பனைமரச் சாலை (39)


பனைத்தொழில் கூலி

நான் ஐந்து அல்லது ஆறு வயது சிறுவனாக இருக்கும்போது எனது தந்தை மார்த்தாண்டம் சி ஏஸ் ஐ தேவாலயத்தில் போதகராக பணியாற்றிக்கொண்டிருந்தார்கள். அப்பொழுது எங்கள் வீட்டிற்கு அருகில் நின்ற சில பனைகளில் ஏறுவதற்கு ஒரு “பனயாறி” வருவார். எங்கள் வீட்டின் உணவு மேஜையில் தினமும் ஒரு பெரிய பாத்திரத்தில் பதனீர் இருக்கும். சில வேளைகளில் நான் கூட சென்று பனயாரியிடம் அக்கானி வாங்கி வருவேன். அப்பா எல்லாரும் அக்கானி குடியுங்க என்று சொல்லுவார்கள், நாங்கள் திசைக்கொன்றாய் பறப்போம். அன்றையதினம் எங்களுக்கு பதனீர் ஒரு பெரிய பொருட்டான காரியமல்ல. ஆனால் அப்பா சொல்லுவார்கள் நாங்கள் எல்லாம் கருப்பட்டி வைத்து கஞ்சி குடித்து வளர்ந்தவர்கள். திடகாத்திரமான உணவு இது என்று. ஏனோ அன்று அதன் சுவையை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

பனைத்தொழிலாளி - தெரிசனங்கோப்பு, குமரி மாவட்டம் (1997)

பனைத்தொழிலாளி – தெரிசனங்கோப்பு, குமரி மாவட்டம் (1997)

 

இன்னுமொரு காரியம், அந்த பனைத்தொழிலாளியின் உடை அமைப்பும். ஆலயத்திற்கு வருகின்றவர்களின் நேர்த்தியான உடைகளையே பார்த்துப் பழகிய எனக்கு கோவணம் கட்டி வருகிற பனயாரியின் உடையமைப்பும் நகைப்புக்குரியதாகவே காணப்பட்டது.  பின்னாளில் அதே உடையோடு தான் நான் பெங்களூர் ஐக்கிய இறையியல் கல்லூரியில் எனது பயிற்சி இறைச் செய்தியை வழங்குவேன் என அப்போது எனக்கு தெரிந்திருக்க ஞாயமில்லை.

 

ஒருநாள் அம்மா “அக்கானி காய்க்கப் போறாங்க” என்று எனது அக்கா சொன்னார்கள். அம்மா அதற்கென்றே ஒரு தகர டப்பா வாங்கியிருந்தார்கள். நீள்சதுரமான அந்த பாத்திரத்தில் நிரம்ப பதனீர் விட்டு காய்ச்சினார்கள். நான் அடுப்படியிலேயே இருந்தேன். அக்கானி காய்ந்த பாடில்லை. மிகவும் சோர்பளிக்கக்கூடிய நாளாக இருந்தது. அம்மா விறகை போட்டுக்கொண்டே இருக்கிறார்கள் ஆனால் எந்த வகையிலும் பதனீர் சற்றும் காயவில்லை. அடுப்பின் அருகில் செல்லமுடியாதபடி வெக்கை. வெயில் வேறு ஏறிக்கொண்டு செல்லுகிறது பொறுமையின் எல்லைகள் எல்லாருக்கும் கடந்துவிட்டது. அந்தவேளையில் பதனீர் சற்று திளைக்க ஆரம்பித்தது மெதுவாக காய்ந்து ஒருவாராக பதத்திற்கு வந்தது.

 

“எல்லாரும் ஆளுக்கொரு பிலா இலைய எடுட்துட்டு வாங்க” என்று அம்மா சொன்னார்கள். ஓடிப்போய் பலா இலையை எடுத்துக்கொண்டு வந்து யாசகம் கேட்பதுபோல் இலையை நீட்டிக்கொண்டு நின்றோம். பனந்துடுப்பிலிருந்து வழியும் சாக்லேட்டை எண்ணி நாவில் நீர் ஊறிவிட்டது. ஆனால் வழிந்த அந்த கெட்டியான பாகு அத்தனை சூடாக இருந்தது. இலையைத் தாண்டி உள்ளங் கையில் சுடு தாக்கியது. பதறி கீழே வைத்து விட்டாலும் ஆசை யாரை விட்டது, சுட்டுவிரலால் ஊறுகாயைத்  தொடுவதுபோல் தொட்டு வாய்க்குள் ஸ்லோ மோஷனில் வைக்க எண்ணினது நான் தான். ஆனால் மின்னல்வேகத்தில் கை வாய்க்குள் போய்விட்டது. அத்தனைச் வெம்மை. கை விரல் கொப்பளித்து விட்டது.

 

ஆனால் இதற்குள் வேறு சில முக்கிய காரியங்கள் இருப்பதை அப்போது நான் அறிந்திருக்கவில்லை. பொதுவாக குமரி மாவட்டத்தில் அக்கானி எடுக்க வருபவருக்கும் தோட்ட முதலாளிக்கும் ஒரே ஒப்பந்தம் தான். அது என்னவென்றால் முறை வைத்து பதனீரை பகிர்ந்துகொள்வார்கள். நேற்று பதனீர் எங்களுக்கு என்று சொன்னால் இன்று கிடைக்கும் பதனீர் பனைத்தொழிலாளிக்கு. நாளை கிடைக்கும் பதனீர் எங்களுக்கு அதன் மறுநாள்  கிடைப்பதை பனைத்தொழிலாளி எடுத்துச் செல்வார். இப்படியே இது தொடரும். இது அதிசயமான காரியம் ஒன்றும் இல்லை. வழக்கமாக நடைபெறும் இயல்பான நிகழ்ச்சிதான்.

இதையே ஏன் ஒரு மாதம் பனைத் தொழிலாளிக்கும் இன்னொரு மாதம் உரிமையாளருக்கும் என பிரிக்கவில்லை? பனை மரத்தில் இருந்து கிடைக்கும் பதனீரின் அளவு துவக்கத்தில் மிக கொஞ்சமாகவும் பிற்பாடு படிப்படியாக உயர்ந்து அதன் உச்சக்கட்டத்தை அடைந்து பிற்பாடு படிப்படியாக குறைந்துவிடும். ஆனால் அம்மா தொடர்ந்து பதனீர் காய்த்ததாக எனக்கு நியாபகம் இல்லை என்றாலும் இந்த ஒப்பந்தத்தின்படி கிடைத்த பதநீரில் தான் அம்மா அன்று முயற்சித்திருக்கிறார்கள். அவர்களது ஆசிரியப்பணியில் அவர்களாக தொடர்ந்து பதனீர்  காய்த்திருக்க இயலாது.

பனைத்தொழிலாளி மரம் ஏறுகின்ற காட்சி - வரையப்பட்டது (இடம்: பாட்னா 1805) நன்றி: இணையம்

பனைத்தொழிலாளி மரம் ஏறுகின்ற காட்சி – வரையப்பட்டது (இடம்: பாட்னா 1805) நன்றி: இணையம்

ஐக்கிய இறையியல் கல்லூரியில் எனக்கு சீனியராக படித்த முத்துராஜ் சுவாமி தற்போது பூனேயிலுள்ள இறையியல் கல்லூரியில் பணியாற்றி வருகிறார், அவர்களிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது  மேலும் ஒரு முக்கிய திறப்பு கிடைத்தது. அவர் தனது ஐரோப்பிய நண்பரிடம் பனைத் தொழிலாளிக்கும் பனை உரிமையாளருக்கும் இடையில் நடைபெறும் லாபப் பங்கிடுதல் முறை குறித்து சொல்லியிருக்கிறார். ஐரோப்பிய நண்பரால் அதை ஏற்றுக்கொள்ள இயலவில்லை என்றார். எனக்கு அவர் எதை சொல்ல வருகிறார் எனப் புரியவில்லை. ஏன் என்று கேட்டேன். லாபம் மட்டுமே குறிகோளாக கொண்ட ஐரோப்பிய முதலாளி வர்க்க மனம் தொழிலாளியும் முதலாளியும் ஒன்றுபோல் லாபத்தை பங்கிடுவதை எப்படி ஒப்பும் என்றார். ஆடிப்போய்விட்டேன். எவ்வளவு முக்கியமான அவதானிப்பு. இந்த உரையாடல் என்னை வேறு கோணங்களில் சிந்திக்க வைத்தது.

 

ஒன்று நமது சமூக அமைப்பில் உழைப்பவருக்கும் உரிமையாளருக்கும் சம பங்கு என்னும் ஒரு கருத்டோட்டம் இதன் மூலம் பெறப்படுகிறது. அப்படியானால் இந்திய சமூகத்தில் உழைப்பவருக்கும் உரிமையாளருக்கும் உள்ள இடைவெளி இலாபத்தால் அல்ல வேறு காரணிகளால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது. அது சமூக கட்டமைப்பில் இருவரையும் வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறது. அந்த வேற்றுமை சமன் செய்யப்படமுடியாதது. ஆனால் உழைப்பு என வரும்போது உழைப்பவர் பெறுவது உரிமையாளருக்கு சற்றும் குறைவானதல்ல. இது உபரியை ஒரே இடத்தில் தேங்க விடாத பொருளாதாரம்.

 

மேலும் இவ்விதமான பொருளாதாரத்தில் சூழியல் பாதுகாக்கப்படுகிறது.  தொழிலாளியாகவும் உரிமையாளராகவும் இருக்கும் இருவர் இணைந்து மரத்தை பாதுகாப்பவர் எனும் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்ளுகின்றனர். ஒருவர் தமது நிலத்தை அற்பணிக்கிறார் வேறொருவர் அதற்கு தமது உழைப்பைச் செலுத்துகிறார். கூலியாக  இருவருக்கும் கிடைப்பதை பகிர்ந்துகொள்ளவேண்டும் எனும் புரிதல், அது தங்கு தடையின்றி ஏற்றுக்கொள்ளப்படல் போன்றவை இன்றைய நோக்கில் மிகவும் ஆச்சரியமான காரியம். நான் 10 வருடங்களுக்கு முன் பணியாற்றிய பனைத் தொழிலாளர் வளர்ச்சி இயக்கத்தினருக்குச் சொந்தமான மரங்களில் ஏறிய ராகவன் எனும் எனது அன்புக்குரிய பனைத்தொழிலாளி கூட இந்த முறை ஒப்பந்தத்தில் தான் வந்தார்.

 

அதற்கான காரணம் என்ன? இந்திய அளவில் ஒப்புநோக்க இதற்கு வேறு எடுத்துக்காட்டுகள் உள்ளனவா? இல்லை உலக அளவில் வேறு எங்கேனும் இதை ஒத்த கூலி பங்கீடுகள் இருந்திருக்கின்றனவா? இது தொன்மையான பழங்குடி சமூக அமைப்பிலிருந்து பெறப்படும் விழுமியமா? அல்லது புரட்சியின் விளைவாய் பெற்ற உரிமையா? எங்கிருந்து இந்த சமநோக்கு கூலி பங்கீடு வருகிறது? இதன் ஊற்றுமூலம் என்ன,  யார் அல்லது எதற்காக? இவைகளுக்கு என்னால் விடைகளைக் கூற முடியாது. இவைகள் புதிதாய் பதில் தேடவேண்டிய கேள்விகள்.

 

காலம் காலமாக நம்மிடம் இப்படியான ஒரு முறை இருந்திருக்கிறதா?  இந்த தொழில் சூட்சுமத்தை  கண்டுபிடித்தது யார்? அல்லது இவ்விதமாக ஒரு சமன்பாட்டை பனைத் தொழிலாளர் கேட்டுப்பெறுவதற்கு காரணமாக ஏதும் நிகழ்ந்ததா? அப்படி நிகழ்ந்தது  என்று சொன்னால் எப்போது? தேடினால் கண்டுபிடிக்கத்தக்க தொலைவிலேயே  விடைகள் இருக்கும் என நான் நம்புகிறேன்.

 

குமரிமாவட்டத்தில் பனைத் தொழிலில் ஈடுபட்டவர்கள் அடைந்த தொல்லைகளை அகிலத்திரட்டு எடுத்துக் கூறும். சம கூலி இல்லாமை மாத்திரம் அல்ல அடிமைத்தனத்தில் இருந்தே “ஊழியம்” செய்திருக்கிறார்கள். எவ்வித சமன்பாடுகளும் இல்லாத கடும் அடிமை முறை இருந்திருக்கிறது. அப்படியானால் சம லாப பங்கீடு என்பது மிக சமீபத்திய வளர்ச்சியாகத்தானிருக்கவேண்டும். அப்படி சமீபத்தில் ஒரு கூலி பங்கீட்டிற்கு இரு தரப்பும் ஒத்திருந்தால் அது ஆவணங்களில் கண்டிப்பாக இருக்கும். அதை கண்டுபிடிப்பதும் அதன் மூலம் சம கூலி ஒப்பந்தத்தை  ஏற்படுத்தியது யார் அதன் பின்னணி என்ன என்பதும் திருவிதாங்கூர் ஆய்வாளர்கள் முன்னெடுப்பது மிகவும் பயனுள்ள ஒன்றாக இருக்கும். இன்றைய சூழலில் தமிழகத்திலேயே மிக அதிகமாக தினக்கூலி பெறுபவர் குமரிமாவட்டத்தினர் தான் என்பதும் குறிப்பிடத் தகுந்தது.

 

அப்படியாயின் 150 வருடங்களுக்குள் ஏற்பட்ட ஒரு மாபெரும் புரட்சி நமது கண்களுக்கு தெரியாமல் மறைந்திருக்கிறது. பனை தொழிலாளர்களுள் ஒருவர் இந்த சமன்பாட்டை எண்ணியிருக்கிறார் என்பதே யூகிக்கத்தக்க விடை. தனது உழைப்பு சுரண்டப்படுகிறது, தனது உழைப்பினை பெறுகின்ற ஒரு சமூகம் தன்னை அடிமைப்படுத்திவைத்திருக்கிறது என்னும் எண்ணத்திலிருந்து அந்த சமூகத்தோடு போராடி ஒரு அந்தஸ்தை பெற்றுக்கொடுத்தவர் ஒரு முன்னோடி. யார் அவர் என்ற கேள்வி தொக்கி நிற்கிறது. சாதாரணமாக அவ்விதம் ஒரு சமன்பாட்டை நிலைக்கும்படியாக எவரும் எளிதில் எதுவும் செய்ய முடியாது. அதுவும் ஒடுக்கப்பட்ட நிலையிலிருந்து எழுகின்ற வேளையில் ஒன்றாய் அதைக் கூடிச் செய்திருக்கின்றனர் என்றால் அது ஒரு சமூக மாற்றம். அந்த மாற்றத்தின் வேர்களை கண்டடைய வேண்டும். அதற்கான காரணிகளை ஆய்வுக்குட்படுத்தவேண்டும்.

 

ஆம் அந்த எண்ணம் தோன்றிய மனிதன் நம்முள் தோன்றிய ஒரு மகான். அவர் ஒரு புது உலகுக்கான முறைமையை நமக்கு விட்டுச்சென்றிருக்கிறார். உபரி ஒரே இடத்தில் சேருவதல்ல நல்ல பொருளாதாரம் என்பதை உணர்ந்திருக்கிறார் மேலும் தாம் செய்யும் செய்யும் சமன்பாடு இரு தரப்புக்கும் நீதி பெற்றுக்கொடுக்கின்ற ஒன்றாக அமையவேண்டும் என்பதையும் கணித்திருக்கிறார். பல்வேறு காரணிகளை பரிசீலித்தே இந்த முடிவை எடுத்திருக்கிறார். ஆனால் இவைகளை முன்னெடுக்கும் ஆன்ம வல்லமை, அதற்கான முயற்சி, செயல்பாட்டு முறைகள், பெற்றடைந்த முதல் வெற்றி, பரவலாக்கிய விதம் போன்றவை நாம் அறிந்து கொள்ளவேண்டிய இரகசியங்களாகவே இருக்கின்றன.

 

தென் திருவிதாங்கூர் குறித்த ஆய்வுகள் சிறப்பாக நடைபெறுவதற்கு ஏற்ற விதமாக இங்கு அனேக ஆவணங்கள் கிடைக்கின்றன. பல்வேறு நோக்குகளில் ஆய்வுகள் இன்றும் நடைபெற்றுகொண்டிருக்கின்றன. அவர்களில் எவரேனும் ஒருவர் இதற்கான ஆரம்பச் சரடை பிடித்துவிட்டாரென்று சொன்னால் பிற்பாடு உலகத்திற்கு வழங்க நமக்கு ஒரு மாபெரும் முன்னுதாரணம் கிடைக்கும்.

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

Advertisements

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s


%d bloggers like this: