பனைமரச் சாலை (38)


வியர்வைத் துளிகளின் நிறை

 

பனை மரங்கள் என்னை கவருவதற்கு இன்னுமொரு காரணம் அது எந்த நிலத்திலும் முளைக்கும் நல்ல விதையை ஒத்தது என்பதுதான். வகுத்தவன் வல்லவனானால் வறுத்த முத்தும் முளைக்கும் என்பது பழமொழி. பனம் பழத்தை அவித்தோ தீயில் சுட்டு வாட்டியோ உண்ட பின்பும் கூட அதை முளைக்க வைக்கலாம் எனும் பொருளில் கூறப்பட்டது.  உயரத்திலிருந்து விழும் பனம்பழத்தின் ஓசை சுமார் 100 மீட்டர் துரம்வரை கேட்கும். ஒரு குண்டு பாயும் சத்தம் போல. ஆனால் அப்படி அந்த பனம் பழம் கீழே விழும்போது பனை விதை எவ்வித அதிர்ச்சிக்கும் ஆளாகாதபடி அதன் சதைபற்று மிக்க வெளிப்பகுதி பாதுகாத்துக்கொள்ளுகிறது. மாத்திரம் அல்ல விதையின் ஓடும் மிகவும் கடினமானது. எளிதில் வெப்பம் தாக்காத வண்ணம் மூடிய உறுதியான ஓடு உடையது. ஈரப்பதத்தை தன்னுள் தக்கவைத்து விதையை முளைக்கச் செய்யும் அதிசய தன்மை வாய்ந்தது.

 

பனை மரங்கள் வளர்ந்து நிற்கும் இடங்கள் பரந்துபட்டவை. அவைகள் கடற்கரை ஓரங்கள், பாறைகள் நிறந்த மலைப்பகுதிகள், மணற்பாங்கான தேரிக்காடுகள், வயல்வெளிகள் நிறைந்த சதுப்புநிலங்கள், பொட்டல் வெளிகள், உடைமரக் காடுகள், செம்மண் நிலங்கள், சில இடங்களில் நீர் தேங்கி நிற்கும் குளங்கள், ஏரிகள் மற்றும் அணைகள். இது மாத்திரம் அல்ல நகர்புரங்களிலும் இவை அழகுற கெம்பீரமாக நிற்பதை நாம் காணமுடியும். தமிழகத்தின் ஐந்திணைகளில் குறிஞ்சியைத் தவிர்த்து மற்ற எல்லா நிலங்களிலும் முளைத்த தாவரமானபடியால்  இலக்கியங்களிலும்  இவற்றைக் குறித்து அதிகம் பதிவுகள் இருக்கும் என்றே நான் நம்புகிறேன். எனக்கு மிகவும் அறிமுகமான திருக்குறளிலேயே…

 

தினைத்துணை நன்றி செயினும் பனைத்துணையாக்

கொள்வர் பயன்றெரி வார்.

 

தினைத்துணையாங் குற்றம் வரினும் பனைத்துணையாக்

கொள்வர் பழிநாணு வார்.

 

தினைத்துணையும் ஊடாமை வேண்டும் பனைத்துணையும்

காமம் நிறைய வரின்.

 

பெரிது, அதிகம், திரளான, அளவிடமுடியாத போன்ற பதங்களுக்கு திருவள்ளுவர் பனை மரத்தையே அளவீடாக கொண்டுள்ளார் போலும்.

 

செம்மண் சாலை

செம்மண் சாலை

எங்களுக்கு முன் சென்ற அந்த இருசக்கர வாகனம் ஒரு மாற்றுப்பாதையை தெரிவு செய்தது. எனது பயணம் இதுவரையில் தார் சாலைகளையே கண்டிருந்தது. இப்போதோ எனது வாகனம் அங்கிருந்த  ஒரு செம்மண் சாலையைப் பிடித்தது. அது போன்ற சாலையை நான் அதற்கு முன் எங்கோ பார்த்திருக்கிறேன். குமரி மாவட்டத்தின் முட்டம் கடற்கரை செல்லும் வழியில் காணப்படுகின்ற அதே செம்மண் நிறம். சுற்றிலும் புதர்கள் அதை கடந்து தனியாருக்கான விளைநிலங்கள். ஆனால் காட்டுப்பகுதிக்குள் செல்வதுபோல இருந்தது. எங்களுக்கு முன்னால் சென்றவர்களின் வேகம் மிகவும் சாகசம் மிக்கது. அதிகம் இல்லை 40 கிமீ வேகத்தில் தான் சென்றிருப்பார்கள் ஆனால் எங்களால் அவர்களை எளிதில் தொடரமுடியவில்லை, சாலையின் சரியான பகுதிகளில் பயணிக்காவிட்டால் வண்டி மண்ணில் பதிந்துவிடும். வளைந்து செல்லும் அந்த பாதை எனக்கு மிகவும் சவாலாக இருந்தது. நான் பொதுவாக வண்டியில் சாகசம் செய்பவனல்ல. ஆனால் அன்றைய பயணம் ஒரு சாகசத்தை ஒத்திருந்தது.

செம்மண் சாலை வளைவுகள்

செம்மண் சாலை வளைவுகள்

பாதை நீள நீள ஒரு சினிமா படத்தின் துரத்தல் காட்சி போலவே இருந்தது திடீர் வளைவுகள், எதிரே இன்னும் வேகமாக  வருகின்ற மோட்டார் வாகனங்கள் என நான் ஒரு வீடியோ கேமிற்குள் நுழைந்தது போல அட்டகாசமான ஒரு அனுபவம். பின்னால் சத்ய நாராயணா பதறிக்கொண்டிருந்தார். சுமார் ஐந்து கிலோமீட்டர் தான் சென்றிருப்போம் ஆனால் அதுவே மொத்த பயணத்திலும் பரவசமான வாகன செலுத்துதலாக இருந்தது. அந்த பாதை ஒருவகையில் ஒரு வறண்ட சிற்றோடையை ஞாபகப்படுத்தியது. இருமருங்கிலும் உயர்ந்த பகுதி, தண்ணீர் பாயும் தடத்திலே நாங்கள் போவது போன்ற உணர்வு. எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் மடை திறந்த வெள்ளம் எங்களை அடித்துச் சென்றுவிடும் என்றே கருதினேன்.

 

எனது பயணத்தை நான் துவக்கும்போது எல்லாரும் நால்வழி சாலையையே நான் தெரிவு செய்வேன் என எண்ணியிருந்தார்கள். எனது மனதிற்குள் கிராம சாலைகளும் குக்கிராமங்களுமே நான் பயணிக்க வேண்டிய சாலைகளாக கற்பனையில் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. ஆனால் நடந்ததென்னவோ நேர்மாறாகத் தான். என்னால் ஒருபோதும் குக்கிராமங்களுக்குச் சென்றடைய முடியவில்லை. எனக்கென நான் வகுத்துக்கொண்ட பயண திட்டம் என்னை ஒரு  ஒழுங்குக்குள் இழுத்துப்பிடித்திருந்தது. பனை சார் தொழில்கள் சாலைகளை விட்டு வெகு தொலைவுக்கு உள்சென்றுவிட்டன என நான் உணர்ந்தேன். நெடுஞ்சாலைகள் பனைத்தொழிலை முக்கியப்படுத்தும் ஒன்றல்ல மாறாக அவைகளை பின்னுக்குத்தள்ளும் வேகம் கொண்டவை.

 

சாலைகளில்லா வழிகளே பனைமர தொழிலுக்கு ஏற்றது போலும்.  எங்களை அழைத்துச் சென்றவர்கள் சாலையே இல்லாத ஒரு இடத்திற்குள் திரும்பினார்கள். மரங்கள் செறிந்த பகுதிக்குள் சென்றோம். அங்கே எங்கள் தலைக்கும் தாழ்வாக கிளைகள் படர்ந்து விரிந்த தோட்டத்திற்குள் பைக்கிலேயே தலை குனிந்து சென்றனர். சார் குனிந்துகொள்ளுங்கள் என்றேன். அவர் நான் கத்தியதை வைத்து புரிந்திருப்பார் என நினைக்கிறேன். எப்படியோ ஒருவாறு அந்த சாகச பயணம் முடிவுக்கு வந்தது. அவர்கள் எங்களை அழைத்து  சென்ற இடம் ஒரு கருப்பட்டி காய்ச்சும் இடம். சத்ய நாராயணா எனக்காக எவ்வளவு சிரமப்பட்டிருக்கிறார் என்பதை புரிந்துகொண்டேன்.

 

அந்த இடம் சோலைகளால் சூழப்பட்டிருந்தது. சோலைகளைப் பிளந்தெழும் பனைமரங்கள் அவற்றில் வந்து செல்லும் சிறுபறவைகளின் ஒலிகள். ஓலைகளில் வந்தமரும் துக்கணாங்குருவிகள், சிறகை மடித்துச் செல்லும் பட்டாம்பூச்சி, குயில்களின் சத்தம் மற்றும் அணில்களின் கீச் கீச். இவைகளுக்கிடையில் இடுப்பளவு உயர மூங்கில் கூடுகள் கவிழ்த்து வைக்கப்பட்டிருந்தன. அவைகளினுள் போர் கோழிகள் இருக்கும் என்பதை நான் அறிவேன். இதே போன்ற காட்சிகளை பனைத் தொழிலாளர்கள் தனித்து வாழும் பகுதிகளில் நான் பார்திருக்கிறேன்.  ஆறுமாத கடும் உழைப்பு கொண்ட அவர்களுக்கு வருடத்தின் பிற்பகுதியில் பொழுதுபோக்கு அம்சமாக போர்கோழிகள் இருக்கலாம் என ஊகித்தேன். கிட்டத்தட்ட 12 கூடைகள் இருந்தன. வெளியே நின்ற சேவல்கள் கழுகு பார்வையுடன் நிமிர்ந்து நோக்கி கடந்து சென்றன. இரண்டு குடிசைகள் வேயப்பட்டிருந்தன. ஓலைக்குடிசைக்குள்ளிருந்து புகையும்  பதனீர் காய்க்கும் வாசனையும் ஒருசேர எழுந்தன.

 

வாசனையை வைத்து பருவம் வரவில்லை என நினைத்துக்கொண்டேன். ஆனால் நாங்கள் சற்றுமுன் இங்கு வந்திருந்தால் கண்டிப்பாக முதலிலிருந்து அனைத்தையும் பார்த்திருக்கலாம். பதனீர் காய்க்கும்போது முன்று வகையான வாசனைகள் கிடைக்கும். முதல் வகையானது எங்களூரில் காய்க்கும் அக்கானி கஞ்சிக்கு ஒப்பானது. பதனீரில் அரிசி மாவிட்டுச் செய்யும் காலை உணவது. அடுப்பிலிருந்து இறக்கும்போது களிபோல பதனீரின் சுவையுடனும் மெல்லியதாக பதனீரின் வாசனை கொண்டதாகவும் இருக்கும்.

 

அதன் பிற்பாடு கருப்பட்டி காப்பியின் வாசனையும் பதனீரின் வாசனையும் கலந்து எழும் ஒரு வாசனை எழும்பும் அப்போது மண்டியின் நிறத்தில் பதனீர் மாறிவிட்டிருக்கும். இந்த நேரத்தில் தான் துடுப்பு எனும் பனை மட்டைகொண்டு காய்க்கப்படும் பதநீரை துழாவுவார்கள். இத்தனைக்கும் சுமார் இரண்டு மணி நேரங்கள் கடந்துவிட்டிருக்கும். பற்றியெரியும் நெருப்பு பெரிய தகர டப்பாவின் கீழ் எரிந்துகொண்டிருக்கும்.

 

இதற்குப் பின்பே ஒரு துள்ளிபருவம் எனும் பாகு பருவம் வரும். பனம் பாகின் மணம் வருகின்ற நேரம் இது. இந்த நேரத்தில் கண்டிப்பாக பாத்திரத்தை அடுப்பிலிருந்து எடுத்துவிடுவார்கள். இதற்கு மிஞ்சி அடுப்பிலிருந்தால் தீய்ந்துவிடும். கருப்பட்டி வாசனை ஊற்றி வைத்து ஆறியபின்பே கிடைக்கும். அதிலும் புகையில் இட்ட நாட்பட்ட கருப்பட்டிகளின் வாசனை மெல்லிய வேறுபாட்டுடனும் இருக்கும்.

பதநீர் காய்ச்சும் பெண்மணியுடன் சத்ய நாராயணவும் நானும்

பதநீர் காய்ச்சும் பெண்மணியுடன் சத்ய நாராயணவும் நானும்

அந்த சோலை என்னை எனது சிறு பிராயத்திற்கு கொண்டு சென்றது. அந்த இடமே 30 ஆண்டுகள் பின் தங்கி இருந்தது போல தான் தோன்றியது. மிக உக்கிரமான தீ கிழிருந்து எரிந்து கொண்டிருந்தது. நடுவயது பெண்மணி ஒருவர் தலைமுதல் கால் வரை வியர்வையில் நனைந்தபடி துடுப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தார் மிக நீளமான பனை மட்டை. அப்படி இல்லாதிருந்தால் அந்த அடுப்பிலிருந்து எழும் அனலின் முன் நிற்கவியலாது. நான் நினைத்தது போலவே மிக அகன்ற பாத்திரத்தில் அங்கே கருப்பட்டி காப்பி நிறத்தில் பதனீர் திளைத்துக்கொண்டிருந்தது. உழைப்பவனின் நிறத்தில் வந்து கலந்த வியர்வை போல் அதன் நிறம் காணப்பட்டது. ஆம் உழைப்பின் சாரமல்லவா கருப்பட்டி.? பனைத்தொழிலாளி சிந்திய வியர்வை துளிகளின் நிறையல்லவா கருப்பட்டி?

 

எனது சிறு பிராயத்திலிருந்து இன்றுவரை சுமார் 30 ஆண்டுகாலத்தில் பனை சார்ந்த தொழிலில் எந்த வித மாற்றமும் இல்லை என்பதற்கு இதுவே சான்று. தொழில் நுட்பங்கள் எங்கோ செல்லுகின்ற இந்த காலத்தில்கூட, நம்மால் எவ்வகையிலும் பனைத்தொழிலாளர் படும் துயரங்களில் இருந்து அவர்களுக்கு மீட்பளிக்க இயலவில்லை என்பதே குறை. குறைந்த பட்சம் அவர்களுக்கான ஒரு மின்சார அடுப்பாவது நாம் கண்டுபிடித்து வழங்கியிருக்கவேண்டும். அரசு மின்சார அடுப்புகளையும் இலவச மின்சாரத்தையும் வழங்கியிருக்கவேண்டும். எந்த விதமான உதவிகளும் நாம் பனைத்தொழிலாளர்களுக்குச் செய்யாமல் தொழில் நசிந்துவிட்டது எனக் கூறுவது பயனுள்ள ஒன்றாக அமையாது. நமது நாக்கின் சுவை நரம்புகளுக்காக நமது ஆரோக்கியத்திற்காக பாடுபடும் ஒரு சமூகம், மாற்றமே இல்லாமல் இருந்தால் அழிந்துவிடும் என்பதே உண்மை.

பதநீர் காய்ச்சும் பணியில்

பதநீர் காய்ச்சும் பணியில்

நான் சற்று நேரம் உங்களுக்கு உதவி செய்யலாமா எனக் கேட்டு அவர்களிடமிருந்து அந்த துடுப்பை வாங்கிக்கொண்டேன். வெக்கை என்மேலும் அடித்தது. சட்டைக்குள் வியர்த்து வடிந்தது. மென்மையாக துழாவிக்கொண்டிருந்தேன். வேகமாக கலக்கினால் பதனீர் சிந்திவிடும். ஒவ்வொரு துளியும் வியர்வையால் பெறப்பட்டது. பதனீர் பெறுவதற்கு பனைத்தொழிலாளியின் குடும்பங்கள் இழக்கும் வியர்வைத் துளிகள் எந்த பணத்தினாலும் ஈடுசெய்ய முடியாதது. எனது எண்ணங்கள் காலத்தால் பின்னோக்கிச் சென்றன.

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

Advertisements

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s


%d bloggers like this: