பனைமரச் சாலை (42)


பனைமர ஓடம்

மாலை வேளையில் அலுவலகம் முடியும் முன்பதாக சாம்சன் ராஜு என்னை அங்கே அழைத்துக்கொண்டு போய்   தனது உடன் பணியாளர்களுக்கு  என்னை அறிமுகம் செய்தார். நான் சற்றும் நினைக்காத ஒரு நிகழ்வு. அனைவரும் என்னை உற்சாகப்படுத்தினர். மேலும் அவர்கள் கூறிய காரியங்கள் சாம்சன் ராஜு அவர்களின் ஆளுமையை வெளிப்படுத்தும்படியாக அமைந்தது. ஒருவர் சொன்னார், நீங்கள் ஆந்திராவில் எப்பகுதிக்குச் சென்றாலும் சாம்சன் ராஜுவிற்கு ஒரு நண்பர் இருப்பார் என்று. நான் அதையே திருப்பி கூறினேன். குமரியில் கூட அவருக்கு நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள் என்று. கலகலப்பான நேரமாக இருந்தது, அலுவலகம்  மேல்மாடியில் இருந்தது அனைவரும் எனது வண்டியைப் பார்க்க கீழிறங்கி வந்தார்கள். ஒருவர் வண்டிக்கு ஒரு இன்சூரன்ஸ் போட்டிருவோமா என்று கேட்டார்கள். வண்டி பார்பதற்கு அப்படி இருந்தது.

சாம்சன் ராஜுவின் அலுவலக நண்பர்களுடன்

சாம்சன் ராஜுவின் அலுவலக நண்பர்களுடன்

அலுவலக பணிகள் முடிந்த பிற்பாடு அவர் என்னை அழைத்துக்கொண்டு கோள்ளேறு எனும் ஏரிக்கு செல்லுகிறோம் என்றார். கோள்ளேறு ஆசியாவிலே மிகப்பெரிய நன்னீர் ஏரி. உலகம் முழுவதும் இங்கிருந்து மீன்கள் ஏற்றுமதி ஆகின்றன என்றார். அந்த இடத்தைப் பார்க்கவே பிரமிப்பாக இருந்தது அந்த இடதைக் கடக்கவே  கிட்டத்தட்ட அரை மணி நேரமாகிவிட்டது.  மெதுவாகவே சென்றோம்,  வழியில்  அவரது உறவினர்களைப் பார்த்தோம். உதவிக்கு அவரது சகோதரரின் மகன் வந்தார்கள். நாங்கள் பார்க்க இருப்பது தாட்டி தோணி என்றார்கள். அதாவது பனை மரத்தில் செய்யப்பட்ட தோணி.

கோள்ளேறு செல்லும் பாதை

கோள்ளேறு செல்லும் பாதை

செல்லும் வழியெங்கும் வயல் பாத்திகளைப்போல் சிறு சிறு குளங்களாக கொள்ளேறு ஏரி பிரிக்கப்பட்டிருந்தது. ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொருவருக்குச் சொந்தமான மீன் வளர்ப்பு பண்ணை. இந்த பண்ணைகளில் நவீன கருவிகள் பொருத்தி மீன் வளர்ப்பதை கண்காணிக்கிறார்கள். மீன் மலியும்போதே உள்ளூர் சந்தையில் வரும் என்றும், சில மீன்கள் உள்ளூரில் கிடைக்கவே கிடைக்காது என்றும் சொன்னார். ஏரியைக் கடந்து ஒரு பெரிய பாலம் இருந்தது. இந்திராகாந்தி பிரதமராக இருக்கும்போது அவர் இதை திறந்து வைத்திருக்கிறார். இல்லாவிட்டால் மக்கள் 60 கி மீ தூரம் கடந்து தான் ஏலூரு வந்தடைய முடியும் என்று சொன்னார். அந்த பாலத்தின் கீழ் தண்ணீர் மிக குறைவாகவே இருந்தது. ஆனால் நாங்கள் பார்க்கும்படியாக அங்காங்கே தாட்டி தோணி கவனிப்பாரற்று கிடந்தன. கோடையின் உக்கிரத்தில் தண்ணீர் இல்லாது அந்த பெரிய ஏரி வறண்டு கிடந்தது.

கோள்ளேறு ஏரியில் நானும் சாம்சன் ராஜுவும்

கோள்ளேறு ஏரியில் நானும் சாம்சன் ராஜுவும்

பாலத்தைக் கடந்து ஒரு செக்போஸ்டைத் தாண்டி நாங்கள் ஏரிக்குள் செல்லும் பாதையை எடுத்தோம் பல தோணிகளைப் பார்க்க முடிந்தது ஆனால் எங்களால் படங்களை எடுக்க முடியாதபடி ஒளி மங்கிவிட்டது. எனக்கு ஒரு படகின் அருகில் சென்று பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. பனைமரத்தின் அடிப்பாகத்திலிருந்து சுமார் 10 – 12 அடி நீளம் கவனமாக எடுத்து அதன் மேல்பகுதியை வெட்டி எடுக்கிறார்கள். அதன் பின்பு உள்ளிருக்கும் சதைப்பற்றை நீக்குகிறார்கள். பின்பு அதன் முற்பகுதியில் நீர் புகாதவாறு அடைத்து கீல் பூசுகிறார்கள். நான் பார்த்த வரைக்கும் அனைத்து படகுகளுமே நீர் அரித்து மிகவும் பழையனவாகி இருந்தன.

தாட்டி தோணி அருகில்

தாட்டி தோணி அருகில்

இத்த சிறிய படகின் காலத்தின் எச்சமாக நம்மிடம் தங்கியிருக்கிறது. ஒற்றை மரம் அதன் உட்புறங்கள் மட்கிபோகின்ற நேரத்தில் அவைகளை சுத்தம் செய்தால் கிடைப்பது இந்த படகு. ஒற்றை மனிதராய் இயக்க வல்லது. ஆகவே தொன்மையானதும் கூட.  எனது வாழ்நாளில் பனை மரத்தின் பின் நான் பல ஆண்டுகள் அலைந்தும் கூட இப்படி ஒரு படகு இருப்பது என்பது குறித்து நான் கேள்விகூட பட்டிருக்கவில்லை. கண்களில் நீர் நிரம்ப சாம்சன் ராஜுவைப் பார்த்தேன். அவர் தனது உறவிருடன்  சிரித்து பேசிக்கொண்டிருந்தார். கைமாறு கருதாத அன்பு நிறைந்த மனிதர். நான் அவரைப் பார்க்க வேண்டும் என நினைத்த உடனடியாக எனக்காக களப்பணியில் இறங்கியிருக்கிறார். எத்துணை பெரிய உள்ளம்?

 

ஒற்றை மனிதன் நின்று இயக்கும் தோணி இது என்று சாம்சன் ராஜு கூறினார்கள். மேலும் அதை அவர் ஆச்சரியத்துடன் விவரித்தார். தனியாக இதில் நின்று தோணியை ஓட்டுவது மிகவும் திறமையான ஒன்றாகவே நான் கருதுகிறேன் என்றார். கற்பனையில் அந்த தோணியை ஓட்டிச்செல்லும் அந்த மனிதனை எண்ணிப்பார்த்தேன். ஆம் தனது வாழ்வை தண்ணீரில் அமைத்திருந்தாலும் தரையில் அமைத்திருந்தாலும் பனை சார் வாழ்வைக் கொண்டிருக்கும் அவர்கள் வாழ்வு தத்தளிக்கவே செய்கிறது. என்றாலும் பனைமரத்தின் உறுதி அவர்களிடம் காணப்படுகிறது. கடந்துவரும் சவால்களை தனித்தே எதிர்கொள்ளுகிறார்கள்.

 

 

நாங்கள் திரும்பி வருகிற வழியில் தொடுகைக்கு அருகில் இருக்கும் ஒரு தாட்டி தோணியைக் கண்டு அதன் அருகில் சென்று புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டோம். வரும் வழியில் ஏலூரு சந்தைக்கும் சென்றோம்.

சுப்பிரமாணியம் குடும்பத்தாருடன் கலந்துரையாடல்

சுப்பிரமாணியம் குடும்பத்தாருடன் கலந்துரையாடல்

வீட்டிற்கு வந்தபோது நான் உண்மையிலேயே களைபுற்று இருந்தேன். மீண்டும் ஒரு குளியல் போட்டுவிட்டு நான் வந்தபோது சாம்சன் ராஜுவின் நண்பர் சுப்பிரமணியம்  அவரது மனைவி கிரிஜா இரண்டு பிள்ளைகள் மற்றும் அவர்களுடன் வேறு ஒருவரும் வந்திருந்தார்கள்.  எனக்கு என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. ஆனால் அவர்களோ மிகவும் ஆவலுடன் எனக்காக காத்திருந்தார்கள். சரி, களைப்பை ஆற்றிவிடலாம் ஆனால் நண்பர்களை இழப்பது சரியாகாது என்பதை உணர்ந்து அவர்களோடு பேசத்துவங்கினேன். அது இன்னும் ஒரு ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தருணம். நான் போதகர் என்பதால்   சற்று விலக்கத்துடனேயே  பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.

ஓலையில் படம் வரையும் போது

ஓலையில் படம் வரையும் போது

நான் எனது ஓலைகளையும் கருவியையும் எடுத்துக்கொண்டு வந்தேன். பிள்ளைகளை ஒவ்வொன்றாக வரைய ஆரம்பித்தேன். மகிழ்ச்சி அந்த இடத்தில் கரைபுரண்டோட ஆரம்பித்தது. நான் நீ என்று ஒவ்வொருவராக வந்துகொண்டிருந்தார்கள். கொஞ்ச நேரத்தில் சத்யநாராயணாவும் தனது வீட்டில் உள்ளவர்களை வரையும்படி கூப்பிட்டார். ஒவ்வொருவரை வரையும்போதும் அவர்கள் முகங்களில் காணப்படுகின்ற மகிழ்ச்சி அளவிட முடியாதது. பலவாறு பேசிக்கொண்டிருந்துவிட்டு அவர்கள் சென்றார்கள். முடியும்போது என்னை பார்த்தது மகிழ்ச்சி என்பதை மீண்டும் மீண்டும் கூறினார்கள். எனது திறமை அற்பணிப்பு அவர்கள் குழந்தைகளிடம் பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியதாக திருமதி கவுரி சுப்பிரமாணியம் கூறினார்கள். மணி 10.30 ஆகிவிட்டிருந்தது.

ஓலையில் செய்த நிழல் உருவம்

ஓலையில் செய்த நிழல் உருவம்

உணவு உண்ணும்பொழுது எனது பயண திட்டங்களைப் பற்றி சாம்சன் ராஜு என்னிடம் கேட்டார். வேறு உதவிகள் தேவையா என மீண்டும் மீண்டும் கேட்டார். ஒருநாள் கூட இங்கு தங்கினால் வேறு இடங்களையும் நாம் பார்க்கலாம் என்றார். நான் மீண்டும் இங்கு வருவேண் என்று கூறினேன். காலை உணவுக்காக எதுவும் ஆயத்தம் செய்ய வேண்டாம் என கூறினேன்.

 

மேலே வந்தபோது எனது துணிகள் யாவும் துவைத்து நன்றாக அடுக்கப்பட்டு வைக்கப்பட்டிருந்தது. ஒவ்வொன்றாக எடுத்து பைக்குள் அடுக்கிகொண்டிருந்தேன். எனது நினைவுகளில் சாம்சன் ராஜுவே வியாபித்து இருந்தார். முகநூல் நட்பு. எனது வாழ்வில் நான் அவரை மறக்க இயலாதபடி ஒவ்வொன்றாக எனக்காக தேடி பார்த்து செய்திருக்கிறார். நான் தூங்கும் முன்பதாக எனது அறைக்கு  வந்து உங்கள் பயண செலவுக்காக என ஒரு உரையைக் கொடுத்தார். நன்றியுடன் பெற்றுக்கொண்டேன்.

விடைபெறும் நேரம்

விடைபெறும் நேரம்

மாறுநாள் காலை 7 மணிக்கு அவர்கள் வீட்டிலிருந்து  ஜெபித்துவிட்டு கிளம்பினேன். சாம்சன் ராஜு அவரது  மனைவி மகன் சத்ய நாராயணா அவரது குடும்பம் என இணைந்து என்னை வாழ்த்தி அனுப்பினர். மிகவும் நெகிழ்ச்சியான தருணமாக இருந்தது. மீண்டும் சந்திபோம் எனும் மன உறுதியோடு அங்கிருந்து கிளம்பினேன். சாம்சன் ராஜு எனக்கு முக்கிய சாலை செல்லும் வரை வழிகாட்டினார்கள். சென்னை 500கிமீ என்று எங்கே இருந்தது. அது எனக்கு சவாலா என்ன என எண்ணிக்கொண்டேன்.

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

Advertisements

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s


%d bloggers like this: