கப்பர்நகூம் நோக்கி வருகிறார். திருமறை அதனை ” பிற இனத்தவர் வாழும் கலிலேயப் பகுதியே” என விளம்புகிறது. பழைய திருப்புதலின் படி “புறஜாதியாரின் கலிலேயாவிலே” என வருகிறது.

இதனை எழுதிய ஆக்கியோன், இயேசுவின் பணி மிக உன்னதமானது எனவும் தீர்க்கர்களால் முன்குறிக்கப்பட்டது எனவும் பொருள்படும்படி ” இறைவாக்கினர் எசாயா உரைத்த பின்வரும் வாக்கு இவ்வாறு நிறைவேறியது; “செபுலோன் நாடே! நப்தலி நாடே! பெருங்கடல் வழிப் பகுதியே! யோர்தானுக்கு அப்பாலுள்ள நிலப்பரப்பே! பிற இனத்தவர் வாழும் கலிலேயப் பகுதியே! காரிருளில் இருந்த மக்கள் பேரொளியைக் கண்டார்கள். சாவின் நிழல் சூழ்ந்துள்ள நாட்டில் குடியிருப்போர் மேல் சுடரொளி உதித்துள்ளது.” (மத்தேயு 4: 14 – 16, திருவிவிலியம்) என கூறுகிறார். அப்படி அங்கு என்ன காரிருள் இருக்கிறது? மத்தேயு வெறுமனே மேற்கோளாக மட்டும் ஏசாயா தீர்க்கரைக் குறிப்பிடுகிறாரா என்றால் இல்லை என்பதே பதிலாக முடியும்.

இயேசுவின் காலத்தில் யூதர்களுக்குள்ளே பலவித ஒழுக்கக் கோட்பாடுகள் இருந்தன. அந்த கோட்பாடுகளுள் ஒன்று யூதர் அல்லாதவரோடு எவ்வித உறவும் வைத்துக்கொள்ளாமல் இருப்பது. யூதர் ஒளி பெற்றவர் யுதர் அல்லாதவர் இருளில் இருப்பவர் என்ற வெகு தட்டையான ஒரு புரிதல். என்றாலும் இயேசு அங்கே செல்கையில் “….. மனம் மாறுங்கள், ஏனெனில் விண்ணரசு நெருங்கி வந்துவிட்டது” எனப் பறைசாற்றத் தொடங்கினார்”(மத்தேயு 4: 17, திருவிவிலியம்). மனம் மாறும் சூழலில் அவர்கள் இருந்தனர் என்பது அவர்கள் வாழ்ந்த இருளின் வாழ்வைக் குறிப்பதாகவும் விண்ணரசு நெருங்கி வந்துவிட்டது என்பது அவர்களுக்கான ஒளியின் வாழ்வை வாக்களிப்பதாகவும் அமைகிறது. இயேசுவும் தாம் யூதர் எனும் மேட்டிமை தன்மையுடனே அவர்களை அணுகினாரோ என எண்ணத் தேவையில்லை. மேட்டிமை வாய்ந்த யூதர் அப்பகுதிகளில் பயணிப்பதே இல்லை.

செபுலோன் நப்தலி ஆகிய நாடுகளை குறித்த இயேசுவின் கரிசனை நாம் உற்று நோக்கத்தக்கது. எருசலேமை ஆண்ட ஏரோது  தனது ஆட்சியின் கீழ் வரும் பகுதிகளுள் கலிலேயாவும் ஒன்று. ஆகவேதான் இயேசுவைக் கைது செய்து விசாரணைச் செய்தபோது, பிலாத்து, “இவன் கலிலேயனா?” என்று கேட்டான்; அவர் ஏரோதுவின் அதிகாரத்திற்கு உட்பட்டவர் என்று அவன் அறிந்து, அப்போது எருசலேமிலிருந்த ஏரோதிடம் அவரை அனுப்பினான். (லூக்கா 23: 6 – 7, திருவிவிலியம்) என்று பார்க்கிறோம். ஏரோதுகலிலேயாவை   ஆட்சி புரிகையில் அதற்கென சரியான கவனம் கொடுக்கப்படவில்லை. அது பிற்படுத்தப்பட்ட பகுதியாக காணப்பட்டது. ஆகவே தான் இயேசு அவ்விடத்தில் ஒளியென செல்லுகிறார். தாம் ஒருவரே செய்யத்தக்க பணி என அவர் எண்ணாமல் அது மக்களின் பணி என எண்ணி தமது சீடர்களை அப்பகுதியிலிருந்து அவர் தெரிவு செய்து தமது பணியினை விரிவாக்க அவர்களுக்கு போதிக்கிறார்.

இயேசுவின் காலத்திலும் கூட கைவிடப்பட்டிருந்த கலிலேயாவின் மேல் இயேசு கரிசனைக் கொண்டு அனேகரை குணமாக்கும் பணிகளை அங்கே மேற்கொள்ளுகிறார். உடலாலும் உள்ளத்தாலும் சோர்ந்திருந்தவர்களையும் காயம் அடைந்து வேதனையுடன் இருப்பவர்களையும் அவர் அணைத்து ஆசி வழங்கி அவர்கள் வாழ்வில் ஒளி பெற செய்கிறார். இயேசுவின் கரிசனை ஏன் செபுலோன் நப்தலி மேல் காணப்படுகிறது? ஒன்று அது தமது ஜனங்களால் அது கைவிடப்பட்டது இரண்டு அரசாலும் கைவிடப்பட்டது. முன்று பல்வேறு மக்கள் இணைந்து வாழும் பகுதி அது என நாம் காண்கிறோம். ஒரே விதமான சட்டம் அங்கே செல்லுபடியாகது என்பதால் தான் அது அரசின் நேரடி கண்காணிப்பை விட்டு தூரமாக விலகிவிட்டதற்கு காரணம்.

பலர் இணைந்து வாழும் சமூகம் ஒரு நல்ல சமூகம் தானே என நாம் வினவலாம். இயேசு பல்லின மக்கள் இணைந்து வாழ்வதை விரும்புவார் என்றே நானும் கருதுகிறேன். ஆனால் அரசின் துணை இன்றியும் பாதுகாவல் இன்றியும் இருக்கும் பல்லின மக்களின் வாழ்விடங்கள் பரிதாபத்திற்குரியவை என்பதை நாம் அறிவோம். எந்த வித அடிப்படை வசதிகளும் இன்றி மக்கள் நெருக்கடியான சூழலில் வாழ முற்படுகையில் அந்த இடம் குற்றங்கள் எளிதில் புழங்கும் இடமாகிவிடுகிறது. இதற்கான வரலாற்று பின்னணியம் ஏசாயாவில் காணப்படுகிறது.

டைலர் பார்டன் எட்வர்ட்ஸ் (Taylor Burton – Edwards) ஐக்கிய மெதடிஸ்ட் திருச்சபையின், சீடத்துவ வாரியம் வெளியிடும் வழிபாட்டு வளங்களின் இயக்குனர். அவர் “காரிருளில் நடந்துவந்த மக்கள் பேரொளியைக் கண்டார்கள்; சாவின் நிழல் சூழ்ந்துள்ள நாட்டில் குடியிருப்போர்மேல் சுடர் ஒளி உதித்துள்ளது.” (ஏசாயா 9: 2 திருவிவிலியம்) என்ற பகுதியை பின்வருமாறு விளக்குகிறார்.

ஏசாயா தீர்க்கரின் காலத்தில் அசீரிய அரசன் மூன்றாம் திக்லத் பிலேசர், செபுலோன் நப்தலி நாடுகளை தன்னுடன் இணைத்துக்கொண்டு அங்கிருந்தவர்களை கைது செய்து நாடுகடத்துகிறான். அவர்களைக் குறித்து  பின் ஒருபோதும் வரலாற்றில் பதிவுகள் இல்லாதபடி செய்துவிட்டான் ( 1 அரசர் 16: 29). தொடர் படையெடுப்பும் அச்சுருத்தலும் அழிவும் செபுலோன் நப்தலி நாடுகளுக்கு ஏற்பட்டபடியால் போக்கிடமற்ற எளியோரைத் தவிர அனைவரும் மண்மேடுகளும் கற்குவியல்களுமாக்கப்பட்ட தங்கள் நாட்டை விட்டு சென்றுவிட்டனர். சுமார் 22 ஆண்டுகளுக்குப் பின்பு, ஐந்தாம் ஷல்மனேசர் என்ற அசீரிய அரசன், தான் பிடித்து வந்த பிற தேச மக்களை பாழடைந்து கிடந்த செபுலோன் நப்தலி நாடுகளில் வலுக்கட்டயமாக குடியமர்த்துகிறான். இது ஒரு அசீரிய படைகளின் உத்தி. ஒரு நாட்டினை கைப்பற்றியவுடன் அதன் வலிமையானவர்களை நாடுகடத்துவது, எளியவர்களை ஏதுமின்றி அதே இடத்தில் நிற்கதியாய் வாழ விட்டுவிடுவது, பிற்பாடு பிற இனத்தவரை, வேறு மொழி பேசுகிற மக்களை,  மாற்று கலாச்சாரம் கொண்டவர்களை, பிற மத பின்னணியம் கொண்டவர்களை அவ்விடத்தில் குடியமர்த்துவது. இவ்விதம் குழப்பத்தின் மேல் குழப்பம் அடைந்து, தங்கள் வாழ்வில் எவைகள் மேன்மையானவைகள் என எண்ணினார்களோ அவைகளை எல் லாம் இழந்து அடிபட்டு இருக்கும் மக்களால் ஒருபோதும் ஒன்று திரளவோ, தங்கள் மீது செலுத்தப்பட்ட வன்முறைக்காக குரலெழுப்பவோ இயலாது.  இச்சூழலையே ஏசாயா குறிப்பிடுகிறார்.

சுமார் 300 ஆண்டுகள் ஆன பின்பும், இயேசுவின் காலத்தில் கூட  இம்மக்களின் நிலைமைகள் சீரடையவில்லை. இயேசு அதனையே வேதனையுடன் பார்க்கிறார். கலிலேயாவின் அருகில் தானே சென்று தமக்கு சீடர்களைக் கொள்ளுகிறார், அவர்களுடன் இணைந்து அவ்விடங்களில் புது ஒளி பாய்ச்ச அவர் அனைத்து காரியங்களையும் முன்னெடுக்கிறார்.

ஏசாயா தீர்க்கரும் நம்பிக்கை நல்கும் வாக்கை அம்மக்களுக்கு இறை வார்த்தையாக சொல்லுவதை நாம் காண்கிறோம்.

ஆண்டவரே! அந்த இனத்தாரைப் பல்கிப் பெருகச் செய்தீர்;

அவர்கள் மகிழ்ச்சியை மிகுதிப்படுத்தினீர்;

அறுவடை நாளில் மகிழ்ச்சியுறுவது போல்

உம் திருமுன் அவர்கள் அகமகிழ்கிறார்கள்;

கொள்ளைப் பொருளைப் பங்கிடும் போது

அக்களிப்பதுபோல் களிகூர்கிறார்கள்.

மிதியான் நாட்டுக்குச் செய்தது போல

அவர்களுக்குச் சுமையாக இருந்த நுகத்தை நீர் உடைத்தெறிந்தீர்;

அவர்கள் தோளைப் புண்ணாக்கிய தடியைத் தகர்த்துப் போட்டீர்;

அவர்களை ஒடுக்குவோரின் கொடுங்கோலை ஒடித்தெறிந்தீர். (ஏசாயா 9: 3 – 4, திருவிவிலியம்)

நாம் தியானித்த இந்த திருமறைப்பகுதி நமது அனுபவங்களின் தொகுப்பாக காணப்படுகிறது. செபுலோன் நப்தலி நாடுகளிலுள்ளவர்களுக்கு ஏற்பட்டவைகள் நமக்கு அன்னியமானவைகள் அல்ல. ஒருவேளை நாம் உடந்து உருக்குலைந்து இருளில் இருக்கிறோம் என்றாலும், இயேசு  ஒளியுடன் நம்மிடம் வருகிறார்.  நம்மைச் சூழ்ந்துள்ள காரிருள் சூழலில் ஒளியேற்றுபவர்களாக இருக்கவே ஆண்டவர் நமக்கு அழைப்பை விடுக்கிறார். அவ்வழைப்பு, காயம் கட்டுதலையும், குணமாக்குதலையும், நல வாழ்வையும் முன்னிறுத்துகிறது.  ஆம், அவரின் உன்னத சீடத்துவ பணியில் நாமும் இணைந்து பணியாற்றுவோம்.  ஆமேன்.

ஆரதானை முடிந்து நாங்கள் வெளியே வந்து நின்றோம். திருச்சபையின் அங்கத்தினர்கள் ஒவ்வொருவராக வந்து கைகுலுக்கினார்கள். பலருக்குள் செய்தி பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்ததை உணர்ந்தேன். என்னோடு அனேகர் நின்று இறைச் செய்தி சார்ந்த தங்கள் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தினார்கள். எனது தமிழ் அவர்களுக்கு அன்னியமாகவே இல்லை என்று அவர்கள் சொன்னபோது அளவில்லா மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது. வெளியில் அனைவருக்கும் கருப்பட்டி காப்பி வைக்கப்பட்டிருந்தது. 30 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் அனுபவித்த ஒரு வாழ்வை மீண்டும் நான் பெற்றுக்கொள்ள வாய்ப்பளித்த  ஆண்டவருக்கு நன்றி கூறினேன்.

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 24

மார்ச் 29, 2017

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

திருகோணேஸ்வரம்

கோணேஸ்வர் என்பது கோன் மற்றும் ஈஸ்வரன் ஆகிய இரண்டு வார்த்தைகளின்  புணர்ச்சியால் உருவாகும் வார்த்தை. கோன் என்றால் அரசன் அல்லது தலைவன் என பொருள்படும். ஈஸ்வரன் என்பது ஈசன் சிவனைக்குறிக்கும் வார்த்தை. கோண் என்பது வளைவு மாறுபாடு என்ற பொருளிலும் பயன்படுத்தப்படுகிறது.  மூன்று மலைகள் உயர்ந்து நிற்பதால் திரிகோணமலை என்றும், சிவனை வழிபடும் இடம் ஆகையால் திருகோணேஸ்வரம் என்றும் இவ்விடம் அழைக்கப்படுகிறது.

இராவணன் வெட்டு, கோணேஸ்வரம்

இராவணன் வெட்டு, கோணேஸ்வரம்

இலங்கையில் ராவணன் இன்றும் கதாநாயகனாகவே காணப்படுகிறான். என்னை விமான நிலையத்திலிருந்து அழைத்து வந்த ஓட்டுனர்  சீதையை இராவணன் தனது தங்கையாகவே கவர்ந்து வந்ததாக குறிப்பிட்டதை நினைவுகூர்ந்தேன். புலவர் குழந்தை இராவண காவியம் ஒன்றைப் படைத்த போது அது இந்திய அரசால் தடை செய்யப்பட்டது. பல வருடங்களுக்குப் பிறகு இராவண காவியத்தின் மீதான தடை விலக்கப்பட்டது.

திரு கோணேஸ்வரம் மிகவும் தொன்மையான இடம் என்பதே அதன் முக்கியத்துவத்திற்கான காரணம். இலங்கையிலுள்ள பஞ்ச ஈஸ்வரங்களுள் இதுவும் ஒன்று. தென்கயிலை என்றும் இதனை அழைப்பார்கள். கிறிஸ்தவர்கள் இதன் முக்கியத்துவத்தை அறியக் கூறும் ஒரு சொற்றொடர் உண்டு அது,  கோனேஸ்வரம் என்பது “புரஜாதியாரின் ரோமாபுரி”. பவுத்தர்களும் இதே இடத்தை சொந்தம் கொண்டாடுவது உண்டு. மேலும்  1622ல் போர்த்துகேயர்களின் காலனி ஆதிக்கத்தின் போது இந்த கோயில் தகர்த்தெறியப்பட்டு அதன் உடைவுகளைக்கொண்டு கோட்டை எழுப்பப்பட்டது. அந்த கோட்டையின் பெயர் ஃபிரட்ரிக் கோட்டை. மட்டகளப்பைப்போல் பல்வேறு கரங்களுக்கு இந்த கோட்டை மாறியது. மேலதிகமாக ஃபிரான்சு படையும் இக்கோட்டையைக் கைப்பற்றியது. இங்கிருக்கும் இயற்கைத் துறைமுகமே இக்கோட்டை மீதான கவனத்தைக் கோரியது எனபதை நாம் எளிதில் யூகிக்கலாம்.

ஃபிரட்ரிக் கோட்டை,  கோணேஸ்வரம்

ஃபிரட்ரிக் கோட்டை, கோணேஸ்வரம்

எனக்கு ஈஸ்டர் அங்கிள் கூறியதற்கு மேலதிக தகவல்கள் கிடைத்தன. இராவணனின் தாயார் உடல் நலமின்றி இருக்கையில் அவர்களால் கோணேஸ்வரம் ஆலயத்தில் சென்று தரிசிக்க இயலாத சூழலில், இராவணன், தனது தாயாரிடம், நீங்கள் கவலைப்படாதீர்கள், நான் உங்களுக்காக அந்த கோவிலையே எடுத்து வருகிறேன் என்றானம். தனது வாளால் பாறையை வெட்டி மலையைத் தூக்க முனைகையில் பார்வதி பயந்துபோய் சிவபெருமானிடம் முறையிட, அவரும் தனது காலால் மலையை அழுத்த இராவணனால் மலையை தூக்க இயலவில்லை. தனது சூழலை அறிந்த இராவணன், தனது 10 தலைகளுள் ஒன்றை கொய்து தந்து கரங்களில் ஒன்றை பிய்த்தெடுத்து தனது உடலிலிருந்து உருவிய நரம்புகளைக்கொண்டு வீணை செய்து வாசிக்க, சிவன் அவ்விசையில் மயங்கி காலின் அழுத்தத்தைக் குறைக்க இராவணன் உயிர் தப்பினான்.

பழங்கதைகளை விட, சமீபத்திய வரலாறுகள் நம்மை தொன்மை நோக்கி அழைத்துச் செல்ல வல்லவை. கோட்டைகள் அமையுமிடம் யாவும் மூலோபாயங்களான இடங்கள் என்பதை நாம் மறுக்க இயலாது. மட்டக்களப்பில் இரு புறமும் வாவி மற்ற இருபுறமும் செயற்கையாக செய்யப்பட்ட அகழியைப் பார்த்தோம். இந்த மலை அப்படிப்பட்டதல்ல. மூன்று பகுதிகளும் கடலுக்குள் இருக்க, ஒரே ஒரு பாதை மட்டுமே இம்மலையை நிலத்துடன் இணைக்கிறது. பெருந்தவத்திற்கும், ஆழ்ந்த தனிமைக்கும், தன்னிகரற்ற பாதுகாவலுக்கும் ஏற்ற இடமாகையால் இவ்விடம் தொன்மையான காலத்திலிருந்தே மிக முக்கியமான இடமாக கருதப்பட்டிருக்கிறது. தண்ணீருக்குள் செங்குத்தாக மேலெழும்பியிருக்கும் இவ்வதிசயம் மூதாதையரின் மனதில் முக்கிய இடம் பெற்றதில் ஆச்சரியம் இல்லை. இன்றும் வெகு தொலைவிலிருந்து எடுத்த புகைப்படங்கள் இச்சிறு மலையின் அழகை எடுத்தியம்ப போதுமானவை.

ஆனால் இன்று அந்த மலை இலங்கையில் நான் பார்த்த மிகவும் அசிங்கமான இடங்களுள் ஒன்றாக இருக்கிறது. தொன்மையின் சான்றுகளை சிமண்ட் பூசி முழுவதும் அழித்தொழித்துவிட்டார்கள். கோவிலை கண்கொண்டு பார்க்கவியலா அளவிற்கு பெயிண்ட் அடித்து நாசம் செய்திருக்கிறார்கள். மிகப்பெரிய சிவன் சிலையும் காங்கிரீட்டில் செய்து வைக்கப்பட்டிருந்தது. ஆயிரங்கால் மண்டபம் இருந்த இடத்தில் தற்போது அருவருக்கத்தக்க ஒரு கட்டிட அமைப்பே எழுந்துள்ளது. ஒருவேளை இந்த கோவிலை புனரமைப்பார்கள் என்று சொன்னால் கண்டிப்பாக அதன் தொன்மையைக் கருத்தில் கொண்டு செய்வதே சிறப்பு என்று எண்ணுகிறேன்.

மலை கடல் மட்டத்திலிருந்து சுமார் 350 அடி உயரத்தில் இருக்கிறது. இராவணனை தமிழர் மற்றும் சிங்களவரில் ஒரு பகுதியினர் தமது தன்னிகரற்ற தலைவனாக கொண்டாடுவது எனது இலங்கைப் பயணத்தில் ஒரு முக்கிய அவதானிப்பாக இருந்தது. ஆகவே இராவணனை முன்னிட்டு ஒரு ஒற்றுமை நிகழுமா என்ற எதிர்பார்ப்பு அனேகரின் மனதினுள் இருக்கிறது. இஸ்லாமியர்கள் கூட இராவணன் வெட்டு வரை வந்து திரும்பிச் செல்லுவதைப் பார்த்தேன். பாரம்பரிய இடங்கள் அனைவருக்குமானவை என்பதை சொல்லாமல் சொல்லிச்செல்லும் காட்சி அது. விரிந்த கரங்களுடனும் மன வலிமையுடன் எஞ்சியிருக்கும் இவ்வித ஒற்றுமைகளைப் பேண வேண்டும்.

கிறிஸ்தவம் தொன்மைகளைப் பேணும் முயற்சியில் சற்றேனும் அறிஞர்களுடன் கைகோர்க்க வேண்டும். புனித மண் என சொந்தம் கொண்டாடப்படும் இடங்களின் அகழ்வாய்வுகளில் கிறிஸ்தவர்களின் மத சார்பற்ற பங்களிப்பு சமூக நல்லிணக்கத்திற்கு ஒரு முன் மாதிரியாக இருக்கும். அப்படி நாம் செய்கையில், நாம் இணைந்து இருக்கும் சமூகத்தின் பெருமிதங்களில் நாமும் மகிழலாம். அது குறித்த மன விலக்கமோ வெறுப்போ தாழ்வாக எண்ணும் நிலையோ வராது. பல் சமய உரையாடலின் ஒரு பகுதியாக திருச்சபை இதனையும் எடுத்துக்கொள்ளலாம். எனது அவதானிப்பில் மதுரைக் கிறிஸ்தவர்களுக்கு மீனாட்சி அம்மன் கோவில் குறித்த ஒரு பெருமிதம் எப்போதும் உண்டு. அவர்கள் ஒருபோதும் தங்கள் கிறிஸ்தவ எல்லைகளைத் தாண்டியவர்கள் அல்ல, ஆனால் ஒரு கலாச்சார வடிவமாயிருக்கும் அக்கோயிலை அவர்கள் விட்டுக்கொடுப்பதே இல்லை.

சுயம்பு லிங்கம்,  கோணேஸ்வரம்

சுயம்பு லிங்கம், கோணேஸ்வரம்

மைக் வில்சன் என்ற திரைப்பட இயக்குனர் கோணேஸ்வரம் பகுதியில் சாகடல் அதிசயங்களை பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது இராவணன் வணங்கிய சுயம்பு லிங்கத்தைக் கண்டெடுத்ததாக கூறப்படுகிறது. அவர் பின்னாளில் தன்னை சுவாமி சிவ கல்கி என  அழைத்துக்கொண்டார். நான் எதற்காக இங்கே வந்தேன் என யோசிக்கையில் ஒன்றுமே புரியவில்லை. ஆனால் பனைகளை தேடித்தானே எனது பயணம் நிகழ்கிறது. மைக் வில்சன் கண்டுபிடித்த லிங்கம் பார்ப்பதற்கு ஒரு பனைமரத்தண்டு போலவே இருந்தது.  கோணேஸ்வரம் மலையில் 50க்கு மேற்பட்ட பனைமரங்கள் இருக்கும் என் நம்புகிறேன். சரியாக எண்ண இயலவில்லை. ஒருவேளை ஆதி காலத்தில் முறிந்த பனையின் அடிப்பகுதி சுயம்புலிங்கமென வழிபடபட்டதா? அப்படியானால் பனை மரணித்த பின்பும் கூட அதனை வழிபடும் முறைமைகள் இருந்திருக்கின்றனவா? காலப்போக்கில் அது கல்லில் செதுக்கப்பட்டதா? எப்படியிருந்தாலும், மைக் வில்சன் கண்டடைந்த லிங்கம், அளவில் சற்றே வித்தியாசமாக இருப்பது, பனையோடு கூடிய தொடர்பினால் என்றே கருதுகிறேன். பனை அதிகமுள்ள குமரி மாவட்டத்தில் அனேகர் தங்கள் பெயர்களை “சுயம்புலிங்கம்” என வைத்திருப்பது ஏன் எனவும் என்ணிப்பார்க்கிறேன்.

மைக் வில்சன் கண்டெடுத்த சுயம்பு லிங்கம்,  கோணேஸ்வரம்

மைக் வில்சன் கண்டெடுத்த சுயம்பு லிங்கம், கோணேஸ்வரம்

லிங்க வழிபாடு மிகவும் தொன்மையானது. அது குறித்து விரிவான ஆய்வுகள் இருக்கின்றன. அவைகளை நான் மறுத்துப்பேசும் தகுதியில் இல்லை. ஆனால் இது ஒரு உணர்வு. இப்படி இருந்திருக்கலாமோ என ஒலிக்கும் ஒரு குரல் என்னிலிருந்து எழுகிறது. அதனை எந்த ஆய்வுகளுடனும் இட்டு நான் குழப்பிகொள்ள விரும்பவில்லை. நான் இப்படி உணர்ந்தேன் என்றே பதிவு செய்கிறேன்.

இறங்கி வரும் வழியில் ஒரு மானைப்பார்த்து புகைப்படம் எடுக்க விரும்பினேன். மானும் இராவணனும் ஒரே கட்சியினர். சீதையை கவர்ந்து வருவதற்கு  இராவணன் மானையே பயன்படுத்தினான். அழகிய அந்த புள்ளிமானை நான் தொடர்ந்து சென்றேன். அது தனியாக சென்று நின்ற இடம் ஒரு பனைமரத்து அடி. அந்த மான் மாய மான் அல்ல என்னை மயக்கிய மான். எனக்கும் அதற்கும் வெறும் ஐந்தடி தொலைவு இருக்குமட்டும் நான் அதனை நெருங்க அது அனுமதித்தது. பல விஷயங்களை நாங்கள் மவுனமாகவே பகிர்ந்துகொண்டோம். கீழே வந்தபோது ஏராளமான மான்கள் அங்கே ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருந்தன. அதற்கு முன்பு அவைகள் இளைப்பாறிக்கொண்டிருந்திருக்கலாம். ஆனால் அவைகள் திடீரென கேட்கும் சிறு அசைவுகளுக்கும் தங்கள் காதுகளைத் திருப்பி தங்கள் உடல் தசைகளை இறுக்கிக்கொண்டன. எப்போது வேண்டுமானாலும் எழுந்து ஓடி தப்பிக்கும் தன்மை அவைகளின் மரபணுவில் எழுதப்பட்டிருந்தது. மேலே நான் பார்த்த மானை எண்ணிக்கொண்டேன். மானசீகமான உறவுதானில்லையா?

கீழிறங்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன், இன்னும் சரியாக இருட்டவில்லை. கடலலைகள் கோட்டையின் முன்னால் இருந்த சாலையில் வந்து அறைந்து நீர் தெறிக்க விழுந்தன. அந்த காட்சி என்னுள் வாழும் ஓயா குமரி அலைகளை நினைவூட்டியது. கோட்டையின் வாசலைக்கடந்தபோது அங்கே உள்ள கடற்கரையில் விளையாட அனேக சுற்றுலா பயணிகள் வந்திருந்ததைக் கண்டேன். நடந்து கொண்டே வருகையில், தள்ளுவண்டியில் பருப்பு வடையும் வறுத்த கிழங்கும் தொட்டுக்கொள்ள இறால் சட்னியும் இருந்தது. வாங்கிக்கொண்டு கடற்கரையில் சற்றுநேரம் அமர்ந்திருந்தேன். நன்றாக இருட்டியதும் அங்கிருந்து கிளம்பி மெதடிஸ்ட் விடுதி நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன்.

அறைக்குச் சென்று குளித்துவிட்டு போதகரைப் பார்க்க சென்றேன். சுவையான உணவளித்தார்கள். போதகர் இன்னும் தனது கடமைகளில் மூழ்கி பரபரப்புடன்தான் இருந்தார். ஆனாலும் எனக்கு என்ன வேண்டும் என்பதைக் கேட்டு எனக்கான காரியங்கள் அனைத்தையும் செய்தார். மறுநாள் நான் செய்தியளிக்க வேண்டும் என்பதை நினைவுபடுத்தினார். ஏற்கனவே நான் மூதூரில் இருக்கையிலேயே செய்தியளிக்கவேண்டிய திருமறைப்பகுதிகளைக் கொடுத்திருந்தார். திருமறைப்பகுதிகளை வாசித்து விட்டேன், ஆனால் அவைகளை எப்படி ஒழுங்குபடுத்தி பகிர்வது என்பதே கேள்வியாக இருந்தது. இரவு அமர்ந்து ஒரு விசை தியானிக்கவேண்டும் என எண்ணிக்கொண்டேன்.

நான் சென்றபோது அங்கே ஈஸ்டர் அங்கிள் இருந்தார்கள்.  என்னோடு பேசித்தீரவில்லை அவர்களுக்கு. கோணேஸ்வர் ஆலயம் எப்படி இருந்தது எனக் கேட்டார்கள். பேசிக்கொண்டிருந்தோம். காலையில் என்னை எழுப்பும்படி கூறிவிட்டு மீண்டும் குளித்து ஜெபித்து படுத்துக்கொண்டேன். நாளை அளிக்கவிருக்கும் செய்தி எப்படியிருக்குமோ என அதை எண்ணியபடியே  படுத்துக்கொண்டேன்.

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 23

மார்ச் 27, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 23

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

திரிகோணமலை

நான் மீண்டும் அந்த புற்களை பிடித்து சரிவில் ஏற எனக்கு சிரமமாக இருக்கவில்லை. ஐந்தே நிமிடத்தில் அவர்கள் நாட்கணக்கில் காணாமல் போன ஒருவரைத் தேடிக்கொண்டிருப்பது போல் தேடிக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் ஊருக்குச் சென்றிருக்கிறோம், பயம் இருக்கும் தானே. எனது பிரகாசிக்கும் முகத்தைப் பார்த்து குழம்பிதான் போனார்கள். செல்லும் வழியெங்கும் பனை மரங்கள் இருந்தன.

பனங்கிழங்கு விற்பவர்

பனங்கிழங்கு விற்பவர்

வழியில் கருவாடுகள் விற்றுக்கொண்டிருந்த ஒரு ஊரைக் கடந்துபோனோம். மிக நல்ல தரமான கருவாடுகள். ஒரு ஊரில் கிடைக்கும் தரமான பொருள் தான் அந்த ஊரின் வளத்தை நமக்கு உணர்த்தும் உண்மையான ஆவணம். அங்கே தானே ஒருவர் தனது சைக்கிளின் பின்புறம் பனங்கிழங்குகளை ஒரு பெட்டியில் நேர்த்தியாக அடுக்கி விற்றுக்கொண்டிருந்தார். தமிழர் வாழும் பகுதிகள் அவ்வகையில் கடல் வளமும் பனை  வளமும் மிக்க இடங்கள். சற்று தொலைவு செல்கையில் மிகப்பெரிய மீன்பிடி துறைமுகம் ஒன்றைக் கண்டு அங்கும் வண்டியை நிறுத்தினோம். சிறிய படகுகள் முதல் மிகப்பெரிய மீன்பிடி படகுகள் நெரித்தபடி அங்கு நின்றுகொண்டிருந்தன. உலகம் கடல் வளத்தை பயன் படுத்துகிறது என்று சொல்லுவதைவிட மித மிஞ்சி அதை சூரையாடுகிறது என்றே நாம் சொல்லுமளவு கடலின் மேல் மனித குலம் ஒரு தொடர் தேடுதல் வேட்டை நடத்துகிறது. ஆனால் பனைமரம் அவ்விதத்தில் எவ்வித கவனிப்பும் இன்றி கேட்பாரும் கேள்வியும் இல்லாமல் இருக்கின்றது.

மீன்பிடி துறைமுகம்

மீன்பிடி துறைமுகம்

மூதூர் முதல் திரிகோணமலை வரை  நாங்கள் சென்ற அந்த கடற்கரை சாலை என இலங்கைப் பயணத்தின் அழகிய சாலைகளுள் ஒன்று. பனைமரங்கள் ஆங்காங்கே நின்றாலும் அவைகளில் தெரிந்த அழகு தனித்துவமானது. பின்னணியில் இயற்கைக் காட்சிகள் சூழ இருக்க, கதாநாயகன் முன்னால் நின்றுகொண்டிருக்கும் அழகு, அச்சாலையில் நின்ற பனைமரங்களின் அழகில் நான் தொடர்ந்து பார்த்தபடி வந்தேன். திரிகோணமலையை நெருங்குகையில் ஒரு இராணுவ முகாம் இருந்தது. படை வீரர்களைப் போல் பனைகளும் அதனுள் உயர்ந்து விரைப்புடன் நின்றான. ஆம்  அவைகள் தானே நம் கடவுள் நமக்கு அருளிய காவல் மரங்கள்?. பசிப்பிணியாற்றும் அட்சயப்பாத்திரங்கள். நிழற் தாங்கல்கள். நமக்கு ஒத்தாசை அளிக்கும் உயர் பருவதம் அல்லவா?

நாங்கள் திரிகோணமலை டாக்யார்ட் மெதடிஸ்ட் திருச்சபை வந்தபோது அங்கே போதகர் நிஷாந்தா திருச்சபை பணியில் பரபரப்பாக இருந்தார். என்னைக்கண்டவுடன், எனக்காக ஒழுங்கு செய்யப்பட்டிருக்கும் இடத்திற்கு என்னை அழைத்துக்கொண்டு சென்றார். அது மெதடிஸ்ட் மாணவர் விடுதி. ஆலயத்திற்கும் விடுதிக்கும் வெறும் 100 மீட்டர் தொலைவே இருக்கும். மெதடிஸ்ட் மாணவர் விடுதியில் இன்று மாணவர் எவரும் இல்லை. போர் சூழலில் மாணவர்கள் அங்கிருந்து அப்புறப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள். இன்று அங்கே சில குடும்பங்கள் வாடகைக்கு தங்கி இருக்கிறார்கள். எனக்கான அறைக்கு முன் நான் போய் நின்றபோது அதில் “போதகர்களுக்கு மட்டும்” என எழுதியிருந்தது. நான் எனது வாழ்நாளில் இப்படி ஒரு அறிவிப்பை பார்த்தது இல்லை. நெகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

அந்த அறைக்குள் சென்றபோது அதில் போதகர்கள் மட்டுமே தங்கமுடியும் என்பது போல் சிதிலமடைந்து இருந்தது. விடுதி காப்பாளர் வந்து உடனே அனைத்தையும் சீர் செய்து தருவதாக வாக்களித்தார். காற்றோட்டம் இல்லாத அறை. நான் அங்கிருந்த மிகப்பழமையான மெத்தையை சோதித்துப் பார்த்தேன், நல்லவேளையாக அதில் மூட்டைப்பூச்சி ஏதும் தென்படவில்லை. எனது அறையில் தானே ஒரு குளியலறையும் இணைக்கப்பட்டிருந்தது.  மின்விசிறியை போட்டபோது அது முனகியபடி ரோடு உருளையின் நிதானத்துடன் சுற்ற ஆரம்பித்தது. போதகர் நிஷாந்தா எனது முகத்தை படிக்கத்துவங்கினார். அறை பிடிக்கவில்லையென்று சொன்னால் ஓட்டலில் நீங்கள் தங்க ஏற்பாடு செய்கிறேன்  என்றார். நான் ஒரே ஒரு உதவி மட்டும் செய்யுங்கள், எனக்கு ஒரு டேபிள் ஃபேன் மட்டும் ஒழுங்குசெய்தால் போதும் என்றேன். நான் வந்த அதே ஆட்டோவில் ஃபேனை எடுத்துவரச் செய்தார். எனக்கான தண்ணீர் பாட்டில்களையும் உடன் கொண்டுவந்தார். 7.30 மணிக்கு தனது வீட்டில் உணவருந்த வரும்படி கேட்டுக்கொண்டார். அவர் தனது பரபரபான சூழலின் மத்தியில் எனக்கான ஒழுங்குகளை செய்துகொண்டிருக்கிறார் என்பதை அறிந்தேன். சனிக்கிழமை என்பது போதகர்களுக்கு மிகவும் பரபரப்பான நாள். நான் இலங்கை வந்தது கடந்த சனிக்கிழமை என்பதை அப்போது எண்ணிக்கொண்டேன்.

எனது விடுதி காப்பாளர்  ஒரு முதியவர். என்னோடு பேச மிகவும் ஆர்வம் காட்டினார். தந்து பெயர் ஈஸ்டர் என்றார். நான் ஆச்சரியமாக அவரைப் பார்க்க, ஆம் இயேசு உயிர்த்தெழுந்த நாளாகிய ஈஸ்டர் பண்டிகை அன்று அவர் பிறந்ததால் அவரது பெற்றோர் அவருக்கு அந்த பெயரினை இட்டிருக்கிறதாக கூறினார். எனது அம்மாவின் பெயர் கிறிஸ்டி, கிறிஸ்து பிறப்பு பண்டிகையாம் கிறிஸ்மசுக்கு முந்தைய நாள் பிறந்ததால் அம்மாவிற்கு அந்த பெயர். அப்பாவின் தாயார் தனக்கு பெண் பிள்ளை பிறந்ததால் ஊரார் “மலடி” என அவர்களை பழித்துக்கூறுவதை பொறுக்க இயலாமல், திருமறையில் காணப்படும் அன்னாள் என்னும் தாயாரின் வாழ்வை பின்பற்றி, எனக்கு ஒரு ஆண் மகவைக் கொடுத்தால் அவனை உமது பணிக்கென கொடுத்துவிடுவேன் என்று பொருத்தனைப் பண்ணி அப்பா கிடைக்கப்பெற்றர்கள். ஆகவே அப்பாவிற்கு சாமுவேல் என்று பெயரிட்டு மிகவும் கண்டிப்புடன் கடவுளின் வழியில் வளர்த்தார்கள். பெயர்கள் சொல்லும் கதைகள் ஆயிரம். அப்பா எனக்கான பெயர் காரணத்தை அடிக்கடி நினைவு படுத்துவார்கள். நான் ஏதோ வேடிக்கையாக கூறுகிறார்கள் என்றே எடுத்துக்கொள்ளுவேன்.

ஈஸ்டர் அங்கிள், தான் இந்திய வம்சாவழியினர் என்றும் வெகு சமீபத்திலேயே  மலையகத்திலிருந்து திரிகோணமலைக்கு வந்ததாகவும் தெரிவித்தார். மலையக வாழ்வின் கடினப்பாடுகளை அவர் கூறினாலும் அவ்விடங்களின் அழகு தூய்மை மற்றும் இணக்க வாழ்வு போன்றவை அவரிடமிருந்துகொண்டிருந்தது. ஒருவகையில் அவர் அந்த இடத்தை விட்டு வர விரும்பவில்லை என்பதையே கூறுகிறாரோ எனும் அளவிற்கு மலையகம் குறித்து பேசிக்கொண்டிருந்தார். எனது பணிகள் குறித்து அவர் என்னிடம் வினவியபோது, நான் பனைமரங்களை தேடி வந்திருக்கிறேன் என்றேன். எங்கள் பகுதியில் பனைமரங்கள் அதிகமாக இல்லை, ஆகவே அது குறித்து எனக்கு அதிகமாக தெரியாது என்றார். மேலும் பனை மரங்கள் குறித்து நீங்கள் அறிந்து கொள்ள வேண்டுமென்றால் யாழ்பாணம் தான் செல்ல வேண்டும் என்றார். அனைவரும் திசைகாட்டும் அந்த யாழ்நகரத்தை காணும் ஆசை என்னில் இன்னும் தீவிரப்பட்டது.

ஈஸ்டர் அங்கிள் என்னிடம், நீங்கள் இங்கே பார்க்க வேண்டிய ஒரு இடம் இருக்கிறது அதன் பெயர் கோணேஸ்வர் ஆலயம் என்றார். அது குறித்த ஒரு சுவையான கதையையும் அவரின் ஆசிரியர் சொன்னதாக கூறினார். இராவணனும் அவன் தாயரும் சிவ பக்த்தர்கள். ஒரு முறை கடலின் உள்ளே இருக்கும் ஆலயத்திற்குச் செல்ல இயலாதபடி இராவணனின் தாயாருக்கு பலவீனம் ஏற்படவே இராவணன் துடித்துப்போனானாம். தனது தாயாரின் வழிபாடு தொடர்ந்து நடக்கவேண்டும் என விரும்பிய அவன் கடலில் இறங்கி தனது முதுகினால் சிவவழிபாடு நடைபெற்றுவந்த கடலுக்குள்ளிருந்த அந்த மலையை தனது முதுகினைக் அடையாகக் கொடுத்து தள்ளி கரை அணையச் செய்தானாம். சைவ பக்தி கதை சுவைபட இருந்ததால் அந்த இடத்தை பர்க்கா விரும்பினேன். இங்கிருந்து எவ்வளவு தொலைவு இருக்கும் எனக் கேட்டேன். மூன்று முதல் நான்கு கிலோ மீட்டர் தொலைவு இருக்கலாம் என்றார். நடந்தே போகலாமே எனக் கேட்க, அவர், இல்லை மணி இப்போது 5 ஆகிவிட்டது, நீங்கள் போகையில் ஒரு ஆட்டோவை அமர்த்திக்கொள்ளுங்கள், வருகையில் நீங்கள் நடந்து வரலாம். நீங்கள் வழி தவறி விடுவோம் என்று கவலைப்படாதீர்கள். சாலையில் ஒரு வெள்ளைக்கோடு வரைந்திருக்கும். அதனை தொடர்ந்து நீங்கள் வந்தால் போதும் நேராக இங்கே வந்துவிடலாம் என்றார்.

ஆட்டோ ஓட்டுனர் 200 ரூபாய் கேட்டார். பேரம் பேசும் மனநிலையில் நான் இல்லை. அது என்ன கோணேஸ்வரம் என்று பார்க்கவும், சூரியன் ஆஸ்தமிக்கும் முன் அதன் அழகை கண்டுகளிக்க வேண்டும் என்று எண்ணி புறப்பட்டேன். கோணேஸ்வரம் ஆலயம் ஒரு சிறு மீன்பிடி துறைமுகத்தின் அருகில் இருக்கிறது. சிறிய படகுகளில் செல்லும் மீனவர்கள் தங்கள் படகுகளை நிறுத்தியிருந்தார்கள். பேருந்து நிறுத்தம் மற்றும் சுற்றுலா வாகன நிறுத்தம் அங்கே இருந்தன. சிற்றூண்டி கடையும் சுற்றுலா பயணிகளும், அவர்களுக்கு பொருட்களை நடந்தபடி விற்கும், எளிய மனிதர்களும் அங்கே நிறைந்திருந்தனர். எங்கள் ஆட்டோ அந்த பகுதியைக் கடக்கையில் மீனவர்கள் மீன்களைப்பிடித்துவிட்டு தங்கள் வலைகளை சுமந்தபடி செல்லும் ஒரு காட்சியைப்பார்த்தேன். எனது கண்கள் அவர்கள் வைத்திருந்த ஒரு பொருளின்மேல் நிலைக்க. ஒரு நிமிடம் வண்டியை நிறுத்துங்கள் என்றேன். நல்ல மனிதர், எனக்காக வண்டியை ஒதுக்கி நிறுத்தினார்.

மீன்பிடி உபகரணங்கள் வைக்கும் பெட்டி

மீன்பிடி உபகரணங்கள் வைக்கும் பெட்டி

ஓலையில் செய்த பெட்டி போன்ற ஒன்றை ஒரு மீனவர் கையில் வைத்திருப்பதை பார்த்து அவரை ஒரு நிமிடம் நிற்கச்சொன்னேன். அவருக்கு தமிழ் தெரியவில்லை, ஆனால் எனது வேகத்தையும், எனது செய்கையையும் வைத்து அவர் நான் எதை பார்க்க விழைகிறேன் என்று புரிந்துகொண்டு அவர் தன் கையிலிருந்த ஓலைபெட்டியைக் காண்பித்தார். நான் சற்று கூர்ந்து பார்த்தபோது தான் அது ஓலையில் பின்னப்பட்ட பெட்டி அல்லவென்று தெரிந்தது. செயற்கை இழையால் செய்யப்பட்ட அந்த பெட்டி பார்ப்பதற்கு அச்சு அசலாய் ஓலையில் செய்யப்பட்டது போலவே இருந்தது. அதை திறக்கச் சொன்னேன். அதனுள் அவர்கள் தூன்டில்கள் மற்றும் மீன் பிடிக்கும் நரம்புகள் போன்றவைகளை வைத்திருந்தார்கள். சற்றே ஏமாற்றமாயிருந்தாலும் அவர்கள் கரங்களில் வைத்திருந்தது தொன்மையான தொழிற்கருவி பெட்டி என யூகிக்க எனக்கு அதிக நேரம் பிடிக்கவில்லை.

அங்கிருந்து வலப்புறமாக திரும்பி ஒரு கோட்டையைக் கடந்து அங்கும் ராணுவ வீரர்கள் இருக்கக் கண்டேன். கோட்டை வாயிலில் நிறுத்தச் சொன்னபோது ஓட்டுனர் முடியாது என்று சொல்லிவிட்டார். அதன் பின் செங்குத்தான பாதை உள்ளே செல்லுகையில் தானே சில பனைமரங்களைப் பார்த்தேன். பிரிட்டிஷார் காலத்தைய கட்டிடங்கள் பல கைவிடப்பட்ட நிலையில் இருந்தன. நன்றாக பேணப்பட்ட கட்டிடங்களும் இருந்தன. காவலர்கள் அங்குமிங்கும் சென்றுகொண்டிருப்பதும், பணியில் இருப்பதையும் பார்க்க முடிந்தது.  என்னை ஓட்டுனர் இறக்கிவிட்ட இடத்தில் அனேக கடைகள் நம்மூர் திருவிழா கடைகள் போல காணப்பட்டன.

பணாட்டு

பணாட்டு

முதலில் செருப்பை கழற்றிவிட்டு தான் ஆலயத்திற்குச் செல்லவெண்டும். கடைகளில் பனை சார்ந்த பொருட்கள் அனேகம் இருந்தன, புழுக்கொடியல், கித்துல் கருப்பட்டி, பனங் கருப்பட்டி, ஓலையில் ஊற்றப்பட்ட கருப்பட்டிகள் (கருப்பட்டி குட்டான்) சிறிதும் பெரிதுமாக இருந்தன, குறிப்பாக நான் ஆசையோடு தேடி வந்த பணாட்டு மிக அதிகமாக வைக்கப்பட்டிருந்தது. என்றாலும் எனக்கு அந்த வியாபார மையத்திலிருந்து எதையும் வாங்க மனம் ஒப்பவில்லை. எனது பயணம் ஒரு பண்பாட்டுத் தேடுதலாக இருக்கிறதே ஒழிய, நுகர்வு தன்மை அதில் பெருமளவில் இல்லை. ஆலயங்களின் வாசல்கள் வியாபார மையங்களாகி போன ஒரு காலத்தை இது காண்பிக்கின்றது.

யூதர்களுடைய பாஸ்கா விழா விரைவில் வரவிருந்ததால் இயேசு எருசலேமுக்குச் சென்றார்;கோவிலில் ஆடு, மாடு, புறா விற்போரையும் அங்கே உட்கார்திருந்த நாணயம் மாற்றுவோரையும் கண்டார்;அப்போது கயிறுகளால் ஒரு சாட்டை பின்னி, அவர்கள் எல்லாரையும் கோவிலிலிருந்து துரத்தினார்; ஆடு மாடுகளையும் விரட்டினார்; நாணயம் மாற்றுவோரின் சில்லறைக் காசுகளைக் கொட்டிவிட்டு மேசைகளையும் கவிழ்த்துப்போட்டார். அவர் புறா விற்பவர்களிடம், “இவற்றை இங்கிருந்து எடுத்துச் செல்லுங்கள்; என் தந்தையின் இல்லத்தைச் சந்தை ஆக்காதீர்கள்” என்று கூறினார். அப்போது அவருடைய சீடர்கள். “உம் இல்லத்தின் மீதுள்ள ஆர்வம் என்னை எரித்துவிடும்” என்று மறைநூலில் எழுதியுள்ளதை நினைவு கூர்ந்தார்கள். (யோவான் 2: 13 – 17, திருவிவிலியம்)

மேற்கூறிய திருமறை வாசகங்களை எண்ணியபடி கோணேஸ்வர் ஆலயம் நோக்கி பெருமூச்சுடன் நடக்க ஆரம்பித்தேன்.

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 22

மார்ச் 25, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 22

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

கடல் பனை

கமல் ஆட்டோ ஓட்டுனர் மற்றும் நான் ஆகியோர், திரிகோணமலைக்கு நேராக சென்றோம். ஆட்டோ ஓட்டுனரிடம் எனக்கு வேண்டிய படங்களை எடுக்க சற்று நிறுத்தியே செல்ல வேண்டும் என கேட்டுக்கொண்டேன். திரிகோணமலைக்குச் செல்லும் சாலை கடற்கரைச்சாலை தான். ஆகவே அது மற்றுமொரு பனைமரச்சாலையாகவே இருந்தது. முன்று கிலோமீட்டர் சென்றிருப்போம், ஒரு அழகிய பாலமும் அதன் அடியில் செல்லும் நீர் கடலில் சென்று சேரும் ஒரு காட்சியும் தென்பட்டது கடலின் மிக அருகில் பனைமரங்கள் கூட்டமாக இருப்பதும் தெரிந்தது. உடனடியாக ஆட்டோவை நிறுத்தச் சொன்னேன். பாலத்தில் வண்டியை நிறுத்த முடியாது என்று ஓட்டுனர் சொல்லி பாலத்தைக் கடந்ததும் நிறுத்தினார்.

வெளியே குதித்து ஓடினேன். ஆனால் எனக்கு தடைகள் இருந்தது. மண்ணைக் குவித்து அந்தப் பாலத்தை கட்டியிருந்ததால்,  என்னால் அந்த சரிவில் இறங்க இயலவில்லை. எனக்கு எனது உடலை சற்றே வளைக்கத் தெரிந்திருந்தால் அந்த சரிவு இறங்குமளவு வசதியாகவே இருந்தது. எனது வயதும் எடையும், நான் இன்னும் 100 மீட்டர் தொலைவு கடந்து சென்றே பின்னால் வரமுடியும் என்றது. ஆனாலும் என்னுள் இருந்த சாகச மனது என்னை விடவில்லை, துணிந்து இறங்கினேன், புற்களைப் பற்றிக்கொண்டு ஓரளவு என்னை சமன் செய்துகொண்டு, நான் இறங்கினேன். உடலா மனமா என்று பெரும் போராட்டத்திற்குப் பின் மனமே வென்றது. இறங்கிய பின் பார்த்தால் ஆச்சரியமாக இருந்தது. உடலை கவனிக்கவேண்டும்.

கீழே இறங்கி சென்றபோது 30 மீட்டர் தொலைவில் கடல் இருந்தது. மணல் மேல் கொடிகள் பற்றி பிடித்து பரவி  படர்ந்து பச்சைப்பாம்புகளின் படையெடுப்பு போல் காணப்பட்ட அந்த கொடிகளின் பரப்பில் பாய்ந்து முன்னேறினேன்.  இன்னும் 15 அடி தொலைவில் கடல். அலையடித்தால் எனக்கு அருகில் வரும் ஆனால் நான் சற்று மேட்டிலேயே நிற்கிறேன்.  எனக்கு இடப்புறமாக அதே அளவு தொலைவில் மூன்று பனை மரங்கள் நின்றிருந்தன. சிறப்பு என்னவென்றால் அலைகள் அதன் பாதத்தை ஓயாமல் முத்தமிட்டபடி இருந்தன. பனைமரங்கள் நின்றிருந்த இடம் மற்ற இடங்களை விட கடலின் உள்ளே தள்ளி இருந்தது. கட்டுப்படுத்த இயலா இரு மகிழ்ச்சி என்னுள் உதித்தது. யாருமற்ற அந்த இடத்தில் எனது மகிழ்ச்சியின் வெளிப்படாக சத்தமிட்டு கூவும்  எண்ணத்தை கைவிட்டேன். பின் நிதானத்திற்கு வந்தேன்.

கடலைப் பிளந்து நிற்கும் பனைகள்

கடலைப் பிளந்து நிற்கும் பனைகள்

கடந்த முறை இந்தியாவின் தெற்கு பகுதிகளில் நான் பயணித்ததை, முன்வைத்து பனைமரச்சாலை என்ற தொடரை எழுதினேன். அதில் பிச்சாவரம் சதுப்பு நிலத்தில் பனைமரங்களை நட்டால் எப்படியிருக்கும் என என் ஏக்கத்தை பதிவுசெய்திருந்தேன். அப்போது எனது தொடர் வாசகியான பேராசிரியை டாக்டர். லோகமாதேவி உப்பு நிறைந்த பகுதிகளில் பனைமரங்கள் வளராது என்பதை குறிப்பிட்டார்கள். தாவர பகுப்பிலேயே ஹேலோபைட்ஸ் (halophytes) என்ற பாகுபாடு இருப்பதாக குறிப்பிட்டார்கள். அது உண்மையும் கூட. ஆனால் என் தர்க்க மனம் அதனை உள்ளூர ஏற்கவில்லை. காரணம், நான் மாலத்தீவில் இருக்கையில் தென்னைகள் கடலின் ஓரத்தில் உப்புநீரில் வளர்ந்திருந்ததைப் பார்த்திருக்கிறேன். ஆகவே பனையும் கடற்கரையில் கடல் நீரில் நனைந்தபடி  நின்றுகொண்டிருக்கலாம் என்ற எண்ணம் என்னுள் உதித்தது.

பனையைப் பற்றி வளரும் ஆல்/ அரசு

பனையைப் பற்றி வளரும் ஆல்/ அரசு

நான் அங்கே பார்த்த அந்த 3 பனைமரங்களுக்கு டாக்டர். லோகமாதேவி சகோதரிகள் எனப் பெயர் வைத்தேன். சரி உப்பு நிறைந்த பகுதியில் பனை வளரும் என்றே வைத்துக்கொள்ளுவோம், அதனால் பயன் என்ன? ஏராளம் இருக்கின்றன. குறிப்பாக கடற்கரைப்பகுதிகளில் வேறு தாவரம் வளர இயலாமல் இருக்கையில் பனைமரங்கள் அந்த உப்புத்தண்ணீரில் செழித்து வளரும். மேலும் கடலுக்கு வேலியிடும் மரமாகவும் இருக்கும். ஆகவே கடல் அரிப்புகள் உள்ள பகுதிகளில் இவைகளை நட்டு பேண முடியும்.  மொத்தமாக 5 நிமிடம் கூட அந்த இடத்தில் நான் நின்றிருக்க மாட்டேன், ஆனால் எனது இலங்கை பயணத்தின் உச்சக்கட்ட தருணங்களில் அதுவும் ஒன்று.

டாக்டர் லோகமாதேவி சகோதரிகள்

டாக்டர் லோகமாதேவி சகோதரிகள்

எனது சிந்தனையில் ஒரு சிறு பிழை உண்டு என்பதை நான் அறிவேன். ஆனாலும் இந்த விந்தையைக் கொண்டாட முடிவெடுத்தேன். நான் மேட்டில் நின்றுகொண்டிருந்தேன். கடலின் உள்ளே முளைத்திருக்கும்  பனை மரங்களைப் புகைப்படம் எடுக்கவேண்டும் என்று சொன்னால் நான் அலையடிக்கும் தாழ்ந்த பகுதியில் இறங்கவேண்டும். அங்கே நான் இறங்கினால் எனது கால்களில் அலையடிக்கும். என்னிடமிருக்கும் ஒரே ஷு இது.  நான் மீண்டும் சாகசத்தையே விரும்பினேன். அலையடித்துப் பின்வாங்குகையில் கிழே குதித்து படத்தை எடுத்தேன். என்னால் சிறந்த படங்களை எடுக்க முடிந்தது. கால்களில் அலை படாமல் அந்த பனை மரங்கள் நின்ற பகுதியில் சென்றேன்.

ஒருபக்கம் முழுவதும் மண் பிடிமானம் இன்றி வெறும் கற்றையான வேர் பரப்புகள் மட்டுமே காணப்பட்டது. கடலில் நான் இறங்கினால் வேர்கள் மட்டும் எனது இடுப்பின் அளவிற்கு உயர்ந்து நிற்கும் அதன் சாகசத்தை வியந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். பாலே நடனக்கார்கள் போல் மென்மையான விரல் நுனியில் அவைகள்  சற்றே சரிந்தது போல் நின்றுகொண்டிருந்தன. அலைகளின் நாக்கு ஒரு பனை மரத்தை ஏற்கனவே சுருட்டி தனது வாய்க்குள் போட்டுக்கொண்டிருப்பதை அச்சத்துடன் பார்த்திருந்தேன். இங்கே என்ன நடக்கின்றது என எனது சிந்தனை உழன்றது.

கடலுடன் போராடி ஓய்ந்த பனை

கடலுடன் போராடி ஓய்ந்த பனை

தூரத்தில் பார்க்கையில் கடலினுள் மேலும் ஒரு பனங்கூட்டம் துருத்திக்கொண்டு நின்றது. எனக்கு மேலும் உற்சாகம் அளித்தது. 50 முதல் நூறு பனைகள் நிற்கும் அந்த இடத்தை கண் கொட்டாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். சற்றே தெளிவுகள் கிடைத்தன. பனை மரங்கள் நிற்பது தண்ணீரில் அல்ல தரையில் தான் என்ற உண்மை தெரிந்தது. ஆனால் அலை இவற்றின் அருகில்  வர வர இதன் வேர்கள் வெளித்தெரிய ஆரம்பித்துள்ளன. பொதுவாக கடற்கரை என்றாலும் பனை மரங்களுக்கு தேவையான நன்னீர் அதன் அருகிலேயே கிடைத்திருக்கும் வாய்ப்பு ஏராளமாக உள்ளது என்பதே பாலத்தின் அடியில் செல்லும் ஓடை கூறும் பாடம். ஒரு வழியாக ஒரு புதிரிலிருந்து வெளிவந்ததுபோல் உணர்ந்தேன். ஆனால் என்னை இழுத்துப்பிடித்த மற்றொரு காட்சி அங்கே இருந்தது.

இரண்டு வயதான பனங்கன்று

இரண்டு வயதான பனங்கன்று

பனை மரத்திலிருந்து உதிர்ந்த வேர்களின் மத்தியில் சில பனங்கொட்டைகள் முளைத்திருந்க்டன. அவைகளில் ஒன்று கண்டிப்பாக இரு வயதை எட்டிய கன்று என்பதைக் கண்டு உண்மையில் நான் அரண்டே போனேன். பனை விதைமுளைப்பது பெரிய காரியம் அல்ல, ஆனால் உப்புநீரில் அதன் வேர்கள் பற்றி இரு வருடங்கள் பனையால் சமாளிக்க  முடியுமென்றால் அவைகள் நமக்கு வேறு பல விஷயங்களையும் கற்றுத்தர வல்லவை.

ஐக்கிய நாடுகளின் உணவு மற்றும் விவசாய அமைப்பின் வாயிலாக 1983 ஆம் ஆண்டு வெளியிட்ட பனைமரம் சாத்தியங்களும் கண்ணோட்டங்களும் எனும் நீண்ட கட்டுரையை  கோவூர் (A. Kovoor) எழுதியிருக்கிறார். உலகளாவிய பனை ஆய்வினைச்  சார்ந்து நாம்  சற்றே பொருட்படுத்தகூடிய சமீபத்திய பதிவு இதுவே. தாவர உற்பத்தி மற்றும் பாதுகாவல் என்னும் கட்டுரை வரிசையில் 52 ஆம் பகுதியாக இது வருகிறது. இரண்டு முக்கியமான விஷயங்கள் பனைமரங்களின் பரம்பலைக்குறித்து குறிப்பிடப்படுவது இன்றும் ஆய்வுக்குரியவைகளாக இருக்கிறது. பூமத்திய ரேகையில் இரண்டு கண்டங்களை இவைகள் கடந்து செல்லுவது இவைகளின் வளர்ச்சிக்கு ஏற்ற இடங்கள் இவைகளே என நாம் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. ஆனால் கோவூர் ஒரு யூகமாக ஒரு கருத்தை முன்வைக்கிறார்.

“பயிர் செய்யப்படும் தாவரங்களில் பனைமரம் மிகவும் தொன்மையானது தான். ஒருவேளை இதன் தாவர மூலம் ஆப்பிரிக்காவில் இருந்திருந்தாலும், வரலாற்று ஆவணங்களின் படி இவைகள் இந்தியாவை அடைந்தபின்பே வெளிப்படுகின்றன”. ஆப்பிரிக்கா தான் பனைமரத்தின் தாயகம் என பலரும் தமது கருத்துக்களை வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அப்படி இருப்பதற்கான சாத்தியங்கள் இருக்கலாம். ஆனால் கோவூர் தொடர்ந்து கூறுகையில் இரண்டு கண்டங்களிலும் உள்ள பனைகளைக் குறித்த ஒருமித்த ஆய்வுகள் நடைபெறவில்லை எனவும் குறிப்பிடுகிறார். 1983ற்குப் பின் உலகளாவிய வேறு ஆய்வுகள் நடந்திருக்க வாய்ப்பு இல்லை என்றே நான் நம்புகின்றேன். உலகம் தனது போக்கையே மாற்றிவிட்டது.

கோவூர், லூபெய்ட் (Lubeigt, 1982)  எனும் அறிஞரை முன்னிறுத்தி “பனை நாகரீகம்” எப்படி வளர்ந்து விரிவடைந்தது என குறிப்பிடுகிறார். அதற்கு பவுத்தம் காரணமாக இருந்திருக்கலாம் என்றும்  அவர் தனது கருத்தை  முன்வைக்கிறார். மற்றொரு அய்வாளரான பி. சி. செவாலியர் (P.C. Chevalier) அவர்களை முன்னிட்டு கோவூர் குறிப்பிடுகையில், “கி மு 2 ஆம் நூற்றாண்டில் இந்திய பயணிகளோ அல்லது வியாபாரிகளோ செல்லாத இடங்களில் பனை மரங்கள் குறைந்தோ அல்லது இல்லாமலோ காணப்படுகிறது”  எனக் குறிப்பிடுகிறார்.

இந்த இனப்பண்பாட்டியல் மிக முக்கியமானது எனவும் இவைகளை நாம் புறக்கணிக்க முடியாது என்றும் கோவூர் சொல்லுகிறார். அப்படியானால் ஆப்பிரிக்க பனை மரங்கள்  இந்தியா வந்தது எப்படி என்ற கேள்வி பதிலிறுக்கப்படாமல்  இருக்கிறது. ஆப்பிரிக்கர்கள் கிமு ஐந்தாம் நுற்றாண்டிற்கு முன்பு இந்தியாவை நோக்கி பயணித்திருக்கிறார்களா? அவர்கள் பனை பரம்பலில் கவனம் எடுத்தார்களா என்பது ஆய்வுக்குரியது.

மனிதர்களால் பனைமரம் பரம்பியது என்னும் எண்ணமே நமது நெஞ்சில் ஒரு பேரார்வத்தை ஊட்டவில்லையா? ஆதி மனிதனின் உள்ளுணர்வில் ஊடுருவியிருந்ததால் தானோ அவன் பனை மரங்களை தனது பயணத்தினூடாக எடுத்துச்சென்றிருக்கிறான். தனது வழித்தோன்றல்கள் பஞ்சகாலத்திலும் தப்பிப்பிழைக்க வேண்டி அவன் கண்டெடுத்த கற்பக விருட்சமா அது? ஆப்பிரிக்காவைப் பொறுத்த அளவில் நம்மிடம் விரித்துக் கூறும் போதிய தகவல்கள் இல்லாததால் தற்போது அவைகளை சற்று ஒதுக்கி வைத்து மற்றொரு கோணத்தில் நாம் இதனை ஆராய முற்படலாம்.

மனிதர்களால் பரம்பவில்லையெனில் இவைகள் தண்ணீரில் மிதந்து சென்று பிற நாடுகளில் குடியேறியிருக்க வாய்ப்புகள் இருக்கிறது. அப்படி பார்க்கையில் கோவூர் நமக்கு வேறொரு கோணத்தையும் திறந்து தருகிறார். பூமத்திய ரேகையில் இரண்டு கண்டங்களையும் தாண்டி பரம்பியிருக்கும் பனைமரம் குறித்த ஒரு வரைபடத்தை அவர் பதிவு செய்கிறார். அந்த வரைபடத்தை நாம் நோக்குகையில் இந்தியாவின் வலதுபுறமும் இடதுபுறமும் சம தூரத்திற்கு பனை மரம் பரம்பியிருப்பதைக் காணலாம். மேலும் கடற்கரைகளில் தான் பனைமரங்கள் திரட்சியாகவும் நிற்கின்றன.  அப்படியானால்  பனை விதைகள் தண்ணீரில் பரவி சென்றிருக்குமா என்பது விடையளிக்கப்படவேண்டிய சந்தேகம். அப்படி பார்க்கையில் மாலத்தீவில் பனை மரங்கள் இல்லாதது ஏன் என்கிற கேள்வி இயல்பாக எழுகிறது.

முடிவற்ற இந்த கேள்வியில் தான், பனைமரம் எப்படி உப்பு தண்ணீரில் தப்பிப் பிழைத்தது எனும் கேள்வி தொக்கி நிற்கின்றது. அது பனை சார்ந்த மர்மங்கள் இன்னும் உடைக்கப்படவில்லை என்பதை மீண்டும் மீண்டும் உறுதிப்படுத்துகிறது.

மற்றொரு கோணமும் எனக்கு தெரியவருகிறது. பனைமரங்கள் வளரும் நாடுகள் என்று சொல்லப்படுகின்ற மூன்றாம் உலக நாடுகளில் பெருமளவில் காணப்படுகின்றன. பெருமளவில் இன்நாடுகள் காலணீய ஆதிக்கத்திற்கு உட்பட்டவைகள். அனைத்து மரங்களிலும் மிக அதிக பயன் கொடுக்கும் மரம் இதுவென்றாலும், இவைகளை ஏன் பிரிட்டிஷார் சீண்டவில்லை என்பது மிகப்பெரிய கேள்வியாக முன்நிற்கிறது. ஆனால் பிரிட்டிஷ் மிஷனெறிகள் இவர்கள் வாழ்ந்த பகுதிகளில் செயல் பட்டிருக்கிறார்கள் என்பது தெளிவாக ஆவணங்களில் பதிவாகியிருக்கிறது. ஏன் இந்த எதிரும் புதிருமான பார்வைகள்.

இலங்கையிலும் ஆய்வாளர்கள் பனை மரத்தினைக் குறித்து எழுதும் பதிவுகளில் பழந்தமிழ் இலக்கியங்களில் இருந்து பல்வேறு மேற்கோள்கள் எடுத்து காண்பித்தாலும், அவர்களின் பதிவுகளில் பிரிட்டிஷாருடைய பங்களிப்பு என்ன என்பது பெருமளவில் தெரியவில்லை. பனை சார்ந்து அவர்களின் எண்ணம் என்ன என்ற போன்ற விடுபடல்கள் இருக்கின்றன.  “Description of the Palmyra Palm of Ceylon”  என்ற புத்தகத்தை  வில்லியம் பெர்குசன் (William Ferguson) அவர்கள் 1850ல் எழுதினார் என பார்க்கிறோம். பனை மரத்தைக் குறித்த விரிவான ஆய்வு நூல் ஒன்றை வெளியிட்ட திரு. இரா. பஞ்சவர்ணம் அவர்கள் கூறுகையில் பெர்குசன் அவர்கள் தாலவிலாசத்தையே முன்னிறுத்தி தனது நூலை எழுதுகிறார் எனக் குறிப்பிட்டார். பேராயர் கால்டுவெல் (Bishop Robert Caldwell, 7 May 1814 – 28 August 1891 ) தனது அவதானிப்பாக பனை குறித்து சில பக்கங்களை எழுதியுள்ளார். தனித்துவமான இந்த தேடல்களை விடுத்து, அரசு சார்ந்த ஆவணங்களிலும் மற்றும் பிற பதிவுகளிலும் என்ன இருக்கிறது என்பதை அறிவது இன்றைய தேவையாக இருக்கிறது.

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 21

மார்ச் 25, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 21

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

 பனையாழிபுரம்

ஒரு சுற்று ஊரை சுற்றி நடந்துவிட்டு நேரடியாக முந்தையநாள் பார்த்த இஸ்லாமியரின் நகலெடுக்கும் கடைக்கு வந்தேன். என்னைப்பார்த்தவுடன் அடையாளம் கண்டு சிரித்தார். அவரை பேசவிடாமல் அவரின் நிழலுருவம் வரையத்தக்க வகையில் அவரைத் திரும்பி பார்த்திருக்கச் சொன்னேன்.  அவரும் திரும்பிக்கொண்டார். இரண்டே நிமிடத்தில் அவரது படத்தை ஓலையில் செய்துகொடுத்து  அவரை ஆச்சரியத்தில் திக்குமுக்காடச் செய்து விட்டு, ஒரிரு நிமிடங்கள் அவருடன் செலவுசெய்துவிட்டு  அங்கிருந்து நகர்ந்தேன். நேரம் குறைவாக இருந்ததால் என்னால் அங்கே அமர்ந்து பேச இயலவில்லை. அறைக்கு வந்து குளித்துப் புறப்படுகையில் நேரம் சரியாக ஆறுமணி.

கையில் திருமறையும் அதனுள் நான் செய்த அழகிய புக்மார்க்கையும் போதகர் நாதன் அவர்களுக்கு பரிசளிக்கும்படி கிளம்பிச்சென்றேன். கமலும் கோவில் பிள்ளையும் வந்திருந்தார்கள். போதகர் நாதன் எங்கள் மூவரையும் எதிர்பார்க்கவில்லை. சூசனா பிறந்த நாளுக்காக நாங்கள் வந்திருக்கிறோம் என காரணத்தைப் போட்டுடைத்தார்கள். அவர் அயர்ந்து போனார். இலங்கை முழுவதும் தீடீர் திடீரென அச்சரியத்தில் ஆழ்த்தும் சம்பவங்கள் குடும்பங்களில் நடைபெறுகின்றன. இன்ப அதிர்ச்சி அளிப்பதை அன்பின் வெளிப்பாடாக செய்கிறார்கள்.

துதி கீதம் ஒன்றைப் பாடி சங்கீதம் 84ஐ வாசித்து  போதகர் பணிக்கென அவர் தன்னை அற்பணித்திருப்பது மிகவும் உயர்ந்த ஒரு மிகப்பெரிய ஆசி என்பதைக் குறிப்பிட்டேன்.

“சேனைகளின் கர்த்தாவே, உமது வாசஸ்தலங்கள் எவ்வளவு இன்பமானவைகள்! என் ஆத்துமா கர்த்தருடைய ஆலயப்பிராகாரங்களின்மேல் வாஞ்சையும் தவனமுமாயிருக்கிறது; என் இருதயமும் என் மாம்சமும் ஜீவனுள்ள தேவனை நோக்கிக் கெம்பீர சத்தமிடுகிறது. என் ராஜாவும் என் தேவனுமாகிய சேனைகளின் கர்த்தாவே, உம்முடைய பீடங்களண்டையில் அடைக்கலான் குருவிக்கு வீடும், தகைவிலான் குருவிக்குத் தன் குஞ்சுகளை வைக்கும் கூடும் கிடைத்ததே. உம்முடைய வீட்டில் வாசமாயிருக்கிறவர்கள் பாக்கியவான்கள்; அவர்கள் எப்பொழுதும் உம்மைத் துதித்துக்கொண்டிருப்பார்கள்.”  (திருப்பாடல் 84: 1 – 4, திருவிவிலியம்)

மிக அழகிய திருப்பாடல்  இது. கடவுளோடு இருப்பதுவே இன்பம் என்பதையும் அவருக்கு பணி செய்வது பேரின்பம் அளிக்கும் அரிய வாய்ப்பு  எனக் கூறி  அவரை வாழ்த்தினேன்.

அவர்கள் கேக் வெட்டுகையில் சற்றே மனவிலக்கம் அடைந்தேன். எனக்கு கேக் வெட்டும் பாரம்பரியத்தில் பெரும் ஈர்ப்பு ஒன்றும் கிடையாது. எனது பிள்ளைகளின் பிறந்தனாளின்போது பலாப்பழம் வெட்டியோ அல்லது நுங்கு வெட்டியோ வேறு ஏதேனும் செய்தே பிள்ளைகளை மகிழ்விப்பது வழக்கம். அர்த்தமுள்ள உணவு பழக்கத்தை குழந்தைகளுக்கு ஊட்டவேண்டுமென்று கேக்கை இதுநாள் வரைக்கும் தவிர்த்தே விட்டேன்.

வெகு சமீபத்தில் மித்திரனுடைய பிறந்த நாளின்போது ஒரு பெரிய மீனை வாங்கி அப்படியே அதை தோசைக்கல்லில் வைத்து பொரித்து நண்பர்களுடன் பகிர்ந்து உண்டோம். அதையே அங்கும் செயல்படுத்தலாம் என முடிவு செய்தேன். கமலிடம் இப்போது மீன் வாங்கக் கிடைக்குமா என்று கேட்டேன். கிடைக்கும் என்றார். போதகர் நாதன் அவர்களை பார்த்துக் கூறினேன், இன்று இரவு நாங்கள் உங்களுக்கு விருந்து வைக்கிறோம், ஆயத்தமாக இருங்கள் என்று சொல்லி  அங்கிருந்த மீன் கடைக்குச் சென்றோம்.

நான் நடை செல்லும் வழியிலிருந்து வேறு மார்க்கமாகப் பிரியும் ஒரு பாதை வழியாக கமல் என்னை அழைத்துச் சென்றார். அங்கே ஒரே ஒருவர் மீன் வைத்துக்கொண்டிருந்தார். அவரிடம் நான்கு மீன்கள் மட்டுமே இருந்தன. மொத்தமாக விலைபேசி வாங்கினோம். இரண்டு கிலோவிற்கும் மேல் இருக்கும். வந்தவுடன் “வருத்தப்படாத வாலிபர் சங்க தலைவர்” எங்களுடன் இணைந்துகொண்டார் மீனைக் கழுவுவது முதல் மசாலா தடவி வாழையிலையில் சுருட்டி அடுப்பில் சுட்டு எடுப்பதுவரை சுறு சுறுப்பான இளைஞனாகவே இருந்தார். விருந்து பட்டையைக் கிளப்பியது.  அனைத்தையும் ஒழுங்குசெய்துவிட்டு போதகர் நாதன் அவர்களை அழைத்து சுவைக்கச் சொன்னோம். நெகிழ்ந்துவிட்டார். அவரது தாயாரும் உணவு ஆயத்தப்படுத்தியிருந்தார்கள். மிகப் பொறுமையாக ரசித்து சாப்பிட்டோம். நேரம் 9.30 ஐத் தாண்டிவிட்டிருந்தது. இலங்கைப் பயணத்தில் மிகவும் பிந்தி உணவு அருந்திய இரண்டே நாட்களில் இது முதல் நாள். போதகர் நாதன் குடும்பத்தினர் மற்றும் அனைவருமே ஒரு மகிழ்வின் தருணத்தில் திளைத்துக்கொண்டிருந்தோம். சிறப்பாக அந்த நாள் நிகழ்ச்சிகள் சென்றது மன நிறைவளிப்பதாக அமைந்தது.

நாதன் போதகரின் பிறந்தநாள் கொண்டாட்டம்

நாதன் போதகரின் பிறந்தநாள் கொண்டாட்டம்

நாளை நீங்கள் வந்தவுடன் “ட்ரிங்கோ” செல்லவேண்டும் என போதகர் நாதன் கூறினார். திரிகோணமலைக்குச் செல்ல கமல் மிகவும் ஆர்வமாக இருந்தார்.  ஏனெனில் இதற்கு முன்பு மூதூரில் போதகராக இருந்த நிஷாந்தா அவர்கள் திரிகோணமலைக்கு தான் மாற்றலாகி போயிருந்தார். ஆகவே ஆட்டோ உட்பட அனைத்தையும் அவரே  ஒழுங்கு செய்வதாக உறுதியளித்தார். மதியம் 2 மணிக்குத் தான் வருவதாகவும், வேறு ஏற்பாடுகள் ஏதும் செய்ய வேண்டாம் என்றும் கூறினார்.

முதூர் சந்தை

முதூர் சந்தை

மீண்டும் இரவு மழை பொழிந்திருந்தது. நான் காலை நடை செல்லுகையில் மூதூரின் சந்தையைப் பார்த்தேன். உள்ளூர் பொருட்களை விற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள். கருவாடுகள் தாராளமாக வைக்கப்பட்டிருந்தன, வாழை குலைகளை ஒரு வாகனத்தில் இருந்து இறக்கிக்கொண்டிருந்தார்கள். உணவில் சேரும் பல்வேறு வாசனை பொருட்களை அங்கே விற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள்.

பாட்டாளிபுரம் செல்லும் வழியில் குரங்குகள்

பாட்டாளிபுரம் செல்லும் வழியில் குரங்குகள்

காலையில் மீண்டும் பாட்டாளிபுரம்  நிகழ்ச்சியை தொடர வேண்டி ஆயத்தமானேன். என்னை அழைக்க பாட்டாளிபுரத்திலிருந்து வேறொரு நபர் இரு சக்கர வாகனத்தில் வந்திருந்தார்.  அவர் பாட்டாளிபுரத்திற்கு என்னை அழைத்துச்சென்ற பாதை வேறு. நாங்கள் சென்ற பாதை மண்ணாலானதாக இருந்தாலும், மழை பொழிந்திருந்ததாலும்  சற்றே உள்ளூர பயம் இருந்தது. செல்லும் வழியில் குரங்குகளைப் பார்த்தோம்.  ஓரு புறம் காடு மறு புறம் வெட்டவெளி. சேற்றிலோ சகதியிலோ சக்கரம் புதைந்தால் யானைகளிடமிருந்து தப்பித்துக்கொள்ள முடியாது. சுற்றுவட்டாரமெங்கும் ஊர்கள் காணப்படவில்லை.  சில மரங்களைப் பார்க்கையில் சீன பாணி ஓவியங்கள் நினைவிற்கு வந்தன. அவர்களூம் சில சீன மரங்களை அறிமுகப்படுத்தியிருப்பார்களோ?

முந்தைய  நாள் வந்ததில் ஒருவர் கூட நிகழ்ச்சியை தவிர்க்கவில்லை. அனைவரும் இன்னும் உற்சாகத்துடன் வந்திருந்தனர்.  அது ஓலையில் செய்த பொருட்கள் அவர்களுக்கு அளித்த உற்சாகத்தின் பொருட்டே என எண்ணிக்கொண்டேன்.  நிகழ்ச்சியை இன்னும் சீக்கிறமாக  துவங்கினோம். மீண்டும் நான்கு பொருட்கள் செய்யக் கற்றுக்கொடுத்தேன். அதே அமைதி, அதே மனதை ஒருமுகப்படுத்தும் தன்மை, மேலும் சிறப்பாக ஓலைகளில் படங்களைச் செய்து காண்பித்தார்கள். ஓலைகளில் வாழ்த்து அட்டை, மற்றும் பெரிய படங்களைச் செய்வதில் உள்ள நுணுக்கங்களைக் கற்றுக்கொடுத்தேன். நிகழ்ச்சி முடிகையில் அனைவரும் மிகவும் பயனுள்ள பயிற்சி என்றே சொன்னார்கள். வந்தவர்களில் ஒருவர் ஓலைகளில் பயிற்சியளிக்கும் ஆசிரியர். அவர் கூறுகையில், காய்ந்த ஓலைகளை நாங்கள் எடுத்துக்கொள்ளுவதே இல்லை அதனையும் நீங்கள் பயன்படுத்த கற்றுத்தருவது நம்பிக்கை அளிக்கும்  விஷயம் என்றார்கள். மேலும், நீங்கள் ஓலைகள் மீந்து போகா வண்ணம் அதனை முழுமையாக பயன்படுத்தும் தொழில் நுட்பத்தை எங்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தீர்கள் மிக்க நன்றி என்றார்கள்.

பாட்டாளிபுரம் பயிற்சி

பாட்டாளிபுரம் பயிற்சி

பாட்டாளிபுரம் போதகரும் எங்களுடன் இணைந்து பயிற்சி மேற்கொண்டார். நான் செய்தவைகளையே பல்வேறு விதங்களில் மாற்றி அவர் செய்ய முற்பட்டபொழுது, ஓலைகளில் நாம் செய்யும் பொருட்களின் வடிவங்களுக்கு எல்லை இல்லை என்னும் எண்ணத்தை அது உறுதிப்படுத்தியது. பாட்டாளிபுரம் ஊரிலுள்ள பெண்கள் அனைவரும் நெகிழ்ந்திருந்தார்கள்.  இரண்டு நாள் பயிற்சி எனும்போது இன்னும் சற்று ஆழமாக ஒருவரை ஒருவர் அறியும் வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. தடைகள் பலவும் தகர்ந்து போகிறது. இயல்பாக கேட்டு அறிந்துகொள்ளும் வாய்ப்புகள் வளமாக இருக்கிறது.  ஆகவே இரண்டு நாள் பயிற்சிகள் ஒரு முழுமை நோக்கி செல்லுவதாக நான் உணர்கிறேன்.

இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மான்றுடன் நான் பேசுகையில் முதலில் முழுநாள் நிகழ்ச்சியையோ அல்லது  இரண்டு  நாள்  நிகழ்ச்சிகளையே விவாதித்தோம். ஆனால் உணவிற்கு ஆகும் பெருந்தொகையைக் கருத்தில் கொண்டு அவர்கள் அதனை தவிர்த்துவிட்டார்கள். மொத்தம் இரண்டே இடங்களில் தான் உணவு கொடுக்கப்பட்டது. பாட்டாளிபுரம் அதில் ஒன்று. ஆனால் அனைத்து கருவிகளையும்  மக்கள் பயன்படுத்த இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்று இலவசமாக வழங்கியது. அது ஒரு பெருந்தொகை.

ஓலை என்பது என்னைப்பொறுத்தவரையில் அரிய பொருள். அவைகளை சேகரிக்க நான் மேற்கொண்ட பயணங்கள், அடைந்த ஏமாற்றங்கள் ஒன்று இரண்டு அல்ல. சரியான ஓலை நமது சேமிப்பில் இல்லையென்றால் நாம் மனதில் எண்ணுகின்றவைகளுக்கு நம்மால் வடிவம் கொடுக்க இயலாது. சிறு துண்டுகளையும் பயனுள்ள வகையில் நம்மால் ஒரு படத்தில் இணைக்கமுடியும் என்றாலும், தேடலுடனும் ஆர்வத்துடனும், புதியவைகளைச் செய்ய முற்படுகையில், குறிப்பிட்ட ஓலைகள் நம்மிடம் இல்லாது போவது சேர்பளிக்கக்கூடிய தருணமே ஆகும். ஒருவேளை அது காய்ந்த ஓலையாக இருக்கலாம் அல்லது சற்று அகன்ற ஓலையாக இருக்கலாம், இல்லை அது இலை நுனியாக கூட இருக்கலாம். சில வேளைகளில் புள்ளியடித்த ஓலைகளைக்கூட வடிவ அழகிற்காக நான் பயன்படுத்தியிருக்கிறேன். மிகப்பொருத்தமான ஓலைகள் இல்லையென்றல் செயல்பாடுகள் அப்படியே நின்றுவிடும். ஆகவே ஓலைகளை நான் எளிதில் களைவது இல்லை. மீந்த ஓலைகளை எடுத்துச் சென்றுஅவர்கள் பயிற்சியைத் தொடர கேட்டுக்கொண்டேன்.

பாட்டாளிபுரத்திற்காக நான் பரிந்துறை செய்யும் ஓலைப் பொருள் என்றால் அது சிலுவை தான். சிலுவை அவர்கள் வாழ்வின் கடினப்பாடுகளை உலகமெங்கும் எடுத்துக்கூறும் ஒரு கூறியீடாக இருக்கும். மேலும் நான் குறிப்பிட்டது போல் விலாச அட்டைகள் செய்து மீந்து வரும் ஓலைகளில் சிலுவை செய்வது ஏற்றதாக இருக்கும்.  பாட்டாளிபுரம் சிலுவை என்பது உலகளாவிய ஒரு கவனத்தை இலங்கை திருச்சபையின்மேல் குவிக்கும். அது சார்ந்த விரிவான ஒரு திட்டம் தயாரிக்கப்படவேண்டும் என எண்ணிக்கொண்டேன். பாட்டாளிபுரம் பனையாழிபுரம் எனும் பெயர் அடையும் நாளுக்காக காத்திருக்கிறேன்.

பாட்டாளிபுரம் வேலி அமைப்பு

பாட்டாளிபுரம் வேலி அமைப்பு

ஊரில் பல வீடுகளைச் சூற்றி பனை மட்டைகளாலான வேலிகளை அமைத்திருந்தார்கள். அதிலுள்ள தனித்தன்மை என்னவென்றால், ஓலைகளை மட்டையிலிருந்து வெட்டிவிடாமல், அதனை தலைகீழாக ஓலைகள் தரையில் பதியும்படி வைத்திருந்தார்கள். மிகச்சிறந்த ஒரு வேலியமைப்பு. பிந்தங்கிய பகுதிகளில் வாழும் மக்களின் பொருளதார சூழ்நிலைக்கு ஏற்ற வேலி அது. ஏழு வருடங்கள் வரை நல்ல நிலையில் இருந்து அது பயனளிக்கும். குமரி மாவட்டத்தில் தென்னை மரங்களில் திருடர்கள் ஏறிவிடாது இருக்க கருக்கு மட்டைகளைக் கொண்டு அதனை சுற்றி கட்டிவிடுவது வழக்கம்.

பாட்டாளிபுரம் சிறிய பனம்பழம்

பாட்டாளிபுரம் சிறிய பனம்பழம்

அருகில் இருந்த ஒரு பனை மரத்தின் காய்களைப் பார்க்கையில் அவைகள் அளவில் சிறிதாகவிருந்தன. நம்மூர் பனைமரங்களில் பல்வேறு விதமான காய்கள் விளைகின்றது. கரிய நிற காய்கள், கருப்பும் ஆரஞ்சு வண்ணமும் இணைந்த காய்கள், சிறிய அளவில் காணப்படும் ஆரஞ்சு வண்ண காய்கள் போன்றவைகளை  நாம் அதிகமாக காணலாம். உள்ளூரில் கறுப்பு காய்ச்சி வெள்ளைக்காய்ச்சி என்று சொல்லுவார்கள். வண்ணம் வடிவம் அளவு சதைப்பற்று என் பல்வேறு வகைகளில் பழங்கள் கிடைக்கின்றன. இவைகளின் தனித்தன்மை என்ன எனப்தையோ இவைகளின் உட்கூறுகளையோ பெரிதாக எவரும் ஆய்வு செய்யவில்லை என்றே தோன்றுகின்றது. இவைகள் சார்ந்த ஆய்வுகள் முன்னெடுக்கப்படவேண்டும்.

உள்ளூரில் பெரியவர்கள் சில பனம்பழங்களை வேறுபடுத்த  கறுப்பு காய்ச்சி வெள்ளைக்காய்ச்சி என்று சொல்லுவார்கள். அவ்விதம் பழங்களின் தனித்தன்மைகளை கண்டடைத்து அவைகளைப் பெயரிட்டுப் பட்டியலிடும் தாவரவியலாளர்கள் நமக்குத் தேவை. பொராசஸ் ஃபிளபல்லிஃபர் (Borassus flabellifer) பொதுவாக 1, 2. 3 எனக் கண்களைக் கொண்டதாக இருக்கும் எனவும் பொராசஸ் ஏத்தியோப்பம் (Borassus sundaicus) என்பதில் 4 கண்கள் வரை  இருக்கும் என்று அறிகிறோம். நான்கு கண்கள் என்பவை மிக அதிக விளைச்சலைத் தருவது தானே?

இந்தியாவிற்கும் இலங்கைக்கும், பனைமரத்தைப் பேணுவதில் உள்ள அடிப்படை புரிதல்  மற்றும் முக்கிய வேறுபாடு பனம்பழத்தில் தான் இருக்கிறது. பனம் பழத்தை உண்ணுவதும், பல்வேறு வகையான பொருட்களைச் செய்யப் பயன்படுத்துவது இலங்கையில் உள்ள வழக்கம். இந்தியாவிலோ நுங்கினை விரும்பி சாப்பிடுகிறோம். நுங்கினை சாப்பிடுகையில் கிடைக்கும் ஊட்டங்களும் அதன் நன்மைகளும் ஏராளம். அவைகளை மறுப்பதர்க்கில்லை.  ஆனால் நுங்கினை சாப்பிடும் சமூகம், அதன் அடுத்தக்கட்ட வளார்ச்சியை பெரிதும் பாதிக்கின்றது. நுங்கு வெட்டப்படாமல் பழங்களாக கிடைக்கும் எஞ்சிய ஒரு சிறுபகுதியையும் கிழங்குக்காக விட்டுவிடுகிறோம். ஆக, நமது பழக்கவழக்கங்களினாலேயே  பனைமரத்தின் புதிய தலைமுறைகள் எழுவதற்கு நாம் தடையாகிவிடுகிறோம். பனம்பழம் சாப்பிடும்  இலங்கை மக்கள் அதிலிருந்து களியை எடுத்தபின்பு, அதனை முளைக்க விட்டு கிழங்காக மாற்றுகிறார்கள். அல்லது பனை பயிர்செய்கைக்கு கொடுத்துவிடுகிறார்கள்.

பனம் பழத்தினை சுடுவது கூறித்து குமரி மாவட்டத்தைச் சார்ந்த மலரமுதன் ராஜாமணி அவர்கள் கூறுகையில், அடுப்பில் வைத்துச் சுடும் பனம் பழங்களைத் தலைகீழாக வைத்தேச் சுடுவார்கள் என்றார். ஏனென்றால் அவற்றில் இருக்கும் காறல் கீழிறங்கி சுவைக்கூடிவிடும். அனுபவங்கள் தான் எவ்வளவு நுண்மையான அவதானிப்புகளை தலைமுறைகளுக்கு விட்டுச் செல்லுகிறது.

பனை மரங்கள் பாட்டாளிபுரம் என்ற பின் தங்கிய கிராமத்தை கை கொடுத்து முன்னுக்கு அழைக்கும் வல்லமை பெற்றது என்பது எனது ஆழ்ந்த நாம்பிக்கை. பாட்டளிபுரத்தைச் சுற்றிலும் உள்ள வானம் பார்த்த பூமியில் பனை மரங்களை நடுவது அவ்வூர் மக்களை பனையுடன் பிணைத்து அவர்களை முன்னேற்றும் ஒரு சூழியல் செயல்பாடு. அவ்விதமாகவே அவர்கள் காடுகளும் பனைமரங்களால் வேலியிடப்படலாம். இவைகள் பல்முனைகொண்ட இயற்கை செயல்பாடாக இருப்பதனால், இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்று அனைவருடனும் இணைந்து இப்பணிகளை முன்னெடுக்கும் என நான் உறுதியாக நம்புகிறேன்.

ஜெயந்தி தனது சகோதரியின் மகளை இந்த நிகழ்ச்சிக்கு அழைத்துக்கொண்டு வந்திருந்தார்கள். முதன் நாளில் மூதூரில் நான் பார்த்த அதே சிறுமி. இந்தியாவில் அவள் உறவினர்கள் இன்னும் இருக்கின்றனர். அவளிடம் நீ வளர்ந்த பின்பு எந்த துறையினை எடுத்து படிக்க விரும்புகிறாய் எனக் கேட்டேன். அதற்கு அவள் மருத்துவம் என்றாள். கல்வி அனைவருக்குமானது அல்ல என்ற நிதர்சனம் அறியாத பருவம்.  ஆனால் அதற்கான வேட்கை அவளுள் இருக்கிறது. எளிய கிராமத்தில் இருக்கும் அவளின் கனவுகளை மெய்பட திருச்சபை முன்னிற்கும் என நம்புகிறேன். அவளிடம் நன்றாக படி என்று கூறி அவளை ஆசீர்வதித்தேன்.

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 20

மார்ச் 23, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 20

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

மூதூர் நீத்துபெட்டி

மதியம் அனைவருக்கும் உணவு மூதூரிலிருந்தே வந்தது. ஓரிரு உணவு பொதிகள் குறைந்திருந்தன. ஆகவே எனக்கான உணவை நான் மூதூரில் எடுத்துக்கொள்ளுகிறேன் என கூறி நான் அதே ஆட்டோவில் ஏறிவிட்டேன். ஜெயந்தியும் அவளுடன் வந்த அவளது உறவு பெண் போவதற்கு ஆட்டோ கிடைக்கவில்லை. ஆகவே ஒரே வண்டியில் சேர்ந்து பயணித்தோம். அவர்கள் கிராமத்திலிருந்து வருகையில் 500 ரூபாய் கொடுத்திருக்கிறார்கள். ஆனால் நாங்கள் உணவு எடுத்து வந்த வண்டியில் சென்றதால் அவர்களுக்கும் எனக்கும் சேர்த்து மொத்தம்  500 ரூபாய் பேசினோம். ஒத்துக்கொண்டார்.

அந்த பயணத்தில் காட்டுவழி நாங்கள் வருகையில் ஒரு ராணுவ முகாம் அங்கே இருந்தது. இந்த காட்டுப்பகுதியில் ஏன் ராணுவத்தினர் என ஜெயந்தியிடம் கேட்டேன். அதற்கு அவள் இவர்கள் ராணுவம் அல்ல கடற் காவல் படை என்றாள். கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை கடல் தெரியவில்லை. மேலும் அவள், இந்த பகுதியில் தான் ஒரு ஆசிரியையை தங்கச் சங்கிலிக்காக யாரோ கொலை செய்தனர் என்றாள். அந்த இடம் ஒரு அடர்காடு. அப்போது ஓட்டுனர் சொன்னார், தமிழ் ஆட்கள் சரியில்லை, ஆள் யார் என்று தெரிந்த பின்பும் செயலற்று இருக்கிறார்கள், இதே எங்கள் பெண்களுக்கு இப்படி நடந்திருந்தால் எவ்வளவு பெரிய ஆளாக இருந்தாலும் இப்படி விட்டுவைத்திருக்க மாட்டோம்.

நான் அங்கிருந்த காடுகளின் வழியாக வந்த போது ஒரு மரத்தடியில் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட ஒரு கல்லைக் கண்டேன். தண்ணீர் வழிந்து உருண்ட சப்பையான கூழாங்கல். எப்போதோ எவரோ அந்த இடத்தில் அந்த கல்லை  தான் கண்ட ஒரு பெரும் தரிசனத்தின் பொருட்டு நிறுவியிருக்கிறான். ஒரு தொல் மூதாதையாகவும் இருக்கலாம்.   இன்னும் சற்றும் மாறாமல் அந்த இடத்தில் அது அமர்ந்திருக்கிறது. பழங்குடியினர் வாழ்ந்த பகுதியோ என எண்ணிக்கொண்டேன்.

திருவிவிலியத்தின் தொடக்க நூல் 28 ஆம் அதிகாரத்தில் முற்பிதாக்களில் ஒருவரான யாக்கோபு ஒரு கல்லை தன் தலைக்கு வைத்தபடி உறங்குகையில் அவரது கனவில் வானம் தொடும்வகையில் ஒரு ஏணி இருப்பதும் அதில் கடவுளின் தூதர்கள் ஏறுவதும்  இரங்குவதுமாக இருந்த காட்சியை பார்க்கிறார். அதன் மேலிருந்து கடவுள் யாக்கோபிற்கு ஆசி வழங்குகிறார். மறுநாளில் தாம் உறங்கிய இடம் கடவுளின் அருள் பெற்ற இடம் என்பதை யாக்கோபு உணருகிறார். தாம் தலைக்கு வைத்து உரங்கிய அந்தக் கல்லை எடுத்து எண்ணை வார்த்து அதை பிரதிஷ்டை செய்கிறார்.  லூசு என்ற பெயருள்ள இடத்திற்கு பெத்தேல் என் பெயரிடுகிறார். அதற்கு ஆண்டவரின் இல்லம் என பொருள். லூசு என்று சொல்லப்படுகிற கானானிய பெயருக்கு விதை கொடுக்கும் மரம் என்று பொருள்.  கல்லையும் மண்ணையும் வணக்கும் மக்கள் என கூறி எவரையும் எளிதில் புறந்தள்ளி கடந்து விட முடியாதபடி திருமறைக்கும் அக்காட்டுபகுதிக்கும்  உள்ள தொடர்பை எண்ணிக்கொண்டேன்.

வழியில் ஜெயந்தியையும் அவள் உறவுப்பெண்ணையும் இறக்கிவிட்டு மூதூர் சென்றேன். உணவு கொடுத்தனுப்பிய கடையில்  ஓட்டுனர் உணவு பொட்டலங்கள் குறைந்ததையும் எனக்கு உணவு கொடுக்க வேண்டி இருப்பதாகவும் குறிப்பிட்டார். நான் அங்கே சென்ற நேரம் கிட்டத்தட்ட 3 மணி ஆகிவிட்டிருந்தது.  அவர்கள் தங்களிடம் இருந்த மிச்ச உணவுகளைக் கொடுத்து எப்படியோ சமாளித்தார்கள். எனக்கோ அந்த உணவு தான் உயிராக இருந்தது. நன்றி கூறி புறப்பட்டேன்.

மெதுவாக  நடந்து எனது அறைக்கு வரும் வழியில் அந்த கித்துல் விற்கும் பெண்மணியைப் பார்த்து இரண்டு கித்துல் வாங்கிவிட்டு, பனை ஓலையில் பொருட்கள் செய்பவர்கள் இருக்கிறார்களா எனக் கேட்டேன். மிக அருகில் உள்ள ஒரு சந்தில் ஒரு பெண்மணி ஓலைப் பொருட்களை செய்கிறார் என்று கூறினார். அவர்கள் கைகாட்டிய இடத்திற்குச் சென்றபோது ஒரு வயதான பெண்மணி எனது மருமகள் தான் ஓலைப்பொருட்களைச் செய்வாள் எனக் கூறினார். என்னென்ன பொருட்கள் செய்வீர்கள் எனக் கேட்டவுடன் நீத்துபெட்டி என்றார்கள். நேரம் இருந்ததால், நீத்துபெட்டி செய்து காட்டுவீர்களா எனக் கேட்டேன். சரி என்று சொல்லி மருமகளை அழைக்க ஆளனுப்பினார்கள்.

கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் நீத்துப்பெட்டி உருவாகிறது

கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் நீத்துப்பெட்டி உருவாகிறது

 

மருமகள் வந்து எனக்கு நீத்துபெட்டியை செய்து காட்டினார்கள். அசரடிக்கும் வேகம் அவர்கள் கைகளில் இருந்தது. அவர்கள் செய்து வைத்திருந்த  நீத்துபெட்டிகளையும் எடுத்துக் காட்டினார்கள். புதிதாய்ப் பிறந்த குழந்தைப்போல் மென் சருமத்துடன் மிக அழகாக இருந்தது அது.  பொதுவாக நீத்துப்பெட்டிகள்  யாவும் குருத்தோலையிலேயே  செய்யப்படுகின்றன. தற்போது ஓலைகள் கிடைப்பது அரிதாக இருக்கிறது என்றும், ஓலைகள் கிடைத்தால் மிக அதிகமாக செய்து வருமானம் ஈட்ட முடியும் என்றும் சொன்னார்கள். பனை அபிவிருத்தி சபை வந்து நடத்திய 3 மாத பயிற்சியில் தனது மருமகள் மட்டுமே அனைத்து பொருட்களையும் செய்ய கற்றுக்கொண்டாள் எனவும், அதற்கென கொடுக்கப்பட்ட சான்றிதழையும் வைத்திருக்கிறாள் எனவும் மாமியார் புகழுரை சூட்டினார்கள்.

புதிதாய்ப் பிறந்த நீத்துப்பெட்டி

புதிதாய்ப் பிறந்த நீத்துப்பெட்டி

இரண்டு காரியங்கள் உடனடியாக என் மனதில் வந்தது, இஸ்லாமியர் பனை வளத்தை பயன்படுத்துவதில் ஆர்வம் காட்டுகிறார்கள். குறிப்பாக பெண்கள் ஓலைகளில் கைப்பணிகளைச் செய்வதில் தனித் திறமை பெற்றிருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு தேவையான ஓலைகளை ஒழுங்கு செய்யும் ஒரு வாய்ப்பை திருச்சபை வழங்கலாம். இரண்டவதாக பெருமளவில்  மக்களுக்கு பயிற்சி அளித்தாலும் வெகு குறைந்த அளவிலேயே மக்கள் அதனைத் தொடர்ந்து பயிற்சி செய்து பயன்படுத்துகிறார்கள்.

ஆகவே புதிதாக பயிற்சியளிக்கும் இடங்களில் இவைகளை கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். முதலில் ஓலைகள் தங்கு தடையின்றி கிடைக்கும் ஒரு இடத்தை பரிசோதனைக் களமாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். ஓலைகள் விலை குறைவாகவும் மலிவாகவும் கிடைக்கின்ற இடங்களில் 5 முதல் 10 நபர்களைத் தெரிந்துகொண்டு அவர்கள் தங்கள் வீடுகளில் இருந்தபடியே பொருட்களை தயாரிக்கும் வழிகளை காண்பிக்க வேண்டும். அவர்கள் தயாரிக்கும் பொருட்களை விற்பனை செய்யும் இடங்களில் அவைகள் சீராக செல்லுகின்றதா அல்லது மேலதிக உதவிகள் தேவையா என ஆராய வேண்டும். பொருட்களுக்கான தேவை அதிகரிக்கிறது என்றால், இன்னும் சில பல பகுதிகளில் இவைகளை அறிமுகப்படுத்துவது ஏற்புடையதாக இருக்கும்.

விலாச அட்டை என்பதை எடுத்துக்கொள்ளுவோம். 4 X 10 என்னும் அளவு பெருமளவில் கிடைப்பதில்லை. ஆகவே அவைகளுக்கான விலையை அதிகரிக்கலாம் என பார்த்தோம். அதையே, ஏற்றுமதி செய்யும் வாய்ப்புகள் இருந்தால் இன்னும் அதிகமாக விலை கிடைக்கும் வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன. அப்படியென்றால் ஓலைகள் இல்லாத இடத்திற்கு ஓலைகளை அனுப்புவதில் பயனுண்டு. விலை அதிகமானாலும் சந்தை வாய்ப்புகள் பிரகாசமாக இருக்கும்.

ஒருவேளை முதல் வருடத்தில் தேக்க நிலை ஏற்பட்டால் என்ன செய்வது? பொறுமையைக் கடைபிடிப்பது தான் ஒரே வழி. மேலதிகமாக திருச்சபைகள் செய்ய ஒன்றுண்டு. விலாச அட்டைகள் செய்தபின் எஞ்சியிருக்கும் ஓலைகளை எடுத்து சிலுவை செய்யும்படி திருச்சபைகள் அறிவுறுத்தலாம். இப்படிச் செய்கையில் முதலில் செய்த விலாச அட்டைகள் தேங்கினாலும் மிச்சமிருக்கும் ஓலைகளில் செய்த சிலுவைகள் எஞ்சியிருக்கும். அவைகள் கொடுக்கும் பொருளாதார ஊக்கம் இவர்களை தக்கவைக்கும். மிக பரவலாக ஓலையின் பயன் பாட்டினை மக்கள் அறிவார்கள். விலாச அட்டைகள் தனக்கான இடத்தை வெகு விரைவிலேயே கண்டடையும்.

இவைகளில் எஞ்சும் ஓலைத் துணுக்குகளை இணைத்து எப்படி வாழ்த்து அட்டை, புக் மார்க் பொன்றவைகளை செய்யலாம்  என பயிற்சியளிக்கலாம். இவ்விதம் மூன்று விதமான சுழற்சிகளுக்குப் பின் எஞ்சும் ஓலைத் துண்டுகளை கவனமாக சேகரித்து எரித்து சாம்பலாக்கி எடுத்தால் அவையும் புனித சாம்பலாக திருச்சபைகளின் தேவைக்குப் பயன்படும். சிலுவை செய்த ஓலைகளில் செய்வது தான் புனித சாம்பலாக வேண்டும் என்றில்லை, சிலுவை செய்து எஞ்சிய ஓலைகளும் புனித சாம்பலாக மாறலாம். மேற்கூறிய கூற்றில் திருப்தி இல்லையென்றால், சிலுவை சுமப்போர் செய்யும் சாம்பல் புனிதம் நிறந்தது தானே?

ஒரு காலத்தில் குருத்தோலைகளில் பொருட்களைச் செய்வது மிகவும் சிறப்பான ஒன்றாகக் கருதப்பட்டது. ஆயினும் இன்றைய சூழலை மனதில் வைத்து நோக்குகையில் குருத்தோலைகளை திருச்சபை பெருமளவில் ஊக்கப்படுத்தக் கூடாது என்பதே என் எண்ணம். சடங்குகளில் ஓலைகள் இடம்பெறலாம் ஆனால் வியாபாரத்தில் அவ்விதம் செய்வது பனைகளையே அழித்துவிட வாய்ப்பாகிவிடும். மேலும் குருத்தோலையை பாவித்தவர்கள் ஒருபோதும் சாரோலையை ஏற்கப்போவது இல்லை. அதன் அழகும் வாசனையும் அப்படிப்பட்டது. ஆயினும் நாம் தயங்க வேண்டாம். சாரோலைக்கும் ஒரு தனித்துவ  மணம் உண்டு. அதன் வண்ணம் கார் முகில் வண்ணனின் நிறக்தைப் போலிருப்பது. காய்ந்த பிற்பாடு சற்றே நீலம் பாய்ந்த பச்சை வண்ணத்தில் கண்களுக்கு குளிர்ச்சியாக இருக்கும்.

இந்த முறையில் முயற்சிகளை முன்னெடுத்தால் நம்மால் காய்ந்த ஓலைகளையும் சந்தைப்படுத்த இயலும்.  காய்ந்த ஓலைகளே மிக அழகானது போலும் என்ற எண்ணம் எனக்கு உண்டு. மரத்தைப் போன்ற வண்ணம் ஆனால் காகிதத்தைப் போன்ற மென்மை. இதற்கு புதிதாக பழுத்து விழுந்த ஓலைகளே சரியானவை. நாட்பட்ட ஓலைகளை நமது நுகர்வோருக்கு கொடுக்கக் கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருக்கவேண்டும்.  காய்ந்த ஓலைகளை நாம் தண்ணீரில் அரை மணி நேரம் ஊறப்போட்டுவிட்டால் அது மிகவும் மென்மையாகிவிடும். பிற்பாடு அவைகளை வெட்டி எடுக்க ஓலையின் ஈரப்பதம் தேவையாயிருக்கிறது. இல்லையென்றால் காய்ந்த ஓலைகள் ஒடிந்து பெரும் நஷ்டத்திற்கு வழிவகுத்துவிடும். நஷ்டம் என்பது பணத்தில் அல்ல மாறாக நமது நேரத்தை அது வீணடித்துவிடும்.

ஒருவேளை எங்களுக்கு குருத்தோலை தான் வேண்டும் என்பவர்களுக்கு விலையை 4 அல்லது 5 மடங்கு உயர்த்தி அதனைக் கட்டுப்படுத்தலாம். எப்படியாகிலும்  நுகர்வோரை அடையும்  வழிகளை முதலில் திறந்து வைத்திருப்பதே நமக்கு நன்மை பயக்கும்.  மேற்கூறிய முறைகளில்  ஏதேனும்  ஒரு வகையில் செயல்படுவது பெரிய நன்மையை வழங்காது என்று உணர்பவர்கள் தாராளமாக செயல்படும் வழிகளை தெரிவு செய்வது நலம்.

ஓலைகளில் இவ்வித பொருட்கள் செய்கையில் எளிய கருவிகளை பயன்படுத்துவது பயனளிக்கும். தொழிர்கருவிகள் தரப்படுத்தலை சீராக்கும். ஒரே முறையில் வெட்டும் கருவிகள் அதில் ஒன்று. மற்றோன்று செய்த ஓலைப்பொருட்களை பலிதீன் பைகளில் இட்டு பாதுகாப்பது. ஓலைகள் பல நாட்கள் கெடாமல் இருக்கும். ஆனால் மழைக்காலத்தில் ஓலைகளை பாலிதீன் பைகளில் பத்திரமாக சேமிக்கவில்லையென்றால் ஓலையின் மேல் பூஞ்சாணம் வரும் வாய்ப்புகள் அதிகமாக இருக்கிறது. பூஞ்சாணத்தை கைவிரல்களலேயே நாம் எளிதில் நசுக்கி தேய்த்து சீராக்கிவிட முடியும். ஆனால் ஒரு நுகர்வோரின் பார்வையில் அது மிகவும் தரந்தாழ்ந்த  ஒரு நுகர்பொருள் ஆகிவிடும். ஆகவே பூஞ்சைகளில் இருந்து ஓலைகளைப் பாதுகாப்பது மிகவும் அவசியம்.

அந்த ஊரில் இன்னும் சில குடும்பங்கள் நீத்துப்பெட்டி செய்துகொண்டிருப்பதாக அந்த பெண்மணி கூறினார்கள். இஸ்லாமியர் ஓலைகளை பயன்படுத்துவது, மேலும் ஓலை சார்ந்த வியாபாரங்களில் ஈடுபடுவது காலம் காலமாக நடைபெற்று வருவது தான்.  பேரீச்சை இல்லாத இடத்தில் பனை மரம் அதன் முத்த சகோதரனாய்,  பயன் வடிவாய் இருந்ததால் இஸ்லாமிய சமூகம் பனை மரத்தினை தங்களுடன் பொருத்திக்கொண்டனர்.

நான்கரை மணிக்கு நான் அறைக்கு வந்தேன். போதகரம்மா சூசனா என்னைப்பார்த்தவுடன் அருகில் வந்து, எனது கணவருக்கு இன்று பிறந்தநாள் நீங்கள் கண்டிப்பாக வந்து அவர்களை ஆசீர்வதிக்க வேண்டும் என்றார்கள். மேலும் அவர்கள் இது போதகருக்குத் தெரியாது. மிகச்சரியாக ஆறுமணிக்கு நீங்கள், கமல் மற்றும் கோவில்பிள்ளை அனைவரும் வரவேண்டும் என்று சொன்னார்கள். சரி என்றேன்.

எனது திருமறையை எடுத்து திருமறைப்பகுதியை குறித்துக்கொண்டேன்.  கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் ஓலையில் ஒரு அழகிய புக் மார்க் செய்தேன். இன்னும் ஒரு மணி நேரம் இருக்கிறதால் ஒரு மாலை நடை சென்று வரலாம் என்று கிளம்பினேன். அப்போது என் கரத்தில் மறக்காமல் சில ஓலைகளையும், ஓலையை வெட்டும் எனது கருவியையும், ஒரு சிறு கண்ணடி துண்டையும்,  ஒட்ட பசையும் மற்றும் புக் மார்க் செய்யும் ஒரு அட்டையையும் எடுத்துக்கொண்டேன்.

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 19

மார்ச் 22, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 19

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

பாட்டாளிபுரம்

முன்னிரவு மழை பொழிந்த சத்தம் கேட்டது. காலையில்  நடை செல்லும்போது தண்ணீர் யாவும் வடிந்திருந்தது. ஈரப்பதம் நிறைந்த குளிரான காற்று வீசியது. மூதூரில் மழைக்காக மக்கள் காத்திருந்தனர். பருவமழை சற்று பிந்தியே வந்திருக்கிறது.  நான் சென்ற நேரம் மழையா என வியந்துகொண்டேன். நல்லோர் ஒருவர் உளரேல் அவர் பொருட்டு எல்லோர்க்கும் பெய்யும் மழை என்ற ஓளவையின் மூதுரையை நினைத்து என்னை நானே தட்டிக்கொடுத்துக்கொண்டேன். கமல் மூதூரின் வளத்தைப்பற்றி சொல்லுகையில் “இலங்கையில புல்லு சாப்பிடுத மாடு மூதூரில் தான் இருக்குது” என்பார். ஆசீர்வாத மழை என நினத்துக்கொண்டேன்.

காலை நடைசென்று திரும்புகையில் திரளாக வெள்ளை உடை உடுத்திய இஸ்லாமிய சிறுமிகள் சைக்கிளிலும் நடந்தும் பள்ளிகூடத்திற்குச் சென்றுகொண்டிருந்தனர். மூதூரில் என்மனதை கொள்ளைகொண்ட அழகிய காட்சி அது. பிள்ளைகள் அனைவரும் தங்கள் வெண்மையான சீருடையுடன் தலையில் இருந்து மார்பு வரை மூடுகின்ற ஒரு துணியை அனீந்டிருந்க்டார்கள். சக்கிளில் அவர்கள் செல்லுகையில் பட்டாம்பூச்சி செல்லுவது போன்ற ஒரு அழகை அது கொடுத்தது. மேலும் கறுப்பு உடைகளிலிருந்து இஸ்லாமிய குழந்தைகள் விடுதலை பெற்றதே ஒரு மன நிறைவான அனுபவம் தான். கறுப்பு என்பது எனக்கு மிகவும் பிடித்தமான நிறம். நான் எப்போதும் அவைகளையே விரும்பி அணிகிறேன். எனது சீருடையில் கூட கறுப்பு மிக முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. ஆயினும், என்னால் நமது வெப்பமண்டல பகுதிகளில்  குழந்தைகள் கறுப்பு உடைகளில் செல்லுவதை ஏற்க இயலவில்லை. வளர்ந்த பின்பு அவர்கள் தங்கள் தேர்வுகளை செய்யட்டுமே.

பாட்டாளிபுரம் பள்ளிகூடம் செல்லும் குழந்தைகள்

பாட்டாளிபுரம் பள்ளிகூடம் செல்லும் குழந்தைகள்

போதகர் வீட்டில் காலை உணவிற்கு  புட்டு வைத்திருந்தார்கள் கூடவே சொதியும். புட்டை அடிக்கடி எதிர்கோள்ள வேண்டி இருந்ததால் புட்டினை நண்பனாக்கிக்கொண்டேன். இலங்கைக்கும் தமிழகத்திற்கும் இதில் பெரும் ஒற்றுமை இருப்பதைக் காணமுடிகிறது. இட்லி புட்டு இடியாப்பம் போன்ற உணவுகள் வேக வைக்கப்படுபவை. அது சுட்டு சாப்பிடும் அல்லது கொதிக்கவைக்கப்படும் உணவுகளுக்கு அடுத்தபடியான  உணவு தயாரிக்கும் முறை. ஆவியில் வேக வைப்பது பிந்தைய கண்டுபிடுப்பு, ஆனால் உணவினை தனிச்சிறப்பான ஒன்றாக தயாரிக்கும் சூட்சுமம் நிறைந்தது. மோமோ என்று சொல்லப்படுகின்ற திபெத்திய உணவும் ஆவியில் வேகவைக்கப்படுவதுதான்.

பாட்டாளிபுரம் இலங்கை வரைபடத்தில் இல்லாத ஒரு பின் தங்கிய கிராமம். மூதூரிலிருந்து சுமார்  20 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் இருந்தது. போதகர் தனது இருசக்கர வாகனத்தில் என்னை அழைத்துக்கொண்டு போனார். எனது கரத்தில் 15 கிலோ பொருட்கள் அடங்கிய பெட்டி ஒன்று இருந்தது. சமாளித்துக்கொண்டு போனோம். மிக அழகிய சாலையில் பயணித்தோம். பனைமரங்கள் சற்று அதிகமாக நின்ற ஒரு ஆற்றைத் தாண்டிச் நாங்கள் பயணிக்கையில் சாலை பிரிந்து மண் சாலை ஆனது. அதற்குப்பின்பு சேறும் சகதியுமான சாலை தான். எனக்கு பல வேளைகளில் வண்டியிலிருந்து இறங்க வேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்பட்டது.  மிக விரிவான பாதை அது ஆனால் குண்டும் குழியுமாக இருந்தது.   நாங்கள் சென்றது யானைகள் வாழும் காடு என்று வேறு போதகர் பயமுறுத்தினார்.  ஒரு இடத்தில் இனிமேல் இருவராக வண்டியில் செல்வது ஆபத்து என்பது திட்டவட்டமாக தெரிந்தது.  நான் வண்டியில் இருந்து இறங்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன். அப்போது ஒரு ஆட்டோ அந்த இடத்தை கடந்து செல்லவே நான் அதை நிறுத்தி ஏறினேன். ஆட்டோவில் பெரிய பாத்திரத்தில் உணவு வைக்கப்பட்டிருந்தது.   சிறுவயதில் சத்துணவு திட்டத்தில் சாப்பிட்ட சாம்பாரின் வாசனை வந்தது.  இது பாட்டாளிபுரம் அருகிலுள்ள ஒரு கிராமத்து பள்ளிகூடத்திற்கு சாப்பாடு ஏற்றி செல்லும் வண்டி என்று ஓட்டுனர் கூறினார்.  அந்த ஆட்டோ வந்ததால் தப்பித்தேன்.

பாட்டாளிபுரம் மிகவும் ஏழ்மையில் உழலும் ஒரு ஊர். பலர் கூலிவேலைகளுக்கும், பெண்கள் வீட்டு வேலைகளுக்கும் சென்று வயிற்றைக் கழுவுகிறார்கள். மிகைளம் வயதிலேயே திருமணம் நடைபெறுகிறது. சிலர் பிச்சையெடுக்கும் நிலைக்கும் தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்கள். பள்ளிகூடமோ மருத்துவ வசதிகளோ சற்றும் இல்லாத ஒரு பகுதி. ஆனால் இலங்கையின் கடற்படை அந்த ஊரின் எல்லையில் இருந்தது. சில நாட்களுக்கு முன்பு தான், பள்ளிக்கூடம் சென்று திரும்பிய முதல் தலைமுறை ஆசிரியையை யாரோ ஒருவர் கழுத்துச் சங்கிலிக்காக கொலை செய்ததாக ஓட்டுனர் குறிப்பிட்டார். மிகவும் பரபரப்பாக பேசப்பட்ட நிகழ்ச்சி அது.   இலங்கையில் காட்டுப்பகுதிக்குள் இப்படி ஒரு ஊரை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.

பாட்டாளிபுரம் மெதடிஸ்ட் திருச்சபை

பாட்டாளிபுரம் மெதடிஸ்ட் திருச்சபை

அந்த ஊரின் மையமாக ஒரு மெதடிஸ்ட் திருச்சபை கட்டியெழுப்பப்பட்டிருந்தது.  பொதுவாக பெரும் கோபுரங்களின் மேல் எனக்கு பெரு விருப்பங்கள் இல்லாவிட்டாலும் பிந்தங்கிய கிராமங்களில் கட்டப்படும் இவ்விதமான கட்டிடங்கள் அங்கு வாழ்வோரின் நினைவில் மாபெரும் நம்பிக்கையை விதைக்கிறதை கண்டிருக்கிறேன். அவர்களை கவனிக்க, அவர்களின் வாழ்வில் பங்கெடுக்க திருச்சபை தனது அனைத்து முயற்சிகளையும் எடுக்கும் எனும் உறுதிமொழியின் வடிவம் அது. நான் எண்ணியது போல அங்கே குழந்தைகளுக்கான பாடசாலை ஒன்றினை மெதடிஸ்ட் திருச்சபை நடத்திக்கொண்டிருந்தது. மேலும் அந்த கிராமத்திற்கான பல்வேறு வளர்சிப்பணிகளில் அந்த திருச்சபை முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றது. இவ்வகையில் புதிதாக எழும்புகின்ற ஆலயங்கள் இலங்கை மெதடிஸ்ட் திருச்சபை உயிர்ப்புடன் செயலாற்றுவதை சான்றுகளுடன் முன்வைக்கின்றது.

பாட்டாளிபுரம் நிகழ்ச்சியை ஒருங்கிணைத்த ஜெயந்தி

பாட்டாளிபுரம் நிகழ்ச்சியை ஒருங்கிணைத்த ஜெயந்தி

போதகர் நாதன் என்னை பாட்டாளிபுரம் போதகரின் பொருப்பில் விட்டுவிட்டுச் சென்றுவிட்டார். அனைவரும் வந்து சேரும் வரை காத்திருந்தோம். சுமார் 35 பேர் கலந்துகொண்ட அந்த நிகழ்ச்சியின் முதன் வேலையாக வந்திருந்தவர்கள் உதவியுடன் நான் கொண்டு போன படங்களை அங்கே தொங்கவிட்டேன். போதகர் ஜெபித்து கூட்டத்தை துவங்கினார். என்னைக்குறித்து அறிமுகம் செய்தபின்பு, நான் அவர்களோடு பனைமரம் குறித்து உரையாடினேன். 13 வயது முதல் 40 வயது உடைய  பெண்கள் இதில் கலந்துகொண்டனர். காலை 10 மணிக்கு துவங்கிய அந்த நிகழ்ச்சி மதியம் 1 மணி வரை நடந்தது. மிகவும் கட்டுக்கோப்பாக அனைவரும் அமர்ந்திருந்தனர். இடையில் அனைவருக்கும் தேனீர் மற்றும் சிற்றுண்டி வழங்கப்பட்டது. பாட்டாளிபுரத்தில் மக்களை ஒன்றிணைக்கும் பொறுப்பினை பாட்டாளிபுரத்தின் அருகில் வசிக்கும் ஜெயந்தி எனும் இளம் பெண் ஒழுங்கு செய்திருந்தாள். சிறந்த நிர்வாக திறமை கொண்ட பெண்.

வரிசையாக கிட்டத்தட்ட 4 பொருட்களை செய்ய சொல்லிகொடுத்தேன். முதலில் ஓலைகளை வெட்டும் விதம், பின்பு இணைக்கும் சூட்சுமம், ஓலையை புக் மார்க்கில்  ஒட்டி செய்யும் காரியங்கள் யாவும் கற்றுக்கொடுத்தேன்.  வேகமாக கற்றுக்கொண்டார்கள் மிக அமைதியாக சொல்வதைக்கேட்டு அவர்கள் அதுபோல செய்ய தலைப்பட்டார்கள். இவ்விதம் பங்குபெறுவோரிடமிருந்து ஒத்துழைப்பு கிடைத்தால் மேலதிக காரியங்கள் கற்றுக்கொடுக்க வசதியாக இருக்கும். ஒவ்வொருவரின் அருகில் சென்றும் தேவைகள் என்ன எனக் கேட்டு உதவி செய்தேன். குறிப்பாக சந்தேகங்கள் இருந்தால் பொறுமையாக விளக்கி கூறினேன். புக் மார்க்காக மெழுகு வர்த்தி செய்து பழகினார்கள்.

பாட்டாளிபுரம் பயிற்சியில் பங்குபெற்றவர்கள்

பாட்டாளிபுரம் பயிற்சியில் பங்குபெற்றவர்கள்

பாட்டளி புரத்திற்காக ஏதேனும் செய்ய வேண்டுமென்றால் அதற்கென தனித்துவமான திட்டமிடல்கள் வேண்டும். திரிகோணமலை பிரதேசத்தில் 312000 பனை மரங்கள் இருக்கின்றன. பாட்டாளிபுரத்தில் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக பனை மரங்கள் காணப்படுகின்றது. பாட்டாளிபுரத்தின் எல்லைகளில் யானைகள் வரா வண்ணம் பனை மரங்களை நடுவது ஒரு திட்டமாக செயல்படுத்தலாம்.  பனை அபிவிருத்தி சபை,  இலங்கை வனவியல் பாதுகாப்பு திணை மற்றும் இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்று ஆகியவை மக்களுடன் இணைந்து செயலாற்றுவது முக்கியம். மெலும் சமூக காடுகள் வளர்ப்புத்திட்டத்தை முன்னெடுக்கும் வண்ணமாக பனை மரங்களின் எண்ணிக்கையைப் பெருக்கலாம்.

பனை மரங்கள் யானைகளை எல்லை மீறாமல் பதுக்காப்பது மட்டுமல்ல காட்டு நெருப்பும் எல்லை மீறாமல் தடுக்கும் வல்லமை கொண்டது. ஆப்பிரிக்க காடுகளில் காட்டுத்தீயால் காடு முழுமையாக நாசமடையாதபடிக்கு பனைமரங்களை தடுப்புச்சுவராக அமைக்கிறார்கள். இவ்வகையில் இரண்டு விதமான பயன்கள் காட்டில் நிகழ்கின்றதையும் மக்களின் வாழ்வாதாரத்திற்கு அடிப்படையான  மூலவளத்திற்கும்  ஒருசேர தீர்வு கிடைக்கும் இத்திட்டத்தை திருச்சபை பரிந்துரைக்கலாம். அதற்கென முயற்சிகளை முன்னெடுக்கலாம்.

அதுவரை ஓலைகளில் பொருட்கள் செய்ய பழகியவர்களுக்கு ஓலைகளை தருவித்துக்கொடுக்கும் முயற்சியில் இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்று உதவலாம். ஏனென்றால் 10 கிலோ மீட்டர்  சுற்றளவில் வேறு தொழில்களுக்கான வாய்ப்புகள் இல்லை. வாகனங்கள் வருவதும் அரிது. ஒரு முறை ஊரைவிட்டு வெளியே செல்ல வெண்டுமென்றால் இலங்கைப்பணத்தில் 500 ரூபாய் வரை ஆட்டோவிற்கு செலவாகும்.  ஆகவே பனை ஓலை சார்ந்த கைத்தொழில்கள் செய்ய ஊக்கப்படுத்துவது சிறந்த வழிமுறையகும். இங்கு பெறப்படுகின்ற ஓலைப்பொருட்களை இலங்கையிலும் மற்றும் பிற இடங்களிலும் விற்பனை செய்ய வாய்ப்புள்ளது.

குறிப்பாக முதல் வருடம் இலங்கை திருச்சபைகளில் இருந்து உதவிகளை பெற்று அவர்களுக்கு தேவையான பொருட்களை விற்பனை செய்வது என்ற முறையில் பரீட்சார்த்த முயற்சியைக் கையாளலாம். இவ்விதம் செய்வதற்கு திருச்சபைகளின் ஒத்துழைப்பு மிகவும் தேவையாக இருக்கின்றதை அறிவோம். ஆகவே திருச்சபைகளை இதற்கென பழக்க வேண்டும். குருத்தோலை ஞாயிறை பனைத் தொழில் செய்வோரையும் பனை மரத்தையும் காக்கும் ஒரு நாளாக அனுசரிப்பது. அந்த நாளின் காணிக்கையை  அவர்களின் நல் வாழ்விற்காக செலவு செய்ய ஊக்கப்படுத்துவது மிகச்சிறந்த வழிமுறையாக அமையும்.

பாட்டாளிபுரம் சிறப்பு கவனம் எடுத்து பயிற்சியளித்தல்

பாட்டாளிபுரம் சிறப்பு கவனம் எடுத்து பயிற்சியளித்தல்

போதகர்கள் இறைவார்த்தைகளை  பகிரும்போது பனை சார்ந்த வசனங்களை சற்றே அழுத்தம் கொடுப்பது  கீழ்நிலையில் உள்ள மக்கள் சற்றே உயர வழிவகை செய்யும். கிறிஸ்தவத்திற்குள் காணப்படும் பல்வேறு மத கொள்கைகளை பேசி வீணாக மக்களை வெறுமனே அனுப்பிவிடுவதற்குப் பதில், சூழல் சார்ந்த இறைவார்த்தைகளைப் பகிர்வது அவசியமாக இருக்கிறது. இன்று தனக்கு பிறன் யார் என அறியாமல் கிறிஸ்தவர்களே வாழ்கிறார்கள். இளைப்பாறுதல் தரும் ஆண்டவரிடம் வருகையில் நம்மால் எத்தனை பேருக்கு ஆறுதல் அளிக்க முடிந்திருந்தும் அதை செய்யாமற்போனோம் என்பதும் கணக்கில் கொள்ளப்படும்.

“பின்பு அரியணையில் வீற்றிருக்கும் அரசர் தம் வலப்பக்கத்தில் உள்ளோரைப் பார்த்து, “என் தந்தையிடமிருந்து ஆசி பெற்றவர்களே, வாருங்கள்; உலகம் தோன்றியது முதல் உங்களுக்காக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருக்கும் ஆட்சியை உரிமைப்பேறாகப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள். ஏனெனில் நான் பசியாய் இருந்தேன், நீங்கள் உணவு கொடுத்தீர்கள்; தாகமாய் இருந்தேன், என் தாகத்தைத் தணித்தீர்கள்; அன்னியனாக இருந்தேன், என்னை ஏற்றுக் கொண்டீர்கள்; நான் ஆடையின்றி இருந்தேன், நீங்கள் எனக்கு ஆடை அணிவித்தீர்கள்; நோயுற்றிருந்தேன், என்னைக் கவனித்துக் கொண்டீர்கள்; சிறையில் இருந்தேன், என்னைத் தேடி வந்தீர்கள்” என்பார். அதற்கு நேர்மையாளர்கள் “ஆண்டவரே, எப்பொழுது உம்மைப் பசியுள்ளவராகக் கண்டு உணவளித்தோம், அல்லது தாகமுள்ளவராகக் கண்டு உமது தாகத்தைத் தணித்தோம்? எப்பொழுது உம்மை அன்னியராகக் கண்டு ஏற்றுக் கொண்டோம்? அல்லது ஆடை இல்லாதவராகக் கண்டு ஆடை அணிவித்தோம்? எப்பொழுது நோயுற்றவராக அல்லது சிறையில் இருக்கக் கண்டு உம்மைத்தேடி வந்தோம்?” என்று கேட்பார்கள். அதற்கு அரசர், “மிகச் சிறியோராகிய என் சகோதரர் சகோதரிகளுள் ஒருவருக்கு நீங்கள் செய்ததையெல்லாம் எனக்கே செய்தீர்கள் என உறுதியாக உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன்” எனப் பதிலளிப்பார்.” (மத்தேயு 25: 34 – 40 திருவிவிலியம்)

நேர்மையாளரிடம் இவைகளுடன் “நான் வேலையின்றி இருந்தேன் எனக்கு வேலை கொடுத்தீர்கள்” எனவும் அவர் கூற வாய்ப்புள்ளது.

கிறிஸ்தவம் இன்று பல்வேறு வகையான தொழிற் பயிற்சிகளை மக்களின் நல்வாழ்விற்காக செய்து கொடுத்துக்கொண்டிருக்கிறது.  அவ்வகையில்,  இலங்கையில் பனை சார்ந்த பணிகளை செய்வது  பொருள் பொதிந்த  ஒன்றாக நான் காண்கிறேன். ஏனென்றால் பெரும்பாலான பனைகளிலிருந்து பயன் எடுக்கப்படாமல் இருக்கும் சூழலில் அதன் ஓலைகளை மட்டும் வெட்டி எடுப்பது இலங்கையில் உள்ள மட்டை தேவைகளை பூர்த்தி செய்யும், மேலதிக பனைத்தொழிலாலர்கள்  தொழிலில் ஈடுபடுவார்கள்,  பனையில் வளருகின்ற மரங்களையும் இம்முயற்சிகள்  கட்டுப்படுத்தும்.  ஆக, ஒருங்கிணைந்த பனை நிர்வாகம் குறித்த ஒரு முயற்சியாகவும், வனவியல் பாதுகாப்பு திட்டமாகவும், மக்களின் வாழ்வாதார மேம்பாட்டிற்காகவும் இவைகள் பல்முனை திட்டமாக ஒழுங்குபடுத்தப்படும் வாய்ப்புகள் பிரகாசமாக இருக்கின்றது.

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

 

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 18

மார்ச் 21, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 18 

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

மூதூர்

மூதூரில் போதகர் டெரன்ஸ் அவர்களுக்கு பணி இருந்ததால் அவரும் அவருக்கு கீழ் பணிபுரியும் ஒரு போதகருடன் நானும் காரில் புறப்பட்டேன்.   மூதூர் செல்லும் பயணங்கள் இத்துணை எளிமையாக இருந்ததில்லை என்றும். இரண்டு பேருந்துகளைப் பிடித்தே செல்லமுடியும் என்றும் போதகர் அவர்கள் கூறினார்கள். இரு வேறு நிலங்களாக பார்க்கப்பட்டச் சூழல் அது.

மூதூர் என்னும் சொல்லுக்கு மூதாதை வாழ்ந்த ஊர் மிகப்பழமையான ஊர் என்ற பொருள் இருக்கலாம் என்று கூறுகின்றனர். இவ்வூரின் தொன்மை குறித்து சொல்லுவதற்கு இரு காரணங்கள் இருக்கின்றன. ஒன்று தொன்மையான திரிகோணமலையின் அருகில் இவ்வூர் அமைந்திருக்கிறது.  மேலும்  இவ்வூரின் அருகில் கடலும்  காடும் இருக்கின்றது. பூதங்கள் அமைத்தது என நம்பப்படும் மிகத் தொன்மையான கந்தளாய் நீர்தேக்கம் இதன் அருகில் தான் இருக்கிறது.  இஸ்லாமியர் இங்கு வந்து தங்கும் அளவிற்கு பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே இங்கு ஊர்கள் இருந்திருக்கின்றன என்பது தெரியவருகிறது. இஸ்லாமிய வணிகர்கள் கி. பி. 7 ஆம் நுற்றாண்டு முதலே வியாபாரத்தின் பொருட்டு இலங்கை வந்ததாக தரவுகள் இருக்கின்றன. அவர்கள் இங்கே மணந்த பெண்களும் அவர்களின் வாரிசுகளுமே மூர் என்று சொல்லப்படுகின்ற இலங்கை தமிழ் இஸ்லாமியர்கள்.

இரண்டாவதாக மூதூர் என்ற சொல் முத்தூர் என்ற சொல்லிலிருந்து பிறந்திருக்கலாம் எனும் கணிப்பும் உண்டு. பலருக்கு இன்றும் முத்து கிடைத்த கதைகள் மூதூரில் உலாவிவருவது ஆச்சரியமளிக்கவில்லை. அங்குள்ள கடல் மற்றும் நீர் ஆதாரங்கள் உள்ளூர் மக்களுக்கு மீன் பிடிக்க மட்டுமே அனுமதியளிக்கப்பட்டுள்ளதாக உள்ளூர் பிரமுகர் ஒருவர் கூறினார். முத்துக்குளிக்க அனுமதி இல்லை. வியாபார நோக்கத்தில் இஸ்லாமியர் இங்கே வருவதற்கு இங்கு விளைந்த முத்துக்களும் காரணமாக இருந்திருக்கலாம்.

மூதூர், தமிழ் இஸ்லாமியர், இந்துக்கள் மற்றும் கிறிஸ்தவர்கள் வாழும் பகுதி. இங்கே இருக்கும் மெதடிஸ்ட் ஆலய வளாகத்தில் தான் நான் இரு நாட்கள் தங்கப்போகிறேன். இம்முறை என்னை அழைத்துக்கொண்டுவந்த  போதகர் டெரன்ஸ் அவர்கள் தனது சர்கிளில் உள்ள போதகர்களுடன் அன்று இணைந்து ஒரு அமர்வை நடத்தினார். மேலும் எனது நிகழ்ச்சிகள் குறித்து அவர்களுக்கு அவர் விளக்கமளித்திருக்கவும் கூடும். அருட்பணி  ஜெகநாதன் விஜயாநந்தன் எனக்கென ஒதுக்கப்பட்ட அறைக்குரிய சாவியைக் கொடுத்துவிட்டு கடந்த முறை உங்களை பார்க்க இயலவில்லை என்று கூப்பிட்டார். தன்னை நாதன் என்றே அழைக்கும் படி கூறினார். மிக வசதியான அறையினை அந்த சிற்றூரில் நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.

போதகர்களுக்கான நிகழ்ச்சி நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கையில்  நான் மெல்ல ஊரைச் சுற்றிப்பார்க்கப் புறப்பட்டேன். சிறிய ஊர்.  ஒரு இந்து கோவில் மற்றும் ஒரு இஸ்லாமிய பெண்கள் பள்ளிகூடத்தைப் பார்த்தேன். ஊரில் இருந்த இஸ்லாமியரின் கடையில் சென்று கறுப்பு தேயிலை ஒன்றை வாங்கிக் குடித்தேன்.  ஊரின் ஒரு பகுதியை மட்டும் தான் என்னால் பார்க்க முடிந்தது ஆனால் அனேகம் கட்டுமானங்கள் உருவாகிக்கொண்டிருந்தன. இவ்வளவு வேகமாக ஒரே நேரத்தில் அனேக இடங்களில் எப்படி சாத்தியம் என நினைத்துக்கொண்டேன்.  பிற்பாடு தான் தெரிந்தது போரினால் பாதிப்படைந்தவர்களுக்கு வீடுகள் கட்ட அரசு உதவிக்கொண்டிருக்கிறது. அதற்கென சில அளவுகோல்களை வைத்திருக்கிறார்கள். இழப்பிற்கு ஏற்றபடி முழு வீடோ அல்லது பாதி வீட்டின் தொகையோ கிடைக்கும். மக்கள் குடித்து வீணாக்காமல் பயன்படுத்துகிறார்களே என்பதே பெரும் ஆறுதலாக இருந்தது.

நான் நடந்து செல்லும் வழியில் ரோட்டோரத்திலேயே ஒரு இஸ்லாமிய பெண்மணி சிறுவர்களுக்கான மிட்டாய்களை வைத்து விற்றுக்கொண்டிருந்தார். எனக்குள் இருந்த சிறுவன் விழித்துக்கொண்டான்.  அந்தக் கடையில் போய் மிட்டாய் வாங்கலாம் என்று போனேன். இலங்கை சிறுவர்களுக்கு மிகப்பிடித்தமான  கித்துல் இருந்தது. இரண்டை வாங்கி  சுவைத்தபடி திரும்பினேன்.

ஊருக்குள்ளும் பனைமரங்கள் இருந்தன ஆனால் ஆங்காங்கே அவைகள் நின்றன. கூட்டமாக பனை மரங்களை என்னால் காண இயலவில்லை. மூதூர் பல்வேறு மக்கள் இணைந்து வாழும் பகுதியாக இருந்தாலும் சில வருடங்களுக்கு முன் அங்கே பதற்றமான சூழல் இருந்திருக்கிறது.  அப்படி பிரச்சனை எழுகின்ற நேரத்திலெல்லாம் மெதடிஸ்ட் ஆலய வளாகம் தான் அனைவரும் வந்து தங்கும் புகலிடமாக செயல்பட்டிருக்கிறது. திருச்சபை வளாகத்தினுள் மக்கள் பத்திரமாக இருந்தனர் என்றும், இஸ்லாமியர் இந்துக்கள் அனைவரும் தஞ்சம் புக வந்திருக்கின்றனர் என்ற செய்தியைக் கேட்கவும் அந்த திருச்சபையின் பங்களிப்பை சிலாகித்துக் கொண்டேன். திருச்சபைகள் பல்வேறு வகைகளில் செயல்படும் சாத்தியமுள்ள ஒரு இடம். ஆலயங்களை வாரத்திற்கு ஒருநாள் பயன்படுத்துவது என்பது திருச்சபையின் வளங்களை வீணடிக்கும் செயல் என்றே கருதுகிறேன்.

மதியம் எனக்கு என்ன உணவு வேண்டும் என நாதன் என்னைக் கேட்டார். நான் வீட்டிலேயே அவர்கள் உணவை ஒழுங்குசெய்தால் போதும் என்று சொன்னேன். இலங்கையில் உள்ள கடைகளிலிருந்து வாங்கும் கீரைகள் எனக்கு ஒத்துக்கொள்ளவில்லை. மேலும் அவர்கள் ரம்பா இலையை அளவுக்கு அதிகமாக பயன்படுத்துகிறார்களோ  என தோன்றுகின்றது. போதகர் நாதன் அவர்களுக்கு 2016ஆம் ஆண்டு தான் திருமணமாகியிருந்தது. அவரது மனைவி, சூசனா வேல்டு விஷணில் பணியாற்றுகிறார். போதகரின் தாயாரும் அவர்களுடனிருந்தார். மதியம் மட்டும் எனக்கான உணவை வெளியிலிருந்து வாங்குவதாகவும், மீதி நாட்களில் எனக்கு அவர் தனது வீட்டிலேயே உணவை ஒழுங்குசெய்வதாகவும் கூறினர்.

உணவிற்குப் பின் கமல் என்று ஒரு இளைஞர் வந்தார். என்ன என்ன உதவிகள் தேவை என்றாலும் தான் உடனிருந்து உதவுவேன் என்றார். அவரது ஒரு கை பிறவியிலேயே சற்று அளவு குறைந்து காணப்படும். ஆனால் நான் பார்த்த இளைஞர்களில் அவர் முழுமையானவரும் கூட. தந்து குறை வெளிப்படாவண்ணம் நகைச்சுவையால் அதை கடந்துபோவதும், வேலைகளை இருகைகளும் இருப்பவர் செய்யும் லாவகத்துடனும் அவர் செய்வது பார்க்க ஆச்சரியமாக இருந்தது.  திருச்சபையின் அனைத்து தேவைகளுக்காகவும் ஓடோடி வரும் பண்பு அவரிடமிருந்தது. திருச்சபை அவரது உள்ளத்தில் மிக முக்கிய இடம் பிடித்திருந்தது. இதற்கு முன்பு மூதூரில் பணியாற்றிய போதகருக்கு பேருதவியாக இருந்தவர் கமல். புதிதாக பொறுப்பேறிருக்கும் நாதன் அவர்களுக்கும் உதவி செய்யும் படி தனது வேலை முடிந்த பின்பு வந்திருக்கிறார்.

கமல் அங்குள்ள கோவில்பிள்ளையை (ஆலய உதவியாளர் – செxடொன்) எனக்கு அறிமுகப்படுத்தினார். சுமார் 60 வயது மதிக்கத்தக்க மனிதர். அவரும் உற்சாகம் கரைபுரண்டோடும் மனிதராகவே காணப்பட்டார். கமல் அவரைக்குறித்து கூறுகையில், இவர் தான் எங்கள் வருத்தப்படாத வாலிபர் சங்கத்தின் தலைவர் என்றார். அவரது குடும்பத்தினர் ஊரிலேயே இருந்தாலும் அவர் ஆலயத்தின் பின்னாலுள்ள ஒரு அறையில் தான் தங்கியிருந்தார். உணவு வேளையில் மட்டும் வீட்டிற்கு செல்லுவதும், தேவையிருந்தால் தானே சமைக்கவும் செய்தார். அவரது அன்றாட செயல்படுகளுள் ஒன்று தினம் தோரும் மாலை 6 மணிக்கு கோவில் மணியை அடிப்பது. அது எப்படி உருவான  பழக்கம் எனத் தெரியவில்லை காலம் காலமாக அப்படித்தான் நடந்துகொண்டிருக்கிறது.

எங்களுக்கு அன்று மதியம் வேலை இருந்தது. கடைத்தெருவிற்குச் சென்று நாங்கள் தான் பொருட்கள் வாங்கவேண்டும். என்ன என்ன பொருட்கள் வாங்கவெண்டும் என்று அடையாளம் காட்டினால் அது பெருதவியாக இருக்கும் என்றார். கமல் தனது சைக்கிளிலும் நாங்கள் இருசக்கர வாகனத்திலுமாக சென்றோம். இன்று வியாழன், மறுநாள் எங்களுக்கு பாட்டாளிபுரம் என்ற இடத்தில் 40 பேருக்கு பயிற்சி ஒழுங்கு செய்யப்பட்டிருந்தது.  இன்றே மாலைக்குள் நாங்கள் பொருட்களை வாங்கவில்லையென்று சொன்னால் மறுநாளில் வாங்க இயலாது. அனைத்து கடைகளும் இஸ்லாமியருக்குச் சொந்தம். வெள்ளி விடுமுறை. ஆகவே உடனடியாக அனைத்தையும் வாங்கும்படி புறப்பட்டது நல்லதாக போயிற்று.  ஒரு கடையில் இருக்கும் பொருள் மற்றொரு கடையில் இல்லை. பொருட்களை கடை கடையாக ஏறி இறங்கி சேகரித்தோம். எங்களுக்கு கண்ணாடி வெட்டிதருவதற்கு ஒரே ஒரு கடைதான் இருந்தது. விலையை குறைத்துப் பேசியதால், முறித்த   கண்ணாடிகளின் ஓரத்தை நாங்களே சீர் செய்ய வேண்டி இருந்தது. சுமார் ஒரு கி மீ. தூரம் அளவேயுள்ள அந்த இடத்தில்  போய் பொருட்களை வாங்கி வர கிட்டத்தட்ட  இரண்டு மணி நேரம் ஆனது.

நாங்கள் கண்ணாடி வாங்கிய இடத்திற்கு எதிரில் ஒரு பள்ளிவாசல் இருந்தது, அதன் முன்னால் பேரீச்சை மரங்களை நின்றதைப் பார்த்தேன். மட்டக்களப்பிலுள்ள காத்தான்குடியிலும் இதுபோலவே பேரீச்சைகள் நிற்பதை பார்த்தது நினைவிற்கு வந்தது. இலங்கையில் ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்கான மரங்களை தெரிவு செய்து வளர்க்கிறார்கள். மரங்கள் மக்களின் அடையாளமாக இருப்பது ஒருவகையில் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. அது மக்கள் தாங்கள் இயற்கையை விட்டு விலகவில்லை என்பதற்கான அடையாளம்.

காலையில் நான் நடக்கையில் ஒரு பிரதியெடுக்கும் கடையைப் பார்த்தேன். அதை நினைவில் கொண்டு சாயங்காலம் அந்த கடை நோக்கிச் சென்றேன்.  ஒரு இஸ்லாமிய வாலிபன் அந்த கடையை நடத்திக்கொண்டிருந்தான். நான் இந்தியன் என்றவுடன் அவனுக்கு தமிழகத்திலுள்ள உறவுகளை குறித்த எண்ணங்கள் வந்துவிட்டது. என்னை விடவே இல்லை, பேசிக்கொண்டே இருந்தான். நான் அவனிடம் மறுநாள் வருகிறேன் என்று கூறி விடை பெற்றேன். எனது நடை முடிந்து வருகையில் தான் திருமதி நாதன் அவர்கள் வீட்டிற்கு வந்தார்கள். மணி ஏழு இருக்கும்.

கோவில்பிள்ளை மற்றும் போதகர் நாதன் குடும்பத்தாருடன், மூதூரில்

கோவில்பிள்ளை மற்றும் போதகர் நாதன் குடும்பத்தாருடன், மூதூரில்

நாதன் அவர்களின்  தாயார் எனக்கு சோறும் அதனுடன் இறால் குழம்பும் வைத்துக்கொடுத்தார்கள். இலங்கைக்கே உரிய சுவை அதில் இருந்தது. சுமார் எட்டுமணிக்கெல்லாம் அறைக்கு வந்துவிட்டேன். மறுநாள் செய்ய வேண்டிய காரியங்கள் என்னென்ன என எடுத்து அடுக்கிவைத்துக்கொண்டிருந்தேன்.   அப்போது மீண்டும் கமல் வந்தார். அவரது மொபைலை வாங்கி ஐ. எம். ஓவில் ஜாஸ்மினைக் கூப்பிட்டேன். இலங்கை வந்தபின் முதன் முறையாக இருவரும் பேசிக்கொண்டோம். குழந்தைகள் முண்டியடித்துக்கொண்டு பேசினார்கள். கடவுள் எனக்குச் செய்த அனைத்து நன்மைகளையும் எண்ணி அவருக்கு நன்றி கூறி இரவு மன்றாட்டை ஏறெடுத்தபின்பு தூங்கச் சென்றேன்.

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 17

மார்ச் 20, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 17

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

பனை வளம்

மட்டக்களப்பிலிருந்து புறப்படுமுன், எனது பதிவுகளை இலங்கையில்  எழுதப்பட்ட பனை சார்ந்த பதிவுகளுடன் ஒப்பிட்டு முன்செல்வது அவசியம் என்று நினைக்கிறேன். பனைமரசாலை எழுதி முடித்த பின்பு சென்னையிலிருந்து சிவகுமார் என்னும் வாசகர் என்னைத் தொடர்புகொண்டு உங்களிடம் இலங்கையிலிருந்து பனை சார்ந்த பதிவுகள் ஏதும் இருக்கிறதா என்று கேட்டார். இல்லை என்றேன். டிசம்பர் 2016 துவக்கத்தில் அவர் எனக்கு அந்த புத்தகத்தை மின்னஞ்சலில் அனுப்பினார். பனை வளம் என பெயரிடப்பட்ட அந்த புத்தகம் 1977 ஆம் ஆண்டு எழுதப்பட்டது. மில்க்வைற் சவர்கார தொழிலகத்தின்  பொன்விழா ஆண்டினை (1927 – 1977) கருதியும், கலாநிதி ஆனந்த குமாரசுவாமி அவர்களின் நூற்றாண்டு நிறைவையும் ஒட்டி இந்த புத்தகம் வெளியிடப்பட்டது. இதற்கென மில்க்வைற் தொழிலதிபர் வேண்டிய அனைத்து விதமான புத்தகங்களையும் சஞ்சிகைகளையும் சேகரித்துக்கொடுத்ததோடல்லாமல், இன்னும் வேண்டிய சந்திப்புகளையும் இன்நூலின் ஆசிரியருக்கு ஒழுங்கு செய்து கொடுத்திருப்பது பனை வளத்தின் மேல் அவர் கொண்டுள்ள அளவிடமுடியா பற்றினை எடுத்துக்காட்டுவதாகும்.

அறுபதுகளின் பிற்பகுதியில் இந்தியாவில் பனை சார்ந்த பல முக்கிய தாவல்கள் நிகழ்ந்துள்ளன என்பதை இப்புத்தகத்தில் நாம் ஒரு கோட்டுச்சித்திரமாக காணமுடிகிறது. இலங்கையில் எவைகளை இன்று முன்னிறுத்தி பனை சார்ந்த நிறுவனங்கள் உயர்ந்து நிற்கிறதோ அவைகளுக்கு முன்னோடியாக தமிழகத்தில் நடைபெற்ற பாய்ச்சல்களை ஆசிரியர் குறிப்பிடுகின்றார். அதற்கு உதவி செய்த கூ. சம்பத்தம் அவர்களை மில்க்வைற் தொழிலதிபருக்கு அடுத்த இடத்தில் வைத்து தனது முன்னுரையில் நன்றி கூறுகிறார். “இதற்கு அருந்துணையாக இருந்த திரு கே. சம்பந்தம்  அவர்கள் எழுதிய “பனையும் பயனும்” என்னும் நூலும், அவர் “பனைச் செல்வம்” என்னும் வெலியீட்டில் எழுதிய கட்டுரைகளும், அவரும் அவர் நண்பர்களும் மாதவரத்தில் எம்மை உபசரித்துக் கூறிய விளக்கங்களும் பெரிதும் உதவியாயின”  மேலும் அவர் குறிப்பிடுகின்ற பல முக்கிய பெயர்கள் இன்று நினைவுகூறப்படுவதில்லை என்பது, நாம் இழந்தவைகளின் சாட்சியாக குலரத்தினம் அவர்கள் நூலில் தொக்கி நிற்கின்றது.

ஆனந்தக்குமாரசுவாமி அவரது மனைவியுடன்

ஆனந்தக்குமாரசுவாமி அவரது மனைவியுடன்

காலாநிதி ஆனந்த குமாரசுவாமி (Ananda Kentish Coomaraswamy) என்னும் பெயரை இந்த நூலின் வாயிலாக தான் நான் முதன் முறையாக அறிகிறேன்.  இந்திய, இலங்கை மற்றும் இந்தோனேஷிய  ஓவியங்களின் கலை வடிவங்களின் ஒன்றுமையை ஆய்ந்து அறிந்து அவைகளை மேற்குலகில் கொண்டு சென்ற முதன்மையாளர். மனோ தத்துவம், புவியியல், வரலாறு, சமயம் போன்ற தளங்களில் சலிப்பிலாமல் இயங்கியவர். அவ்வகையில் அவர் முன்னோடி தமிழரும் கூட. அவரைக்குறித்து புத்தகத்தின் சாற்று பகுதியில் இவ்விதமாக எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

“உலகப் புகழ்பெற்ற ஆனத்தக்குமாரசுவாமி அவர்கள், கீழைத்தேசக் கலைகளில் பேரார்வம் கொண்டு, அவற்றை ஆராய்ந்தபோது பனை மரத்தில் தன் மனதைப் பறிகொடுத்தார். பனையைப் பயன்படுத்துவதற்குக் குடிசைத் தொழில்களே மிகச் சிறந்தன எனக் கருதினார். பம்னம் பொருள்களை நாம் வெலையற்றிருக்கும்போது விளையாட்டாக செய்து பெருக்கலாம் என்றார்.”

“எங்கள் கலையும் பண்பாடும் வளர்வதற்கும் பலருக்கு வேலைவாய்ப்பு நல்குவதற்கும் குடிசைத்தொழில் சிறந்தது.  குடிசைத்தொழிலுக்குப் பனையைப்போல் அதிக மூலப்பொருளுபகரிக்கும் இயற்கைவளம் இல்லை எனலாம். கைவினையும் பழக்கவழக்கங்களும் நல்லமுறையில் அமைகின்றன. உள்ளத்தில் தோன்றும் கலையழகு கையாற் செய்யும் பொருள்களிடத்து உருப்பெற்று மலர்வதை நாம் கண்டு மகிழலாம். கைத்தொழிலால் நமது பாரம்பரியத்தை நாம் காப்பாற்றிக்கொள்ளலாம். நமது சொந்த முறைகளை உபயோகித்தலே   அபிமானமும் விவேகமும் உள்ள செயலாகும்.”

இன்நூலில் அவர் மட்டக்களப்பின் பனைத்தொழில் குறித்து  கூறுவது பொய்யல்ல என்பதை நேரில் கண்டதால் சொல்லுகிறேன்.

“கிழக்கு மாகாணத்தின் புகழ்பெற்ற மாவட்டமாயுள்ள மட்டக்களப்பிலே ஏறக்குறைய 250 ஏக்கர் நிலத்தில் பனை வளர்கிறது. அவற்றை நல்ல முறையில் அங்குள்ளவர் பயன் செய்வதாக தெரியவில்லை அவர்களைப் பனைத் தொழிலில் ஈடுபடுத்துவதற்கு மில்க்வைற் தொழிலதிபர் சிவானந்த வித்தியாலய மண்டபத்தில் பனம் பொருட்காட்சி வைத்துப் பிரச்சாரஞ் செய்துள்ளார்”

பனை சார்ந்த கணக்கெடுப்புகள் எதுவும் போர் சூழலில் நடந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்பது எனது துணிபு. என்றாலும் உத்தேச கணக்கெடுப்புகளை பல நூல்களில் ஆசிரியர்கள் கூறுகின்றனர்.   யாழ்பாணம் கிளிநொச்சி  பகுதிகளில் போரினால் மரங்கள் வெகுவாக குறைந்திருக்கும் என எண்ணப்படுகிறது. மட்டக்களப்பில் தற்போது 200000 பனைமரங்கள் இருப்பதாக கூறுகிறார்கள். ஆனால் 1984 ஆம் ஆண்டு கோவூர் ஐக்கிய நாடுகளின் உணவு மற்றூம் வேளான் அமைப்பின் வாயிலாக வெளியிட்ட ” The palmyra palm: potential and Perspectives” (FAOUN) என்ற புத்தகத்தில், மட்டக்களப்பில் வெறும் 5000 பனை மரங்கள் மட்டுமே இருந்ததாக பதிவு செய்கிறார்.  யாழ்பாணத்தில் 3500000 பனைமரங்கள் இருப்பதாக சமீபத்திய பதிவுகள் கூறுகின்றது. 1977ல் எழுதப்பட்ட பனை வளம் யாழ்பாணத்தில் மட்டும் 7700000 பனைமரங்கள் இருந்ததாக குறிப்பிடுவது நம்மை அயற்சிக்கு உள்ளாக்குகிறது. இன்றைய மதிப்பின்படி மொத்தம் இலங்கையில்  1.1 கோடி பனை மரங்கள் உள்ளதாக புள்ளிவிபரங்களின்படி நாம் அறிகிறோம். 1984ல் கிட்டத்தட்ட  1.06 கோடி பனைமரங்கள் இருப்பதாக கோவூர் தரவுகள் அளிக்கின்றார். இரண்டு புள்ளிவிபரங்களும் மொத்த கணக்கில் பெரிய மாறுதல் இல்லாமல் இருப்பது ஏன் என்பன ஆராயத்தக்கவை.

பனை சார்ந்த புள்ளிவிபரங்களை அரசு புள்ளியியல் அதிகாரிகள்தான் எடுத்து கொடுக்க இயலும். அவர்கள் தான் புள்ளியியல் சார்ந்த அனைத்துவித கருவிகளையும் அனுபவத்தையும் பெற்றிருக்கிறார்கள். அரசோ அல்லது பனை சார் துறைகளோ புள்ளிவிபரங்களை சேகரிக்கத் தேவையான பொருளுதவியைச் செய்தால் கணக்கெடுப்புகள் நடத்தப்படும். இவ்விதம் கணக்கெடுப்புகள் இந்தியாவிலோ அல்லது இலங்கையிலோ கடந்த 30 ஆண்டுகளில் நடைபெறவில்லை என்பதே வேதனையான உண்மை.

இந்தியாவில் 5 கோடி பனைமரங்கள் இருந்ததாக தேஷ்முக் கூறும் கூற்றை குலரத்தினம் அவர்கள் பதிவுசெய்கிறார்கள். ஆனால் இன்று பனை குறித்து எழுதும் பலரும் தமிழகத்தில் 50 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு 50 கோடி பனைமரங்கள் இருந்தன என்பதாக கூறி இன்று வெறும் 5 கோடி தான் எஞ்சியுள்ளது என தமது விருப்பப்படி புள்ளிவிபரங்களைக் கூறுகின்றனர். என்னைப்பொறுத்த அளவில் இன்றைய முக்கிய பிரச்சனையாக நாம் கருதவேண்டியது புள்ளிவிபரங்கள் குறித்த ஆவணங்களைத்தான். அரசு 4 வருடங்களுக்கு ஒரு முறையோ அல்லது 10 வருடங்களுக்கு ஒரு முறையோ பனை சார்ந்த கணக்கெடுப்பு நடத்தியிருக்க வேண்டும். அது செய்யாமல் அவர்கள் வெளியிடும் புள்ளிவிபரங்களை நாம் ஒருபோதும் ஏற்கலாகாது.   தமிழகத்திலோ அல்லது இந்தியா முழுவதுமோ பனை மரங்களின் கனக்கெடுப்புகள் இறுதியாக எப்போது நடத்தப்பட்டது? எவ்விதமான முறையில் அவர்கள் கணக்கெடுப்புகள் நிகழ்த்துகிறார்கள் என தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின்படி யாரேனும் முயற்சித்தால் பல உண்மைகள் வெளிவரும்.

பனை சார்ந்த அனைத்து ஆவணங்களிலும் ஏற்றுமதி மூலமாக பெரும் பணம் வந்ததாக குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் ஆனால் பனை வளர்ச்சிக்காக அல்லது பனை தொழிலளர் நல்வாழ்விற்காக செலவு செய்யப்பட்டவைகளை ஆராய்வோமானால் மிக குறைவாகவே காணப்படும். குலரத்தினம் தனது நூலில், இந்தியா 2 கோடி ரூபாய்க்கு பனந்தும்பு  ஏற்றுமதி செய்ததாக ஒரு குறிப்பு வருகிறது. ஆனால் தமிழகத்தில் சுமார் 20 ஆண்டுகளாக மத்திய மாநில அரசுகள் ஏதும் நிதி ஒதுக்காமல் இருக்கிறது. குலரத்தினம் பார்த்த தமிழகத்திற்கு அவர் இன்று வருவாரேயானால் கண்ணீர் விடுவார் என்பது உறுதி. அவர் குறிப்பிடும் இடங்கள் பலவும் மண்மேடாகிப் போனவை.

குளச்சல்  தும்பு தொழிற்சாலையின் சிதிலமடைந்த தோற்றம்

குளச்சல் தும்பு தொழிற்சாலையின் சிதிலமடைந்த தோற்றம்

தும்பு தொழிற்சாலை 1891களில் இலங்கையில் ஆரம்பிக்கப்பட்டது. அதன் வருமானம் அதிகமாகவே பனைமரங்கள் காணாமல் போகுமளவிற்கு மரங்கள் மொட்டையடிக்கப்பட்டன. ஆகவே இலங்கையில் பனந்தும்பு எடுப்பதற்கு கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்பட்டன. அவ்வாறு விதிக்கப்பட்ட கட்டுப்பாடுகளால் ஆஸ்பின்வால் கம்பெனி குமரி மாவட்ட குளச்சலிலிருந்து தனது ஏற்றுமதியை 1911 முதல் தொடர்ந்தது. மிக பெரிய நிறுவனமாக இருந்த ஆஸ்பின்வால் எப்போது திவாலானது எப்படி பனந்தும்பு பணிகள் குமரி மாவட்டதில் குறைவுபட்டன போன்றவைகள் பேசப்படாத மர்ம முடிச்சுகள்.

எஞ்சிய தடயம்

எஞ்சிய தடயம்

நானும் எனது நண்பன் ரங்கிஷுமாக அந்த நிறுவனம் இயங்கிய பகுதியைப் பார்க்க சென்றோம். புல் முளைத்து, மரமாகி காடுவளர்ந்து இருந்தது அவ்விடம். ஆஸ்பின்வால் கம்பெனியிடமிருந்து அந்த நிறுவனத்தை வாங்கி, அரசு ஏற்று நடத்திய பிறகே அந்த நிறுவனம் நலிவடைய துவங்கியிருக்கும் என்று எண்ணுகிறேன். அதனை மெய்பிக்கும் வண்ணமாக  அங்கே ஒரு ஸ்டிக்கர் ஒட்டப்பட்டிருந்ததைப் பார்த்தேன். தேன் பாட்டிலில் ஒட்டப்படும் ஒரு ஸ்டிக்கரின் மாதிரியை அவர்கள் புகைப்படம் எடுத்து வைத்திருந்திருக்கிறார்கள்.  தமிழ் நாடு மாநில பனைவெல்ல மற்றும் தும்பு விற்பனை என எழுதப்பட்டிருந்தது( The Tamil Nadu State Palmgur – Fibre Marketing). கிட்டத்தட்ட 80களின் இறுதியிலோ அல்லது 90களின் துவக்கத்திலோ இன்நிறுவனத்தின் மூடுவிழா நடந்திருக்கலாம் என நான் யூகிக்கின்றேன்.

குளச்சல்  தும்பு தொழிற்சாலையின் இராட்சத இயந்திரங்கள் புதர்மண்டி கிடக்கிறது

குளச்சல் தும்பு தொழிற்சாலையின் இராட்சத இயந்திரங்கள் புதர்மண்டி கிடக்கிறது

அந்த பேய் மாளிகையில் கிட்டத்தட்ட  இரண்டு மணி நேரம் நானும் அவனும் அங்கே இருந்தோம். அந்த மாபெரும் தொழிற்சாலையின் அவலத்தை நாங்கள் கண்ணீருடன் பதிவு செய்துகொண்டோம். அத்துணை பிரம்மண்டமான ஒரு பனை சார்ந்த தொழிற்சலையை அதுவரை நான் கண்டதில்லை. அது மிக விலை உயர்ந்த மரங்களால் அமைக்கப்பட்டிருந்ததால் இன்னும் தாக்குப்பிடித்துக்கொண்டு நிற்கிறது. பனை களிக்கோல்கள் மிகவும் உறுதியாக இன்றும் இருக்கின்றன.

குளச்சல்  தும்பு தொழிற்சாலையின் தற்போதைய தோற்றம்

குளச்சல் தும்பு தொழிற்சாலையின் தற்போதைய தோற்றம்

குலரத்தினம் அவர்களின் புத்தகம் ஒருவகையில் என்னை பல்வேறு தரவுகளை முன்னும் பின்னும் இணைத்து பார்க்கத் தூண்டுகின்ற ஒரு புத்தகமாக அமைந்தது.  பனை மரம் ஏன் அழிந்தது எனும் கேள்விக்குப்பின்னால் வெறும் செங்கல் சூளைகள் என நாம் சொன்னதையே திருப்பி சொல்லிக்கொண்டிருக்க இயலாது. நம்மைப் பார்த்து வளர்ந்த இலங்கை, நம்மில் 10ல் ஒரு சதவிகிதம் பனை மரங்களை மட்டுமே கொண்ட இலங்கை இன்று நமக்கு முன்மாதிரியாக இருக்கிறது என்பதை பதிவு செய்தாக வேண்டியுள்ளது.

இவ்வகையிலேயே மட்டக்களப்பின் பனைமரங்களை நாம் அணுக வேண்டும். ஒருவேளை மில்க்வைற் அவர்கள் பனைமரங்களை மட்டக்களப்பில் வைக்க பெருத்க்ட முயற்சிகள் எடுத்திருக்கலாம் இரண்டாம் தலைமுறை பனைகளும் எழுந்து வந்திருக்கலாம். ஆனால் பயன் படுத்துவார் இல்லையென்றால் என்ன பயன். ஆகவே, திருச்சபை இவ்விடத்தில் இடைபட வேண்டும். ஓலைகளை மட்டும் எடுக்கும்படி ஒரு அமைப்பை உருவாக்குவது, மரங்களில் தொற்றி ஏறும் மரங்களை தடுக்க உதவும், மேலும் எண்ணிறந்த  மக்கள் இப்பனைகளால் பயனடைவார்கள். போர்களின் பின் பொருளாதாரம் மீண்டு வருகின்ற சூழ்நிலையில் திருச்சபை பனைத்தொழிலாளர்களின் வாழ்வில் இடைபடுவது முக்கியம் என்றே கருதுகிறேன். அவர்கள் இல்லையேல் பனையும் இல்லை பனை சார் பிற தொழில்களும் இல்லை.

(மேலதிக படங்கள் விரைவில் வலையேற்றம் செய்யப்படும்)

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 16

மார்ச் 18, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 16

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

மட்டக்களப்பு – இறுதி நாள்

 

மட்டக்களப்பு கல்முனைத் திருச்சபையில் எனக்கு ஒழுங்கு செய்யப்பட்டிருந்த இறுதி நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொள்ளச் சென்றேன். காலை ஒன்பது முதல் மதியம் ஒரு மணி வரை நடந்த அந்த பயிற்சியே மட்டக்களப்பின் நிகழ்ச்சிகளில் தலையாயது. பல்வேறு அமைப்புகளின் பிரதிநிதிகள் அந்த நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொண்டார்கள், மிஷனெறிகள், பல திருச்சபையினைச் சார்ந்த  அங்கத்தினர், அவர்களுடன் கூட மாற்றுத்திறனாளிகள் சிலரும் வந்திருந்தனர். ஓலைகளில் கைவினைப் பொருட்கள் செய்ய பயிற்றுவிக்கும் ஆசிரியர்கள் சிலரும் வந்திருந்தார்கள்.

 

போதகர் டெரன்ஸ் ஜெபித்து என்னைக்குறித்து ஒருசில அறிமுக வார்த்தைகளைக் கூறியபின்பு பயிற்சி துவங்கியது. செய்கை மொழி பெயர்க்க ஒரு ஆசிரியை முன்வந்தார். கலவையான அந்த குழுவினருக்கு பயிற்சி அளிப்பது மிகவும் சவாலான காரியம் என்றாலும் கோட்டைமுனை திருச்சபை ஒழுங்கு செய்த ஓலை பயிற்சி வெகு வெற்றிகரமாக நடைபெற்றது. மனநலம் குன்றிய பிள்ளைகளுக்கு இது ஒரு அற்புத கண்டடைதலின் தருணமாக அமைந்தது. அவர்களின் உற்சாகம், பங்களிப்பு, ஈடுபாடு எனக்கு மனநிறைவளிப்பதாக இருந்தது. சுமார் 45 பேர் இந்த நிகழ்சியில் கலந்க்டுகொண்டார்கள். முந்தைய தினம் என்னை கல்முனைக்கு அழைத்துச் சென்ற ஆட்டோ ஓட்டுனரான இளம் சீமோனின் மனைவியும்  குழந்தையோடு நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொண்டார்.

 

எவருமே ஒருவருக்கொருவர் சளைத்தவர்கள் அல்ல என பயிற்சியில் ஈடுபாட்டுடன் பொருட்களை செய்துகொண்டு வந்தார்கள். மிக அதிகமான பொருட்களைச் செய்ய அவர்களுக்கு கற்றுக்கொடுத்தேன்.  திருச்சபையை அலங்கரிப்பது, சிலுவை செய்வது, வாழ்த்து அட்டைகள் செய்ய என விதம் விதமாக அனேக காரியங்கள் கற்றுக்கொடுத்தேன். நிகழ்ச்சி முடியும் தருவாயில் நேரம் வேகமாக சென்றுவிட்டதோ என்று தோன்றியது. இன்னும் ஓரிரு நாட்கள் தங்கி பயிற்சியளிப்பது மிகவும் பயன் உள்ளதாக இருக்கும் என்று அவர்கள் கூறினார்கள். முக்கியமாக வந்திருந்த மிஷனறிகள், மற்றும் ஓலையில் பயிற்சியளிக்கும் ஆசிரியர்கள் அனைவருமே, தங்களுக்கு இது ஒரு மிகப்பெரும் திறப்பு என்று கூறினார்கள். தங்கள் சொந்த் கிராமத்திற்கு வந்து மறுபடியும் பயிற்சியளிக்க வேண்டுமென்று கேட்டுக்கொண்டார்கள்.

 

போதகர் டெரன்ஸ் நான் ஒவ்வொன்றாக பயிற்சியளிக்கும்போதும், எளிமையாக ஆனால்  பயனுள்ள வகையில் அழகாக கற்றுக்கொடுக்கிறீர்களே என்றார். அனைவருக்கும் இணையாக அவர் வெகு உற்சாகமாக காணப்பட்டார். இலங்கையில் நான் பிற நிகழ்ச்சிகள் நிகழ்த்துமுன், என்னைக்குறித்து அவர் அளித்த நற்சான்று மீதமுள்ள நிகழ்ச்சிகளுக்கு நல்ல அறிமுகமாக இருந்தது. கோட்டைமுனை அவ்வகையில் எனது இலங்கை திருச்சபையின் பனைமர வேட்கையில்  ஒரு திறந்த வாசலாக, திருப்புமுனையாக அமைந்தது.

 

இலங்கையில் நடைபெறும் நிகழ்ச்சியில், தொடர் பயிற்சி வேண்டுமானால் என்ன செய்ய வேண்டும் என்கிற திட்டம் என்னிடம் இருக்கவில்லை. நான் கற்பிப்பவைகள் அனைத்தும் ஒரு தனி நபர் எவ்விதம் தனது சூழலிலிருந்து ஒரு பொருளை பெற்று அதனை கலை வடிவாகவோ அல்லது ஒரு விற்பனை பொருளாகவோ மாற்றுவது என்பதைத்தான். மூலப்பொருட்கள் என்பது தாங்கள் வாழுமிடத்திலேயே சேகரிக்கின்ற ஒன்றாகவும், இலங்கைப்பணத்தில் 100 ரூபாய்க்கும் குறைவான கருவிகளைக் கொண்டும் செய்யும் பயிற்சி ஆகும். இப்பயிற்சிகளை அவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் செய்து பழகினால் வெகு அழகிய பொருட்களை செய்ய இயலும். அவைகள் விற்பனைக்கு உரியதாகவும் இருக்கும்.

 

ஆனால் கைவினைப் பொருட்களின் விற்பனை என்பது தனித்துவமானது. புதிதாக அவைகளை நாம் சந்தைப்படுத்திவிட இயலாது.  கைவினைப்பொருட்களை வாங்கும் நுகர்வோர் அவைகளைக் குறித்து அறிந்திருந்தாலே, அவர்களால் புதிதாக சந்தையில் வரும் கைவினைப்பொருட்களை அடையாளம் கண்டு வாங்க இயலும். அனேகர் மரபாக வங்குகின்றவைகளை விட்டு விலகி புதிய பொருட்களை வாங்க முற்படுவதில்லை. இப்படி இருக்கும் தருணத்தில், ஒரே நாளில் அனைவரும் அனைத்தையும் கற்று, போட்டி நிறைந்த இடங்களில் தங்கள் பொருட்களை விற்பனை செய்துவிடுவார்கள் என்று சொல்ல இயலாது.

 

ஆகவே தான் அடிப்படையாக இரண்டு பொருட்களைக் கற்றுக்கொடுக்கிறேன். 10 X 4 , 10 X 3.5, அல்லது 10 X 3 என்கிற அளவில் சீராக வெட்டப்பட்ட ஓலைகள் விலாச அட்டை (Visiting card) ஆக பயன்படுத்த முடியும். இவைகளைச் செய்வதற்கு மிகப்பெரும் பயிற்சி தேவையில்லை. ஆனால் இலங்கைப் பணத்தில் ஒரு ஓலைக்கு 25 ரூபாய் என்று வைத்துக்கொண்டால் கூட ஒரு ஓலையிலிருந்து 50க்கும் மேலான விலாச அட்டைகளைப் பெற முடியும். குறைந்த பட்சம் 10 X 3 என்கிற அளவில் செய்யப்படுகின்றவைகளுக்கு இலங்கைப்பணத்தில் ஒன்றிற்கு 2 ரூபாய் என்று கணக்கு வைத்தால் கூட, 25 ரூபாய் லாபம் கிடைக்கும். இவைகளில் 10 X 3.5 என்கையில் 4 ரூபாயும் 10 X 4 அலவிற்கு 5 ரூபாயும் குறைந்தபட்சமாக செய்யலாம். மேலும் பாதிக்கும் அதிகமான ஓலைகள் மீதி இருக்கும். அவைகளில் வேறு பொருட்கள் செய்ய இயலும். இவ்வகையில் ஒரு நபர், தனது பயிற்சிக் காலத்தில் ஒரு நாளைக்கு குறைந்த பட்சம் 100 ரூபாய்க்கு பொருட்களைச் செய்யலாம்.

 

50 அல்லது 100 ஓலை விலாச அட்டைகளை சேர்ந்தார்போல் விற்பனை செய்வது மிகவும் ஏற்றது. இவைகளை எங்கு விற்பனை செய்யலாம் எனும் கேள்வி எழுமென்றால், ணம் இருக்கும் பகுதிகள் தான் அதற்கு ஏற்றவை. நமது வீட்டின் அருகில் உள்ளவர்களை அணுகுவதும், திருச்சபையினரை அணுகுவதும் சிறந்த ஒரு முயற்சியாக அமையும். 15 X 3, 18 X 3, 21 X 3  என்கிற அளவுகளில் ஓலைகளை செய்ய முற்படுகையில் அவைகளுக்கு வேறு விதமான சந்தை வாய்ப்புகள் கிடைக்க வழியுண்டு. திருக்குறளோ, திருவசனங்களோ அல்லது திருமண அழைப்பிதழ்களோ அச்சடிக்க இவைகளை பயன்படுத்த இயலும். இலங்கைத் தமிழர்கள் போரினல் தங்கள் நாடுகளை விட்டு முன்னேறிய நாடுகளில் 7 லட்சத்திற்கும் அதிகமாக தஞ்சமடைந்திருக்கிறார்கள்.   அவர்களுக்கு பனைமரத்திலிருந்து கிடைக்கும் பொருட்கள் மிக முக்கியமானவைகள். அவர்களை மட்டும் நம்பியே இலங்கையில் பல்லாயிரக்கணக்கானோர் பயனடைய முடியும்.

 

ஆனால் முதலில் செய்நேர்த்தி அமைய வேண்டும். அனைத்தும் ஒன்றுபோல் இருக்கவேண்டும், தரம் குறையாதபடி ஒவ்வொன்றும் கண்ணைக்கவரும் வகையில் உலக தரத்துடன் போட்டிபோடும் வகையில் இருக்கவேண்டும். அவ்விதம் தரம்வாய்ந்த விலாச அட்டைகளைச் செய்யும் பயிற்சிக் களமாக முதலில் தொடர்ந்து இயங்க வேண்டும். இலங்கையில் இருக்கும் தமிழர் அமைப்புகள்,  தொண்டு நிறுவனங்கள், திருச்சபைகள், இந்து சபைகள், பவுத்த மடாலயங்கள் போன்றவைகளை இணைத்து இவைகளை முன்னெடுக்க முயற்சிப்பது பெரும் பலனளிக்கும். ஜெர்மனியிலிருந்து ரமேஷ் என்னிடம் கூறுகையில், இயற்கையாக கிடைக்கும் பொருளை தேவையான வடிவில் அமைத்து கொடுத்தால் அதுவே பெரும் வரவேற்பைக் கொடுக்கும் என்றார்.

 

மீந்திருக்கும் ஓலைகளில் அழகிய சிலுவைகளைச் செய்யலாம். அவைகளும் குருத்தோலை ஞாயிறுக்காக சேமிக்கப்பட்டு விற்பனை செய்யப்படலாம். இவைகளிலும் மீந்திருப்பவைகளை எடுத்து அழகிய வாழ்த்து அட்டைகள் மற்றும் புக் மார்க்குகளைச் செய்யலாம். கிட்டத்தட்ட ஒரு ஒலையை முழுமையாகவே  பயன்படுத்தி இலங்கைப் பணத்தில் 1000 ருபாய் வரைக்கும் ஒருவர் சேமிக்க இயலும். என்றாலும் இவைகள் சற்று காலத்தை கோருபவை, துவண்டுவிடாமல் தொடர்ந்து ஈடுபட்டாலே மிக அதிக பயன்களை பெற முடியும். ஆகவே முதலில் ஓலைகளை இலவசமாக சேகரித்து பயிற்சி செய்வதும் அவைகளை சந்தைப்படுத்த முயற்சிப்பதையுமே நான் பரிந்துரை செய்கிறேன். மேலும் ஒலைகளை வெட்டி எடுக்கும்படி எளிய கருவிகைளை (Punching Machines) கண்டுபிடிக்க முடிந்தால் இன்னும் இவைகளை எளிமைப்படுத்த இயலும். சந்தையை  விரிவாக்க இயலும்.

 

என்னை பாக்கியராஜா அவர்கள் குடும்பத்தினர் இரவு உணவிற்காக அழைத்திருக்கிறார்கள் என்று போதகர் டெரன்ஸ் கூறினார்கள். அது எனக்கு ஒரு இன்ப அதிர்ச்சி தான். மாலை 6 மணிக்கு தயாராக இருக்க வேண்டும் எனக் கேட்டுக்கொண்டார்கள். மேலும் நாளைக் காலையில் 7 மணிக்கு மட்டக்களப்பிலிருந்து  மூதூர் போகிரோம் அனைத்து பொருட்களையும் எடுத்து வைத்துக்கொண்டு தயாராக இருங்கள் என்றார்கள்.

மட்டக்களப்பு வாயிலின் முன்னால்

மட்டக்களப்பு வாயிலின் முன்னால்

நான் அறைக்கு வந்து எனது பொருட்களை அடுக்கி வைத்தேன், பிற்பாடு வாவியின் அருகில் சற்று நேரம் அமர்ந்து வரலாம் என்று காந்தி பூங்காவிற்குச் சென்றேன். அங்கிருந்த அழகிய மட்டக்களப்பு வயில் அருகில் அமர்ந்துகொண்டேன். அங்கே மீன் பிடிக்கும் ஒரு நபர் அமர்ந்து மீன்களைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தார். பொறுமையாக் தொடர்ந்து அவர் மீன்களைப் பிடித்துக்கொண்டே இருந்தார். ஒவ்வொரு மூன்று நிமிடத்திற்கு ஒரு மீன் அவருக்கு சிக்கிக்கொண்டிருந்தது. கோட்டைமுனை வாயில் மிக அழகாக இருந்தலும் பலர் தங்கள் பெயர்களை வரலாற்று சின்னங்களில் பொறிப்பதில் ஆர்வம் காட்டியதைப் பார்க்க முடிந்தது. குறிப்பாக அமர காதலாக தங்கள் காதலை எண்ணியவர்கள் அதில் தங்கள் பெயர்களைப் பொறித்திருந்தனர். சிலர் தங்கள் மொபைல் எண்களையும் பொறித்திருந்தனர்.  நமது நினைவுச்சின்னங்கள் பெரும்பாலும் இவ்விதமாகவே   அவமதிக்கப்படுகின்றன.

மட்டக்களப்பு பேருந்து நிலையம்

மட்டக்களப்பு பேருந்து நிலையம்

ஆறு மணி வரை நேரம் இருக்கிறதே என எண்ணியபடி நடக்க ஆரம்பித்தேன். சந்துகள் கடைத்தெருக்கள் வழியாக சென்று இறுதியில் மட்டக்களப்பு பேருந்து நிலையத்தை அடைந்தேன். பேருந்து நிலையத்தில் ஒருசில பனைமரங்கள் நின்றன. பேருந்து நிலையத்தைத் தாண்டி செலும் சாலை இன்னும் அழகாக இருந்தது. கலங்கரை விளக்கம் செல்லும் சாலை அதுதானோ? மிக மெதுவாக அந்த இடந்தின் அழகை ரசித்தபடி சென்றேன். இலங்கை பேருந்து நிலையம் தமிழக பேருந்து நிலையங்களை விட ஒப்புனோக்க சுத்தமாக இருந்தது.

 

பேருந்து நிலையத்திற்கு  எதிரில் இருந்த டீக்கடைக்குப் போய் ஒரு கருப்பு டீயும் மீன் அடைத்த சமோசாவும் வாங்கி சாப்பிட்டேன். அந்த மனிதரிடம் பேச்சுக்கொடுக்கையில், மட்டக்களப்பிலிருந்து 5 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் ஒரு கிராமமே பனை ஓலைத் தொழிலில் ஈடுபட்டிருக்கிறது என்று கூறினார். நேரமாகிவிட்டது இல்லையென்றால் அந்த கிராமத்திற்குச் சென்றிருக்கலாம் என நினைத்தேன்.  ஆனால் நான் சந்தித்த எவருமே இக்கிரமத்தைக் குறித்து எதுவும் சொல்லவில்லையே என நினைத்தேன். பேச்சு நீண்டுகொண்டு போகையில் அவர் ஒரு இஸ்லாமியர் என கண்டுபிடித்தேன்.  ஆகவே அவர் குறிப்பிட்ட பகுதியில் இஸ்லாமியர்களே ஓலைகளில் கைவினைப் பொருட்கள் செய்கிறார்கள் என ஊகித்தேன். அதை பின்னர் பாக்கியராஜா அவர்கள் உறுதிப்படுத்தினார்கள்.  என்னைப்பொறுத்தவரையில்  அந்த கிராமத்தை நான் தவறவிட்டிருக்கக்கூடாது. இனி செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லை

மட்டக்களப்பு வாயிலின் அருகில் மீன் பிடிப்பவர்

மட்டக்களப்பு வாயிலின் அருகில் மீன் பிடிப்பவர்

மீண்டும் அரைக்கு வந்து குளித்து உடைமாற்றி ஆயத்தமானபோது திரு பாக்கியராஜா அவர்கள் தனது வாகனத்தில் வந்தார்கள். அவர்கள் வீடு சென்று சேருகையில் மணி 6.30 ஐ   தான்டிவிட்டிருந்தது. அவரது மகளை அறிமுகப்படுத்தும்போது தான் அன்று நான் ஓலையில் அவர்கள் படத்தை மின்னல் வேகத்தில் செய்ததை நினைவுகூர்ந்தேன்.  அவள் அன்று வீட்டில் வந்த உடனேயே “போதகரய்யா எண்ட முகத்த ஓலயிலே கீறி கொடுத்தினும்” என்று உற்சாகம் மேலிட குறிப்பிட்டிருக்கிறாள்.  அனேக காரியங்களைப் பேசிக்கொண்டோம்.

 

7.30 மணிக்கு உணவை உண்னும்படி அழைத்தார்கள். மேஜையில் அமரும் முன்பு, “உங்களுக்கு ஒரு சர்பிரைஸ் போதகரய்யா” என்றபடி வீட்டிற்கு வெளியே அமைக்கப்பட்டிருந்த சிம்னியுடன் கூடிய விறகடுப்பிற்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். அங்கே முன்று பெரிய மீன்களை நெருப்பில் சுட்டு வைத்திருந்தர்கள். சந்தோஷத்தின் மிகுதியால் ஒலி எழுப்பினேன். அவர்களுக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி, நாங்கள் நினைத்தது போல் மீன் இன்று கிடைத்ததும் உடனே போதகரய்யவிற்கு அழைத்துச் சொன்னோம் என்றார்கள். மேஜையில் புட்டு, மீன் குழம்பு மற்றும் சொதி வைக்கப்பட்டிருந்தது.  சாதம் இல்லை. இலங்கையில் புட்டு கொடுக்காவிட்டால் விருந்தினர்களை சரியாக கவனிக்கவில்லை என்று பொருள். மிகப்பெரிய சுட்ட மீனை எனக்கு வைத்தார்கள். மிகவும் சுவையாக இருந்தது. தேன் கலந்த தயிர் தான் டெஸர்ட். மிகச்சிறப்பான உணவு அது. உணவை முடிக்கையில் 9 மணியாகிவிட்டிருந்தது.

 

அவர்கள் என்னை வீட்டிற்கு கொண்டு விட்டபோது 9.30 மணி. படுக்கையில் விழுந்தபொது நினைத்துக்கொண்டேன். எத்தனை வருடங்கள் ஆனாலும் போதகர் டெரன்ஸ், கஜாந்தன், சீமோன் மற்றும் பாக்கியராஜா ஆகியோர் மட்டக்களப்பின் பிரதிநிதிகளாக  என் மனதில் இருப்பார்கள்.

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 15

மார்ச் 17, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 15

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

காந்தி பூங்கா

கோட்டைமுனை திருச்சபையிலிருந்து எனது அறைக்கு மீண்டும் நடந்தே வந்தேன். போதகர் டெரன்ஸ்  எனக்கு என்று புழுக்கொடியல் நிறைந்த பொதியலை பரிசாகக்  கொடுத்தார்கள். அன்றிலிருந்து பெரும்பாலான நேரங்களில் புழுக்கொடியலை வாயிலிட்டு மென்றபடியே இருந்தேன். ஒரு மரக்கட்டையைப்போல் உறுதியாக இருக்கும் புழுக்கொடியல் துண்டை வயிலிட்டவுடன் அதனை வரவேற்கும் வண்ணமாக  உமிழ் நீர் சுரந்துவிடுகிறது. பிற்பாடு அந்த உமிழ் நீரின் அன்பில் நனைந்த புழுக்கொடியல் துண்டு, இறுக்கத்தை நெகிழ்த்தி இளகி மென்மையாகிறது. மெல்ல மெல்ல கரைந்து பெரும் சுவை அளிக்கிறது. அதன் பின்பு நான் சந்தித்த அனைவருக்கும் புழுக்கொடியலின் ஒரு துண்டைக்கொடுத்த பின்பே பேச ஆரம்பித்தேன். இவ்விதம் புழுக்கொடியலை பகிர்ந்து துவங்கும் பேச்சுக்கள் யாவும் பனை மரக் காவிங்களைப் பாடும் வல்லமை பெற்றது என்பது நான் அனுபவப்பூர்வமாக கண்ட உண்மை.

 

புழுக்கொடியல் என்பது பனங்கிழங்கை புழுக்கி (அவித்து) கொடியில் காய இடுவது ஆகும். முதலில் கிழங்குகளை வரிசையாக அடுக்கி பெரிய பானையில் வைத்து வேகவிடுவார்கள். அதன் பின்னர், முன்று நாட்கள் நல்ல வெயிலிலே காயும் படியாக ஒரு கொடியிலே இரண்டாக வகிர்ந்து  தொங்கவிடுவார்கள். மூன்று நாட்கள் சென்ற பின்பு அவைகளை இரண்டாகப் பிரித்து ஓலைப்பாயில் இட்டு காயவிடுவார்கள். நன்றாக காய்ந்தவைகளை சேமிப்பார்கள் அல்லது விற்பனை செய்வார்கள். இவைகளையே மாவாக அரைத்து விற்பனை செய்வதும் உண்டு. அது புழுக்கொடியல் மா.

 

வாவியைக் கடந்துவருகின்ற பாலத்தின் ஒரு புறம் வேலைகள் நடந்துகொண்டிருக்கின்றன. இரவானாலும் சரி பகலானாலும் சரி அந்த வாவி பாலத்திலிருந்து பார்க்கையில் மிகவும் அழகுடன் இருக்கும். வாவியின் அருகில் ஒரு பூங்கா இருக்கிறது அதன் பெயர் காந்தி பூங்கா. காந்தி மட்டக்களப்பு வந்ததில்லை ஆனால் இலங்கை வந்திருக்கிறார். 1927 ஆம் ஆண்டு மகாத்மா  காந்தி இலங்கையில் மூன்று வாரங்கள் பயணித்திருக்கிறார். நானும் மூன்று வாரங்கள் பயணம் தானே சென்றேன் என எண்ணிக்கொண்டேன். காந்தி சென்ற பகுதிகளில் அவர் மாணவர்களுடனும் பொதுமக்களுடனும் உரையாடியிருக்கிறார். அவர் சென்ற பகுதிகளில் யாழ்பாணமும் நுவெரெலியா, கண்டி போன்ற இடங்களும் அடங்கும். இவ்விடங்கள் முறையே இலங்கைத் தமிழர்கள், இந்திய வம்சாவழியினர் மற்றும் பவுத்தர்கள் வாழுகின்ற பகுதிகள் ஆகும். காந்தி அவ்வகையில் அனைவரையும் ஒன்றிணைத்திருக்கிறார்.

 

இலங்கையில் புத்தரின் சிலைகளுக்கு அடுத்தபடியாக மிக அதிக சிலைகள் காந்திக்கே உண்டு. காந்தியையும் அவரது அகிம்சை வழிகளையும் அவர்கள் விரும்பினார்கள். கந்தியிடம் கற்றுக்கொண்ட போராட்ட முறைகளே இலங்கை நம்மைத் தொடர்ந்து விடுதலை பெற காரணமாயின என்றால் அது மிகையாகாது. நாம் 1947 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 15ஆம் தேதி விடுதலைப் பெற்றோம் என்றால் இலங்கை மக்கள் பெப்ருவரி 4ஆம் தேதி விடுதலைப்பெற்றனர். 1815 முதலே பிரிட்டிஷாருக்கு எதிராக துவங்கிய இலங்கை விடுதலைப்போராட்டத்தை காந்தி “அகிம்சை வழியில்” வெற்றிபெற வழியமைத்துக் கொடுத்தார்.

 

காந்தி தனது எளிய உடையிலேயே இலங்கைப் பயணத்தை நிகழ்த்தினார். என்றாலும் அவரைக் கண்டவர்கள் அவரால் மிகவும் ஈர்க்கப்பட்டனர்.  மக்களின் மத்தியில்  ஒரு அரசனாகவே அவர் தென்பட்டார். காந்தி தனது இலங்கைப் பயணத்தின் இறுதியில்தான் யாழ்பாணம் சென்றார். “உங்களைப்பார்க்கையில் எனக்கு வேறொரு நாட்டில் இருக்கிறேன் என்ற எண்ணம் எனக்கு வரவில்லை. உங்கள் முகங்களும் மொழியும் எனக்கு அன்னியமானவைகள் அல்ல” என குறிப்பிட்டார். கிறிஸ்தவ பிரசாகரர்களைக் குறித்து அவரிடம் முறையிட்டபோது, காந்தி பொறுமையாக “அவர்கள் இங்கு அற்பணிப்புடன் வந்து பணியாற்றுகிறார்கள், கல்வியில் மக்கள் மேம்பட உழைக்கிறார்கள், அவர்கள் கல்வியை கல்வியாக மட்டுமே பார்த்து, மத பிரச்சாரத்தைக் கைவிடவேண்டும்” என்றார். மேலும் அவர் யாழ்பாணத்திலுள்ள தமிழர்கள் மலையக தமிழர்களை கண்டிப்பாக கல்வி கொடுத்து கரையேற்ற வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார். கிறிஸ்தவர்கள் இஸ்லாமியர்கள் இந்துக்கள் மற்றும் பவுத்தர்கள் யாவரும் வெவ்வேறு விதங்களில் செயல்பட்டாலும் விடுதலைப் போராட்டத்தில் இணைத்து இயங்கவேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டார். காந்தியின் பேச்சு மிகவும் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. குறுகிய நோக்கில் அவர் தனது சித்தனைகளை முன்வைக்காமல் பரந்துபட்ட சூழலில் வைத்தே ஆய்ந்து தனது சிந்தனைகளை முன்வைத்திருக்கிறார்.

 

மிக அழகிய அந்த பூங்காவை அன்று இரவு மீண்டும் நான் சுற்றி வந்தேன். காலையில் மீண்டும் இங்கே வரவெண்டும் என அப்போது எண்ணிக்கொண்டேன். ஒரு இஸ்லாமிய குடும்பம் அந்த பூங்காவிலிருந்து தங்கள் வீடு நோக்கி புறப்பட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள்.

காந்தி பூங்கா, மட்டக்களப்பு

காந்தி பூங்கா, மட்டக்களப்பு

எவரும் இல்லாத அந்தப் பூங்காவின் மத்தியில் காந்தி சிலை  இருந்தது. அதைக் கடந்து செல்கையில் கடைசியாக ரெவரெண்ட். வில்லியம் ஆல்ட் என்ற மெதடிஸ்ட் மிஷனெரியின் ஒரு சிலையும் இருந்தது. ஒரு மெதடிஸ்ட் போதகராக பெருமையுடன் அந்த சிலையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அவர் தனது கரத்தில் ஒரு விளக்கை ஏந்திப்பிடித்தபடி நின்றார்.  காந்தியின் பூங்காவில் இவருக்கான இடம் அமைக்கப்பட்டது முற்றிலும் பொருத்தமானது என எண்ணிக்கொண்டேன். காந்தி கிறிஸ்தவ மிஷனெறிகளை மிக கூர்ந்து அவதானித்தவர். அவர்களின் அற்பணிப்பின் மீதோ சேவை மனப்பான்மையின் மீதோ அவர் ஒருபோதும் ஐயம் கொண்டது இல்லை.  மிஷனெரிகள் தங்கள் வெளிப்படுத்தும் கிறிஸ்துவின் வாழ்வை பிரதிபலிக்கவில்லை என்றும், அவர்கள் (காலனிய) வாழ்கை முறையையே வாழும்படி மக்களை வழிநடத்துகிறார்கள் என்பதே அவரது ஆதங்கமாயிருந்தது. இலங்கையிலும் கிறிஸ்தவ ஆசிரம வாழ்க்கையை காந்தியே முன்னெடுத்திருப்பார் என நான் எண்ணுகிறேன்.

 

1813ஆம் ஆண்டு லிவர்பூலில் நடைபெற்ற மெதடிஸ்ட் கான்ஃபரன்சில் டாக்டர் கோக் என்பவர் இலங்கைக்கு மிஷனறிகளை அனுப்பும் திட்டத்தை முன்வைத்தார்.  கோக் அவர்களுக்கு அப்போது வயது 66. கோக் அவர்களின் வயதினை சுட்டிக்காட்டி அவரால் இப்பயணத்தை செய்ய இயலாது என கைவிரித்துவிட்டனர். தனது வீடு திரும்புகையில் அவர் கண்ணீர் வழிய தேம்பி தேம்பி அழுதபடி தனது வீட்டிற்குச் சென்றிருக்கிறார். தனது வீட்டில் அன்று இரவு அவர் எடுத்த மன்றாட்டிற்குப் பின், மறுநாள் அவர் தனது சொந்த்ப் பணத்திலிருந்து 6000 பவுண்டுகளை எடுத்துக் கொடுத்து எப்படியாகிலும் இலங்கைக்கு மிஷனறிகள் செல்ல வேண்டும் எனக் கேட்டுக்கொண்டார். காண்ஃபரன்ஸ் அவரை அனுமதித்தது.

 

தனது மனைவி உட்பட 9 பேர்களை அடங்கிய அந்த குழு இலங்கை நோக்கி வந்தது.  ஆறு மாத கப்பல் பயணம் மிகக்கடுமையாக இருந்தது. கோர அலைகள் எழும்பி கப்பல் பயணம் மிகவும் வருத்தத்திற்குரியதாக மாற்றியது.   கோக் அவர்களின் மனைவி உட்பட் பலர் மரணமடைந்தனர். கப்பல் மும்பை வந்தபோது கோக் அவர்கள் நோய்வாய்ப்பட்டு மரித்தார். கையில் பணமோ அத்தாட்சிக் கடிதங்களோ இன்றி தலைமையும் இல்லாமல் எப்படி தொடர்ந்து பணியாற்றுவது என்று கலங்கி இருக்கையில், மும்பையைச் சார்ந்த வணிகர் ஒருவர் நிற்கதியாய் நின்றவர்களுக்கு உதவியதால் தொடர்ந்து இலங்கை நோக்கிப் பயணித்தனர்.

அருட்பணி. வில்லியம் ஆல்ட்

அருட்பணி. வில்லியம் ஆல்ட்

இலங்கை வந்த பின்பு  வில்லியம் ஆல்ட் அவர்கள் பணிசெய்யும் இடமாக மட்டக்களப்பு தெரிவாகியது. அவர் முதன் முதலாக வந்து இறங்கிய  இடத்தில் தான் காந்தி பூங்கா அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. வில்லியம் ஆல்ட் அவர்களின் நினைவாக அழகிய மட்டக்களப்பு வாயில் அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. 1814ல் இலங்கை வந்த அவர் ஒரு வருடத்திற்குள் தமிழ் கற்று மெதடிஸ்த மத்திய கல்லூரி உட்பட 8 பள்ளிகூடங்களை நிறுவினார். 1915 ஜனவரி மாதம் அவர் நோய்வாய்ப்பட்டு மூறே மாதங்களில் இறை அழைப்பை ஏற்று நித்தியத்திற்குச் சென்றார். அவர் இலங்கை கிழக்கு மாகாண மெதடிஸ்ட் திருச்சபையின் விடி வெள்ளி என அழைக்கப்படுகிறார்.

பனை மற்றும் தென்னை பின்னணியத்தில் இருக்க, மட்டக்களப்பு வெஸ்லியன் சிற்றாலயம்

பனை மற்றும் தென்னை பின்னணியத்தில் இருக்க, மட்டக்களப்பு வெஸ்லியன் சிற்றாலயம்

மிஷனறிகளின் வாழ்வு ஒரு சாகச வாழ்வு. கடவுளுக்காக ஒருவன் தன்னை முழுமையாக அற்பணிக்கும் தியாக வாழ்வு. சிறு வயதில் ப்ல மிஷனறியின் கதைகளே எனக்கு சொல்லப்பட்டன. தெரியாத ஊர்கள், தெரியாத மொழி, உறவுகளை ஊரைவிட்டு புரப்பட்டு சென்ற பலர் தங்கள் சொந்த நாட்டிற்கோ வீட்டிற்கோ திரும்பியது இல்லை. ஆயினும் அவர்களின் பங்களிப்பு வரலாற்றில் குறிப்பிடும்படியாகவே இருந்திருக்கிறது. காலனீய எண்ணங்கள் அவர்களுக்குள்ளும் இருந்திருக்கலாம், சில வேளைகளில் அவர்களை மீறி அவை வெளிப்பட்டுமிருக்கலாம். எப்படியிருந்தாலும் அவர்களின் தியாகத்தினூடாக அவர்கள் அதனை சமன் செய்கிறார்கள் என்றே எண்ணுகின்றேன். என்னையும் அவ்விதம் ஒரு பனை மிஷனறியாக  நான் உருவகித்திருக்கிறேன். இக்காலகட்டத்தின் குறைகள் என்னிலே மிகுந்திருக்கலாம், என்றாலும் எனது பயணத்தில் பெரும்பாலும் எளிய விஷயங்களையே சொல்ல முனைகிறேன், நான் சந்திக்கும் மக்களிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ளுவதையே முதன்மைப்படுத்துகிறேன். அவர்களின் சூழியலில் அவர்கள் ஈடுபாட்டுடன் பங்கெடுக்க என்னாலான ஒரு சிறு திறப்பை அளிக்கிறேன்.

 

அதிகாலை எழுந்தவுடன் நான் தங்கியிருந்த இடத்திற்கு வலதுபுறமாகச் சென்றேன். சிறிய கிராமச்சாலைகள் வழியாகச் சென்று வாவியின் கரை வரைக்கும் நடந்தேன். ஊர் மிகவும் சுத்தமாக பேணப்பட்டிருந்தது. வாவியின் அக்கரையில் பனைமரங்கள் திரளாக நின்றதைக் கண்டேன். ஒரு சுற்று நடந்து முடித்து வருகிற வழியில் இரண்டு பாட்டிமார்கள் காலையில் பூஜைக்காக மலர்களைக் கொய்துகொண்டிருந்தார்கள். என்னைப் பார்த்தவுடன் மிகவும் கரிசனையுடன், சிரித்தபடி யாரைத்தேடுகிறீர்கள் என்றார்கள். காலை நடைக்கு வந்தேன் நீங்கள் மலர்கொய்வதை ஒரு புகைப்படம் எடுக்கலாமா என்று கேட்டேன். சரி என்றவர்கள், நான் எங்கிருந்து வருகிறேன் எனக் கேட்டார்கள். கன்னியாகுமரி மாவட்டம் என்றவுடன் ஒரு பாட்டி தனது தந்தை திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானத்தில் உள்ளவர் என்றும் உறவினர்கள் திருவனந்தபுரத்தில் இருப்பதாகவும் தெரிவித்தார்கள். மற்றொரு பாட்டியின் பூர்வீகம் திருச்சி. எனது பயணத்தைக்குறித்து விசாரிக்கையில், அக்கரைக்குப் போக இயலுமா என்று கேட்க, ஒரு பாட்டி “சின்னவனே’ என்று அழைத்தபடி என்னை அழைத்துக்கொண்டு சென்றார்கள். அங்கே இருந்த ஒரு பெரியவரிடம் என்னை அறிமுகப்படுத்திவிட்டு  அவரிடம், இவருக்கு படகு வேண்டுமானால் நீங்கள் ஒழுங்கு செய்து கொடுங்கள் என்றார். இவைகளை அவர் மகிழ்ச்சியுடனும் உரிமையுடனும் செய்தார். எனக்கு காலையில் நிகழ்ச்சி இருந்ததால் இப்போது இயலாது, மாலையில் முடியுமென்றால் வருகிறேன் எனக் கூறிச் சென்றேன்.

 

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 14

மார்ச் 16, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 14

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

பனை வாழ்வு

கோட்டையின் அருகிலிருந்த வாவியின் அருகில் அந்த காலை வேளையில் அமர்ந்திருப்பது ஒரு அழகிய அனுபவம். யாருமற்ற அந்த கோட்டையின் முன்பு அமர்ந்துகொண்டு பனை கேட்டை எனக்குரியது அல்லவா?  என்ற மதர்ப்போடு உதிக்கும் சூரியனை பார்த்திருந்தேன். வாவியில் எட்டிப்பார்த்தபொழுது ஜெல்லிமீன்கள் சென்றுகொண்டிருந்தன. ஆங்காங்கே ஒருசில நீர்பறவைகள் வந்து வாவியில் நீரைத் தொட்டு எழும்பிக்கொண்டிருந்தன. தவம் செய்யும் நோக்கில் அமர்ந்திருந்த  நாரையைப் பார்த்தபொழுது சிறுவயதில் வாசித்த

“நாராய் நாராய் செங்கால் நாராய்-

பனம்படு கிழங்கின் பிளந்தன்ன

பவளக் கூர்வாய் செங்கால் நாராய்”

என்ற சங்கப்புலவர் சத்தியமுற்றத்தார் பாடிய வரிகள் நினைவிற்கு வந்தன. பனையை அணு அணுவாக இரசித்த புலவர் பெருமக்கள் சுவைபட அதனை பதிவுசெய்திருப்பது பண்டைய வாழ்வின் சித்திரத்தை நமக்கு அளிக்கிறது. வாவிக்கு அப்பால் தூரத்தில் பனைமரங்களின் திரட்சி கோட்டைக்குள் இருந்தவைகள் வெளியேற்றபட்டிருக்கின்றன என்பதை சாட்சி கூறி நின்றன. கோட்டைக்குள் இருந்த பனை மரங்களை அழித்தவர்கள் வெளியே தடயங்களை விட்டுச்சென்றிருக்கிறார்கள். பனைமரத்தை வெறுமனே கண்ட சமூகம் அல்ல இதை பதிவு செய்தது. பனை விதையிலிருந்து முளைத்த கிழங்குகளை உண்டு மகிழ்ந்திருக்கையில் தான் கண்ட நாரையையும் அதன் கூர் வாயையும் ஒப்புநோக்குகின்ற சூட்சுமம் அறிந்த மூதாதையே இவைகளுக்கு சாட்சி கூறுகிறான்.

காலை உணவு

காலை உணவு

எனக்கு காலை உணவிற்கு சம்பலும் பிரட்டும் ஆம்லேட்டும் வைக்கப்பட்டிருந்தது. பிரட்டுடன் சம்பலை வைத்துச் சாப்பிடுவது இதுவே முதல் முறை. தனித்துவமான சுவையாக இருந்தது. முட்டை பொரிப்பதற்கு இலங்கையில் ஆப்ப சட்டியை பயன்படுத்துகிறார்கள் போலும். அம்லேட்டிலும் தேங்காய் வாசனை இருந்தது.  சிறு வயதில் வீட்டில் முட்டை பொரித்தால் பெயருக்காக சிறிய வெங்கயம் இருக்கும் ஆனால் தேங்காய் தூவல் மிக அதிகமாக இருக்கும். அதன் சுவை இன்று மறக்கப்பட்டுவிட்டது. பெரிய வெங்காயம் இன்று குமரி மாவட்டத்தில் தேங்காயின் இடத்தை சிறிது சிறிதாக எடுத்துக்கொள்ளுகிறது.

சீமோனுடன்

சீமோனுடன்

காலை 8 மணிக்கு கல்முனை நேக்கி என்னை அழைத்துச்செல்ல ஒரு வாகனம் வரும் என்று போதகர் டெரன்ஸ் கூறினார். மகிழ்வே உருவான சீமோன் என்னை ஏற்றிச் செல்ல ஆட்டோவைக் கொண்டு வந்திருந்தார். போகும் வழியில் தான் எனது தளவாடங்கள் இருந்தது, கோட்டை முனை திருச்சபைக்குச் சென்று, அங்கிருந்த பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினோம். கோட்டைமுனையிலிருந்து கல்முனை சுமார் 45 கி மீ தூரம் இருக்கும். வழியெங்கும் பலவிதமான காட்சிகள் என்னை இழுத்துப் பிடித்தன. சீமோனிடம் கூறினேன். சில இடங்களில் நான் நிறுத்தச் சொல்லுவேன் கோபப்படக்கூடாது என்று ‘போட்டு – வாங்கினேன்”. உற்சாகம் நிரம்பி வழிய அவர், “ஒண்ணும் பிரேச்சனையில்லை போதகரய்யா என்றார்”.

ஓலைப்பொருட்களை விற்பனை செய்யும் கடை (வீட்டின் முகப்பு)

ஓலைப்பொருட்களை விற்பனை செய்யும் கடை (வீட்டின் முகப்பு)

செல்லும் வழியெங்கும் கடைகளில், பனையோலையில் செய்யப்பட்ட அன்றாட பயன்பாட்டுப்பொருட்கள் இருந்தன. இவைகள் இலங்கைக் கலாச்சாரத்தின் ஒரு மறுக்க இயலா பகுதி என்று அவைகள் பறைசாற்றிக்கொண்டிருந்தன. வயல் வெளிகளில் பயன்படுத்தும் ஐரோப்பிய பாணியிலான ஓலைத் தொப்பிகள் பெருமளவில் இன்றும் பயன்பாட்டில் இருக்கிறது. சிறிய பொளி (ஓலையை மெல்லியதாக கீறி முடையும் தன்மையில் வைத்திருப்பது) எடுத்து செய்யப்பட்ட அவைகளில் சாயம் முக்கிய ஓலைகளையும் சில வேளைகளில் இணைத்திருந்தார்கள். பார்ப்பதற்கு சற்று முடிவடையாததுபோல சுற்றிலும் ஓலைகள் மடக்கப்படாமல் நீண்டுகொண்டிருக்கும். வெயில் நேரத்திற்கு மிகவும் ஏற்றது. நான் சைக்கிளில் மீன் விற்கிறவர்கள் அவைகளை வைத்துச் செல்லுவதை இலங்கையில் பார்த்திருக்கிறேன்.

ஓலைத்தொப்பி வைத்தபடி மீன் விற்பனையில் ஈடுபட்டிருப்பவர்

ஓலைத்தொப்பி வைத்தபடி மீன் விற்பனையில் ஈடுபட்டிருப்பவர்

பல்வேறு அளவுகளில் ஓலைப்பெட்டிகள் செய்து வைக்கப்பட்டிருந்தன. குமரி மாவட்டத்தில் காணப்படும் கடகம் போன்ற அமைப்பை உடையவை ஆனால் அளவில் சிறிதானவைகள். என்றாலும் மிக மிக உறுதியானவை. ஒரு வகையில் உலகமே அழிந்தாலும் இவைகள் பயன்பாட்டிற்கு இருக்கவேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் செய்யப்பட்டவைகள் போல இருந்தன. பனை ஓலைகளில் செய்யப்பட்ட பொருட்கள் சீக்கிரத்தில் அழிந்துபோகும் என நினைக்கிறார்கள். அப்படியல்ல, பயன் படுத்தும் விதத்தில் பயன் படுத்தினால் அது ஒரு தலைமுறைக்கும் அதிகமான நாட்கள் இருந்து பயன் கொடுக்கும்.

ஓலைப்பாய்கள் இலங்கையில் இன்னும் பயன் பாட்டில் இருக்கின்றது. ஓலைப் பாயில் படுக்கையில் கிடைக்கும் சுகம் அலாதியானது. சிறு வயதில் விடுமுறைக் காலங்களில் பாட்டி வீட்டிற்குச் செல்லும்போது ஓலைப்பாயில் தான் உறங்குவோம். வெயில் நேரங்களில் படுத்துறங்குவதற்கு மிகவும் ஏற்றவை. பிற்பாடு கோரம்பாய்கள் அந்த இடத்தைப் பிடித்துக்கொண்டன. இப்பொழுது பிளாஸ்டிக் பாய்களைத் தவிற வேறு அனைத்தும் ஓரங்கட்டப்பட்டுவிட்டன. ஓலைப்பாய்களை பொதுவாக ஒரு வருடம் வைத்து பயன்படுத்துவார்கள். ஆனால் சமீபத்தில் குமரி மாவட்டத்தில் ஒரு குடும்பத்தினரைச் சந்தித்தேன். அவர்கள் தங்கள் திருமண நாளுக்குக் கிடைத்த ஓலைப்பாயை இன்றும் பயன்படுத்துகிறார்கள். முப்பத்தி ஐந்து வருடங்களாக ஒரே பாய் பயன் படுத்த முடியுமா என்று சந்தேகத்துடனேயே அக்குடும்பத்தாரிடம்  காண்பிக்கும்படி கேட்டேன். மிக நேர்த்தியாகவும் உறுதியாகவும் செய்யப்பட்ட பாய். பின்னிச்செல்லும் வாழ்வு உறுதியுடன் நீடிக்க பனை ஓலைபாய்களை பயன்படுத்துங்கள் என்று விளம்பரம் செய்யும் அளவிற்கு அந்த பாய் மிகவும் உறுதியுடன் இருந்தது. சேதமடைந்த இடங்களில் புதிய ஓலைகளைக் கோண்டு “பொத்தி” எடுத்திருக்கிறார்கள். இன்று இவ்விதம் ஒரு ஓலைப் பாய் செய்ய வேண்டுமென்றால் 1000  ரூபாய்க்கு மேல் ஆகும். தண்ணீர் படாமல் பார்த்துக்கொள்ளுவதும் பத்திரமாக சுருட்டி பேணுவதும் நமது பொறுப்பு.

35 வருடங்களாக ஒரே பனை ஓலை பாய் பயன்படுத்தும் குமரி மாவட்ட தம்பதியினர்

35 வருடங்களாக ஒரே பனை ஓலை பாய் பயன்படுத்தும் குமரி மாவட்ட தம்பதியினர்

எங்கள் வீட்டின் அருகில் ஐயப்பன் அண்ணன் அப்போது காளை வண்டி வைத்திருந்தார்கள். அந்த வண்டியில் அவர்கள் உவரி கோயில் திருவிழாவிற்குச் செல்லுகையில் அந்த வண்டி  கூண்டு வண்டியாக மாறும். அதன் கூண்டு அமைப்பதிலும் ஓலைபாய் தான் முக்கிய இடம் வகித்திருக்கிறது.

கடைகளில் இடியாப்ப தட்டுகளை வளையலை இட்டிருப்பதுபோல தொங்கவிட்டிருக்கிறார்கள்.  அப்படியே புட்டு அவிக்கும் நீத்துபெட்டிகளும் இருந்தன.  ஒரு கடையில் நிறுத்தி அவைகளை நிதானமாக பார்த்தேன்.  மூங்கில்களில்  செய்யப்பட்ட பொருட்களையும் இவைகளுடன் வைத்திருந்தனர். சரிதானே இயற்கை பொருட்கள் யாவும் ஒன்றாயிருப்பது மக்களுக்கும் சூழியலுக்கும் உள்ள தொடர்பை வெளிப்படுத்துகிறது. பனையும் மூங்கிலும் பெருமளவில் கிராமிய பொருளியலை தீர்மானிப்பவை எளிய மக்களுக்கு சோறுபோடும் வள்ளல்கள் அவை.

மின்சார வயரிலிருந்து பாதிப்பு நிகழா வண்ணம் பாதுகாக்கப்பட்ட பனை.

மின்சார வயரிலிருந்து பாதிப்பு நிகழா வண்ணம் பாதுகாக்கப்பட்ட பனை.

மற்றுமொரு காட்சி என்னை உலுக்கியது. சாலைஓரத்தில் சென்ற பனை மர ஓலைகள் மின்சார வயர்களை தொடுகின்றன என்பதால் அவைகளை வெட்டியிருக்கின்றனர். ஆம், முதலில் நானும் மரத்தை வெட்டியிருக்கின்றனர் என்று தான் நினைத்தேன். ஆனால் பின்னர் அறிந்துகொண்டேன் அவர்கள் வெறும் ஓலையை மட்டுமே வெட்டி அந்த மரத்தை பாதுகாத்திருக்கிறார்கள்.  என்று. அதாவது மின்சார வயரை தொடுகின்ற சாத்தியமுள்ள ஓலைகளை மட்டும் வெட்டிவிட்டு மற்ற பகுதியில்  ஓலைகள் இருக்கும் படி விட்டிருக்கிறார்கள். இலங்கை முழுவதும் இந்த காட்சியை நான் மீள மீள பார்த்துக்கொண்டே வந்தேன்.  இலங்கை முழுவதுமே பனையை பாதுகாப்பது என்பது ஒரு தேசிய செயல்பாடாக நடைபெற்று வருவதை பிரமிப்புடன் பார்க்கிறேன். ஒரு தேசமே பனை மரத்தை பாதுகாக்க முறையான பயிற்சி எடுத்திருப்பது எப்பேர்ப்பட்ட காரியம். இலங்கை அவ்வகையில் நமக்கு முன்மாதிரியான தேசம் தான்.

பனை மரங்களைப் பேணும் கிறிஸ்தவ ஆலயம்

பனை மரங்களைப் பேணும் கிறிஸ்தவ ஆலயம்

முட்செடிகளும் பனையும் இணைந்து நிற்கின்ற இடங்களைக் கடந்து சென்றோம். வழியில் ஒரு கத்தோலிக்கத் திருச்சபை பனைகளால் சூழப்பட்டு அழகுடன் காணப்பட்டது. அதைக் காண்கையில் ஒவ்வொரு திருச்சபையும் குறைந்தபட்சம் 10 மூடு பனையை வைத்தால் எப்படியிருக்கு என ஏக்கத்துடன் நினைத்துக்கொண்டேன்.

தாவீது கடவுளுக்கு பலிபீடம் அமைக்க  நினைக்கையில் “கோதுமை விளை நிலங்களுக்கு மத்தியில் இருந்த ஓர்னானின் போரடிக்கும் களத்தை கடவுள் அவனுக்கு காண்பிக்கிறார். தாவீது ஓர்னானிடம் சென்று தனக்கு அந்த இடம் வேண்டும் எனக் கேட்கிறார்.

“தாவீது ஒர்னானை நோக்கி, “உமது போரடிக்கும் களம் இருக்கும் இடத்தை எனக்குக் கொடும். கொள்ளை நோய் மக்களைவிட்டு நீங்கும்படி அவ்விடத்தில் ஆண்டவருக்கு நான் ஒரு பலிபீடத்தைக் கட்டவேண்டும்; அதன் முழு விலையையும் உமக்குத் தருவேன்” என்றார்”. (1 குறிப்பேடுகள் 21 : 22, திருவிவிலியம்)

இவ்விதமாக தாவீது கட்டிய பலிபீடம் செழிப்பான இடத்தின் மத்தியில் இருந்திருக்கீறதைக் காண்கிறோம். எனது சிறு வயதில் கோவில் நிலத்தில் உள்ள பொருட்களை “பாட்டம்” (குத்தகை) விடும் மரபு உண்டு. திருமறையில் நாம் உற்று நோக்குகையில் தேவாலய வளாகத்தில் இருந்த மரங்களைக் குறித்து நாம் ஏதும் பார்க்க இயலவில்லை என்றாலும் சாலமோன் அந்த ஆலயத்தைக் கட்டுகையில் ஆண்டவர் சில தாவரங்களின் பெயர்களைக் குறிப்பிடுகிறார். பேரீச்சை மாதுளம் மற்றும் அல்லி மலர் என்பவை மிக உறுதியாக தேவாலயத்தைச் சுற்றியிருந்த தாவரங்களைக் குறிப்பிட வல்லது. ஒருவேளை இவ்விதமான தாவரங்கள் ஆலயத்தைச் சுற்றி இருந்திருக்குமென்றால் சாலமோன் அவைகளை பேணியிருக்க வாய்ப்புகள் உண்டு.

இஸ்ரவேலரின் முக்கிய விழாவாகிய கூடாரப்பண்டிகை இவ்வகையில் இணைத்துப் பார்க்க ஏற்றது.

“ஆறு நாள்கள் நீ வேலை செய். ஏழாம் நாளில் ஓய்வு கொள். உழும் பருவத்திலும் அறுவடைப் பருவத்திலும் கூட ஓய்ந்திரு. கோதுமை அறுவடை முதற்பலன் போது வாரங்களின் விழாவையும், ஆண்டின் இறுதியில் சேகரிப்பு விழாவையும் கொண்டாட வேண்டும். உங்களுள் ஒவ்வொரு ஆண்மகனும் ஆண்டில் மூன்று தடவை தலைவரும் இஸ்ரயேலின் கடவுளுமாகிய ஆண்டவர் திருமுன் வர வேண்டும்.” (விடுதலைப் பயணம் 34 : 21 – 23) தாவீது கோதுமை அறுவடையின் நேரத்தில் ஓர்னானின் களத்தை வாங்கும் பின்னணியம் இங்கு தெளிவாகின்றது. இப்படியாக அறுவடை நேரத்தில் ஆண்டவரிடம் கூடி வரும் ஒரு அமைப்பை திருமறையில் வாசிக்கிறோம்.

இரண்டாவதாக கூடாரப்பண்டிகையாக கொண்டாடப்படும் இவ்விழா மக்கள் எகிப்திலிருந்து விடுதலைப்பெற்று பாலை நிலம் வழியாக நடந்து செல்கையில் கடவுள் அவர்களைப் பராமரித்தார் என்னும் உண்மையினை கூறும் பொருட்டு கொண்டாடப்படுகிறது.

“நிலத்தின் பலனைச் சேகரிக்கும் ஏழாம் மாதம் பதினைந்தாம் நாள்விழா; அது ஏழு நாளளவு கொண்டாடப்பட வேண்டும். முதல் நாளும், எட்டாம் நாளும் ஓய்வு நாள்கள். முதல் நாள், கவர்ச்சிகரமான மரங்களின் பழங்களையும், பேரீச்ச ஓலை, மற்றும் கொழுமையான தளிர்களையும், அலரி இலைகளையும் கொண்டு வந்து, ஆண்டவர் திருமுன் மகிழ்ந்திருங்கள். ஆண்டுதோறும் ஏழு நாளளவு இப்பெருவிழா கொண்டாடப்படவேண்டும். ஏழாம் மாதத்தில் அது கொண்டாடப்படவேண்டும். இது நீங்கள் தலைமுறைதோறும் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய என்றுமுள நியமம் ஆகும்.  ஏழு நாள் கூடாரங்களில் குடியிருங்கள்; இஸ்ரயேலில் பிறந்த யாவரும் அவ்வாறே கூடாரங்களில் குடியிருக்க வேண்டும். இஸ்ரயேலரை எகிப்திலிருந்து நான் கொண்டுவந்தபோது, அவர்கள் கூடாரங்களில் வாழ்ந்தார்கள் என்பதை இதன்மூலம் உன் வழிமரபினர் அறிந்துகொள்வர். நானே உங்கள் கடவுளாகிய ஆண்டவர்!”  (லேவியர் 23 : 39 – 43 (திருவிவிலியம்)

இவைகள் யாவும் இறை மக்கள் எவ்விதம் தங்கள் நிலத்துடன் பிணைப்பு கொண்டிருக்கவேண்டும் எனவும் தாவரங்களின் இன்றியமையாமையையும் தன்னியல்பாக எடுத்துக் கூறுகின்றன.

பனையின் பின்னணியத்தில் நிலக்காட்சிகள் விரிந்தபடி சென்றன. பனை என்ற எண்ணம், பனையால் சூழப்பட்ட உலகம் என கனவுகளில் மிதந்து செல்லும் ஒரு பயணமாக அது அமைந்தது. நிற்கச் சொல்லும் இடங்களில் சீமோன்  நிறுத்துவதும் தொடர்ந்து பயணிப்பதுமாக இருந்தோம்.

சுண்ணாம்புக் காளவாயில் பனங்கொட்டைகள்

சுண்ணாம்புக் காளவாயில் பனங்கொட்டைகள்

மறக்க இயலாத காட்சி என்னவென்றால் சுண்ணாம்பு காளவாய்களைக் கடத்து போகும்போது ஏதோ வித்தியாசமாக இருக்கிறதே என்று தோன்றியது. ஆம் அங்கே பனங் கொட்டைகள் அதிகமாக கிடந்தன. இவை எதற்காக இங்கே என்று எண்ணியபோது பொறி தட்டியது. அதாகப்பட்டது, பனம் பழங்களில் இருந்து சாறு எடுத்தபின்பு, அதனை கிழங்காக மாற்றலாம். கிழங்கை எடுத்த பின்பு கிடைக்கும் பனங்கொட்டைகளில் கிடைக்கும் பூரானையும் உண்டுவிட்டு மிச்சம் இருக்கும் மிகச்சிறந்த எரிபொருளைக் கொண்டு வந்து  இட்டிருக்கிறார்கள். அது ஒரு காளவாயின் முன்னால் மாத்திரம் அல்ல அனைத்து காளவாயின் முன்பும் அப்படியே கிடந்தன. சேகரிக்கப்பட்ட சுண்ணாம்பினோடு பனங்கொட்டைகளைக் கலந்து காளவாயில் இட்டு எரிப்பார்கள். அனைத்தும் எரிந்து தணிந்த பின் இவைகளை எடுத்து நீர் தெளித்தால் அவைகள் சுண்ணாம்புப் பொடியாக மாறிவிடும். இவைகளைத்தான் பதனீர் எடுக்க கலயங்களில் பூசுவார்கள். வெள்ளையடிக்கவும் கட்டுமான பணிகளிலும் சிமெண்டிற்குப் பதிலாக  முற்காலங்களில் பயன்பட்டிருக்கிறது.

கிறிஸ்டா இல்லப் பயிற்சியில்

கிறிஸ்டா இல்லப் பயிற்சியில்

கிறிஸ்டா இல்லம் 1950களில் அமைக்கப்பட்டது. மெதடிஸ்ட்  திருச்சபையால் பராமரிக்கப்படுகிறது. பல சிறுமிகள் இங்கே தங்கி பயனடைகிறார்கள். அங்கே சென்றபோது வடலி ஓலைகள் வெட்டி காய விடப்பட்டிருக்கிறதைப் பார்த்தேன். வடலி ஓலைகள் பயிற்சிக்கு ஏற்றதல்ல. எப்படியாவது சமாளிக்கலாம் என முடிவு செய்த்து காய்ந்த ஓலைகளை அங்கிருந்தே சேகரித்தேன்.  பின் மதியம் தான் அங்கே நிகழ்ச்சி ஒழுங்குசெய்யப்பட்டிருந்தது. எனக்கென ஒரு அறையும் ஒதுக்கியிருந்தார்கள்.

கல்முனை கிறிஸ்தா இல்ல பனைஓலை பயிற்சிப்பட்டறை

கல்முனை கிறிஸ்தா இல்ல பனைஓலை பயிற்சிப்பட்டறை

கல்முனை பெண்கள் இல்லம், கிறிஸ்டா இல்லம் மற்றும் கல்முனை சங்கத்திலிருந்து 30ற்கும் மேற்பட்டவர்கள் வந்திருந்தார்கள். அருட்பணி எஸ். டி. வினோத் இவைகளை பொறுப்பெடுத்துச் செய்திருந்தார். போதகர் வினோத் என்னுடன் மட்டக்களப்பு வரவேண்டியிருந்ததால் அங்கே இரண்டே மணி நேரத்தில் நிகழ்ச்சிகளை வேகம் வேகமாக முடித்தோம். என்றாலும் அவர்களுக்கு 5 பொருட்கள் செய்ய கற்றுக்கொடுத்தேன்.

கிறிஸ்டா இல்ல பிள்ளைகளுடன்

கிறிஸ்டா இல்ல பிள்ளைகளுடன்

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

 

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 13

மார்ச் 15, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 13

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

பனைக்கோட்டை

அன்று மாலை அருட்பணி யோகராஜா அவர்கள் ஒரு செயர்குழுவை நான் தங்கியிருந்த  அதே கட்டிடத்தில் நடத்தி முடித்துவிட்டு திரும்புகையில் என்னைப்பார்த்து  விட்டார். அந்த சந்திப்பு மிக முக்கியமான ஒன்றாக அமைந்தது. பனை மரம் குறித்து ஏதேனும் நான் தெரிந்து கொள்ளவேண்டுமென்றால் யாழ்பாணத்திற்கு நான் கண்டிப்பாக போகவேண்டும் என்றார்கள். மேலும் அவர்கள் கூறுகையில் இலங்கையில் ஏற்பட்ட போரினால் சாதிகள் காணாமல் போய்விட்டது என்றாலும் பள்ளர் மழவர் எனும் இரு சாதிகளே பனை ஏற்றத்தில் ஈடுபட்டனர் என்று கூறினார். என்னைப்பொறுத்த வரையில் அது ஒரு முக்கிய தகவல். இதுவரை எவரும் பேசாத ஒன்று. பிற்பாடு என்னிடம் பேசிய எவரோ என்னிடம் மழவர் தென்னை ஏறுகிறவர்கள் மட்டும் தான் என்று கூறியதாகவும் ஒரு நினைவு உண்டு. பள்ளர் என்பது பல்லவரின்  வழிதோன்றல் என வேறொரு நண்பர் குறிப்பிட்டார்.   ஆனால் அவைகள் எல்லாவற்றையும் விட, தமிழகத்தில் பனையேற்றை தொடாத ஒரு ஜாதி இலங்கையில் பனை மரத்துடன் தொடர்புடன் இருப்பது நாம் குறித்துக்கொள்ள வேண்டிய ஒன்று.

பனைமரத்திற்காக  பாடுபட்ட “மில்க் வொயிற்” (Milk White) கனகராஜா என்பவரைக் குறித்தும் அவர் கூறினார். மில்க் வொயிற் என்பது பல வெளிநாட்டு நிறுவனங்களுடன் போட்டியிட்ட தமிழருடைய சோப்பு தயாரிக்கும் நிறுவனம்.  தனது விற்பனையினை பிற எந்த நிறுவனங்களை விடவும் மிக அதிகமாக  அவரால் விரிவாக்க முடிந்தது. தனது பொருட்களை விற்க “உங்களுக்கு உதவ எங்களுக்கு உதவுங்கள்” என்று அவர் கூறி முன்னெடுத்திருக்கிறார். தமிழ் மீது இருந்த தீராத பற்றினால் திருவள்ளுவரின் குறளையோ பாரதியின் பாடல்களையோ பனை ஓலையில் அச்சடித்து தனது சோப்புகளுடன் வினியோகித்திருக்கிறார். தனது தயாரிப்புகளையும் அவர் பொதிந்து கொடுக்க களிமண்ணில் செய்த அழகிய பேழைகளில் வைத்து இலவசமாக கொடுத்திருக்கிறார். நூற்பவர்களிடம் இருந்து பெற்ற துணிகளைக் கொண்டு தந்து சோப்பை பொதிந்து விற்பனை செய்திருக்கிறார். இவைகளின் மூலம் அவர் குயவர்களையும், நெசவாளர்களையும் ஆதரித்திருக்கிறார் என்பதை அறிந்துகொள்ள முடிகிறது.

மேலும் பனம்பழங்கள் கிடைக்கும் காலத்தில் தனது லாரி நிரைய பனை விதைகழை எடுத்துக்கொண்டு தந்து பணியாளர்களைக்கொண்டு சாலைஓரங்களில் விசிறி எறியச் சொல்லுவாராம். பனை மீது மீளக் காதல் கொண்ட களப்போராளியான அவரது தயாரிப்புகள் இன்று வளர்ந்து வரும் தலைமுறையின ரின் வெளிநாட்டு மோகத்தால்  வீழ்ச்சியடைந்து வருகிறது.

இலங்கையில் பனை மரம் மீதான கவனம் குவிய மில்க் வொயிற் கனகராஜா என்ற தனிநபர் ஒரு பனைப்போராளியாக நின்றிருக்கிறார் என எண்ணுகையில் தமிழகம் அவ்வகையில் எவரையும் முன்னெடுக்கவில்லையே என்ற ஏக்கமும் ஒருசேர வருகிறது. இன்று ஒரு சுய உதவிக்குழுக்களை நாம் இணைத்து உண்ணும் பொருட்களையும் உண்ணாப்பொருட்களையும் பொதிகின்ற வண்ணமாக நம்மால் ஓலைகளை பயன்பாட்டிற்கு கொண்டுவர இயலவில்லை. லல்லு பிரசாத் யாதவ் அவர்கள் இரயில்வே மந்திரியாக  இருக்கையில் குயவர்களுக்கு உதவி செய்யும் வண்ணமாக எடுத்த முயற்சிகளை நாம் அறிவோம். பிளாஸ்டிக் கப்புகளைத் தவிர்த்து மண் கோப்பைகளை அவர் முன்னெடுத்தார். இவ்வகை முயற்சிகள் ஒருவித பிடிவாதத்துடன்  எடுக்கப்பட்டாலே அடிமட்ட கைவினை கலைஞர்கள் வாழ்வில் நன்மைகளைப் பெற்றுக்கொடுக்க இயலும்

ஒரு பொருளை பொதிய ஓலையை பயன் படுத்துவதால் அதன் விலை அதிகமாக மாறிவிட வாய்ப்பு இல்லை. ஆனால் வரிலிலக்கு கிடைக்க வாய்ப்பு இருக்கிறது. அனேகருக்கு வேலை கிடைக்கும் வாய்ப்பு பிரகாசமாக இருக்கிறது. சூழியல் மாசடைவதில்லை. இயற்கை வளங்கள் பாதுகாக்கப்பட்டு பயன்படுத்தப்படும். ஒருவேளை தங்கள் பொருட்களுடன் இணைக்கும் விலைப்பட்டியலை  பனைஓலைகளால் செய்ய எவரேனும் முன்வருவார்கள் என்று சொன்னால் அதுவே ஒரு மாபெரும் சந்தை வாய்ப்பை அளிக்கும். இன்றைய இலங்கை மற்றும் தமிழக தொழிலதிபர்கள்  இதற்கென முன்வருவார்களா?

போதகர் அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கையில் இலங்கை மெதடிஸ்ட் திருச்சபையின் போதகர் ஒருவர் யாழ்பாணம் மக்களுடன் இணைந்து பனை வெல்லம் காய்ச்சும்  ஒரு அமைப்பை நடத்திக்கொண்டிருந்ததாகவும் கூறினார். இலங்கை மெதடிஸ்ட் திருச்சபை இவ்வகையில் ஒரு மாபெரும் முன்னுதாரணமாக இருப்பதை கண்முன்னே கண்டு வியப்படைகிறேன். பல்வேறு சூழல்களில் பல்வேறு தரப்பு மக்களுக்காக இலங்கை போதகர்கள் முன்னின்று செயல்பட்டிருக்கிறார்கள். அவைகளில் பலவிஷயங்கள் நமது சித்தனைக்கு எட்டாதவைகள்.

இப்படியாக இலங்கைத் திருச்சபையிலும் நமக்கு ஒரு முன்னோடி இருக்கிறார் எனும் செய்தி எனக்கு புது தெம்பைக் கொடுத்தது. ஒருவகையில் அந்த போதகரின் பனை சார்பு எனும் படிமம் மக்களின் ஆழ்மனதில் உறங்கிக்கொன்டிருக்கும், அதனை தட்டி எழுப்புவது சிரமமான காரியம் இல்லை. எனது இலங்கைப் பயணம் அவ்விதமானோரின் அடிச்சுவடுகளிலேயே நிகழ்த்தப்படுகிறது. இந்தியத் திருச்சபை பனைமர வேட்கைக்கு தன்னை அற்பணிக்கும் நாள் என்றோ என எண்ணிக்கொண்டேன்.

பனைத்தொழிலாளர்கள் அல்லது பனையேறிகள் எனும் பதங்களை  இலங்கையில் எவரும் பயன் படுத்துவது இல்லை என்றும் அவர் கூறினார். இலங்கை சமுதாயம் அவர்களை “சீவல் தொழிலாளிகள்” என்றே குறிப்பிடுகின்றனர். நாம் சொற்களில் மட்டும் பனையை வைத்துக்கொண்டிருக்கிறோம் ஆனால் இலங்கையில் பனை வாழ்வில் கலந்திருக்கிறது என்பதை அவருடனான உரையாடல் மூலம் அறிந்துகொண்டேன். பனை என்பதை உயிருக்கு இணையாக வைத்திருக்கிறார்கள் இலங்கை மக்கள். இல்லையென்றால் ஒரு மூத்த போதகர் இத்துணை நேரமெடுத்து எனக்கு இலங்கை பனை சார்ந்த காரியங்களை விளக்கத் தேவை இல்லை.

என்னை அவருக்கு மிகவும் பிடித்துவிட்டது போலும், இலங்கையில் அருட்பணி. எஸ் எஸ் ஞானராஜா என்பவர் என்னைப்போன்றே செவிப்புலன் அற்றோர் மற்றும் செய்கை மொழி பாவிப்போர் மத்தியில் செயல்படுகிறார் என்றும் அவரை நான் சந்திக்கவேண்டும் என்றும் கூறினார்கள். மேலும் பனை மரத்தில் உள்ள பயன்களையும் பட்டியலிட ஆரம்பித்தார். பணாட்டு, ஒடியல் கூழ் போன்றவைகளை நான் இன்னும் கண்ணால் பார்க்கவில்லை.  எதிர்பாராத இந்த சந்திப்பு இத்துணை அரிய ஒரு வாய்ப்பாக அமையும் என்று நான் சற்றும் நினைக்கவில்லை.

மாலை வேளையில் மீண்டும் ஒரு நடை சென்று வந்தேன்.  காலை ஒரு மணி நேரமும் மாலை ஒரு மணி நேரமும் நடப்பதை இலங்கைச் சென்றபின் வழக்கமாக்கிக்கொண்டேன். நான் இலங்கை சென்றபின் தான் தொடர்ந்து சூரிய உதயத்தை கண்டது. ஒரு கணத்தையும்  வீணாக்கக்கூடாது என்று நேரம் கிடைக்கும் இடங்களில் எல்லாம் சுற்றிப்பார்க்க கிளம்பிவிடுவேன். இரவு 9 அல்லது 10 மணிக்கும் உள்ளதாகவே உறங்க முடிந்தது. ஆகவே அதிகாலையில் எழுந்து கொள்ள சிரமமாக இருக்கவில்லை.

மறுநாள் அதிகாலையில் 4.30 மணிக்கே எழுந்துவிட்டேன். 5 மணிக்கு ஒரு காலை நடைசெல்ல எண்ணி கிளம்பினேன். நான் சென்ற இடம் புளியந்தீவில் காணப்படும் ஒல்லாந்தார் கோட்டை. நான் இருக்கும் இடத்திலிருந்து 5 நிமிட நடை தான். நான் எனது வழக்கமான காலை நடை முடித்துவிட்டு நல்ல வெளிச்சம் வந்தபின் அந்த  கோட்டைக்குப் போனேன். ஆனால் அங்கே ஒரு காலம் உறங்கிக்கொண்டிருந்தது. பொதுவாக கோட்டைகள் யாவும் மிகவும் திட்டமிட்டே கட்டப்படுகின்றன. மேலும் அவைகள் வெல்லப்படாது இருக்கவேண்டும் என பல்வேறு கோணங்களில் அலசி ஆராயப்பட்டு பலம் வாய்ந்தவைகளாக அமைக்கப்படுகின்றன. அவ்வகையில் இக்கோட்டை மிக சிறப்பாக அமைக்கப்பட்டது என்பதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை.

பனைக்கோட்டை, மட்டக்களப்பு

பனைக்கோட்டை, மட்டக்களப்பு

கோட்டையின் இருபுறமும் விரிந்திருக்கும் வாவி அரணாகவும் மேலும் இருபுரங்களில் பெரிய அகழியும் அமைத்திருக்கிறார்கள். மிக நல்ல முறையில் இருக்கும் இந்த கோட்டையில் தான் பல அரசு அலுவலகங்கள் இயங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன. காலை சூரியன் உதிக்குமுன்பே அந்த இடத்தில் சென்றது மிக அருமையான ஒரு தருணம்.  கோட்டைக்கு செல்கையில் என்னைத் தடுத்து நிறுத்தும்  காவலாளிகள் ஒருவரும் இல்லை. அதனுள் நான் நுழைகையில் அதன் வாயிலில் ஒரு விரிந்த புத்தகம் போன்ற ஒன்றை வைத்திருந்தார்கள். அந்த புத்தகத்தில் கோட்டையின் வரலாறு எழுதப்பட்டிருந்தது.

சிமென்டில் நிர்மாணிக்கப்பட்ட அந்த சிலையின்  நடுவில் விரிந்த  காகிதம்போல் இருந்தது ஒரு தாமிர தகடு. அந்த தகடில் வரையப்பட்டிருந்த கோட்டையின் வரைபடத்தில் அனேக தென்னை மரங்களும் பனை மரங்களும் காணப்பட்டன. அது என்னவோ உள்ளுணர்வு பிடித்து தள்ளி அழைத்துச் செல்லும் இடங்களில் பனை எனக்காக  காத்திருக்கிறது போலும்.

கோட்டையின் வரலாற்றை மிக சுருக்கமாக பார்க்கவேண்டும் என்றால். 1662ல் கட்டுமான பணி போர்த்துகீசியரால் துவங்கப்பட்டு 16628ல் நிறைவுற்றது. பத்தே ஆண்டுகளில் டச்சுப்படை இக்கோட்டையை கைப்பற்றியது. பின்னர்  அவர்கள் அந்த கோட்டையை மறுசீரமைத்தார்கள். 1766ல் அவர்களிடமிருந்து கண்டி அரசர் கைகளுக்குப் போனது. 1796ல் பிரிட்டிஷார் இக்கோட்டையை முற்றுகையிட்டபோது எந்தவித எதிர்ப்பும் இன்றி கோட்டை அடிபணிந்தது. கோட்டையின் வலிமை அதனை திட்டமிடுகையில் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ளப்படுபவைகளோ அல்லது அதன் உறுதி என்பதிலோ அல்ல, மாறாக அதை கைப்பற்ற வருவோரின் மன உறுதியே அதை தீர்மானிக்கின்றது என்பதே மட்டக்களப்பு கோட்டை கற்றுத்தரும் பாடம்.

கோட்டையில் காணப்பட்ட பனை மரங்களும் தென்னை மரங்களும் மட்டக்களப்பின் பூர்வீக மரங்களைச் சுட்டி நிற்கின்றது.  ஆனால், அக்கோட்டையில் பனையோ தென்னையோ மரங்கள் தற்போது காணப்படவில்லை.  கோட்டை கட்டப்படுகையில் இம்மரங்களை நம்பி வாழும் சமூகம் அங்கிருந்திருக்கிறது என்பதையே இவைகள் சுட்டுகின்றதாக அறிகிறோம். அவைகளை ஓவியமாக ஆவணப்படுத்திய அந்த மனிதன் இலங்கை மக்கள் இணைந்து வாழ்ந்த தடயங்களாக இப்படத்தை விட்டுச்சென்றிருக்கிறான்.  இலங்கையில் வந்த ஒல்லாந்தர் பனைமரங்களை மிக அரிய தாவரமாக கருதியிருக்கிறார்கள் என்பதை மேலோட்டமாக பார்க்கையிலேயே என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. சற்று நேரம் அக்கோட்டையின் அருகிலேயே இருந்தேன். பனை இவ்விதம் காணாமற்போவதன் காரணம் என்ன என யூகிக்க முயன்றேன். பனையும் கடலும் மாபெரும் செல்வங்கள். இவைகள் இக்கோட்டையினை நிர்மாணித்தவர்கள் அங்கிருந்த சூழலை வைத்து உணர்ந்திருப்பார்கள். பிற்பாடு கோட்டை அழிக்கப்பட்டு மறு சிரமைப்புச் செய்கையில் சில மரங்கள் அழிக்கப்பட்டிருக்கலாம். என்னைப்பொறுத்த அளவில் அது ஒரு பனைக்கோட்டை.

 

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 12

மார்ச் 14, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 12

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

மொழிகளைக்கடந்த ஓலை

உற்சாக மிகுதியில் மாணவர்களும் நானும்

உற்சாக மிகுதியில் மாணவர்களும் நானும்

மீண்டும் நாங்கள் ஒய் எம் சி யே வந்த பொழுது சிறுவர்கள் ஆயத்தமாக இருந்தார்கள்.  உலகில் பேசத்தெரிந்த மக்கள் அனைவருமே செய்கை செய்யும் மக்கள் தான்.  ஒரு சராசரி மனிதர் ஒரு நாளில் தான் செய்யும் தகவல் தொடர்புகளில் வெறும் 7 சதவீதம் மட்டுமே சொற்களை ஒலிகளாக்கி பயன்படுத்துகிறான். மற்ற நேரங்களில் அவர் வெறும் ஒலிகளையோ அல்லது செய்கைகளையோ பயன்படுத்துவதாக  டாக்டர் ஆல்பர்ட் மெராபியன் (Dr. Albert Mehrabian) குறிப்பிடுகிறார். அதற்காக நான் துணிந்து செய்கை மொழியில் இறங்க முடியாது. அம்மொழியினை மிகச்சரியாக கற்றவர்களின் உதவி எனக்குத் தேவை. எனது பேச்சினை செய்கை மொழியில் எடுதுக்கூற ஒரு ஆசிரியை முன்வந்தார்கள்.  பேச்சைவிட  செயலே முக்கியம் எனக் கருதி அவர்களை பாராட்டும் முகமாய் ஒரு முன்னுரையைக் கூறிவிட்டு களத்தில் இறங்கினேன். அவர்களது மொழி செய்கை மொழியாயிருந்தபடியால் ஒவ்வொரு சிறு குழந்தையின் உணர்ச்சிகளையும் என்னால் நன்கு உள்வாங்க முடிந்தது.  முகத்தில் அத்தனை துல்லியமாக உணர்ச்சிகளை கொண்டுவருகிறார்கள். குறிப்பாக எனது பேச்சினை ஆசிரியர் செய்கை மொழியில் பேசுகையில், அச்சிறு பிள்ளைகளின் கூட்டமே அதே செய்கைகளை திருப்பிச் செய்தே புரிந்து கொண்டார்கள். அது மிக அழகாக இருந்தது. ஒன்றிணைந்து கற்றுக்கொள்ளும் பாங்கு கொள்ளை அழகு.

அவர்களின் விருப்பங்களை ஒட்டியே கற்றுக்கொடுத்தேன்.  முதலில் ஒரு மெழுகுவர்த்தியும் பின்னர் ஒரு கிறிஸ்துமஸ் வாழ்த்து அட்டையும் செய்யக் கற்றுக்கொடுத்தேன். அதன் பிற்பாடு அவர்கள் கூறிய மிருகம், பறவை மற்றும் அவர்களில் ஓரிருவர் படங்களையும் செய்துகொடுத்தேன். அங்கிருந்து கிளம்புகையில் அவர்கள் அனைவரும் கரங்களை உயர்த்தி எனக்கு நன்றி சொன்னார்கள். மிகவும் நெகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

இந்த நிகழ்ச்சி திடீரென உதயமாகி குறிப்பிடத்தகுந்த ஈடுபாட்டை மாணவர்கள் மத்தியில் ஏற்படுத்தியது அனைவருக்குமே மகிழ்சியளிப்பதாய் இருந்தது.  உடனிருந்து அனைத்தையும் பார்த்த  செயலாளர் எனக்கு ஒரு “காஃபி மக்” பரிசளித்தார். நிகழ்சிகள் மிக அருமையாக இருந்தது என்றும் மீண்டும் வருகையில் எங்களுக்கு  முன்னமே தகவல் தெரிவித்தால் இன்னும் அனேகர் பயன்பெறும் வண்ணமாக நிகழ்சிகளை ஒழுங்குசெய்யலாம் என்றார்கள்.

இலங்கையில் நடைபெற்ற நிகழ்ச்சிகள் யாவும் சற்றேரக்குறைய ஒன்றுபோல் அமைந்திருந்தது  ஏன் என எண்ணுகையில், இலங்கையின் தேவை அப்படிப்பட்டது என்றே தோன்றியது. ஏதேனும் ஒரு சிறு கைத்தொழில்  கற்றுக்கொண்டாலும் அது அவர்களுக்கு பேருதவியாக இருக்கும் என்பதே எதார்த்த நிலை. இவ்விதம் அவர்கள் கைத்தொழிலை முன்னெடுக்கையில் அவற்றை ஊக்குவிக்க திருச்சபைகள் முதலில் களமிறங்கவேண்டும் என்பதே எனது எண்ணமாக இருக்கிறது. ஏனெனில் கைத்தொழில்களை கற்றுக்கொள்ளும்போது முதலில் அவைகள் சந்தையில் உள்ள பொருட்களோடு போட்டியிட தகுதியுள்ளவைகளாக இராது. அவைகளை ஊக்குவிக்கும் நிறுவனங்கள் மற்றும் அமைப்புகள் தேவை. திருச்சபைக்கு அவ்விதம் ஒரு அமைப்பு இருக்கிறது. அந்த அமைப்பு நினைத்தால் ஒரு கைத்தொழில் செய்யும் பணியாளரை ஊக்குவிப்பது பெரியகாரியம் இல்லை. மேலும் மாற்று நிகழ்ச்சிகளை தங்கள் திருச்சபையின் நிகழ்ச்சிகளோடு ஒன்றிணைப்பதும் சாத்தியம் தான்.

திருச்சபையின் திருவிழா காலங்களில் இவ்விதம் கைத்தொழில் செய்வோரிடமிருந்து பெற்றுக்கொள்ளும் பொருட்களைக் கொண்டு அலங்கரிப்பது பெரும் பயனைக் கொடுக்கும். ஒன்று அது உள்ளூர் பொருட்களையும் கைவினைக் கலைஞர்களையும் ஊக்குவிக்கும் ஒரு அரும்பணியாக இருக்கும். மேலும் பிளாஸ்டிக் மற்றும் மட்கா பொருட்களைக் கொண்டு செய்யும் அகங்கார அலங்கோலங்களிலிருந்து ஒரு பெரும் விடுதலையையும் அளிக்கும். பாரம்பரியத்தை நவீன உலகின் தேவைக்கு ஏற்ப வடிவமைத்ததாகவும்  இருக்கும். பல்வேறு விதங்களில் ஓலைகளை அலங்காரத்தில் பயன்படுத்த திறமையான கலைஞர்கள் முன்வருவார்கள். உள்ளூரில் வீணகப்போகும் பொருட்களிலிருந்து ஏற்றுமதி செய்யும் அளவு பெரும் சந்தையை கைப்பற்ற ஒரு அரிய வாய்ப்பாக இது அமையும்.

ஆனால் இவ்விதம் செய்ய ஒரு முன்மாதிரி வடிவம் வேண்டும் என்று என்னை உற்சாகப்படுத்தும்  அருட்தந்தை அமலதாஸ் டென்சிங் அவர்கள் குறிப்பிடுவார்கள். எங்களுக்கு ஒரு கிறிஸ்துமஸ் மேடையை நீங்கள் ஓலையில் செய்து தாருங்கள் அடுத்த வருடமே குமரி மாவட்டத்தில் பல்வேறு இடங்களில் அவைகளை மக்கள் பிரதிபலிக்கின்ற நிகழ்ச்சிகளை நாங்கள் முன்னெடுக்கிறோம் என்றார்கள். என்னை கடந்த இரு வருடமாக அழைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள் ஆனால், மும்பையிலிருந்து வந்து  அவைகளை என்னால் அமைத்துக்கொடுக்க இயலவில்லை. ஆனால் வெகு சீக்கிரமே ஒரு மேடையை பனை ஓலைகளால் செய்யப்பட்ட பொருட்களைக் கொண்டு அமைக்க திட்டமிட்டிருக்கிறேன். இதற்கு முன்னோட்டமாக கடந்த குருத்தோலை ஞாயிறு அன்று நான் பணியாற்றும் ரசாயனி திருச்சபையில் இளைஞர்களின் உதவியோடு ஓலைகளால் ஆலயத்தை அலங்கரித்தோம். தமிழகத்திலும் இலங்கையிலும் இவைகளை எவரேனும் இன்னும் பெரு வீச்சுடன் செய்தால் மட்டுமே அவை ஒரு மரபை உருவாக்கும்.

நான் முதன் முதலாக ஓலைகளில் பொருட்களைச் செய்ய முற்படுகையில் அவைகள் வெறும் புக் மார்க், அல்லது வாழ்த்து அட்டை போன்று செய்யவே முற்பட்டேன். வேறு எதுவும் அவைகளில் செய்ய இயலாது என்று நினைத்திருந்தேன். ஆனால் அலங்காரங்களைச் செய்ய முயன்றபோது  இருவேறு விதமான வாய்ப்புகள் நமக்கு முன் இருப்பதை அறிந்துகொண்டேன். கைப்பட்டைகள் வேறு ஒரு அகன்ற வாசலைத் திறந்தளித்திருக்கிறது. மேலும் சிறுவர்களைக் கவரும் அழகிய உடனடி விளையாட்டுப்பொருட்களை நம்மால் செய்ய இயலும்இவைகளையும் தாண்டி நாம் வேறு பல பயன்பாட்டுக் காரியங்களையும் முன்னெடுக்கலாம் என்றே தோன்றுகின்றது.

ஓலையில் செய்யப்பட்ட ஒட்டடைக் குச்சி

ஓலையில் செய்யப்பட்ட ஒட்டடைக் குச்சி

எங்களுக்கு மதிய உணவு ஒய் எம் சி யே வில் ஒழுங்கு செய்யப்பட்டிருந்தது. உணவுகளை பாலிதீன்  தாளில் தான் பொதிந்து கொடுக்கிறார்கள். இலைகளில் பொதிந்து கொடுக்கப்பட்ட உணவை நான் எங்குமே பார்க்கவில்லை.  உணவு உண்டுவிட்டு வரும் வழியில் பனைஓலையைக் கொண்டு செய்யப்பட்ட ஒரு துடைப்பத்தைப் பார்த்தேன். அது அங்கே பணியாற்றுகிற எவரோ தன் கைப்படச் செய்தது என்பதைக் கண்டவுடனே உணர்ந்துகொண்டேன். இவ்விதம் செய்யப்படும் பொருட்களுக்கு ஒரு சிறப்பு தன்மை உண்டு. மக்கள் தாம் வாழும் இடத்தில் கிடைக்கும் பொருட்களில் இருத்து சாத்தியப்படும் அத்தனை பொருட்களியும் செய்ய முற்படுவது அம்மக்களின் வாழ்வில் அம்மரத்தின்  முக்கியத்துவத்தையும் மக்களின் படைப்பூக்கத்தையும் நாம் அறிந்துகொள்ளலாம்.

அங்கிருந்து புறப்படுகையில் பாக்கியராஜா அவர்கள் மனைவி, எங்கள் தோட்டத்திலும் பனை மரங்கள் நிற்கின்றன, நீங்கள் உங்களுக்குத் தேவையான காய்ந்த ஓலைகளை எடுக்கலாம் என்று அழைத்தார்கள். சரியென்று அவர்களின் தோட்டத்தைற்குச் சென்றோம். வேலிகளின் அருகில் பனைமரங்கள் வரிசையாக நின்றுகொண்டிருந்தன. அவைகளில் ஒரு பனை மட்டும் கருகி ஆனால் உயிருடன் இருந்தது. எப்படி தீ பிடித்தது என நான் கேட்கையில் “குளவிகள் அந்த மரத்தில் பெரிய கூடு ஒன்றை அமைத்ததாகவும், அதனால் அனேகர் அதைக்குறித்து பிராது தெரிவித்தார்கள் என்பதால் அவற்றை அழிக்க வேண்டியிருந்தது என்றும் குறிப்பிட்டார்கள். குளவிகள் பனை மரத்தில் கூடு கட்டுகின்றன என்ற கருத்தை குறித்துக்கொண்டேன்.  பனை ஏறும் ஆட்கள் ஏதும் இல்லாததால் கடந்த சில வருடங்களாக பனை மரம் பயன்படுத்தப்படாமலே இருக்கிறது என்றார்கள்.

அந்த  தோட்டத்தின் ஒரு பகுதியை வாடகைக்கு விட்டிருந்தார்கள். அங்கே ஒரு வெல்டிங் ஒர்க் ஷாப் இயங்கிக்கொண்டிருந்தது. மிகப்பெரிய காற்றாடி ஒன்றைக் கண்டு இது எதற்காக செய்கிறார்கள் எனக் கேட்டேன். அதற்கு அவர்கள் “திருச்சபைக்கு சொந்தமன ஒரு பண்ணை எங்கள் சொந்த ஊரான முருங்கனில் இருக்கிறது. அவர்களுக்கு காற்றினால் இயங்கும் இந்த நீரேற்றுக் கருவியை நன்கொடையாக வழங்க இருக்கிறோம் என்றார்கள். அப்போது எனக்கு அவர்கள் கூறிய “ஜீவோதயம் பண்ணை” என்ற வார்த்தை மனதிற்குள் தங்கவில்லை ஆனால் அந்த காற்றாடி என் மனதில் இருந்தது. அந்த காற்றடியை நான் மீண்டும் அது நிர்மாணிக்கப்பட்ட இடத்தில் சந்திக்கும் ஒரு வாய்ப்பு அமையும் என நான் அப்போது எண்ணவில்லை.

இன்சுவை

இன்சுவை

எங்களது பயணம் அப்படியே தொடர்ந்தது. மாலை வேளையும் நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. எனக்கு சுனாமியால் பாதிக்கப்பட்ட மற்றொரு இடத்தையும் காண்பிக்க விரும்பி என்னை அழைத்துச் சென்றார்கள். செல்லும் வழியில் ஒரு சந்தை இருந்தது. மீன்கள் விற்பனை செய்யப்படும் சந்தை அது.. ஒரு முழு மீனை வாங்கி சுடலாமா என்று கேட்டேன். மன்னிக்கவும் இன்று நேரம் இல்லை என்றார்கள். அங்கே தானே ஒரு தள்ளுவண்டிக்கருகில்  பாக்கியராஜா  தனது வண்டியை நிறுத்தினார்.  அந்த வண்டியில் இருந்த கண்ணாடி பேழைக்குள் மரச்சீனி கிழங்கை வேகவைத்து பின் பொறித்து எடுத்த துண்டுகளும் அளவில் சிறிதான பருப்புவடைகளும் இருந்தன. இரண்டு பொட்டலங்கள் வாங்கினோம். முக்கியச் செய்தி என்னவென்றால் அதனுடன் கிடைத்த மிளகாய்ப்பொடி சட்னியின் சுவை தான். ஜாஸ்மினுக்கு அன்றே தகவலை அனுப்பிவிட்டேன். கடவுளை வேண்டிக்கொள், இலங்கையின் சுவை என்னை இங்கேயே கட்டிப்போட்டுவிடும் போல என்று. அந்த் மிளகாய்பொடி சட்னியில் வெறும் காய்ந்த மிளகாய், உப்பு மற்றும் மிக சிறிய அளவில் இறால் கருவாட்டை சேர்த்து பொடிக்கிறார்கள் என்று பின்னர் கேள்விப்பட்டேன்.

நாங்கள் சென்ற பகுதியின் ஒரு புறம் கடலும் மறுபுறம் வாவியும் இருந்தது. பல வீடுகள் உடைந்து கிடந்தன. சுனாமி நேரத்தில் கிணறுகளின் உள்ளே பதிக்கப்பட்டிருந்த வட்டுகளைக் கூட, அலை மேலே இழுத்து வந்திருக்கிறதைக் காண்பித்தார்கள். சுனாமியால் பட்டுப்போன பனைமரத்தைப் பார்த்தோம்.  அந்த இடமும் மக்கள் வாழ தடை செய்யப்பட்டிருக்கிறது. என்னை அவர்களின் உறவினரின் தோட்டம் வழியாக வாவிக்கு அழைத்துச் சென்றார்கள். அங்கிருந்து  பார்க்கையில் காலையில் பார்த்த  கலங்கரை விளக்கம் தூரத்தில் அதே கெம்பீரத்துடன் நின்றுகொண்டிருந்தது.  திரும்பி வருகிற வழியில் பெரிதாக காணப்பட்ட பாழடைந்த வீட்டிற்குள் நான் நுழைந்தேன். அந்த வீட்டின் கூரைகள் முழுவதும் பனந்தடியால் செய்யப்பட்டிருந்தது.  12 வருடங்களாக அந்த கூரை விழாமல் இருப்பதுவே ஆச்சரியம்.

என்னை அவர்கள் புளியந்தீவில் கொண்டு விட்டபோது மாலை ஆறுமணிக்கும் மேல் இருக்கும். அவர்களது மகளை பேருந்து நிலையத்தில் சென்று அழைக்கவேண்டியிருப்பதால் இன்னும் தாமதிக்க இயலாது என்று கூறி விடைபெற்றார்கள்.  ஒருநாள் முழுவதும் எனக்காக அவர்கள் ஒதுக்கியது பெரிய விஷயம்.  இருவருக்கும் நெகிழ்ந்தே நன்றி கூறினேன்.

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 11

மார்ச் 13, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 11

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

நெருக்கப்படும் பனை

பனை அபிவிருத்திச் சபையை விட்டு நாங்கள் வெளியே வந்த போது ஒரு படகுத் துறையை பார்த்தோம். படகுத் துறை, பனை அபைவிருத்திச் சபை மற்றும் கலங்கரை விளக்கம் யாவும் மிக அருகிலேயே ஒன்றிற்கு மற்றொன்று எதிர்புறமாக இருந்தன.  எனக்கு படகில் பயணிப்பது பெரும் கவற்சியான ஒன்று இல்லை ஆனால் படகில் சென்றால் அக்கரையில் நிற்கும் பனைமரங்களை இன்னும் அருகில் சென்று காண ஒரு வாய்ப்பு கிடைக்கும். ஏதேனும் புதிய விஷயங்கள் தென்படலாம் என எண்ணினேன். நாங்கள் படகில் செல்லுவதற்கு எவ்வளவு செலவு ஆகும் என்று கேட்டபோது இலங்கைப்பணம் ரூபாய்1200 என்று சொன்னார்கள். எனக்கு அது மிக அதிக தொகையாகப் பட்டது. பிற்பாடு பார்த்துக்கொள்ளலாம் என விட்டுவிட்டேன். ஆகவே திரு. பாக்கியராஜா அவர்கள் என்னை அதே பகுதிக்கு  தனது வாகனத்திலேயே அழைத்துச் சென்றார்கள்.

கலங்கரை விளக்கம், மட்டக்களப்பு

கலங்கரை விளக்கம், மட்டக்களப்பு

அந்த பயணம் நான் மனதளவில் மிகவும் இரசித்த ஒரு பயணம். உள்ளே செல்லச் செல்ல பனைமரங்களின் திரட்சியைக் காணமுடிந்தது. மிக அதிகமாக பனை மரங்கள் திரண்டு நிற்கிறது என்று கூற இயலாவிட்டாலும் பனையைத்தவிற  வேறு மரங்கள் இல்லாத ஒரு வெளியாக அது இருந்ததைக் காணமுடிந்தது. பெரும்பாலும் பனை மரங்களில் ஆல் மற்றும் அரசு மரங்கள் தொற்றி இருந்ததைக் காணமுடிந்தது.

 

ஆகவே இப் பனை மரங்களும் பயன்பாட்டில் இல்லை என்பதை உறுதியாக கூறமுடிந்தது. போர் ஒரு காரணம் அதைத்தொடர்ந்து சுனாமி வந்தது மற்றுமொரு காரணம். அப்பகுதியில் இருந்த மக்கள் அனைவருமே அப்புறப்படுத்தப்பட்டிருந்தனர். வீடுகளின் அஸ்திபாரங்களும் ஒரு சில இடிபாடுகளும் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தன. குடியிருப்புகள் ஏதும் அப்பகுதியில் இல்லாததால் ஒருவேளை பனையேற்று நின்றிருக்கலாம். பனை மரங்களும் கூட, அவற்றின் மேல் சுனாமி அலையின் தண்ணீர்  புரண்டு சென்றவைகள் மாண்டுபோயின என்று பிற்பாடு சொல்லக்கேட்டேன். மட்டக்களப்பைப் பொறுத்த அளவில் வெறும் 15 அடி உயரமே தண்ணீர் உயர்ந்திருக்கிறது. அப்படியென்றால் பல வடலிகளும் புதிதாய் முளைத்து வருவன மட்டுமே பாதிக்கப்பட்டிருக்கும். பனையின் உயரத்துடன் ஒப்பிடுகையில், 15 அடி என்பது பெரிது அல்ல. 60 அடி வரைக்கும் கூட பனை மரம் வளரும்.

 

டாக்டர் டி. ஏ. டேவிஸ் (T. A. Davis) அவர்கள் நெரிக்கப்படும் பனைகள் குறித்து  ஒரு விரிவான ஆய்வுக்கட்டுரையையே எழுதியிருக்கிறார். தென்னையில் இந்தப் பிரச்சனை வருவதில்லை. பனைகள் மற்றும் ஈச்சமரங்களில்  இவைகள் தொற்றி வளருவதற்கான காரணம் என்ன? பொதுவாக இவ்விதைகள் பறவைகளின் எச்சங்கள் வழியாக பரவிவருவதைக் காணமுடியும். பனை மட்டைகள், அவைகள் வடலியாக இருக்கையில் தென்னை மட்டைகள் போல, தானே விழுவதில்லை. ஏன் வளர்ந்த பின்பும் கூட அதனை மனிதர்களே சுத்தப்படுத்தி  பயன்படுத்தும் நிலையில் இருப்பதை நாம் காண்கிறோம். இவ்வகையில் பனை மட்டைகளில் தொற்றி வளரும் ஒரு விதைக்குத் தேவையான அனைத்து ஊட்டங்களும்  அந்த மட்டையிடுக்குகளில் காணப்படுகிறது. தேவையான ஒளி, தேவையான இருள் காற்றோட்டம், ஈரப்பதம் மற்றும் பாதுகாப்பு அவ்விடத்தில் கிடைக்கிறது. ஆகவே பனைமரங்களில் தொற்றிப்பிடித்து வளர்ந்து சுமார் நூறு வருடங்கள் வாழும் பனைபரம் அழிந்த பின்னும் இம்மரங்கள் எஞ்சி நிற்கின்றன. அடையாறு ஆலமரம் விழுந்தபோது அதன் மையத்தில் ஒரு பனை நின்றிருக்கிறதற்கு அடையாளமாக ஒரு துளை இருந்ததாகச் சொல்லுவார்கள்.

 

அரசு (Ficus religiosa) ஆலமரம் (Ficus Benghalensis) மற்றும் அத்தி (Ficus carica)ஆகிவை ஃபைகஸ் (Ficus) எனும் தாவர பேரினத்தில் உள்ளவைகள். இவைகள் சமயங்களில் புனித மரங்களாகவும் குறியீட்டு தன்மை கொண்டவைகளாகவும் மிக முக்கிய பங்களிப்பாற்றுகின்றன. அரசமரம் பவுத்த மதத்திலும், ஆலமரம் இந்து மதத்திலும், அத்திமரம் ஆபிரகாமிய மதங்களிலும் முக்கிய குறியீடாக பங்களிப்பாற்றுகின்றது. திருமறையில்  காணப்படும் முதல் தாவரம் அத்தி தான். மனிதர்கள் 6500 வருடங்களுக்கு முன்பே அத்தியை பயிரிட்டிருக்கிறார்கள். இந்தியாவிலும் ஆல அரச மரங்கள் மிகவும் வணங்கத்தக்க மரங்களாக இன்றும் மக்கள் மனதில் இருக்கிறது. இந்தியாவில் காணப்படும் ஆல் மற்றும் அரச மரங்கள் யாவும் பனையிலோ அல்லது ஈச்சமரத்திலோ தொற்றி  வளர்பவை. இவைகளை தெரிவுசெய்த மூதாதையின் மனம் கண்டடைந்த தரிசனம் என்ன? அவைகள் தான் இம்மரங்களை சமயக்கூறியீடு பெறும் தன்மைக்கு முன்னகர்த்தியிருக்கிறது என்பது உண்மை.

பனையில் தொற்றியிருக்கும் ஆலமரம்

பனையில் தொற்றியிருக்கும் ஆலமரம்

இம்மரங்கள் மண்ணில் பிறக்காமல் விண்ணில் பிறக்கத் துடிப்பதாலா? அல்லது பனை மரத்தில் பிறப்பதால் இவைகள் மேன்மையானவைகளா? இல்லாவிடில், தன் இனத்தைச் சாராத பனையினை தழுவி நிற்பதால் இணைவு எனும் எண்ணத்துடன் இவைகள் நோக்கப்பட்டடதா? இல்லை, தான் சார்ந்திருந்த பனையினை மெல்ல மெல்ல விழுங்கி அழித்து பிரமாண்டமாக கிளை பரப்பியதால் இவைகள் பிரமிப்புடன் நோக்கப்பட்டு சமயங்களில் இக்குறியீட்டு தன்மைகளை அடைந்ததா? அல்லது அழித்த பனை மரத்தின் வடுவை தன்னுள் ஒரு வெற்றிடமாக ஏந்தியிருப்பதாலா? பிறத்தலும் இணைவும் அழிவும் எஞ்சிய  வடுக்களும் சமயங்களால் தவிர்க்க முடியாத பேசு பொருள்கள் தானே?

நம்பிக்கை அளிக்கும் இளம் பனங்கன்றுகள்

நம்பிக்கை அளிக்கும் இளம் பனங்கன்றுகள்

அப்பகுதிகளில் இருந்த மணற்பரப்பில் பனை விதைகள் ஊன்றப்பட்டு முதல் ஒரிரு இலைகள்  வெற்றி எனக் கூறி நிற்பது போல் நின்றுகொண்டிருந்தன. பனையினை எதிர்காலத்திற்கென வளர்த்தெடுக்கும் ஒரு முயற்சியில் இலங்கை அரசு தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொண்டுள்ளதை அது காண்பிக்கிறது. மேலும் சுனாமியால் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் அதுவும் ஒன்று ஆகவே  எதிர்காலத்தினை மனதில் கொண்டு பனை மரத்தினை நட்டு, அப்பகுதிகளை பேணி காக்கிறார்கள். இவ்விதமான ஆளரவமற்ற  இடங்கள் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். ஆனால் அவ்விடத்தில் ஆளரவமற்றுப்போனதன் பின்னணியம் விரும்பத்தக்கதாக இல்லை.

பனைமட்டையால் வேலி

பனைமட்டையால் வேலி

பனை மரங்கள் அதிகமாக இருப்பதால் தானோ என்னவோ அங்கே  பனை மட்டையை வைத்து வேலிகளில் அமைத்திருந்தார்கள். இலங்கையில் ஒரு பனை மட்டையின் விலை 6 ரூபாய் இந்திய பணத்தில் வெறும் 3 ரூபாய் கூட வராது தான். மிகவும் சிக்கனமான  காலத்தால் தொன்மையான வேலியமைப்பு. மேலும் சூழியலுக்கு இணக்கமானதும் கூட. என்னைப் பொறுத்தவரையில் மட்டக்களப்பில் இவ்வித வேலிகள் அமைக்க பனை மரங்களிலிருந்து மட்டைகள் எடுக்கப்படாமலிருந்தால் இன்னும் அனேக பனை மரங்கள் ஆல மரத்திற்கும்  அரச மரத்திற்கும் தங்குமிடமாகிப்போய்விடுமோ?

 

ஆனால் இலங்கையைப் பொறுத்த அளவில் இவைகளை தழுவி நிற்கும் ஒன்றாகவே நான் காண முற்படுகிறேன். ஒன்றை  பற்றிக்கொண்டு பிறிதொன்று வளர்வது முக்கியமான குறியீடாக இருக்கிறது. இந்த இணைவின் சூழியல் முக்கியத்துவத்தையும், அரசியல் மற்றும் சமய ஒன்றுதலையும் அந்தந்த துறைகளில் உள்ள அறிஞர்களே திறம்பட நமக்கு விளக்க இயலும்.

 

ஒருவேளை இவ்விதம் பனை மரத்தில் அரசமரமோ அல்லது ஆலமரமோ பற்றிப்பிடித்து வளர்கையில், பனை மரம் அழிந்து போய்விடுமே என அஞ்சத்தேவையில்லை. நான் ரசாயனியில் பார்த்த பனை மரத்தில்  சரிபாதியாக ஒரு ஆலமரம் பற்றிப்பிடித்து கிளை பரப்பியிருக்கிறது. அதில் கிடைக்கும் கள்ளிற்காக ஒரு பனைத்தொழிலாளி அதில் ஏறுவதையும் நான் கண்டிருக்கிறேன். பொதுவாக குறைவாக பதனீர் கிடைக்கும் மரங்களை குமரி மாவட்டத்தில் கள்ளப்பனை (திருட்டுத்தனம் செய்யும் பனை) என்று குறிப்பிடுவார்கள். இங்கு ரசாயனியில், நல்ல ஊற்றுள்ள மரங்களை மட்டுமே பனைத்தொழிலளிகள் தெரிவு செய்வார்கள். அப்படி இருக்கையில் இரு மரங்களும் இணைகையில் பெரிதாக ஒன்றும் ஆகிவிடப்போவதில்லை. பனை மரத்தின் உறுதியான வெளிப்புறத் தோடும் அதனை அதன் வாழ்நாள் முழுவதும் அதனை நெருக்கும் மரத்திலிருந்து  பாதுகாக்கிறது என்றே எண்ணுகிறேன். ஆனால் பனையை பேணுவோர் இல்லாவிடில் இவ்வித இணைவு என்பது இணைவாக கருதப்படாது மாறாக ஆக்கிரமிப்பாக, நெருக்கும் உத்தியாகவே எடுத்துக்கொள்ளப்படும்.

 

நான் கிறிஸ்தவ நோக்கில் பனையைக் காண முற்பட்டாலும், கிறிஸ்தவ புரிதலுடன் அதனை அணுகினாலும், பிற சமயங்களிலும் பனை அதி முக்கிய குறியீட்டு தன்மைகளுடனும் வழிபாட்டு முக்கியத்துவத்தையும்  கொண்டிருப்பதை மறுக்க மனம் ஒப்பவில்லை. ஆகவே பனையினை சமயங்களின் பொதுவான புனித மரம் என்றேன் நான் கொள்ளுகிறேன். எனது சமயத்திற்குள் வைத்து அதை நான் ஆராய்கையில், எவ்விதம் எனது சமயம் பனை மரத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டும் எனவும் அதனைச் சார்ந்து வாழும் மக்களின் வாழ்வில் கிறிஸ்தவம் பாராமுகம் கொண்டு இருக்கலாகாது என்பதையும் முன்மொழிகிறேன். இவைகளையே அனைத்து சமயங்களிலும் தத்தமது புரிதல்களுடன் முன்னெடுக்க விழைகிறேன். அவ்விதம் எடுக்கப்படும் முயற்சிகளில் சமயம் சாராதவர்களும் தங்கள் பங்களிப்பை இயற்கை ஆர்வலர் எனும் நோக்கில் பகிர்ந்து கொள்ள அழைப்பை விடுக்கிறேன். இவ்விதமாக இணைந்தாலொழிய பனையின் பயன்களை நம் சந்ததி சுவைக்க இயலாது.

 

இலங்கைப் பயணத்திற்கான எனது கடித போக்குவரத்திலும் இவைகளையே நான் சுட்டிக்காட்டியிருந்தேன். பல சமயங்கள் சொந்தம் கொண்டாடும் பனையை நாமும் சொந்தம் கொண்டாடுவது நமது சுய லாபத்திற்கா அல்லது பனையும் அப்பனை சார்ந்த மக்களின் வாழ்வும் துளிர்பதற்கா? எங்கே நாம் அவர்களை தவறவிட்டோம். நம் அவர்களோடு இணைந்து பயணிக்காதது ஏன்? திருச்சபை ஏன் இவ்விதமாக  தன்னை அன்னியப்படுத்திக்கொண்டுள்ளது? அல்லது நாம் இம்மக்களுடன் அன்னியப்பட்டிருக்கிறோம் எனும் அடிப்படைப் புரிதலாவது இருக்கிறதா?  இவ்விதம் ஏற்படும் இடைவெளிக்கு என்ன காரணம் என ஏதேனும் ஆய்வுகள் உள்ளனவா?

 

இத்தேடல்கள் எவரோ ஒருவருக்கு இருக்குமென்றால் அது பயன் விளைவிக்காது, ஆனால் இதுவே திருச்சபையின் பணிகளின் மத்தியில் இணைவு கொண்டு இதற்கெனவும் மன்றாட்டுகளும் பணிகளும் அமையுமென்றால் நாம் சற்றே பனைக்காக களமிறங்கியிருக்கிறோம் என்பது பொருள். இன்று கிறிஸ்தவர்கள்  ஓலைகளை தூக்கியபடி பவனி செல்லுவதை விட பனை மரங்களை நட்டு, குருத்தோலை  ஞாயிறை அனுசரிப்பது அர்த்தம் பொதிந்ததாக காணப்படும்.

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 10

மார்ச் 11, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 10

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

ஓலைப்பூக்கள்

மறுநாள் காலையில் கதவு தட்டப்படும் சத்தம் கேட்டது. காலையில் நம்மை எழுப்பும் ஒரு உத்தியாகவே “பெட் காபி” இருக்கிறது போலும். எழும்பியபோது காலை ஆறுமணி. ஒருநடை சென்றால் என்ன என்று நினைத்துக் கிளம்பினேன். மிக அதிக தூரம் செல்லாமல் எனக்கு பழக்கப்பட்ட இடங்களிலேயே சுற்றினேன். காலை 7. 30 மணிக்கு காலை உணவும் அதன் பின் 9 மணிக்கு என்னை அழைத்துச்செல்ல ஒருவர் வர இருப்பதாகவும் போதகர் டெரன்ஸ் கூறினார்கள். ஆகவே வேகமாக  அறைக்கு வந்தேன்.

 

அருகில் இருந்த பள்ளிக்கூடத்திற்கு மாணவிகள் வந்துகொண்டிருந்தனர். ஒரு போக்குவரத்துத்துறை காவலாளி  நின்று அனைவரும் பத்திரமாக  பள்ளிக்குச் செல்ல வாகனங்களை நிறுத்தி உதவி செய்துகொண்டிருந்தார். இக்காட்சி மிக முக்கியமானது. சாலைவிதிகளில் பாதாசாரிகளுக்கான முக்கியத்துவத்தை சிறு வயதிலிருந்தே அவர்கள் புரிந்துகொள்ளுகிறார்கள். சாலை விதியை ஒரு தலைமுறை மதிக்கவேண்டுமென்றால் அத்தலைமுறைக்கு ஒரு முன்மாதிரி வேண்டும். வாகனங்களை வைத்திருப்போர் கூட மிகவும் கவனமாக ஓட்டுவதைப் பார்த்தேன். ஒருவர் சாலையை கடக்க எத்தனிக்கிறார் என ஓட்டுனர் உணர்ந்தால் போதும், அவர் வாகனத்தை நிறுத்திவிடுவார். மும்பையில் ஒரேநேரத்தில் வாகனமும்  மக்களும் சாலையைக் கடந்து சென்றுகொண்டிருப்பதை பார்க்கலாம்.

 

ஜனவரி மாதம் மாங்காய்கள் குலைத்து தொங்குவதையும் அனேகமாக பறிப்பர் இன்றி  அவைகள் உதிர்ந்து விழுகிறதையும் கண்டேன். முதல் நாள் பயணத்தில் இதற்கு நேர் எதிர் மறையான காட்சியை நான் கண்டிருந்தேன். சாலையின் இரு மருங்கிலும் மக்கள் தங்கள் வீட்டின் முன் ஒரு திடீர் கடையை திறந்திருந்தார்கள். தங்கள் தோட்டத்தில் விளைந்த பொருட்களை அவர்கள் அதில் வைத்து விற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள். கண்டிப்பாக அது அவர்களின் ஒருநாள் தேவையை பூர்த்தி செய்யும் என்பது கண்கூடு. இவ்விதமான ஒரு கருத்தூன்றிய பராமரிப்பு அனைத்துத் தாவரங்களுக்கும் தேவையாகிறது. மாறுபட்ட சீசனில் விளையும் காய்கனிகள் நல்ல வருமானத்தைக் கொடுக்கும். அவ்விதம் மாங்காய்களையும் முருங்கைக்காய்களையும் விற்று நானே மீன் வாங்கியிருக்கிறேன்.

 

இன்று பெரும்பாலும் மக்களின் நேரம் தொலைக்காட்சியிலும், கைபேசியிலும் வீணான அனைத்து காரியங்களிலும் செலவுபடுத்தப்படுகிறது. இயற்கையைப் பேணுவது அன்றாட நிகழ்ச்சியின் ஒரு பகுதியிலிருந்து மாறி மரம் நடும் விழாவாக சுருங்கிப்போனது. அதில் மக்களின் பங்களிப்பென்ன அதன் பயனாளிகள் யார் எனக் குறிப்பிடப்படாத மரம் நடும் முயற்சிகள் யாவும் தோல்வியையே சந்திக்கும். பொதுவாக மரம் நடப்படும் பகுதியில் உள்ள மக்களின் ஆதரவோடும், அவர்கள் பயன் பெறும் வகையிலும் மரங்கள் நடப்பட்டாலே பயனுண்டு. இல்லையென்றால் மழை வேண்டி செய்யும் பிரார்த்தனையின் அளவு கூட மரம் நடும் விழாக்கள் பயன் தருவது இல்லை. அது மரம் நடுவோரை குறித்த ஒரு நல்ல பிம்பத்தை மட்டுமே  முன்னிறுத்தும் ஒரு நிகழ்ச்சியாக மாறி விடுகிறது. இவ்வகையில் பார்க்கையில் இயேசுவின் மலைப்பொழிவு கூற்றே நினைவிற்கு வருகிறது.

 

“மக்கள் பார்க்க வேண்டுமென்று அவர்கள்முன் உங்கள் அறச் செயல்களைச் செய்யாதீர்கள். இதைக் குறித்து நீங்கள் எச்சரிக்கையாய் இருங்கள். இல்லையென்றால் உங்கள் விண்ணகத் தந்தையிடமிருந்து உங்களுக்குக் கைம்மாறு கிடைக்காது. நீங்கள் தர்மம் செய்யும்போது உங்களைப்பற்றித் தம்பட்டம் அடிக்காதீர்கள். வெளிவேடக்காரர், மக்கள் புகழ வேண்டுமென்று தொழுகைக் கூடங்களிலும் சந்துகளிலும் நின்று அவ்வாறு செய்வர். அவர்கள் தங்களுக்குரிய கைம்மாறு பெற்றுவிட்டார்கள் என உறுதியாக உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். நீங்கள் தர்மம் செய்யும்போது, உங்கள் வலக்கை செய்வது இடக்கைக்குத் தெரியாதிருக்கட்டும். அப்பொழுது நீங்கள் செய்யும் தர்மம் மறைவாயிருக்கும்; மறைவாய் உள்ளதைக் காணும் உங்கள் தந்தையும் உங்களுக்குக் கைம்மாறு அளிப்பார்.” (மத்தேயு 6: 1 – 4 திருவிவிலியம்)

 

காலை ஒன்பது மணிக்கு என்னை அழைக்கும்படி திரு. பாக்கியராஜா மற்றும் அவரது மனைவி, தங்கள் வாகனத்துடன்  வந்தார்கள். எனக்கு மட்டக்களப்பை காட்டித்தரும் பொறுப்பை அவர்கள் போதகரிடத்தில்  கூறி ஏற்றிருக்கிறார்கள். அவரது மனைவி என்னைப்பார்த்து புன்னகைத்து  ‘போதகரய்யா, எங்கட மகளுட படத்தை ஓலையில நீங்க கீறி தந்ததை நாங்க பாத்தோம்” என்றார்கள். எனக்கு நினைவில்லை அனேகருடைய படத்தை கோட்டைமுனைத் திருச்சபையில் நான் ஓலையில் செய்து  கொடுத்தேன். எவராயிருக்குமென என்னால் யூகிக்க முடியவில்லை, ஆனால் அவர்கள் அதனை மிகப்பெரும் பொக்கிஷம் என கருதியிருக்கிறார்கள் என்று உணர்ந்தேன். அடிக்கடி அவர்கள் “போதகரைய்யா” என்று அழைத்தது இலங்கைத் திருச்சபையினருக்கே உரித்தான அழகிய விளி.

 

முதலில் என்னை அங்கிருந்த ஒய் எம் சி யே (YMCA) விற்கு அழைத்துக்கொண்டு போனார்கள். மட்டக்களப்பு ஒய் எம் சி யே மிகவும் சிறப்பாக செயல்பட்டு வரும் ஒரு கிறிஸ்தவ நிறுவனம். கடந்த 1971  ஆம் ஆண்டு மட்டக்களப்பில் துவங்கப்பட்ட இன்நிறுவனம், பெருமளவில் தன்னை மக்கள் பணிக்காக ஈடுபடுத்திக்கொண்டுள்ளது. குறிப்பாக சுனாமி நேரத்தில், மிக அதிகமாக பாதிக்கப்பட்ட இடங்களில் மட்டக்களப்பும் ஒன்று. ஆகவே இப்பகுதியில் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு  ஒய் எம் சி ஏ தனது சேவைகளை, தனது உலகளாவிய செல்வாக்கால் சிறந்தமுறையில் செய்து தந்திருக்கிறது.   மாத்திரம் அல்ல உள்நாட்டுப் போரால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் வாழ்விலும் நம்பிக்கை அளிக்கும் வண்ணமாக பல தொடர் பணிகளில் ஈடுபட்டிருக்கிறது. ஓலைக் கைப்பணி பயிற்சிகள் அவைகளுள் தவறாது இடம்பெறும் ஒன்று.

 

என்னை அங்கே அழைத்துச்செல்லுவதற்கு மேலும் ஒரு முக்கிய  காரணம் இருந்தது. செவிபுலன் அற்ற மற்றும் பேச்சு திறன் குன்றிய  குழந்தைகளுக்கு என ஒரு பள்ளிக்கூடம் ஒய். எம் .சி . ஏ நடத்துகிறது.  அப்பிள்ளைகள் அனைவரும் அபாரமான திறமை வாய்ந்தவர்கள்.  சிறப்பாக கைவினைப்பொருட்கள் போன்றவற்றைச் செய்வதில் தனித்திறமை கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை, அவர்கள் அந்த பள்ளிகூடத்தைச் சுற்றிக்காட்டியபோது  தெளிவாகத்  தெரிந்தது. அவர்களுக்கு ஒரு நிகழ்ச்சியை செய்யலாமே என்பது திரு. பாக்கியராஜா அவர்களின் விருப்பம்.. அந்தச் சிறு பிள்ளைகளுக்கு மதியம் 12 மணிக்கு மேல் தான் நேரம் கிடைக்கும் என்பதால் நிகழ்சிக்கான ஆயத்தங்களைச் செய்துவிட்டு அங்கிருந்து புறப்பட்டோம்.

பாக்கியராஜா மற்றும் அவரது மனைவி

பாக்கியராஜா மற்றும் அவரது மனைவி

என்னை அவர்கள் அழைத்துச் செல்லும் வழியில் செவ்விளநீர்கள் இருந்த ஒரு சாலையோரக்கடையின் அருகில் வாகனத்தை நிறுத்தினார்கள். அங்கே கிட்டத்தட்ட அரை லிட்டர் அளவு பெரிதாக  இருக்கும் ஒரு பெரிய கண்ணாடி கோப்பையில் இளநீரில் ஐஸ் மற்றும் சீனி போட்டு கலக்கி கொடுக்கிறார்கள். இலங்கையின் முக்கிய உணவு  பட்டியலில் இடம்பெற வேண்டிய ஒரு சுவை மிகுந்த பானம் இது. மெய்மறந்து குடித்தேன். வெயிலுக்கு நன்றாக இருந்தது.

 

சுற்றிலும் இருக்கும் பனைமரங்களை நான் புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டிருந்தபோது ஒரு வாலிபன் வந்து தன்னை அறிமுகப்படுத்தினான். கோட்டைமுனை திருச்சபையில் தான் அங்கத்தினர் என்றும் பயிற்சிக்கு தான் வர இயலவில்லை எனவும், அருகில் தான் பணிபுரிகிறேன் என்றும் சொன்னான். வாலிபர்களை ஏதோ ஒரு வகையில் ஓலை ஈர்த்துக்கொண்டது என்பது நான் கண்ட உண்மை.  இன்று வாலிபர்கள் இயற்கையோடு ஒன்றி கலந்து உறவாடும் வாய்ப்பினை விரும்புகிறார்கள். ஆகவே திருச்சபை இயற்கை சார்ந்த தனது சிந்தனைகளை சீர்தூக்கிப்பார்ப்பது நலம். இயற்கையுடன் அவர்களை ஒன்றிணைக்கும் நிகழ்ச்சிகள் திருச்சபையில் தவறாது நடைபெறவேண்டும். குறிப்பாக மூன்றாம் உலக நாடுகளில் பனை சார்ந்த ஒரு மாறுதலை இளைய சமூகம் முழுமனதுடன் வரவேற்க சித்தமாக இருக்கிறது. ஆனால் அதனை அவர்களுக்கேற்ற வடிவில் கொடுக்கும் தொழில் நுட்பத்தை நம் திருச்சபைகள் வளர்த்துக்கொள்ளவில்லை என்பதே உண்மை.

மீனவர்கள் பிடித்துவந்த உயிருள்ள மீன்கள்

மீனவர்கள் பிடித்துவந்த உயிருள்ள மீன்கள்

அங்கிருந்து என்னை மட்டக்களப்பு கலங்கரை விளக்கம் நோக்கி அழைத்துச் சென்றர்கள். அந்த பாதையே மிக அழகாக இருந்தது. வழியில் மீனவர்கள் மீன்களை துடிக்கத் துடிக்க பிடித்துக்கொண்டு வந்ததைப் பார்த்தோம். மீனின் விலை கிலோ 150 இலங்கை ரூபாய் மட்டுமே. மட்டக்களப்பில் மீன் விற்கவேண்டுமென்றால் அது உயிருடன் இருக்கவேண்டும். இல்லையென்று சொன்னால் அதனைக் கருவாடாக மாற்றிவிடவேண்டும். நாங்கள் தொடர்ந்து பயணிக்கையில் தொலைவில் அந்த கலங்கரை விளக்கம் எங்களை அழைத்தபடி நின்றுகொண்டிருந்தது. வாவியின் அருகிலுள்ள சாலை வழியாக பயணிப்பது பேரின்பம். நாங்கள் கலங்கரை விளக்கம் வந்தபோது அதன் எதிரிலேயே “பனை அபிவிருத்தி சபை” இருந்தது. என்னை அதற்காகவே அழைத்துக்கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள்.

பனை அபிவிருத்திச் சபை முன்னால்

பனை அபிவிருத்திச் சபை முன்னால்

பனை அபிவிருத்தி சபையின் தலைமைச்செயலகம் யாழ்பாணத்தில் இருக்கிறது. அதன் ஒரு அங்கமாக மட்டகளப்பில் பனை அபிவிருத்தி சங்கம் செயல்படுகிறது. இதில் மட்டக்களப்பைச் சுற்றியுள்ள பல கிராமங்களில் இருந்து பயிற்றுனர்கள் வந்து செல்லுகிறார்கள். ஒவ்வொருவரும் தான் கற்றுக்கொண்டவைகளை பிறருக்கும் கிராம மக்களுக்கும் எடுத்துக்கூறுகிறார்கள். யுஎஸ்எய்ட் (USAID) சார்பில், ஒரு அழகிய விற்பனைக்கூடம் கட்டிகொடுத்திருக்கிறார்கள். மிக அழகிய ஓலை பூச்செண்டுகளை அங்குள்ளவர்கள் அமைத்திருந்தார்கள். இந்தியாவில் நான் பார்த்த  அனைத்து பூச்செண்டுகளை விடவும் இலங்கையில் அவர்கள் செய்திருந்தது மிக அழகாக இருந்தது. ஒன்றை நானே வாங்கவேண்டும் என நினைக்குமளவிற்கு அது கண்ணைக்கவரும் வகையில் அமைக்கப்பட்டிருந்தது.

பனைஓலையில் செய்யப்பட்ட ஆர்கிட்

பனைஓலையில் செய்யப்பட்ட ஆர்கிட்

ஓலைகளில் அவர்கள் வண்ணம் ஏற்றிய நுட்பத்தை நான் அறிவேன். இருமுறை சாயமேற்றும் முறை அது. முதலில் சாயம் ஏற்றும் வண்ணம் மெல்லியதாகவும் இரண்டாம் முறை சயம் ஏற்றுகையில் வேறு அடர்த்தியான வண்ணத்தில் ஒலையில் பாதியளவை மட்டுமே முக்கி எடுப்பது. இவ்விதம் செய்கையில், ஓலையில் வண்ணங்கள் அடர்த்தியிலிருந்து மென் வண்ணங்களாகவும், மென் வண்ணத்திலிருந்து வெளிறிய வண்ணமாகவும் இதழ்களை அமைக்கும் நுட்பம் அது. மலரிதழ்கள் சுருங்கியும் விரிந்தும் காணப்பட்டன என்றாலும் அவைகளில் ஒரு செய் நேர்த்தி காணப்பட்டது. அதை எப்படிச் செய்கிறார்கள் என அறிய விழைந்து அருகிலேயே இருந்த அவர்கள் பயிற்சி மையத்திற்குச் சென்றோம். சுமார் 20 பெண்கள் வரை குழுமியிருந்த அந்த கூட்டத்தில் என்னை பாக்கியராஜா அவர்கள் அறிமுகப்படுத்தினார்கள்.

பனை அபிவிருத்திச் சபை பயிற்சியாளர்களுடன்

பனை அபிவிருத்திச் சபை பயிற்சியாளர்களுடன்

சற்றே அசிரத்தையாக என்னை கவனித்தவர்கள், நான் கொண்டுசென்றிருந்த படங்களைப் பார்த்தவுடனேயே மிகவும் உற்சாகமாகிவிட்டார்கள். என்னைச் சுற்றி வளைந்து கொண்டார்கள். இலங்கை முழுவதிலும் இவ்விதம் ஒரு கலை வடிவம் கிடையாது. எங்களுக்கு பயிற்சி தாருங்கள் எனக் கேட்டார்கள். மேலும் காய்ந்த ஓலைகளில் நான் இவ்விதம் பொருட்களைச் செய்கிறேன் என்பதை அவர்களால் நம்பவே முடியவில்லை. எப்படி இவைகளைச் செய்கிறீர்கள் என கேட்டார்கள். செய்முறை விளக்கம் அளித்தேன். அங்கே அன்று அவர்களுக்கு பயிற்சி அளிக்க இயலவில்லை. தங்கள் நிர்வாக அதிகாரியைத் தொடர்புகொள்ள  வேண்டி எனக்கு எண்ணைக் கொடுத்தார்கள்.  பாக்கியராஜா அவர்களைத் தொடர்பு கொண்டபோது, தான் வேலை விஷயமாக வெளியில் இருப்பதாகவும் வருவதற்கு நேரம் ஆகும் என்றும் சொன்னார்கள். மேலும் நான் யாழ்பாணம் செல்லுவேனென்றால் அங்கே என்னை சந்திக்க அவரது உயர் அதிகாரிகளை தான் கேட்டுக்கொள்ளுவதாகவும் அவர் கூறினார்.

ஓலை இதழ்களில் சுருக்கங்கள் ஏற்படுத்தும் கருவி

ஓலை இதழ்களில் சுருக்கங்கள் ஏற்படுத்தும் கருவி

பனை என்றாலே ஏன் யாழ்பாணம் என்று அனைவரும் கூறுகிறார்கள் என்று எனக்குப் புரியவில்லை. இலங்கையின் மட்டக்களப்பு பகுதியில் கூடத்தான்   அனேக பனை மரங்கள் இருக்கின்றதை நான் என் கண் முன்னே காண்கிறேன், ஆனாலும் யாழ்பாணம் நோக்கி செல்லவே அனைவரும் கைகாட்டுவதை ஆச்சரியத்துடன் கவனித்தேன். ஆகவே யாழ்பாணத்தை காணாமல் திரும்புவதில்லை என உறுதி பூண்டேன். ஆனால் நான் யாழ்பாணம் செல்ல ஏற்கனவே ஜோசப் அவர்கள் நிகழ்ச்சிகளை ஒழுங்கு செய்திருந்தார்கள் என்பதை அப்போது நான் அறிந்திருக்கவில்லை. பெரும்பாலும் நான் சந்தித்தவர்கள் பனையைக் குறித்து நான் பேசுகையில், நாங்கள் யாழ்பாணத்துக்காரர்கள் என சொல்லத் தலைப்படுவதை கவனித்திருக்கிறேன். அது பனைக்குரியவர்கள் நாங்கள் எனும்  பெருமிதம் தொனிக்கும் குரல் என்பதையும் நான் கவனிக்க தவறவில்லை.

ஓலை இதழ்களில் பயிற்சியளிக்கும் சகோதரி

ஓலை இதழ்களில் பயிற்சியளிக்கும் சகோதரி

ஓலைகளில் வளைவும் நெளிவும் எப்படி வருகிறது என்பது எனக்குப் பெரிய கேள்வியாக இருந்தது. அதனை அவர்கள் எனக்கு விளக்க முடியுமா என்று கேட்டேன். உற்சாகமாக ஒரு சகோதரி முன்வந்தார்கள். ஓரு நீண்ட இரும்பு கம்பியின் ஒரு ஓரத்தில் ஒரு கோலிக்குண்டை விட சிறிதான ஒரு இரும்பு குண்டை ஒட்டியிருந்ததைக் காண்பித்தார்கள். பிற்பாடு ஒரு சிறு மணல் மூட்டையை எடுத்து மேஜைமேல் வைத்தார்கள். ஓலைகளில் இதழ்களை வெட்டியபின்பு, அந்த ஓலை இதழை மணல் மூட்டையின் மேல் வைத்துவிட்டு  கூறினார்கள், இந்த இரும்பு குண்டை நெருப்பில் சரியான அளவு வெப்பத்தில் சூடாக்கி பின் இந்த ஓலையின்மேல் வைத்து அழுத்தினால்  இந்த ஓலை வளைவு நெளிவு கொண்டு உயிரோட்டமுள்ள ஒரு பூவின் இதழ்களைப்போல் ஆகும் என்றார்கள். ஆம், அவர்கள் ஆர்கிட் போன்ற மலர்களைக்கூட இதே உபாயத்தை பயன்படுத்தி தத்ரூபமாக உருவாக்கியிருந்தார்கள்.

கார்மென், மலர் சீரமைப்பாளர்

கார்மென், மலர் சீரமைப்பாளர்

சுவிச்சர்லாந்தில் எனக்கு கார்மென் ரோத்மேயர் என்ற ஒரு தோழி உண்டு. அவர்கள் பூக்களை மட்டும் வைத்து அலங்காரம் செய்யும் கலையைக் கற்றவர்கள். நான் மார்த்தாண்டம் பனைத் தொழிலாளர் வளர்ச்சி சங்கத்தில் இருந்தபோது தான் அவர்களை முதன் முறையாக சந்தித்தேன். அன்று அவர்களுடன் வந்த ஒருவருக்கு பிறந்த நாள். ஆகவே கார்மென் அவர்கள் தானே எங்கள் தோட்டத்திலிருந்து பறித்த செம்பருத்தி பூ, தெற்றிப் பூ மற்றும் அங்கிருந்தே பறித்த சாதாரண இலைகளைக் கொண்டும் ஓலைகளைக் கொண்டும் கையடக்க மலர்செண்டு ஒன்றைச் செய்து பரிசளித்தார்கள். அந்த செண்டை சுற்றியிருந்தது காய்ந்த வாழையிலை. ஆனால் அதன் வடிவ நேர்த்தியில் நான் மனதை பறிகொடுத்தேன். இந்திய அளவில் இத்தகைய அழகிய வடிவங்களைச் செய்யும் எவரையும் நான் பார்த்தது இல்லை. சுமார் 10 வருடங்களுக்குப் பின்பு தொடர்பு கொண்டபோது அவர்கள் தான் இக்கபானா (Ikebana) எனும் ஜப்பானிய பூ அமைக்கும் கலையை பயின்று வருவதாக கூறினார்கள். என்னால் நம்பவே இயலவில்லை. அவர்களே தன்னளவில் ஒரு பெரும் கலைஞர் தான் மேலும் எதற்காக இப்படி படிக்கிறீர்கள் என்று கேட்டேன், “இக்கபானா தனித்துவமான கலை, நான் அதனை முறைப்படி கற்கவேண்டும் என விரும்பினேன்” என்றார்கள். இக்கபானாவில் கடுமையான சட்டதிட்டங்களுக்கு உட்பட்டே நாம் ஒரு மலர்கொத்தை அமைக்க இயலும், கண்பதற்கு எளிமையாக இருந்தலும் வடிவில் அது முழுமை கொண்டிருக்கும். அப்படியான ஒரு கலைப்படைப்பை ஓலையில் கூட கொண்டுவர இயலும். நாம் தான் அதற்கு ஆயத்தமாக வேண்டும்.

கார்மென் அமைத்த மலர் அலங்காரம்

கார்மென் அமைத்த மலர் அலங்காரம்

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 9

மார்ச் 10, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 9

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

மட்டு மாநகரும் புட்டும்

பனை சார்ந்த வாழ்க்கை முறை இலங்கையில் இருக்கிறது என்பதை அனைத்து வீடுகளில் உள்ள அடுக்களைகளும் சொல்லிக்கொண்டிருக்கின்றன. காலையில் எங்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட புட்டினை (பிட்டு) எவ்வாறு அவித்தார்கள் எனக் கேட்டேன். அவர்கள் அதற்கு புட்டு அவிக்கும் ஒரு ஓலைப் பெட்டியை காட்டினார்கள். கூம்பு வடிவில் கவிழ்த்து வைக்கப்பட்ட தொப்பிபோன்று  காணப்பட்ட அதனை “நீற்றுபெட்டி” என்று குறிப்பிடுகிறார்கள். இலங்கையைப் பொறுத்த அளவில் நீற்றுப்பெட்டி செய்வது ஒரு மிகப்பெரும் தொழில் வாய்ப்பு. எங்கெங்கும் மக்கள் அதனைச் செய்து விற்பதைப் பார்த்தேன்.

பயன்படுத்திய நீற்றுப்பெட்டி

பயன்படுத்திய நீற்றுப்பெட்டி

தனிப்பட்ட முறையில் நான் மிகவும் அஞ்சி ஓடும் உணவு புட்டு. புட்டைச் சாப்பிடச் சொல்லுவது என்பது என்னை கொல்ல கொண்டுச் செல்லுவது போல. கதறி கண்ணீர்மல்கி விட்டுவிடுங்கள் என்று கெஞ்சுவேன். எனது தொண்டையத் தாண்டி புட்டு உள்ளே செல்லவே செல்லாது. தண்ணீர் ஊற்றி, தேனீர் ஊற்றி அதை நான் உள்ளே அனுப்புவேன். அம்மாவும் ஜாஸ்மினும்   இந்த விஷயத்தில் மட்டும் என்னிடம் கருணைக் காட்டுவது கிடையாது. புட்டு பயறு பப்படம் (அப்பளம்) மற்றும் பழம் என ஒரு வரிசை குமரி மாவட்டத்தில் உண்டு.  கேரளாவில் பரவாயில்லை , புட்டுடன் கடலைக்கறியும் போத்துக்கறியும் கிடைக்கும். இலங்கையில் உள்ளவர்கள் அனைவரும் புட்டினைக் கொடுத்தே தங்கள் அன்பினை வெளிப்படுத்துபவர்கள். நல்லவேளையாக அனைவரும் “சொதி” என்னும் தேங்காய் பால் குழம்பினை புட்டுடன் இணைத்து குழைத்துச்  சாப்பிடக் கொடுத்தார்கள். மீன் குழம்பும் கிடைத்ததால் புட்டின் இனிய பக்கத்தையும்  கண்டு ருசிக்கும் பாக்கியம் கிடைத்தது.

இலங்கையில் புட்டு அவிக்கும் நீற்றுப்பெட்டி இல்லாத வீடுகள் குறைவு. நீற்றுப்பெட்டியினை அவர்கள் எடுத்து அதில் மாவு நிறைத்து அதனை இதற்கென அமைத்து வைத்திருக்கும் புட்டு குடத்தின் உள்ளே வைத்து அவிக்கிறார்கள். நமது புட்டுக்குடத்துடன் ஒப்பிடுகையில் அதன் கீழ் பகுதி சற்று அகலமாகவும் மேல் பகுதி உயரம் குறைந்தும் காணப்படுகிறது.

குமரி மாவட்டத்திலும் ஓலை புட்டு செய்யும் வழக்கம் உண்டு எனச் சொல்லுவார்கள். நான் பார்த்தது இல்லை. ஆனால் எனது மனதிற்குள் ஓலைப்புட்டு விற்கும் கடைகள் துவங்கப்பட்டால் அவைகள் பெருமளவில் மக்களை ஈர்க்கும் என்றே கருதுகிறேன். பண்பாடு சார்ந்த உணவுகளும் அவைகளைச் செய்யும் கருவிகளும் வழக்கொழிந்துவிட்டச் சூழலில் இப்படிதான் மீட்டெடுக்க முடியும் போலும்.

புதிதாய்ச் செய்த நீற்றுப்பெட்டிகள்

புதிதாய்ச் செய்த நீற்றுப்பெட்டிகள்

மேலும் மூங்கில் குழாய்களைகைக்கொண்டும் புட்டு செய்யும் வழக்கம் இருக்கிறது. நவீன வடிவிலான பாத்திரங்களில் புட்டு செய்வதை மக்கள் விரும்பவில்லை. புட்டின் ஓரங்கள் காய்ந்துவிடும் என்கிறார்கள். ஓலைபுட்டு செய்வதற்கான பெட்டி இல்லாத தமிழர் வீடுகள் குறைவு என்பதை எனது பயணத்தில்  அறிந்துகொண்டேன். அது போலவே ஓலை ஈர்க்கிலில் செய்யப்பட்ட முறம், ஓலைப் பெட்டிகள், இடியாப்பத் தட்டு நாரில் உருவாக்கப்பட்ட துடைப்பான் போன்றவைகளும் தவறாமல் வீடுகளில் காணப்படுகின்றன.

ஜோசப் அவர்கள் தான் சந்திக்கவேண்டிய சில போதகர்களின் வீட்டிற்கு என்னையும் அவர்களுடன் அழைத்துக் கொண்டு சென்றார்கள். பனை சார்ந்த பொருட்களை அவர்கள் பயன்படுத்துவதை நேரில் கண்டுகொண்டேன். பழைய வீடுகளில் பனந்தடிகளைக்கொண்டே கூரை அமைத்திருந்தனர்.  பனைமர தடி இலங்கையைப்பொறுத்த அளவில் மிகவும் விலை உயர்ந்தது. இன்று எளிதில் வங்கவும் இயலாது என்றுக் கூறுகிறார்கள். மக்கள் தங்கள் தோட்டங்களில் உள்ள பனை மரங்களை வெட்டவேண்டுமென்றால் முறையான அனுமதி பெற வேண்டும் என்று சொல்லப்படுகிறது.

புளியந்தீவில் நான் பார்த்த மெதடிஸ்ட் திருச்சபைக்கும் என்னை ஜோசப் அவர்கள் அழைத்துச் சென்றார்கள். அங்கே நான் அருட்பணி யோகராஜா அவர்களைச் சந்தித்தேன். அவர்கள் யாழ்பாணம் பகுதியைச் சார்ந்தவர்கள். எனது பனைஓலைப் பயிற்சியைக் குறித்து அவருக்கு விளக்கினோம். அவர் அதைக்குறித்த பேச்சில் வெகு விருப்பத்துடன் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொண்டார். தனது திருச்சபையினருக்கு அவர் ஏற்கனவே இதக் குறித்து அறிவித்திருப்பதாகவும் கூறினார். இலங்கையில் போதகர்கள் எனக்கு அளித்த உத்வேகம் அலாதியானது.

தமிழகம் என்றால் இத்தனை வெளிப்படையாக தங்கள் விருப்பத்தைச் சொல்லுவார்களா எனத் தெரியாது. அப்படி சொன்னால்  மக்கள் தங்களை சாதி பார்ப்பவன் எனும் முத்திரைக் குத்திவிடுவார்கள் என்று ஒரு பயம். மற்றொரு வகையினர் சாதி பெருமிதம் கொண்டே இவைகளை  முன்னெடுக்கவேண்டும் எனும் வெறிகொண்டவர்கள். இவர்களின் நடுவில் நின்று செயல்படுவது அங்கி இட்டபடி பனையேறுவது போல.

மும்பையின் ஒரு முக்கிய திருச்சபையில் குருத்தோலை ஞாயிறு அன்று பனை ஓலைக் குருத்துக்களே பிடித்துச் செல்லுவார்கள். பல்வேறு மிஷனெறி அமைப்புகளுக்கு பெருமளவில் நிதி ஒதுக்கியிருக்கும் திருச்சபைக்கூட. அப்போதரிடம் ஒருமுறை “பனைத்தொழிலாளர்களைக்  குறித்து ஆலயத்தில் பேசுங்கள். அவர்களின் துயர் தீர திருச்சபையாக ஏதேனும் செய்ய இயலுமென்றால் செய்யலாமே” என்றதற்கு இங்கே பல்வேறு சாதியினர் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் மத்தியில் இவ்விதம் பேசுவது தகுதியாயிராது என்று கூறினார். உண்மை இப்படி இருக்கையில் நமது திருச்சபைகள் கொண்டாடும் குறுத்டோலை ஞாயிறின் பொருள் தான் என்ன? வெறும் சடங்காகிப்போனதா அது.?

திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில்  உள்ள ஆழ்வானேரி என்ற பகுதியில், குருத்தோலை ஞாயிறு அன்று நடைபெறும் நிகழ்ச்சியை நான் முன்பு பணியாற்றிய மீராரோடு மெதடிஸ்ட் திருச்சபையின் அங்கத்தினரான ஹெப்ஸி தைரியமணி அவர்கள் கூறுவார்கள். காலையில் அலயத்திற்கு செல்லும் அனைவருக்கும் ஓலைகள் கொடுக்கப்படும். பிற்பாடு அந்த ஊரைச் சுற்றி குருத்தோலைகளை கரங்களில் பிடித்துக்கொண்டு பவனி செல்லுதல். அவர்கள் திரும்பி வருகையில் திருச்சபையின் அங்கத்தினர்களாக  இருக்கும் அனைத்து பனைத் தொழிலாளிகளும் இணைந்து, பெரிய பாத்திரங்கள் நிரம்பி வழிய பதனீரை கொண்டு ஊற்றுவார்களாம். அந்த நாள் அவர்கள் சேகரிக்கும் பதனீர் முழுக்க ஆலயத்திற்குத்தான். பவனி சென்று வந்த அனைவருக்கும் அந்த வேளையில் ஓலைப்பட்டைகளில் பதனீர் கொடுக்கப்படும். ஏழு பனைத்தொழிலாளிகள் இணைத்து கொடுக்கும் இவ்வித ஈகை இன்று காணாமல் போய்விட்டது. திருச்சபை இவ்விதம் தங்கள் உடலுழைப்பால் பணியாற்றியவர்களை  மறந்து போனது துரதிருஷ்டவசமானது.

மதியம் என்னை விட்டுவிட்டு ஜோசப் அவர்கள் கொளும்பு நோக்கிச் சென்றார்கள். நான் போதகர் வீட்டிலேயே இருந்து “நினைவுகளை குணமாக்குதல்” என்ற புத்தகத்தைப் புரட்டிக்கொண்டிருந்தேன். அன்று மதிய உணவிற்குப் பின் போதகர் டெரன்ஸ் என்னை மீண்டும் மெதடிஸ்ட் ஹாஸ்டலில் கொண்டு விட்டார்கள். கோட்டைமுனை திருச்சபைக்கும்  புளியந்தீவிற்கும் ஒரு கிலோ மீட்டர் தூரம் தான் இருக்கும். மாலையில் மீண்டும் ஒரு நிகழ்ச்சி வாலிபர்களுக்காக ஒழுங்கு செய்யப்பட்டிருந்தது. மாலை நிகழ்ச்சிக்கு இளைஞர்கள் என்னைத்தேடி வருவார்கள் என்று கூறிச்சென்றார்.

அறைக்குச் சென்ற பின்பு எனது துணிகளை துவைத்து காயபோட்டேன். மேலும் நேரம் இருந்ததால் மட்டு மா நகரை வலம் வரலாம் என்று கிளம்பினேன். அங்கிருந்த வாவி, கடைதெரு போன்றவைகளைச் சுற்றி வந்தேன். அரசு அலுவலகங்கள் அனைத்தும்  புளியந்தீவு பகுதியில் தான் இருக்கின்றன. நடந்து நடந்துச் சென்று இடங்களைப் பார்க்கையில் அவை நன்றாக நினைவில் நிற்கின்றன. இலங்கையில் இருக்கும் ஒரு நிமிடத்தையும் வீணாக்கக்கூடாது என்று வெறித்தனமாக ஊர் சுற்றினேன்.

கருப்பட்டி குட்டான்

கருப்பட்டி குட்டான்

மாலை வேளையில் கடைகள் யாவும் மூடியிருந்தன . பொங்கல் ஆனபடியால் அனைவரும் கொண்டாட்ட மனநிலையில் இருந்தார்கள். எப்படியோ ஒரே ஒரு கடையை மட்டும் திறந்திருக்கக் கண்டு அதனை எட்டிப்பார்த்தேன். சாதாரண மளிகைக்கடைத்தான்.  அங்கே நான் காணவேண்டிய அபூர்வ வஸ்து எனக்காக காத்திருந்தது. பெருவிரல் அளவில் சிறிய ஓலைக் கொட்டான்களில் கருப்பட்டியை வைத்திருந்தார்கள். விலை அதிகம் தான் என்றாலும் அள்ளிக்கொண்டேன். எத்துணை நேர்த்தியான ஒரு பொதியும் முறைமையை நமது முன்னோர் கண்டுபிடித்திருக்கின்றனர். இத்துணை மெலிதாக ஓலையைக் கீறி அதனை முடைந்து செய்வது அரிதான செயல் தானே? இது எங்கிருந்து வருகிறது எனக் கேட்டேன். யாழ்பாணம் என்றார்கள். கூடவே அந்தக் கடையில்  அவித்து காய வைத்த  பனங்கிழங்கை விற்பனைக்கு வைத்திருந்தார்கள். அதன் பெயர் “புழுக்கொடியல்”. மிக நிறைவான ஒரு நடைபயணம் என நினைத்துக்கொண்டேன்.   பனை சார்ந்த ஒவ்வொரு பொருட்களையும் காணும் தோறும் ஒரு பேருவகை என்னைத் தொற்றிக்கொள்ளுவதை உணர்ந்தேன்.

புழுக்கொடியல், மளிகைக்கடையில்

புழுக்கொடியல், மளிகைக்கடையில்

ஐந்து மணிக்குமேல் வாலிபர்கள் இரண்டு இரு சக்கர வாகனத்தில் வந்திருந்தார்கள்.  கோட்டைமுனை திருச்சபையில் “வாலிபன்” என்ற ஒரு குழு மிகவும் சிறப்பாக செயல்படுகிறது. வாலிபர்களை ஒருங்கிணைக்கும் நண்பர் கஜாந்தன் அவர்களை அங்கே பார்த்தேன். எனது பணியினை மிகவும் முக்கியமானது என கூறி பல விஷயங்களை பேசிகொண்டு வந்தார். இலங்கையின் அமைதியின் சூழலைக்குறித்து விவரித்தார். திருச்சபை பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்காக செய்யும் பணிகளில் “ஒலை கைப்பணியின்” (ஓலைகளைக் கொண்டு செய்யும் கைத்தொழிலை அப்படித்தான் அழைக்கிறார்கள்) முக்கியத்துவத்தை குறிப்பிட்டார்கள்.

இன்றைய இலங்கைத் திருச்சபை மக்களுக்காக ஏதேனும் செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் செயல்படும் ஒரு அமைப்பு. இந்திய திருச்சபைகளில் காணப்படும் ஊழல் என்னும் அமைப்பு இலங்கையில் அறவே கிடையாது. பெரும்பாலான கிறிஸ்தவ கல்வி நிறுவனங்கள் அரசுடமையாக்கப்பட்டதாலும், கண்ணெதிரே பலர் நலிவுற்று இருப்பதாலும் இலங்கை திருச்சபை தனது அழைப்பில் இன்னும் உறுதியோடு நிற்கிறது. என்றும் பனைபோல் அது நிமிர்வுடனே நிற்கும்.

சுமார் 10 வாலிபர்கள் கூடிய அந்த நிகழ்ச்சி மிகவும் மகிழ்வுடன் சென்றது. மாலை 6 மணி முதல் 8 மணி வரை அவர்களுக்கு பயிற்சியளித்தேன். திருச்சபையை அலங்கரிக்கவும், வாழ்த்து அட்டைகள் செய்யவும் அவர்களுக்கு கற்றுக்கொடுத்தேன். அனைத்து வாலிபர்களும் வேலைக்குச் செல்லுகிறவர்கள். ஆகவே திருச்சபை ஒழுங்கு செய்திருந்த  புதன் கிழமை நிகழ்ச்சிக்கு வர இயலாததால் தங்களுக்கென தனித்த நிகழ்ச்சியை கேட்டுப் பெற்றிருக்கிறார்கள். இந்த வாலிபர்கள் தான் கண்காட்சிக்கான ஒழுங்குகளைச் செய்வதிலும் எனக்கு உதவி புரிந்தவர்கள். இறுதியில் அவர்கள் புறப்படும் முன்பதாக அனைத்து பொருட்களையும் நேர்த்தியாக அடுக்கி சீர் செய்துவிட்டே சென்றனர்.

வாலிபர்களுக்கான பயிற்சி

வாலிபர்களுக்கான பயிற்சி

இரவு உணவிற்குப்பின் நான் போதகர் அவர்களிடம் கேட்டுக்கொண்டு நடந்தே எனது அறைக்குச் சென்றேன். மீன் பாடும் சத்தம் கேட்குமா என்னும் எண்ணத்துடன் வாவியைக் கடந்து வந்தேன். அமைதியான அந்த நேரத்தில் ஒருசிலர் விளக்கின் ஓளியில் தூண்டில் இட்டு மீன் பிடித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். 1960களில் பி பி ஸி அங்கே மீன்கள் பாடும் சத்தத்தை  ஒரு ஆவணமாக எடுத்து ஒலிபரப்பியிருக்கிறார்கள். அந்த இரவில் பாலத்தைக் கடக்கையில் நாம் அறியாத பெரும் பாடகற்குழு ஒன்று மறைந்திருந்து கடவுளை துதிக்கின்றன என எண்ணிக்கொண்டேன்.

“மண்ணுலகில் ஆண்டவரைப் போற்றுங்கள்;

கடலின் பெரும் நாகங்களே, ஆழ்கடல் பகுதிகளே,…” திருப்பாடல்கள் 148, திருவிவிலியம்)

 

இலங்கையின் பண மதிப்பு இந்திய பணமதிப்பில் சரிபாதி கூட இல்லை. போரினால் அவர்கள் இழந்தவைகளை மீண்டும் கட்டிஎழுப்பிக்கொண்டிருக்கும் தருணம் இது. மிகவும் சிக்கலான ஒரு சூழலில் எனது பயணத்தால் அவர்களுக்கு பயன் விளையுமா? என நான் எண்ணிக்கொண்டேன்.  இலங்கை திருச்சபை என்னை அழைத்து இந்த நிகழ்ச்சியை நடத்த முக்கிய காரணம் பனை மரம் அவர்களின் வாழ்வாதார மரம் என்பதால் மட்டுமே. அனேகர் இப்பயிற்சியினைக்கொண்டு பயனடைய இயலும் என்ற நம்பிக்கையால் அவர்கள் என்னை அழைத்திருக்கின்றனர்.  பெரும் பணத்தை வைத்துக்கொண்டு எப்படி செலவு செய்வது எனத் தெரியாமல் இருக்கும் திருச்சபைகளுக்கு மத்தியில் மிகவும் சிக்கனமாக தனது பணியை இலங்கை திருச்சபை முன்னெடுக்கிறது என்பதை நான் இலங்கையிலிருந்த ஒவ்வொருநாளும் கண்டுகொள்ளும் தருணங்கள் வாய்த்தன.   பொதுவாக உலக பிரசித்தி பெற்றவர்களை அழைத்து நிகழ்ச்சிகளை நடத்தினால் பெரும் ஆதரவும், தேவையான பண உதவியும் கிடைக்கும் சுழலில், எளிய என்னை அவர்கள் அழைத்ததன் காரணம், பனை சார்ந்த மக்கள் மேல் இலங்கை திருச்சபை கனிவு கொண்டுள்ளது என்பதனால் தான். ஆகவே திருச்சபையின் பனைமர வேட்கைப் பயண வரலாற்றில், இலங்கைத் திருச்சபை முதன்மையான களப்பணியளராக இலங்கும்.

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 8

மார்ச் 9, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 8

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

மட்டக்களப்பு பிரகடனம்

மட்டக்களப்பு பகுதியில் கிறிஸ்தவர்கள் பெருமளவில் காணப்பட்டாலும், இஸ்லாமியர் மற்றும் இந்துக்கள் சேர்ந்து வாழும் பகுதியாகவே காணப்படுகிறது. தமிழர்கள் பெருமளவு காணப்படும் பகுதிகளில் இதுவும் ஒன்று. கிறிஸ்தவம் வேரூன்றிய பகுதியாக காணப்படுகிறது. “மெதடித மத்திய கல்லூரி” இலங்கையின் முதல் பாடசாலையாகும்.  நான் தங்கியிருந்த மெதடிஸ்ட் பெண்கள் விடுக்கு அடுத்ததாக இருந்தது. இலங்கையில் உள்ள மிகப்பழைமையான ஒரு மெதடிஸ்ட்  கல்லூரி இறுநூறு ஆண்டுகள் கடந்து இருப்பதைப் பார்க்கையில் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. இந்தியாவில் மெதடிஸ்ட் திருச்சபையினரின்  வருகை 1856க்கு பின்பே நிகழ்ந்தது. கிட்டத்தட்ட அரை நூற்றாண்டு காலம் தாமதமாக.

நாங்கள் பெண்கள் விடுதிக்கருகில் அமைக்கப்பட்டிருக்கும் விருந்தினர் அறைக்குப்போனோம். குளிரூட்டி அமைக்கப்பட்ட அறை மூவர் படுக்கும்படியான ஒற்றை அறை. எளிய படுக்கைகள் மிகவும் சுத்தமாக அமைக்கப்பட்டிருந்தன. காளைப்பாக இருப்பதால் சீக்கிரம் உறங்கலாம் என்று நினைத்துக்கொண்டிருக்கையில், ஜொசப் அவர்கள், தயாராகுங்கள் நாம் வெளியே போகவேண்டும். அரை மணி நேரத்திற்குள் நான் வருகிறேன் என்று கூறி கிளம்பிவிட்டார்கள். “மீண்டுமா” என நினைத்துக்கொண்டு தயாரானேன்.

எதற்கும் இருக்கட்டும் என நினைத்துக்கொண்டு எனது தளவாடங்கள் அனைத்தையும் எடுத்து வைத்துக்கொண்டேன். குறிப்பாக ஓலையில் செய்யப்பட்ட படங்களையும், ராணி பத்திரிகையில் என்னைக்குறித்து வந்த கட்டுரையையும் எடுத்துக்கொண்டேன். உண்மையிலேயே ராணியில் அந்த கட்டுரை எப்படி வெளிவந்தது என எனக்குத் தெரியாது. என்னிடம் எப்போது பேட்டி கண்டார்கள் என்பது எனக்கு இன்னும் நினைவில் இல்லை. ஆனால் கட்டுரையாளர் பெரும்பாலும் “பனைமரச்சலையில்” இருந்தே எடுத்து அந்த கட்டுரையை அமைத்திருந்தார் என அதைப் பார்த்தவுடன் புரிந்தது. “பனைமரக் காதல் பாதிரியார்” என தலைப்பிடப்பட்ட அந்த கட்டுரையைக் கண்டவுடன் ஜோசப் அவர்கள் வெடித்துச் சிரித்துவிட்டார்கள். நாங்கள் படிக்கிற நாட்களில் ராணி பொதுவாக நடிகைகளின் காதல்களை அல்லவா வெளியிடுவார்கள் என்றவர், போதகருக்கு அவர்கள் ஒரு பகுதியை திறந்துவிட்டிருப்பது ஆச்சரியமானது என்றார். இப்படியாக ‘ராணியின்” பனைமரக் காதல் கட்டுரையின் தயவால், நான் இன்னும் ஊன்றி கவனிக்கப்படலானேன்.

நாங்கள் இணைந்து கோட்டைமுனை மெதடிஸ்ட் திருச்சபைக்குச் சென்றோம். அங்கே போதகராக இருந்த அருட்பணி. டெரன்ஸ், அவர்களைச் சந்தித்தோம். அவர் பல திருச்சபைகளை கண்காணிக்கும் பொறுப்பிலிருப்பவர். மிகுந்த நகைச்சுவை உணர்வு உள்ளவர். உள்நாட்டு போர் நடக்கையில் மக்களை எப்படி பாதுகாக்க முடிந்தது என்றும், இருபுறமும் ஆயுதங்கள் இருக்கையில்  போதகர்களின் பொறுப்பு அந்நாட்டகளில்  எப்படி இருந்தது எனவும், நகைச்சுவை உணர்வுடன் சொல்லிக்கொண்டு வந்தார். அனைத்தும் மயிர் கூச்செறியும் நிகழ்வுகள். மரணத்தைக் கண்டு எள்ளி நகையாடிய ஒரு மனிதரால் மாத்திரமே இவ்விதம் ஒரு சூழலை எதிற்கொள்ள இயலும். பிற்பாடு தான் நான் அறிந்துகொண்டேன், பாதிப்பிலிருந்து மீழ்வதற்கு இதுவே சிறந்த வழி. போர் நடக்கையில் கருவில் இருந்து பிறந்த குழந்தைகளுக்கு கூட பாதிப்பு இன்னும் இருக்கையில், போர்களினூடாக பொறுப்புடன் பணியாற்றியவர்கள், அன்புக்குரியவர்கள் பலரைச் சாகக் கொடுத்து கண்ணீர் வற்றியே சிரிக்க தொடங்கியிருக்கின்றனர் என்று எண்ணுகின்றேன்.

மிகச்சுவையான இரவு உணவை போதகரம்மா தயாரித்துக் கொடுத்தார்கள். இரவு உணவை உண்ணுகையில் ஏன் நாம் பயிற்சிக்கான பொருட்களை வாங்க முயற்சிக்கக் கூடாது என எண்ணியபடி கடைகளுக்குப் புறப்பட்டோம். பொங்கல் ஆனபடியால் அங்கே கடைகள் யாவும் அடைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்றும் இஸ்லாமியர் வாழும் காத்தான்குடி பகுதியில் கடைகள் திறந்திருக்கலாம் என்று கூறி அழைத்துச் சென்றார்கள். காத்தான்குடி பகுதியின் சாலையை பிரிக்கும் இடத்தில் பேரீச்சைகளை நட்டு வளர்ப்பதைப் பார்த்தேன். இந்திய சாலையிலும் இப்படியே பனை மரங்களை வளர்க்கவேண்டும் என்பது எனது நெடுநாள் கனவு. அரசு சார்ந்த நிலங்களில் கண்டிப்பாக பனை தாராளமாக  நிற்கும்படியாக பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

நாங்கள் சென்றபோது நல்ல வேளையாக கடைகள் திறந்திருந்தன.  அனைத்து பொருட்களையும் அந்த சாலையிலேயே வாங்க முடிந்தது. மீண்டும் நாங்கள் திரும்பி வருகையில்  மணி 9.30 நான் தள்ளாடும் நிலையில் இருந்தேன். அப்போது நாளைய தினம் ஆலயத்திற்கு வரும் மக்கள் காண இப்பொருட்களை கண்காட்சியாக வைக்கலாமே என்ற எண்ணம் பகிரப்பட்டது. உடனடியாக எப்படி அமைப்பது என்று அவர்களுக்கு மாதிரியைக் காண்பித்தேன். ஆலய வளாகத்திலேயே ஒரு மண்டபம் இருந்தது. அவைகளில் எப்படி அமைக்கவேண்டும் என்று சில இளைஞர்களுக்கு அறிவுறுத்திவிட்டு வந்து படுக்கையில் இரவு மணி 11. இப்போது படுத்தால் நாளை மதியம் தான் கண்விழிக்கமுடியும் என நான் நினைத்துக்கொண்டிருக்கையிலேயே ஜோசப் அவர்கள், காலையில் ஏழு மணிக்கு நாம் ஆலயத்தில் இருக்கவேண்டும். ஏழரை மணிக்கு ஆராதனை என்றார்கள். நான் உறங்கினேனா அல்லது மயங்கிவிழுந்தேனா என்பது எனக்கே தெரியது.

தென்னை ஓலையில் முகப்பு அலங்காரம்

தென்னை ஓலையில் முகப்பு அலங்காரம்

மறுநாள் காலை ஆறு மணிக்கு நான் எழுந்தபோது ஜோசப் அவர்கள் கட்டிலின் அருகில் முழங்கால்படியிட்டு ஜெபித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். நானும் ஜெபித்து முடித்து குளித்து தயாராகினேன். 7 மணிக்கு நாங்கள் எங்கள் வாகனத்தில் ஏறி கல்முனை மெதடிஸ்ட் திருச்சபைக்கு செல்ல ஆயத்தமாகி வெளியே வந்தபோது பொங்கல் நிகழ்ச்சிக்காக மெதடிஸ்த மத்திய கல்லூரி மாணவர்கள் இணைந்து அலங்கரித்திருந்தார்கள். முழுவதும் தென்னையோலையால் செய்யப்பட்ட அழகிய கலை வெளிப்பாடு அது. ஒரு நிமிடம் இருங்கள் என்று சொல்லி அதன் அருகில் சென்று புகைப்படம் எடுத்து வந்தேன். பொதுவாகவே இவ்விதமாக விழாக்களின் போது ஓலைகளை கொண்டு அலங்கரிப்பது இலங்கையிலுள்ள வழக்கம். பின்னியும் முடைந்தும் வெட்டியும் இணைத்தும் இதனை அவர்கள் செய்கிறார்கள். பிளாஸ்டிக் மற்றும் பாலிதீன் அற்ற ஒரு அழகிய கலை உணர்வை ஊட்டவேண்டி அவர்கள் அப்பொங்கல் பண்டிகையை கொண்டாடுவதாக கோணியில் எழுதப்பட்டிருந்தது. அம்மாணவர்களின் எண்ணமே திருச்சபையிலும் நிலைகொள்ளவேண்டும் என எண்ணிக்கொண்டேன். அதன் அருகிலேயே ஒரு சிறிய பாரம் ஏற்றும் வண்டியில் காகிதத்தால் செய்யபட்ட ஒரு பானையும்  ஓலை அலங்காரத்தால் அழகுபடுத்தப்பட்டு நின்றது. மிகச்சரியான நாளில் தான் இலங்கை வந்திருக்கிறேன் என எண்ணிக்கொண்டேன். ஆராதனைக்கு நேரம் ஆகிவிட்டபடியால் நாங்கள் அங்கிருந்து உடனடியாக புறப்பட்டோம்.

தென்னை ஓலையில் அலங்கரிக்கப்பட்ட பொங்கல் ஊர்தி

தென்னை ஓலையில் அலங்கரிக்கப்பட்ட பொங்கல் ஊர்தி

கோட்டைமுனை மெதடிஸ்ட் ஆலயத்தின் வளாகத்தில் நாங்கள் சென்றபோது எங்களை முன்னால் வந்து அமரும்படி அழைத்தார்கள்.  அதனை பணிவுடன் தவிர்த்து, பின்வரிசையிலேயே அமர்ந்துகொண்டோம். ஜோசப் அவர்கள் இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றின் பொதுசெயலாளர் மட்டுமல்ல, அவர் 5 வருடங்கள் மெதடிஸ்ட் திருச்சபையின் பேராயராகவும் இருந்துள்ளார். இலங்கை கிறிஸ்தவ உலகத்தோடு தொடர்புடைய அனைவரும் அவரை தவறாது குறிப்பிடுவார்கள். மிகவும் எளிமையானவர். அவருக்கு நான் எழுதிய கடிதத்தில் அவரை பேராயர் என நான் அழைக்க, தயைகூர்ந்து என்னை அப்படி அழைக்காதிருங்கள் என்று கூறிவிட்டார்.

பிளாஸ்டிக் பாவனையற்ற பொங்கல் அறிவிப்பு

பிளாஸ்டிக் பாவனையற்ற பொங்கல் அறிவிப்பு

ஆராதனையை திருச்சபையின் லே கமிற்றி (Lay Committee) தலைவர் நடத்தி செய்தியளித்தார்கள். ஆராதனைக்குப் பின்பு அறிவிப்புகளை கூற வந்த கோட்டைமுனை திருச்சபை ஆயர் டெரன்ஸ் அவர்கள், முதலில் எங்கள் இருவரையும் வரவேற்றுவிட்டு,  எனது பணியினைக்குறித்து மக்களிடம் சொல்ல என்னை அழைத்தார்கள். நான் பேசிய பின்பு பனைஓலை பொருட்களில் நான் அமைத்திருக்கும் கண்காட்சியினை  மக்கள்  கண்டு அதன் பிற்பாடே வீடுகளுக்குச் செல்லமுடியும். ஆகவே மிகச்சுருக்கமாக பேசுவது சரியென எண்ணினேன்.

திருச்சபையைப் பொறுத்தவரையில் எவ்வளவு தான் தலை போகின்ற விஷயமக இருந்தாலும், திருவசன ஆதாரம் இல்லாமல் எதையும் நாம் சொல்ல முடியாது. அந்த ஆதாரம் என்பது வெளிப்படையான வசனமாக இருப்பது மட்டுமே ஏற்புடையது ஆகும். மேலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட வசனங்கள், பலமுறைக் கூறி நிறுவப்பட்ட வசனங்களே அவர்களின் நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமானது. இவைகளிலும் பாரம்பரிய விளக்கங்களுக்கு அப்பால் செல்லுவது எளிதானதல்ல. முதன் முறையாக கத்திமேல் நடக்கும் திக் திக் தருணத்துடன் தான் அந்த பீடம் நோக்கிச் சென்றேன். எனது மன்றாட்டுக்கள் யாவும், ஆண்டவரே இம்மக்கள் எனது வார்த்தைகளையல்ல உமது சித்தமே உணர வழிவகை செய்யும் என்பதாகவே இருந்தது.

மோசேயின் இறுதி பாடல் ஒன்று உபாகமம் 32 ல் வருகிறது. அதில் இருந்து கடவுள் எவ்விதம் இஸ்ரவேலரைக் காப்பற்றினார் என அர்த்தம் தொனிக்கும்  ஒரு வசனத்தை எடுத்து மக்களிடம் பேசினேன்.

பூர்வ நாட்களை நினை; தலைமுறை தலைமுறையாய்ச் சென்ற வருஷங்களைக் கவனித்துப்பார்; உன் தகப்பனைக் கேள் அவன் உனக்கு அறிவிப்பான், உன் மூப்பர்களைக் கேள், அவர்கள் உனக்குச் சொல்லுவார்கள். (உபாகமம்  32: 7, பழைய திருப்புதல்).  இஸ்ரவேல் மக்களை வழிநடத்திய கடவுள் எவ்விதம் நம்மை வழினடத்தினார் என எண்ணிப்பார்ப்பது நலம்.  நமது மூதாதைகளே அதை நமக்குச் சொல்லும் அறிவுடையவர். அவர்களே கடவுளின் வழி நின்று அவர் பதையில் நாம் நடக்க வழிகாட்டியவர்கள். ஒன்றுமில்லாமை எனும் வறட்சி சூழ்ந்திருக்க, கடவுள் தந்த மன்னா என பனை மரத்தினை ஏற்றுக்கொண்டனர், ஆன்மீகத்தில் நம்மை வழிநடத்திய நமது பெற்றோர்.  தன்னை முழுவதும் மனிதர்களின் பயன்பாட்டிற்கென அற்பணித்த மரம் அல்லவா பனை? வறண்ட பகுதிகளில் வாழும் மக்களின் அனைத்து தேவைகளையுமே சந்திக்க கடவுள்  திட்டமிட்டு வழங்கிய அருட்கொடை அல்லவா பனை. பனையைச் சார்ந்திருக்கையில் நமக்குள்ளும் அதன் நற்குணங்கள் ஊறி வழிந்தோடுமில்லையா? குருத்தோலைப் பண்டிகை கொண்டாடும்  திருச்சபை இன்று பனை மரத்தையும் பனை தொழிலாளியைய்ம் மறந்தே அவைகளைக் கொண்டாடுவது முரண் இல்லையா?

கடவுள் நீதிபரர் ஆகவே அவரின் பிள்ளைகளும் நீதி செய்வோராய் இருக்கவெண்டும் என்பதே ஆண்டவரின் விருப்பம். இதை உணர்ந்தே சங்கீதக்காரன்  நீதிமான் பனையைப்போல் செழித்து லீபனோனிலுள்ள கேதுருவைப்போல் வளருவான் (சங்கீதம் 92: 12, பழைய திருப்புதல்) என்ற வசனத்தை நாம் நன்கு அறிவோம்.  நமது மூதாதைகள் கேதுருவைப் பார்க்காதபடியினால் அவர்கள் தாங்கள் கண்டுணர்ந்த பனை மரத்தையே நீதிமானுக்கு ஒப்புமையாக கூற தலைப்பட்டார்கள். அவ்விதம் தான் அந்த முழு வசனம் சுருங்கி  “நீதிமான் பனையைப்போல் செழிப்பான்” என பெருமளவில் நம் எண்ணங்களில் நிறைந்திருக்கிறது.  இன்றோ தமிழகத்திலும் இந்தியாவிலும் பனைமரங்களை வெட்டிசாய்த்துக்கொண்டிருக்கின்றனர். இலங்கையில் பனை மீதான ஒரு கரிசனை இருக்கும் என நான் கருதியதால் உங்களிடம் மன்றாடுகிறேன். பனையும் பனை சார் தொழிலாளிகளும் திருச்சபையால் பேணி வளர்கப்படவேண்டியவர்கள். அவர்களை நாம் மறப்போம் என்றால்  நேர்மையாளர் (நீதிமான்) அழிந்து போகின்றனர்; இதை மனத்தில் கொள்வார் எவரும் இல்லை; இறைப்பற்றுடையோர் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகின்றனர்; அதைக் கருத்தில் கொள்வார் எவரும் இல்லை; ஏனெனில் நேர்மையாளர் தீமையின் முன்னின்று எடுத்துக் கொள்ளப்படுகின்றனர். (ஏசாயா 57:1 திருவிவிலியம் )” என்ற கூற்றை மெய்ப்பிக்கிறவர்கள் ஆவோம். இன்று நேர்மையாளருக்கு ஒப்புமையாக கூறப்படும் மரம் நம்மைவிட்டு காணாமல் போய்கொண்டிருக்கிறது, அது சார்ந்த மக்களும் அடையாளம் தெரியாமல் நம்மைவிட்டு மறைந்து போய்கொண்டிருக்கின்றனர். இச்சூழலில் திருச்சபை ஒரு மாற்றத்தைக் கொண்டுவர விழைகிறது. ஆகவே இவைகளையே நான் முன்னிறுத்தி இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றுடன் இணைந்து கூறத் தலைப்படுகிறேன். எனக்கு உங்கள் ஆதரவும் ஆலோசனைகளும் வழிகாட்டுதலும்  தேவை என்றேன்.

முதன் முறையாக  திருச்சபையில் பனை சார்ந்த ஒரு உரையை மக்கள் கேட்டு இதுவென்ன புதுமை என்பதுபோல் என்னைப் பார்த்தனர். ஒருவேளை எனது இந்திய தமிழ் புரியவில்லையோ என கேட்டபோது, ஜோசப் அவர்கள், “எங்கட பேச்சுதான் உங்களுக்கு புரியாது, நீங்க கதைகிறது எல்லாருக்கும் விளங்கும்” என்றார்கள்.

கோட்டைமுனை பனைஓலைக் கண்காட்சியின்போது

கோட்டைமுனை பனைஓலைக் கண்காட்சியின்போது

கோட்டைமுனை மெதடிஸ்ட் திருச்சபை மக்களில் பெரும்பாலானவர்கள் யாழ்பாணத்தைச் சார்ந்தவர்கள் என பின்னர் அறிந்துகொண்டேன். யாழ்பாண தமிழர்கள் “பனை எங்கள் உயிருக்கு நேர்” எனும் எண்ணம் கொண்டவர்கள். ஆகவே கோட்டைமுனை மக்கள் அனைவருமே பெரும் திரளாகக் கூடி வந்து கண்காட்சியைக் கண்டு என்னை வாழ்த்திச் சென்றனர். சும்மா அங்கே உட்கார்ந்திருக்கப் பிடிக்காமல் வந்திருந்தவர்களின் தலைகளை நிழலுருவங்களாக ஓலையில் வரையத் துவங்கினேன். என்னைச் சுற்றி பெருங்கூட்டம் திரண்டுவிட்டது. அரைமணி நேரத்தில் வேகமாக 15 நபர்களுடைய  படங்கள் செய்துவிட்டு, அங்கிருந்து கிளம்பினேன். காலை உணவினை போதகர் இல்லத்தில் எடுத்துக்கொண்டோம்.

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 7

மார்ச் 8, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 7

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

போதிசத்துவர் வென்ற மரம்

மூதூரிலிருந்து சுமார் நான்கு மணிக்கு மட்டக்களப்பு நோக்கி பயணித்தோம். கடற்கரைச் சாலை முழுவதும் பனைமரங்களே நிறைந்திருந்தன. எனது பயண திட்டம் குறித்து கேட்டபோது அவைகள் பெரும்பாலும் பனை மரங்கள் இருக்கும் பகுதியில் ஒழுங்கு செய்யப்பட்டிருப்பதாக கூறினார்கள். இங்கு தான் இலங்கையின் நில அமைப்பும் மக்கள் வாழும் முறையும்  பின்னிப்பிணைந்து இருப்பதைக் காணமுடிகிறது. பனைமரங்கள் இருக்கும் பகுதிகள் யாவும் பெரும்பாலும் தமிழர்கள் வாழும் பகுதிகளிலேயே இருக்கிறது. அம்பாந்தோட்டை பகுதிகளில் பெருமளவில் சிங்களவர் வாழ்கிறார்கள் இலங்கையின் பனைகளில் ஒரு சதவிகிதம் அங்கே இருக்கிறது. ஆகவே தான் பனை ஓலையில் மட்டும் செய்தால் போதாது தென்னை ஓலைகளிலும் நீங்கள் பயிற்சி அளிக்கவேண்டும் என ஜோசப் அவர்கள் கேட்டார்கள் என நான் புரிந்துகொண்டேன்.  ஆம் இலங்கையைப் பொருத்த அளவில் பனை என்றால் தமிழரைக் குறிக்கவும் தென்னை சிங்களவரைக் குறிக்கவும் குறியீடாக பயன்படுத்தப்படுகிறது. வெறும் பனைஓலைகளை மட்டும் பயன்படுத்தினால் அது தமிழர் சார்புடையதாக எண்ணப்பட்டுவிடும் என்ற கவலை அவரது சொற்களில். தொனித்தது.

பனை மரங்களைப் பொறுத்த அளவில் அவைகள் ஒருவகையில் வறட்சி மற்றும் காட்டுத்தீயில் தப்பிப்பிழைத்த தாவரங்கள். மனிதனே அவைகள் இருக்கும் வறண்ட பகுதிகளைத் தெரிவு செய்கிறான். இவ்வகையில் பார்க்கையில் திருமறையில் காணப்படும்  நிலம் பாகம் பிரிக்கும் ஒரு பண்டைய நிகழ்ச்சி கண்முன் வருகிறது. ஆபிரகாமும் லோத்தும் திரளான ஆடுகளை வைத்துக்கொண்டிருக்கையில் அவர்களின் வேலைக்கார்களுக்குள் சண்டை வருகிறது.  ஆகவே ஆபிரகாமும் லோத்தும் பிரியவேண்டிய கட்டாயம் ஏற்படுகிறது.

“ஆபிராம் லோத்தை நோக்கி, “எனக்கும் உனக்கும் என் ஆள்களுக்கும் உன் ஆள்களுக்கும் இடையே பூசல் ஏற்படவேண்டாம். ஏனெனில் நாம் உறவினர்.

நாடு முழுவதும் உன் கண்முன் இருக்கின்றது அல்லவா? என்னிடமிருந்து பிரிந்து செல்லும்படி கேட்டுக்கொள்ளுகிறேன். நீ இடப்பக்கம் சென்றால் நான் வலப்பக்கம் செல்வேன்; நீ வலப்பக்கம் சென்றால் நான் இடப்பக்கம் செல்வேன்” என்றார்.

லோத்து கண்களை உயர்த்தி எங்கும் நீர்வளம் சிறந்திருந்த யோர்தானின் சுற்றுப்பகுதியைக் கண்டார். சோகார் வரை அப்பகுதி ஆண்டவரது தோட்டம் போலும் எகிப்து நாட்டைப் போலும் இருந்தது. சோதோம், கொமோராவை ஆண்டவர் அழிப்பதற்கு முன் அது அவ்வாறிருந்தது”. (தொடக்கநூல் 13: 8 – 10, திருவிவிலியம்)

இப்படியாக விட்டுக்கொடுக்கும் ஒரு தன்மையுடன் தமிழ் மூதாதையர்கள் வறண்ட பகுதிகளை தெரிந்து கொண்டிருக்கலாம். அல்லது, வறண்ட பகுதிகளில் உள்ள வளங்களை பயன்படுத்தத்தெரிந்த மக்களினம் அப்பகுதி நோக்கி நகர்ந்திருக்கலாம். ஆனால் பனை சார்ந்த வாழ்விட தேர்வு என்பது வெகு ஆரம்பத்தில் இருந்தே இருந்திருக்கும் என்பதே எனது புரிதல்.

ஒருவேளை காலங்கள் நழுவிச் செல்கையில் பனைக்கும் பவுதத்திற்குமான இடைவெளி பெருகியிருந்தாலும், பனை பவுத்த மதத்தையும் தழுவிய ஒரு மரமாக இருக்கும் என்றே நான் எண்ணுகிறேன். தேராவத பவுத்த சுவடிகள் பாலி மொழியிலும், மஹாயான பவுத்த சுவடிகள் சமஸ்கிருதத்திலும் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன. கொல்லாமையை முக்கிய விழுமியமாக கொண்டவர்கள், தோல் புத்தகங்களை விடுத்து பனை மரங்களின் ஓலைகள் தங்கள் சிந்தனைகளை பதித்து பரப்ப ஏற்றது என கண்டிருக்கலாம்.

சங்கமித்திரை, இலங்கைப் பயணத்தின் போது

சங்கமித்திரை, இலங்கைப் பயணத்தின் போது

கி மு மூன்றாம் நூற்றாண்டில் சங்கமித்திரை இலங்கை வந்த போது ஒரு சிறு அரச மரச்செடியைக் கொண்டுவந்திருக்கிறார்கள். அந்த மரம் இலங்கையின் முற்கால தலைநகரமான அனுரதாபுரத்தில் இன்றுவரை பேணி வளர்க்கப்படுகிறது. புத்தர் ஞானம் பெற்ற போதி மரக்கிளையிலிருந்து எடுத்து வந்ததால்  அது புனிதமென கருதப்பட்டாலும், அரச மரம் பொதுவாகவே சிறப்பு வாய்ந்ததாக காணப்படுகிறது. இதன் தாவரவியல் பெயரே ஃபைகஸ் ரிலிஜியோஸா (Ficus religiosa) இத்துணை அழகாக சமயம் சார்ந்து பேர்பெற்ற தாவரம் வேறு இருக்காது என்றே எண்ணுகிறேன். ஆலமரமும், அரசமரமும், அத்திமரமும் ஒரே இனத்தைச் சார்ந்தவை. இவைகள் வேறு மரங்களில் முளைத்து தொற்றி படர்ந்து பிற்பாடு அவைகளை அழித்து வளரும் தன்மை கொண்டவை. பெரும்பாலும் பனை மரங்களில் ஆலமரமும் அரசமரமும் படர்ந்திருப்பதை நான் இலங்கையில் பார்த்தேன். பனைமரத்தை பேணவில்லை அல்லது அதிலிருந்து எந்த  பயனையும் எடுக்கவில்லை என்பதை அவைகள் சுட்டி நிற்கின்றன.

பட்ட சித்திரா என ஒரிசாவில் காணப்படும் பனை ஓலையில் செய்யப்பட்ட ஓவியங்கள் பிரபலமனவை. அவைகள் காலத்தால் முந்தியவை என நாம் உணரத்தக்க  ஒரு படைப்பு. இவைகள் தற்போதைய ஒரிசாவில் பெருமளவில் தயாரிக்கப்படுகிறது. இன்றும் ஒரிசாவில் காணப்படும் பனை மரங்கள் அசோகரின் காலத்திலும் இருந்திருந்தால் அவைகள் கலிங்கப்போரைக் கண்டிருக்கும். இலங்கையில் நடைபெற்ற உள்நாட்டுப்போரில், கொன்றொழிக்கப்பட்ட  மக்களை விட அதிகமாக பனைமரங்களே அழிந்திருக்கின்றன. இரு தரப்பிலிருந்தும் பங்கர் (பங்கர்) என்று அழைக்கப்படும் பாதுகாப்பு அரண்களுக்காக கண் மண் தெரியாமல் அவைகள் வெட்டி சாய்க்கப்பட்டிருக்கின்றன. ஒரு வேளை அசோகரும் போர் வேளையில் மனிதர்களுடன் பனைகளும் வெட்டி சாய்க்கப்பட்டதைக் கண்டிருப்பாரோ?  அவர் மனம் வருந்திய நிகழ்ச்சியில் பனைக்கும் ஏதும் தொடர்பு இருக்குமா? அசோகர் எழுப்பிய ஸ்தூபியே பனையின் வடிவில் தானே இருக்கிறது?

கலிங்கப்போர்

கலிங்கப்போர்

போதிசத்துவரின் திருமணம் குறித்து லலிதவிஸ்தாராவில் கூறப்படுகையில், 500 சாக்கியர்கள் தங்கள் பெண்களை கொடுக்க முன்வந்தபோது சித்தார்த்தருடைய கண்களுக்கு யெசோதாவே அழகாக காணப்பட்டாள். அவளது தந்தையாம் தண்டபாணிக்கு சித்தார்த்தன் தன்னை வில்விவித்தையில் நிரூபித்தாலே தனது மகளை மணம் பிடிக்க ஒப்பை இயலும் என்று கூறிவிட்டார். சித்தார்த்தன் எய்த அம்பு, பிற போட்டியாளர்களின் அம்புகளை விட அதிக தூரம் சென்றது என்றும் பிற்பாடு ஏழு பனை மரங்களைத் துளைத்து மண்ணில் புதைந்தும் விட்டது என்று சொல்லப்படுகிறது.

தற்போது கிடைக்கப்பெற்றுள்ள ஆக பழைமையான ஓலைச்சுவடிகள் முதலாம் நுற்றாண்டைச் சார்ந்தவை ஆகும். மேலும் இவைகள் நேபாளத்திலிருந்து கிடைக்கப்பெற்றிருப்பதால், பவுத்தமும் பனையும் இணைந்து இருப்பதற்கான ஒரு சான்றாக கொள்ளலாம். குளிர் இல்லா பிரதேசங்களில் ஓலைகள் இத்தனை நீண்ட காலம் எஞ்சியிருக்காது என்பது உண்மை என்பது இதிலிருந்து தெளிவாகிறது. ஆக பழைமையாக கிடைக்கப்பெற்ற ஒரு நூல் தான் மிகவும் பழையது எனச் சொல்ல வாய்ப்புகள் இல்லை. அதற்கு முன்னரே புழக்கத்தில் இருந்த ஓலைகளில் எழுதும் பழக்கத்தை அது உறுதி செய்கிறது என்பதே சரியாயிருக்கும். ஆகையால் மொழி வாரியாக பிளவுபட்டிருக்கும் சூழலில் பனை மரம் இலங்கையில் ஒரு இணைவை அளிக்க இயலும் என்றே நான் நம்புகிறேன். திருச்சபை அதற்கான முயற்சியை எடுப்பது மிகச்சரியான ஒன்றே.

மாலை ஏழுமணிக்கு மெதடிஸ்ட் பெண்கள் விடுதிக்குச் சென்று சேர்ந்தோம். மட்டகளப்பின் புளியந் தீவு பகுதியில் அது அமைந்திருந்தது. அதற்கு நேர் எதிரில் ஒருசில சீமைப்பனைகள் நின்றுகொண்டிருந்தன. சீமைபனைகள் காண்பதற்கு பனையைப்போலவே காட்சியளித்தாலும் அதற்கு பல கிளைகள் உண்டு. சீமைப்பனையின் ஓலைகளும் பனைஓலையைப்போலவே இருக்கும் ஆனால் வடிவில் சற்று சிறிதாக இருக்கும். அதன் பழங்கள் ஆரஞ்சு வண்ணத்தில் இருந்தாலும் உண்பதற்கு ஏற்றவை அல்ல. அங்கே நான் அதனை பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது, அம்மரத்தில் “சீமைப் பனைகளை காப்போம்’ என்று எழுதிய அட்டையைத் தொங்கவிட்டிருந்தார்கள். அந்த கரிசனை எனக்குப் பிடித்திருந்தது. மட்டக்களப்பின் பெரும்பாலான இடங்களில் சீமைபனைகளை நான் கண்டேன்.

இலங்கையைப் பொறுத்தவரையில் பனை மரங்களையும் காக்க அது முன்னணியில் நிற்கும் ஒரு அரசு தான். பனை மரங்களை வெட்டுபவர்கள் பிணையில் வர இயலாதபடி சட்டம் அவர்கள் மேல் பாயும். தமிழகம் கண்டுணரவேண்டிய ஒரு பாடம் என எண்ணிக்கொண்டேன். பனையோடு ஒப்பிடுகையில் பொருட்படுத்தத்தக்க  பெரும் பயன் ஏதும் இல்லையென்றாலும்  சீமைப்பனையையும் காக்கும் அந்த சிந்தனை வரவேற்கத்தக்கது. தமிழகம் எங்கும்  பனைமரங்களைக் காப்போம் எனும் எண்ணம் ஏற்றுக்கொள்ள படும் காலம், தமிழகத்தில் பாலும் தேனும் ஓடும்  நாளாகவே இருக்கும்.

மட்டகளப்பு பகுதியை “மீன் பாடும் தேன் நாடாம் மட்டு மா நாகர்” என குறிப்பிடுகிறார்கள். மட்டகளப்பில் உள்ள  வாவியில் (Lagoon), ஒரு காலத்தில் மீன்கள் பாடும் என்று சொல்லுகிறார்கள். இரவு நேரத்தில் அவைகள் பாடும் மெல்லிய சத்தத்தைக் கேட்கலாம் என்று இன்றும் சொல்லுகிறார்கள். அது எப்படிஎன்று பிற்பாடுதான் நான் கண்டுகொண்டேன். அந்த வாவியில் மீன்பிடிக்கும் தூண்டில் இடுபவர்கள் கூட புழுக்களைப் போடுவது இல்லை, இறாலையே இட்டு மீன் பிடிக்கின்றனர். அந்த அளவிற்கு செழுமையை ருசித்தவை மட்டு மாநகர் மீன்கள். பாடல் என்ன, அவை மொத்தம் இணைந்து பெரும் நடன நிகழ்வையே நிகழ்த்திவிடும் அளவிற்கு மகிழ்வுடன் இருக்கின்றன.

இலங்கையைப் பொறுத்தவரையில் தேன் அதிகம் கிடைக்கும் இடங்களில் மட்ட க்களப்பும் ஒன்று. இங்குள்ள  வாகரை, கரடியனாறு போன்ற இடங்களில் மிக அதிகமாக தேன் கிடைக்கிறது.   அதற்கு காரணமும் பனை தான். இலங்கையின் பனைவளத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதி மட்டகளப்பில் இருக்கிறது. அப்படியானால் பனை மிகுதியாக உள்ள  யாழ்பாணத்தில் ஏன் தேன் மிகுதியாக கிடைக்கவில்லை? என்பது ஆய்வுக்குரியது. என்னைப்பொறுத்தவரையில் பனை திரளாக இருப்பதனால் யாழ்பாணத்திலும் தேன் மிகுதியாக கிடைக்கலாம். ஆனால் பனை பொருட்களின் பெருமையை யாழ்பாணம் சூடி நிற்பதால் தேன் சார்ந்து யாழ்பாணம் நினைவுகூறப்படுவதில்லை போலும். மேலும், பனைத் தொழில், யாழ்பாணம் அளவிற்கு மட்டக்களப்பில் தீவிரமாக செயல்படவில்லை. ஆகவே தேனீக்களுக்கு பெருமளவில் மனிதர்களால் தொந்தரவு இல்லாத இடமாக மட்டக்களப்பு இருக்கலாம் என நினைக்கிறேன்.

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 6

மார்ச் 7, 2017

திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 6

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

நினைவுகளை குணப்படுத்துதல்

மூதூர் ஆலய வளாகத்தில் உள்ள வேப்பமரத்திலிருந்து பச்சைக்கிளிகள் கீச்சிட்டபடி எழுந்து அமைந்தன. பெரும்பாலும் கிளிகளின் கூடு மொட்டைப் பனை என்று சொல்லப்படும் இறந்துபோன பனைகளில் உள்ள பொந்து தான். எவரும் தொந்தரவு செய்யாத இடமாகவும் பாதுகாப்பான இடமாகவும் அவைகள் காணப்படுகின்றன. மூதூரைச் சுற்றிலும் பனை மரங்கள் ஆங்காங்கே காணப்படுகிறது.

பயணக் களைப்பை உணராமல் நான் உற்சாகத்துடன் இருந்ததாலும், இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றின் பொதுச்செயலாளர் வந்துகொண்டிருந்ததாலும் இருக்கும் நேரத்தில் என்ன செய்யலாம் என என் கை பரபரத்தது. ஆகவே எனது ஓட்டுனரையே ஓலையில் வரைய தலைப்பட்டேன். ஓட்டுனருக்கு ஒரு நிழல் உருவத்தை வரைந்து கொடுத்து ஆச்சரியத்தில் மூழ்கடித்த பின்னும் அவர்கள் வந்து  சேரவில்லை. அவர்கள் மிக அருகில் வந்துகொண்டிருப்பதாக ஓட்டுனர் சொன்னார். ஆகவே நான் அவர்கள் வரும் வழியிலேயே மூதூரைச் சுற்றிப்பார்க்க கிளம்பினேன். ஐந்து நிமிடத்திற்குள் நான் செல்லும் வழியில் தானே அவர்கள் வரும் வாகனத்தைப் பார்த்தேன். ஒரு யூகம் தான் என்றாலும் வாகனத்தைக் கைகாட்டி நிறுத்தினேன். நான் நினைத்ததுபோலவே ஜோசப் அவர்கள் உள்ளே இருந்தார்கள். கைகுலுக்கிவிட்டு, முன்னால் செல்லுங்கள் நான் நடந்தே வருகிறேன் என்றேன். வாகனம் முன்னால் சென்றது, அதன் பின்னால் நான் நடக்கையில் எனக்குள் சில எண்ணங்கள் எழும்பியதை தவிர்க்க இயலவில்லை. உற்சாகம் இழந்து காணப்படுகிறாரோ என நினைத்துக்கொண்டேன். யாழ்பாணத்திலிருந்து பயணிப்பதால் களைப்பாக இருக்கலாம். ஆனாலும் என்னை பார்த்த பின் சம்பிராதயமான புன்னகையை செய்தது ஏனோ? நான் இலங்கை வந்தது பிடிக்கவில்லையா அல்லது நான் வந்த நேரம் தான் சரியில்லையா என்று நினைத்தபடியே ஆலயவளாகத்தினுள் நுழைந்தேன்.

ஆலய வளாகத்தினுள் மீண்டும் நான் அவரைப் பார்த்தபோது அவர் முற்றிலும் வேறு ஒரு மனிதராக இருந்தார். இரண்டு நிமிடத்திற்கு முன்  பார்த்த முகத்திற்கும் தற்போதைய முகத்திற்கும் பெரிய வித்தியாசம் இருந்தது. மகிழ்வே உருவான அந்த முகத்துடன் என்னைத் திரும்பி பார்த்தவர், வாங்க என்று சொல்லி என்னைக் கட்டிக்கொண்டார். “அங்கே வைத்துப் பார்க்கயிலே உங்களை அடையாளம் தெரியேலே” என்று சொன்னார். எனக்கு அப்போது தான் சற்று நிம்மதி வந்தது. என்னை அவர் வழியில் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. என்னைக் காணும் அவசரத்தில் தான் என்னையே அவர் தவிர்த்திருக்கிறார். ஆம் கிட்டத்தட்ட மூன்று வருடங்களுக்குப் பின் பார்ப்பதல்லவா? வேடிக்கையான நிகழ்ச்சிதான்.

நீங்கள் உடனடியாக உணவு உண்ணுங்கள் என்று கூறி எங்களுக்காக வாங்கி வந்திருந்த  உணவு பொட்டலங்களைக் கொடுத்தார். கொடுத்துவிட்டு, நீங்கள் சாப்பிடுங்கள், நான் ஒரு சிறு அமர்வை நடத்திக்கொண்டிருக்கிறேன் என்றார். பாட்டாளிபுரம் என்ற கிராமத்திலிருந்து ஒரு இளம்பெண்ணும் சிறுமியும் வந்திருந்தார்கள்.  எனக்கு பாட்டாளிபுரத்தில் ஒழுங்கு செய்யப்பட்ட  நிகழ்ச்சியைக் குறித்து பேசுகிறார்கள் என்பதை உணர்ந்துகொண்டேன். அவர் இறுதிவரை சாப்பிடவே வரவில்லை. கோவில் குட்டிக்கு சாப்பாட்டைக் கொடுத்துவிட்டார்.

சாப்பிட்டு முடித்தபின்பு நானும் அவர்களோடு அமர்வில் இணைந்துகொண்டபோது நீங்கள் எழுதியிருக்கிற பொருட்களைக் குறித்த தெளிவுகள் எங்களுக்கு இல்லை சற்று விளக்கிச் சொல்ல இயலுமா என்று கேட்டார்கள்.

நான் ஸ்கேல் (Scale) என எழுதியிருந்ததை – ரூலர் (Ruler) அல்லது அடிமட்டம் என்று மாற்றிக்கொண்டார்கள்

தெர்மாகோல்  கட்டர்  என நான் எழுதியதை – பேப்பர் கட்டர் (Paper Cutter) அல்லது கத்தி என்றார்கள்

சார்ட் பேப்பர் (Chart Paper) என எழுதியிருந்ததை – பிளாக் போர்ட் (Black Board) என மாற்றிக்கொன்Dட்ஆர்கள்

ஃபெவிகால் (Fevicol) என எழுதியிருந்ததை பைன்டர் கம் (Binder gum) என பதித்துக்கொண்டார்கள்

சாண்ட் பேப்பர் என எழுதியதை தேய்ப்புத்தாள் என எழுதுவார்களோ என நான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் அதனை மணல் தாள் என எழுதிக்கொண்டார்கள்.

எனக்கு தலையைச் சுற்றியது. தகவல் தொடர்பில் இவ்வளவு பெரிய இடைவெளியை நான் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. ஆனால் அந்த அமர்வு ஒரு பெரும் திறப்பாக அமைந்தது. கடைசியில் பயிற்சிக்கான  பொருட்கள் என்ன என்ன என்பதை அவர்களுக்கு ஓரளவு புரியவைத்துவிட்டேன் என நிம்மதி கொண்டேன். பயிற்சிக்குத் தேவையான  ஓலைகளைக்குறித்தும் நான் அவர்களுக்குச் சொன்னேன்.

மூதூர் போதகர் அங்கே பொறுப்பெடுத்து ஒரு வாரம் கூட ஆகியிருக்கவில்லை . நாங்கள் சென்ற வேளையில் அலுவல் நிமித்தமாக அவர் வேறு எங்கோ சென்றிருந்தார். ஆகையினால் அவருக்காக எடுத்துவந்த பொருட்களை ஜோசப் அவர்கள் கோவில்குட்டியிடம் கொடுத்ததைப் பார்த்தேன். குழந்தைகளுக்கான மன்றாட்டு சார்ந்த சில புத்தகங்களும் அட்டைகளும் வேனிலிருந்து இறக்கப்பட்டன. அப்பொழுது முன்னூறு பக்கம் அளவில் காணப்பட்ட ஒரு பெரிய புத்தகத்தில் ஒருசிலவற்றையும் அவர்களுக்கு கொடுத்து யார் யார் அதனை வாசிக்கவேண்டும் என பட்டியலையும் கொடுத்தார். மூதூர் அருகில் உள்ள போதகர்களுக்கும் மேலும் சில திருச்சபை அங்கத்தினர்களும் அந்த புத்தகத்தை வாசிக்கும் படி அறிவுறுத்தினார். இந்தியாவில் இவ்விதம் புத்தகங்கலை யாரும் வினியோகிப்பது கிடையாது. பெரும்பாலும் புத்தகங்களுக்கான ஊக்கத்தொகையே கொடுக்கப்படும். அந்த பணத்தை எவரேனும் புத்தகம் வாங்க பயன்படுத்துகிறர்களா என்ற எண்ணத்துடன் திருச்சபை அதனை சரிபார்ப்பதும் இல்லை. இலங்கையில் கிறிஸ்தவ இலக்கியங்கள் உயிர்ப்புடன் இருக்கும் சாட்சியாக அதைக் கண்டேன்.

அப்புத்தகத்தின் அட்டையில் ஒரு மனிதர் தனது கரத்தில் ஒரு கொக்கியை மாட்டியபடி இருந்தர். தலைப்பாக “நினைவுகளைக் குணப்படுத்துதல்” என எழுதியிருந்தது. சற்று கூர்ந்து நோக்கியபோது தான் அவர் கரங்கள் வெட்டி நீக்கப்பட்டுவிட்டு அதற்குப் பதிலாக ஒரு கொக்கியை மாட்டியிருக்கிறார்கள் எனத் தெரிந்தது. உடனடியாக அப்புத்தகத்தை வாங்கி வாசிக்க விருப்பப்பட்டேன். எனது எண்ணத்தை உணர்ந்தது போல ஜோசப் அவர்கள், நீங்கள் இதனை சுமக்கவேண்டாம், நீங்கள் மீண்டும் கொழும்பு வருகையில் உங்களுக்கான ஒன்றை நான் தருகிறேன் என்றார்.

மொழியாக்கம் இலங்கைத்தமிழில் இருந்தாலும் அதன் வீரியம் சற்றும் குறைவுபடாதவண்ணம் மொழியாக்கத்தைச் செய்திருக்கிறார்கள். ஃபாதர் மைக்கேல் லெப்ஸ்லி எனும் கத்தோலிக்க குருவானவரை கொலை செய்யும் நோக்கோடு ஒரு கடித வெடிகுண்டு அனுப்பப்படுகிறது. அந்த கடித உறையை அவர் பிரிக்கையில் அது வெடித்து அவர் கைகள் இரண்டும் பறிபோகிறது. ஒரு கண் தனது பார்வைத் திறனை இழக்கிறது. ஒரு காதும் செவிடாகிப்போகிறது. அவர் அந்த நிகழ்விலிருந்து படிப்படியாக ஒவ்வொன்றையும் விவரிக்கிறார். விவரணைகள் விரிவாகவும் தெளிவாகவும் அங்கதத்துடனும் காத்திரமாகவும்  முன்வைக்கப்படுகிறது.

பல்வேறு சந்திர சிகிழ்சைகளில் அவருக்கும் மருத்துவர்களுக்கும் நடைபெற்ற உரையாடலையோ, அவரைப் பார்க்க வந்த மக்களின் எண்ணங்களையோ அவர் பதிவு செய்கையில் இந்த மனிதருக்கு இந்த நிதானம் எப்படி அமைந்தது என்கிற எண்ணமே மேலோங்குகிறது. ஆனாலும் அவர் தன்னை ஒரு புனிதர் என சிலர் முன்வைப்பது போன்று தன்னை முன்வைக்காமல் ஒரு எளிய மானுடனாக தான் சந்தித்தவைகளை பதிவிடுகிறார்.

தனது பற்றுமையை வெளிப்படுத்தும் அவர், அதனை மெல்லிய நகைச்சுவையுடன் முன்வைப்பது சிறப்பு. ஆனால் ஆழம் மிகுந்க்ட புத்தகம். ஒரு வகையில் அவர் அப்புத்தகத்தின் வாயிலாக அவருக்கு வெடிகுண்டு வைத்தவ்ர்கள் தோற்றுப்போயினார் என்பதை உரக்கவே கூறுகிறார் மேலும் அவ்விதம் எண்ணுவது அவருக்குள் நிகழ்ந்த மாற்றமும் அவர்ச் சூழ்ந்திருந்த நிகழ்வுகளின் மாற்றமும் காரனம் என ஒப்புக்கொள்ளுகிரார். தான் ஒரு அவதார புருஷனாக முன்வைக்கப்படுவதை அவர் தவிர்த்து கடவுள்  தனக்கு கொடுத்திருக்கும் மற்றொரு அரிய வாய்ப்பாக இதனைக் கருதி தன்னை அற்பணிக்கிறார். அதற்குள்ளாக போதகர்கள் மற்றும்  கிறிஸ்தவர்களுக்குள்ளிருக்கும் ஐயத்தையும், நம்மிக்கையின்மையையும் அவர் மெலிதாக கோடிட்டு கடந்து செல்லுகிறார். தனது  அங்கவீனம் அடைத்த வாழ்விற்கும் ஒரு பெறுமதி ஒன்று உண்டு என்பதை அவர் குறிப்பிடும் விதம் மிக அழகானது.

பேராயர் டெஸ்மண்ட் டுடூவுடன் ஃபாதர் மைக்கேல் லெப்ஸ்லி

பேராயர் டெஸ்மண்ட் டுடூவுடன் ஃபாதர் மைக்கேல் லெப்ஸ்லி

ஃபாதருக்கு புதிதாக ஒரு திருச்சபை நியமித்திருந்த வேளையில் தான் இந்த பேரிடர் நிகழ்ந்தது. மருத்துவமனியில் இருந்ததால் அவரால் பொறுப்பெடுத்துக்கொள்ள இயலவில்லை.  மருத்துவமையில் தங்கி சிகிழ்சைபெற்று அவரது கரங்களில் கொக்கிகளை மாட்டிய பின்பு, தந்து புதிய திருச்சபைக்கு அவர் செல்ல முற்படுகையில் இவரால் அங்கு வேலை செய்ய இயலாது என கூறி பரிதாப்பபடும் மூத்த போதகரைக் குரித்து பதிவு செய்கிறார். அப்படியே பேராயர் டெஸ்மண்ட் டூடூ இவரை தனது திருச்சபையில் பணியாற்ற அழைப்பு விடுப்பதில் குறியாக இருப்பதையும் குறிப்பிட்டு. இருவேறு நோக்கங்கள் எப்படி திருச்சபைக்குள் இருக்கின்றன என்பதை சுட்டிக்காட்டுகிறார். ஒருவருக்கு தான் சுமை எனவும் மற்றொருவருக்கு கிடைப்பதற்கரிய வரம் எனவும் அவர் பதிவு செய்கையில் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. நடுநிலையுடன் எழுதும் அந்த நிதானம் என்னை பிரமிக்கவைக்கிறது. எவரையும் புண்படுத்திவிடக்கூடாது எனும் கவனம் அவர் பெற்ற காயங்களின் வீரியத்தை அவர் மனதளவிலும் உடலளவிலும் நன்கு உணர்ந்திருப்பதால் தான் என்று நான் கருதுகிறேன்.

குறிப்பாக அவர் கடந்துவந்த மரண வேதனை, மீண்டும் மீண்டும் பல்வேறு சந்திர சிகிழ்ச்சைகளுக்குள் தான் கடந்து சென்றது யாவற்றையும் அவர் கூறுகையில், வார்த்தைகளை தாறுமாறாக பிரயோகித்து மக்களின் பரிதாபத்துக்குரியவராக மாற முர்படாமல், தன்னை ஒத்த சூழலில் இருப்போர்க்கு நம்பிக்கை வரும்படியே எழுதுகிறார்.  அவரது  வாழ்வில் கரிப்படிந்த நாட்களை அவர் வண்ணமென தீற்றியிருக்கிறார். அது சாத்தியம் என தனது வாழ்வை முன்னிறுத்தி “நினைவுகளைக் குணப்படுத்துதலை” அவர் முன்வைக்கிறார்.

 

இலங்கையின் இருள் கவிந்த சூழலில் இப்புத்தகம்  மிக முக்கியத்துவமானது என்று நான் கருதுகிறேன். திருச்சபையின் பங்களிப்பு எவ்விதம் காயப்பட்ட நெஞ்சங்களில் செயல்பட விளைகிறது என்பதை என் கண் முன்னால் காண்கையில் எனது இதயம் கசிந்தது.  பகைவனுக்கும் அருளும் பேறுபெற்றோர் அவர்கள் என்றே என் நெஞ்சம் விம்மியது.

இலங்கைச் சூழலைப் பொறுத்த அளவில் திருச்சபை பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்காக பரிந்து பேசியது வரலாற்று உண்மை. ஒப்புரவாகுதல் எனும் உயர்விழுமியத்தை திருச்சபை  உயர்த்திப்பிடிக்கவே விழைகிறது. இதனை அரசும் உணர்ந்தே இருக்கிறது. எனது குறுகிய கால புரிதலின்படி, சமய சடங்குகளை செய்பவர்களை இலங்கைச் சமூகம் மிகவும் மதிக்கிறது. பேருந்துகளில் கூட மத குருக்களுக்காக என்று மூன்று இருக்கைகள் ஒதுக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆகவே திருச்சபை இன்னும் பொறுப்புடனும் பாரத்துடனும் இலங்கையில் செயல்படுகிறது.

நாங்கள் அங்கிருந்து புறப்படுகையில