பனைமரச் சாலை (40)


கதாநாயகன்

எனது கதாநாயகன் வெங்கண்ணா

எனது கதாநாயகன் வெங்கண்ணா

பனை ஏறுகின்ற தொழிலாளியை அப்போது எனக்கு அறிமுகப்படுத்தினார்கள், அவர் பெயர் வெங்கண்ணா. எனது பயணத்தில் நான் பார்த்ததிலேயே மிகவும் இளவயது உடையவர். மிகவும் வசீகரமான புன்னைகை, அழகிய நிறம், கட்டுமஸ்தான உடல். நான் எனக்குள் நினைத்திருக்கும் ஒரு கனவு நாயகனுக்கு உரிய சாயல். கிட்டத்தட்ட ஆறடி உயரம். இத்துணை முரட்டு வேலை செய்யும் ஒருவரில் எப்படி அருள் கூடிவந்திருக்கிறது என ஆச்சரியத்துடன் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தேன். அத்துணை கனிவான முகம். பலநாள் பார்த்துப் பழகிய ஒரு உணர்வு வந்தது.

 

நான் ஒரு முறை பார்வதிபுரத்தின் அருகிலுள்ள ஆலம்பாறை எனும் இடத்திற்கு பனை ஓலைகள் பெறுவதற்காக சென்றிருந்தேன். அங்கே ஒரு முதியவர் பனை ஏறிக்கொண்டிருந்தார். அங்கே அவரது பேரனும் தனது விடுமுறைக்காக  வந்திருந்தான். என்ன படிக்கிறாய் எனக் கேட்டேன், பி. இ என்றான். சற்று நேரத்தில் அங்கே ஒரு குடும்பத்தினர் வந்து நுங்கு வேண்டும் என்று கேட்டார்கள். தாத்தா பேரனைப் பார்த்துச் சொன்னார் “மக்களே அத ஒண்ணு வெட்டி குடு”. என் வாழ்வில் பனை ஏறும் முதல் பி இ பட்டதாரியை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

வெங்கண்ணா தனது முழு அணிகளோடு

வெங்கண்ணா தனது முழு அணிகளோடு

 

ஐக்கிய இறையியல் கல்லூரியில் நான் என்னை ஒரு பனையேறி என்றே என் நண்பர்களுக்குள் அறிமுகப்படுத்தியிருந்தேன். பனைத்தோழில் குறித்து அதிகம் தெரியாத அவர்களுள் ஒரு சினேகிதி ஒருநாள் எனக்கு பனை ஏறத்தெரியாது என்பதை அறிந்துகொண்டாள். அதன் பின்பு என்றும் என்னை கிண்டலடிப்பது தான் அவளது வாடிக்கை. எனக்கே கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்கிற ஆசை இருந்தது. முயற்சித்தேன் எனது தயக்கங்கள் பயங்கள் ஏற முயற்சித்து பெற்றுக்கொண்ட சிறாய்ப்புகள் என்னால் அதை தொடர்ந்து செய்ய முடியும் எனும் மன உறுதியைத் தரவில்லை. ஆனால் எனக்குத் தெரிந்த முனைவர் பட்டம் பெற்ற கிறிஸ்டொபர் அவர்களும், முனைவர் பட்ட ஆய்வுகளில் ஈடுபட்டிருக்கும் திரு சாந்தப்பன் அவர்களும் பனை மரம் ஏறுவார்கள் என்பது நான் அறிந்த செய்தி. இழிவு எதுவும் இல்லை. தினமும் பணிக்குமுன் 10 பனை ஏறினால் உடலும் திடகாத்திரமாக இருக்கும் வீட்டிற்கு தேவையான கருப்பட்டியும் காய்ச்சி எடுக்கலாம்.

குமரிமாவட்ட பனைத்தொழிலாளி, தெரிசனங்கோப்பு

குமரிமாவட்ட பனைத்தொழிலாளி, தெரிசனங்கோப்பு

இவ்விதமான ஒரு தலைமுறையை நாம் முன்னெடுக்கவேண்டும். நமது மரத்தை நாமே பயன்படுத்துவது அதன் அத்தனை சாத்தியங்களையும் கண்டடைவது. சிறு வயதில் பனை ஏறும் பயிற்சியில் ஈடுபட்டால் கற்றுக்கொள்வது எளிதாக இருக்கும். நமது முன்னோர்கள் அதற்கென்றே வழுக்குமரம் போன்ற விளையாட்டுக்களை வைத்திருக்கின்றனர். ஒருமுறை பூவார் பகுதியில் ஓணத்தை முன்னிட்டு நடைபெற்ற வழுக்கு மர போட்டியைக் காண முடிந்தது.

 

சுமார் 20 அடி உயர கமுகு மரத்தை மிக வழுவழுப்பாக்கி நட்டிருந்தார்கள். சுற்றிலும் திரளான மக்கள் நிற்க உச்சியில் கட்டப்பட்டிருந்த பரிசுப்பணத்தை எடுக்கும் முயற்சியில் இளைஞர்கள் ஈடுபட்டிருந்தனர். அவர்கள் உடலெங்கும் சேறு அப்பி கிடந்தது வியர்வை, மரத்தில் வழிந்தோடும் கிரீஸ் அதை மாற்ற கரங்களை மண்ணில் தேய்த்து அவைகள் உடலெங்கும் அப்பியபடி இருந்தன. ஆனால் எவரும் முகம் சுழிக்கவில்லை, அதை உற்சாகப்படுத்தினர் அதுவெற்றியின் இலக்கிற்கான அடையாளமாக அமைந்தது. இன்று அவ்விதமான ஒரு மனநிலை மக்களுக்குள் வந்தால் அது ஒரு பெரிய மாறுதலாக இருக்கும். நமக்காக மற்றொருவரை பனைமரம் ஏறச்சொல்வதைவிட நாமே நமது மரத்தில் ஏறுவதே அதை பாதுகாப்பதற்கான சிறந்தவழி.

 

இதற்கு ஒப்பான மற்றுமொரு விளையாட்டை மும்பை சென்றபோது பார்க்கமுடிந்தது. உயரத்தில் கட்டியிருக்கும் உறியை திரள் கூட்டமான மக்கள் ஒன்றிணைந்து எழுப்பிய மலைமுகடுகளின் வழியாக ஏறி உடைப்பார்கள். அவர்கள் மீதும் வர்ணங்கள் வீசப்படும் அவர்கள் மீதும் தண்ணீர் வீசப்படும். வியர்வையிலும் மழையிலும் நனைந்தே அவர்கள் அந்த விளையாட்டை விளையாடுவார்கள். ஒருவர் தோளில் ஒருவர் மிதித்து ஏறுவதும் தன் தோழ்மேல் ஒருவரை தான்கிப்பிடிப்பதும் என அந்த விளையாட்டு ஒரு கூட்டமாக இணைந்து குறித்தது. ஆயர்களின் வாழ்வில் பத்திரமாக வைக்கவேண்டிய வெண்ணையை நினைவுறுத்தும் ஒரு விளையாட்டு. அதுபோலதான் வழுக்கு மரமும், பனை மரத்தில் பற்றிபிடித்தபடி ஏறும் திறமையை வெளிப்படுத்தும் ஒன்றாக அமைகிறது. ஆயர்களுக்கான விளையாட்டு போல் பனைத்தொழிலாளர்களுகான விளையாட்டும் அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இன்று இவைகளை வாழ்வியலோடு நடைமுறைப்படுத்த நாம் முயற்சிக்கவேண்டும்.

வெங்கண்ணா ஏணிவைத்து பனைமரம் ஏறியபோது

வெங்கண்ணா ஏணிவைத்து பனைமரம் ஏறியபோது

வெங்கண்ணா எங்களுக்காக மீண்டும் ஒருமுறை பனை ஏற  கிளம்பினார், நான் எவ்வளவோ தடுத்தும் சத்ய நாராயணா விடவில்லை.  எப்படியாவது எனக்கு அத்தனை விஷயங்களையும் காட்டிவிடுவது என்ற உறுதியில் இருந்தார். வெங்கண்ணா ஒன்றுவிடாமல்  தன்னிடமிருந்த அத்தனை உபகரணங்களையும் எடுத்துக்கொண்டார். தோளில் மோகு சுற்றப்பட்டிருந்தது, நீண்ட மிருக்குதடியின் ஓரத்தில் பதனீர் இறக்கும் அலுமினைய பானை தொங்கவிடப்பட்டிருந்தது, மற்றுமொரு தோழில் நீண்ட ஏணி ஒன்றை எடுத்து வைட்திருந்தார். இடுப்பில் பெல்ட் அதிலே முதுகுபுறமாக இணைக்கப்பட்ட தொழிற்கருவி பெட்டி. அத்துடனே சுண்ணாம்பு எடுத்துச் செல்லும் ஒரு சிறிய பெட்டியையும் தொங்கவிட்டிருந்தார். போருக்கு ஆயத்தமான வீரனைப்போலவும், வேட்டைக்கு ஆயத்தமான வேடனையும் போல இருந்தார்.

கள் இறக்குபவர்கள், சென்னை (உதவி: இணையம்)

கள் இறக்குபவர்கள், சென்னை (உதவி: இணையம்)

அவர் வைத்திருந்த ஏணி தான் மற்ற எல்லா இடத்தைலேயும் பார்த்த பனையேற்றைவிட சற்று வித்தியாசமாக இருந்தது. பொதுவாக கன்னியாகுமரி திருநெல்வேலி மாவட்டங்களில் பனை ஏறுபவர் மிருக்குதடி என ஒன்றை வைத்திருப்பார். மிருக்குதடி என்பது நீளமான ஒரு மரத்துண்டின் ஒரு ஓரத்தில் பனைமரத்தில் பற்றியிருக்கத்தக்க வளைவு கொண்ட மரத்துண்டை இணைத்து செய்த கருவி.  பல்வேறு பயன்பாடுகள் கொண்ட இக்கருவி முதன்மையாக மண்ணில் ஊன்றி பனைமரத்தில் சாய்த்து வைக்கப்படும். பனைமரத்தின் அடிப்பாகம் பெரிதாயிருக்கும் பொழுது அதைப் பற்றி ஏறும்போது ஏற்படும் சிரமம் தவிர்க்கப்படும். இதன் நடுப்பாகத்தில் பாளையருவாளைச் சீவும் அரிவாளை பொடி தூவி தீட்டுவார்கள். மேலும் ஒவ்வொரு பனையிலிருந்து வேறொரு பனைக்குச் செல்லும்போதும் குடுவைகளை அல்லது மண் கலசங்களை இதில் தொங்கவிட்டபடி நடப்பார்கள்.  இதையே பெரும்பாலும் பனைத் தொழிலாளர்கள் பயன்படுத்துவதை பார்த்திருக்கிறேன்.

 

அந்த ஏணியைக்கொண்டு வெங்கண்ணா பாதி மரம் வரை ஏறினார். பிற்பாடு ஆந்திராவில் நான் பார்த்த மற்ற பனைத்தொழிலாளர்களைப்போல் மரம் ஏறத் துவங்கினார். குமரி மாவட்டத்தில் பனை ஏறுபவர் தனது இரண்டு கரங்களையும் மரத்தைச் சுற்றி கட்டி அணைத்துக்கொள்வார். பிற்பாடு அந்த கரத்தின் பற்றுதலினால் தனது தளானார் பொருத்திய கால்களை மேலெடுப்பார். கரங்களும் உடலின் மேற்பகுதியும் ஒருசேர மேலெழும்புவதை நாம் பார்க்க முடியும். இது களரிப்பயிற்றின் ஒரு உடற்பயிற்சியை ஒத்திருக்கிறதை நான் கவனித்திருக்கிறேன். ஒருவிதமான புல் அப்ஸ் போல. நாம் இன்று ஜிம் சென்று உடலை வளர்க்கும் தலைமுறைக்குள் நுழைந்திருக்கிறோம். குளிரூட்டப்பட்ட அறைக்குள் செய்வதே உடற்பயிற்சி என்றான பிறகு எதிர்காலம் குறித்த நம்பிக்கை மங்கலாகவே உள்ளது.

 

அப்போதுதான் யோசித்தேன் ஆந்திரா முழுவதும் நான் இதுவரை கள் இறக்குவதைத் தான் பார்த்திருக்கிறேன். இங்கோ கருப்பட்டி செய்கிறார்கள் அப்படியானால் இவர் பதனீர் இறக்கும் பனைத் தொழிலாளர்.  ஆம் ஆச்சரியமான உண்மைதான் அவர் கூட சுண்ணாம்பு குடுவை வத்திருக்கிறாரே, நான் அடுத்திருந்த அந்த குடிசைக்குள் நுழைந்தேன். நான் நினைத்தது சரிதான் சுண்ணாம்பு வைக்கப்பட்டிருந்தது, தாயாரித்த கருப்பட்டிகள் ஓலையில் ஊற்றப்பட்டு உறைந்து கட்டியாகி இருந்தன. கருப்பட்டி அங்கே தானே கருமைக்கொள்ள துவங்கியிருந்தது. அதற்கு காரணம் பதனீரை சற்று அதிகமாகவே தீய்ந்துவிட அனுமதிக்கிறார்கள். அது சிறப்பான ஒரு மணத்தை அளிக்கிறது. ஆகவே காப்பியின் வாசனை அதற்குள் வந்துவிடுகிறது.

ஓலை கருப்பட்டி (தாட்டி பெல்லம்) ஆந்திரா

ஓலை கருப்பட்டி (தாட்டி பெல்லம்) ஆந்திரா

நாங்கள் புறப்படும்போது வெங்கண்ணாவை கட்டிப்பிடித்தபடி நின்றேன். பிரிவதற்கு மனதில்லை ஆனால் நேரமாகிக்கொண்டிருந்ததாக சத்ய நாராயணா கூறினார்கள். அங்கிருந்து புறப்பட்டோம். வாழ்வில் மீண்டும் ஒரு தருணம் அமையுமென்று சொன்னால் இங்கு வந்து ஒரு இரவு  தங்கவேண்டும், இவர்களோடு ஒரு முழு நாளை செலவளிக்க வேண்டும் என நினைத்துக்கொண்டேன்.

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

Advertisements

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s


%d bloggers like this: