பனைமரச் சாலை (37)


பனையும் வாழ்வும்

நொறுக்கப்பட்ட பனைமரங்கள்: செங்கல் சூளைக்கு முன்பு

நொறுக்கப்பட்ட பனைமரங்கள்: செங்கல் சூளைக்கு முன்பு

எங்களை அழைத்துச் செல்ல ஒரு வாலிபனும் அவனோடு இரு சிறுவர்களும் வந்திருந்தார்கள். அவர்களை பின் தொடர்ந்து சென்றோம். அங்கிருந்து நாங்கள் கிளம்பிச்சென்ற வழியில் ஒரு செங்கல் சூளையைப் பார்த்தோம்.  சுற்றிலும் நான் பார்த்தபோது அதன் வெளிப்புறம் சாலையோரத்தில் அனேக பனைமரங்கள் வெட்டுண்டு கிடந்தன. சாலைஓரத்தில் பனை மரங்கள் துண்டுதுண்டாய் கிடப்பதைப் பார்க்கும்போது ஒரு போர்க்களத்தில் வெட்டுண்டு கிடக்கும் வீரர்களின் கரம் கால்கள், சதை தொகுப்புகள் போன்றே தோன்றியது. கரிய தோல்களின்  உள்ளிருந்து வளிப்படும் வெள்ளைச் சதைகள் போல . சற்றே  நெஞ்சம் நின்று அதிர்ந்தது .  எவ்வகையிலும் ஈடு செய்ய இயலாத இழப்பை கண்முன்னால் காண்பது எளிய காட்சி அல்ல. மகாபாரதப்போரின் ஒரு மாற்று வடிவாகவே எனக்கு முன்னால் இக்காட்சி கலங்கிய கண்களில் தெரிந்தது.

பனைமரங்களே பொதுவாக செங்கல் சூளைக்கு எரிக்க பயன்படுகிறது. செங்கலுக்கு கிடக்கும் சிவந்த நிறம் பனை மரத்தை எரிப்பதினால் தன் வருகிறது என்று கூறுகிறார்கள். உறுதியாக அப்படி சொல்லமுடியுமா தெரியவில்லை. செங்கலுக்கு ஏன் சிவந்த நிறம் தேவை? சொல்லத்தக்க  காரியம் ஒன்று உண்டென்று சொன்னால், பனை மரம் மிக மலிவாக கிடைப்பது தான். சுமார் 200 முதல் 1000 ரூபாய்க்குள் வாங்கிவிடலாம்.

ஒரு மரம் வளருவதற்கு சுமார் 15 வருடங்கள் ஆகின்றன. பயன்  தரும் மரங்களிலேயே மிக அதிக நாட்களை எடுத்துக்கொள்ளும்  தாவரம் பனை. “தென்னையை  வைத்தவன்  தின்னுட்டு செத்தான் பனையை வைத்தவன் பாத்துட்டு செத்தான்” என்பது எங்கள் ஊரில் சொல்லப்படும் பழமொழி. அதாவது தென்னை மரத்தை வைத்தவன் அதன் பலனை அனுபவித்த பின்பே மரிப்பான் ஆனால் பனை மரத்தை வைத்தவர் தனது வாழ்நாளில் அதன் பலனை அனுபவிப்பது இல்லை எனும் பொருளில் சொல்லப்பட்ட ஒன்று. பொதுவாக பனைமரத்தின் வயதும் மனித வயதும் ஒன்றுபோல் இருக்கவேண்டும் என்றே நான் கருதுகிறேன். எனது வாசிப்பிலும் ஒரு சில இடங்களில் கூறப்பட்டவைகளை பொருத்திப் பார்க்கும்போது கண்டிப்பாக மனித வாழ்வுடன் பனை மரத்தின் வாழ்வும் ஒன்றாக இருப்பதே சரியானது என்று எனது ஆழ்மனம் சொல்லுகிறது. ஆனால் இது குறித்து திட்டவட்டமாக எதையும் என்னால் உறுதி செய்ய முடியவில்லை. காரணம் எனது வாழ்வில் நடைபெற்ற சமீபத்திய ஒரு நிகழ்ச்சி.

நான் சுமார் ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு ஊருக்கு வந்திருந்த போது என்னோடு பானைத்தொழிலாளர் வளர்ச்சி இயக்கத்தில் பணியாற்றிய ஷைன்ஸ் ராஜ் என்னை கூப்பிட்டார். அண்ணா பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு நாம் நட்ட பனை மரங்கள் முளைத்திருக்கின்றன என்றார். உண்மையிலேயே அந்த சம்பவத்தை நான் மறந்துவிட்டிருந்தேன். அவர் அழைத்ததும் தான் ஞாபகம் வந்தது. செறுவாரக்கோணம் ஆப்ஸ் நினைவு சி ஏஸ் ஐ ஆலயத்தின் முன்புறம் உள்ள விளையாட்டு மைதானத்தின் அருகில் விதைத்திருக்கிறோம். பல மரங்கள் மற்றும் முட்செடிகள் வளர்ந்திருக்கின்ற இடத்தில் பனை கணுக்கால் உயரமே வளர்ந்திருக்கிறது. அவை அவ்விதம் குறுகி நிற்பதற்கு காரணம் என்ன என்று தெரியவில்லை. என்னைப்பொருத்தவரை இது 10 வருடங்களுக்கு நாங்கள் இட்ட விதைகளாயிருந்து இப்போது தான் இவ்வளவு உயரத்தை எட்டியிருக்குமென்று சொன்னால், கண்டிப்பாக அவைகள் வளர்ந்து பயன் தர குறைந்த பட்சம் முப்பதிலிருந்து நாற்பது வருடங்கள் வரை  ஆகலாம். பனையின்  மூப்பும் நூறு வருடங்களுக்கு அதிகமாக இருக்கலாம்.

பல வருடங்களாக பனை வளர்ச்சியின் பருவத்தை பட்டியலிடவேண்டும் என நினைத்தும்  அது செயல்பாட்டில் வடிவம்பெறாத குறை எனக்கு உண்டு. தாவரவியலாளர்கள் தங்களது கல்லூரிகளில் இதை முயற்சித்துப் பார்க்கலாம். தனிப்பட்ட மனிதர்கள் செய்ய இயலுவதை விட கல்வி நிறுவனங்களாக, தாவரங்கள் குறித்த அடிப்படை புரிதல் கொண்டவர்கள், மாணவர்களின் உதவியோடு  இவைகளை செய்வது பயனுள்ளதாகவும் எளிதாகவும் இருக்கும்.

பெண் பருவமடையும் நேரத்தை ஒத்ததே பனை பருவமடையும் நேரமும் என கூ. சம்பந்தம் தனது பனைத் தொழில்; உண்ணா பொருட்கள் எனும் நூலில் குறிப்பிடுகிறார். வேறு சில இடங்களிலும் 12 வருடத்தில் பனை மரம் பயன் தரும் என கூறக்கேட்டிருக்கிறேன். ஆயினும் சரியான முடிவுக்கு வர இயலவில்லை. எப்படி இருந்தாலும் பனை மரங்கள் இன்று மலிவான மரமாக மாறிவிட்டது. 12 முதல் 20 வருடமான பயன் தரும் எந்த மரமும் இத்துணை மலிவான விலைக்கு விற்கப்பாடாது என்பது உறுதி.

என்ன செய்யலாம் என நினைத்தபோது தோன்றியது இதுதான். தேசிய பறவை தேசிய மிருகம் இவைகளுக்கு கொடுக்கும் முக்கியத்துவம் பனைகளுக்கு கிடைக்கவேண்டும். பனைமரத்தை வெட்டுவது சட்ட விரோத செயலாக அறிவிக்கப்படவேண்டும். மாநில மரத்திற்கு ஏற்படும் சிதைவு, அழிவு மாநிலம் எதிர்கொள்ளும் அவமதிப்பாக கருத்தப்படவேண்டும். பனைமரத்தை வெட்டுமுன்   அல்லது மாவட்ட ஆட்சியரின் முறையான அனுமதி பெற நிற்பந்திக்கலாம். அவ்விதம் அனுமதி பெற வருபவர்கள் இரட்டிப்பாய் பனைமரங்களை நட்டு 10 வருடங்கள் காத்திருந்து அவற்றின் சான்றிதழ் பெற்றே பழைய மரத்தை வெட்ட அனுமதி பெறவும் நிற்பந்திக்கலாம். சட்ட வல்லுனர்கள் மற்றும் இயற்கை ஆர்வலர்கள் இணைந்து செய்யும் பணி இது. எப்படியாயினும் உடனடியாக பனை மரத்தை தடுக்க ஏதேனும் செய்யவில்லை என்று சொன்னால், நம்மால் பனை மரத்தைக் காக்க இயலாது.

பனை மரங்களின் அழிவுக்கும் செங்கல் சூளைகளின் பெருக்கத்திற்கும் பெரும் தொடர்பு இருப்பதாக எண்பதுகளில் விரிவான பனை சார் ஆய்வுகளை செய்த  டி ஏ டேவிஸ் குறிப்பிடுகிறார். பனை தொன்மையின் அடையாளமாகவும் செங்கல் நவீன வளர்ச்சியின் அடையாளமாகவுமே நான் பார்க்கிறேன். தொன்மையை எரித்து சாம்பலாக்கும் வளர்ச்சியில் நாம் வேகமாக சென்றுகொண்டிருக்கிறோம். ஒன்றுக்கும் உதவாத பனைமரங்களை நாங்களே வெட்டிக்கொள்ளுகிறோம் என

சொல்லும்போது பனை ஏறும் தொளிலாளர் இல்லாத இடங்களில், பனை மரம் பயனற்றவை என கருத்தப்படும் நவீன மனதுக்கு அவை இடத்தை அடைக்காமல் இருந்தால் சரி என்றே தோன்றுமாயிருக்கலாம். ஆகவே இலவசமாய் கூட வெட்டிக்கொண்டு போய்விடுங்கள் என்று சொல்லுமளவு பனை மரத்தை பதம் பார்க்க எளியவழிகளை அறிந்து வைத்திருக்கின்றனர் செங்கல் சூளை முதலாளிகள். அதில் ஆந்திராவோ குமரியோ வித்தியாசம் இல்லை.

எந்து வீட்டின் அருகில் வாழும் ஒரு குடும்பத்தினர் வைத்திருக்கும்  80 ஏக்கர் நிலபரப்பில், சுமார் 500 மரங்களை தங்களது செங்கல் சூளைக்கு பயன்படுத்தியிருக்கின்றனர். பிற்பாடு பனைமரத்தின் பயனறிந்து அதை வெட்டுவதை அடியோடு நிறுத்திவிட்டனர். ஆனாலும் தங்களிடம் தற்போதுள்ள  500 மரங்களை எப்படி பயன்படுத்துவது என்ற கேள்வியுடனே இருக்கின்றனர்.

நாங்கள் அந்த பகுதியைக் கடக்கையில் எங்களைத் தாண்டி ஒரு கொம்பேரி மூர்க்கன் எனும் பாம்பு சாட்டையாய் மின்னி மறைந்தது. பனைமரம் சார்ந்து வாழும் ஊர்வனவற்றில் கொம்பேரி மூர்க்கனும் ஒன்று என்பதை பனைமர வேட்கைப் பயணத்தின் இறுதியில் எங்களோடு இணைந்துகொண்ட ஹாரிஸ் பிரேம் அவர்களின் புகைப்படம் வாயிலாக பிற்பாடு அறிந்துகொண்டேன். தமிழகத்தின் சூழலியலை தீர்மானிப்பது பனைமரம் தான் என்பது எனது அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை. பனையை இழந்து நாம் எவ்வித் வளர்ச்சியையும் எட்டிவிட இயலாது. அந்த அளவிற்கு பனை சார்ந்த ஒரு பல்லுயிர் சூழலின் அடினாதமாக பனைமரம் இயங்கி வந்துள்ளது.

பால்காரரின் சைக்கிளில் பனைஓலை பெட்டி

பால்காரரின் சைக்கிளில் பனைஓலை பெட்டி

அங்கிருந்து சற்று தொலைவுதான் சென்றிருப்போம் ஒரு சைக்கிள் நிற்பதைப் பார்த்தோம். அந்த சைக்கிளின் பின்னால் ஒரு ஓலைப் பெட்டி வைக்கப்பட்டிருப்பதை பார்த்து வாகனத்தை நிறுத்தினோம். அந்த ஓலைப் பெட்டியின் அருகில் சென்றபோதுதான் அது பனைத் தொழிலாலர்களுக்கு சற்றும் சம்பந்தம் இல்லாத ஒரு வாகனம் என்றும் அது பால்காரருடைய வண்டி என்பதையும் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. உள்ளே ஒரு சிறிய பிளாஸ்டிக் பால் கேன் வைக்கப்பட்டிருந்தது. இது இன்னுமொரு  திறப்பை எனக்கு கொடுத்தது. ஓலைகளின் பயன்பாடு ஆந்திராவிலும் இருந்திருக்கிறது, ஆனால் அவை இன்றையதினம் அருகிவிட்டது என்பதே. காரணம், பனை ஓலை ஒரு முக்கிய பயன்பாட்டு பொருள். அந்த பொருளை உபயோகிக்காமல் பனைத் தொழில் நிறைவு பெறுவதில்லை.

பனைஓலைப் பெட்டியில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் பால் கேன்

பனைஓலைப் பெட்டியில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் பால் கேன்

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

Advertisements

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s


%d bloggers like this: