பனைமரச் சாலை (43)


முக்கண்ணின் சுவை

சென்னை எப்பொழுது சென்று சேருவேன் எனத் தெரியாது ஆனால் வேகமாகவே போகத்தக்க கொல்கத்தா சென்னை சாலை. எழுபது  எண்பதுக்கு கீழ் வராதபடி இயல்பாக செல்ல முடிந்தது. ஏலூருவிலிருந்து புறப்பட்டு  கிட்டத்தட்ட 15 நிமிடத்தில் நாய் ஒன்று குறுக்கே வந்தது. எனது பயணத்தில் பெரும்பாலும் நாய்களை நெடுஞ்சாலைகளில் நான் பார்க்கவில்லை. கிராம சாலைகளில் நாய்கள் உண்டு என அறிந்து கவனமாகவே செல்வேன். இது நான் முற்றிலும் எதிர்பாராதது. எனக்கு இடப்பக்கத்திலிருந்து அது வலதுபுறமாக சென்றது. ஆகவே நான் வேகத்தைக் குறைக்காமல் எனது வண்டியை இன்னும் சற்று இடப்புறமாக வளைத்து சென்றுவிடலாம் என நினைத்தேன். நாய் என்ன யோசித்ததோ தெரியவில்லை மீண்டும் இடப்புறமாகவே வந்தது. இப்போது நான் எனது வேகத்தைக் கட்டுப்படுத்தினேன். ஆகையினால் என்னால் வாகனத்தை திருப்பமுடியாது. இன்னும் இடப்புறமாக வண்டியை ஒதுக்கினேன். எனக்கு போதாத வேளை நாய் மிகச்சரியாக எனது வண்டியின் முன் சக்கரத்தி முன்பு வந்து விட்டது.

 

நான் இனி எதுவும் செய்வதற்கு இல்லை என்பது நன்றாகவே எனக்குத் தெரியும். 10 வருடங்களுக்கு முன்பு நான் பேயன்குழி எனும் பகுதியில் இவ்விதமாக ஒரு நாயால் பைக்கிலிருந்து கீழே விழுந்தேன். எனது வாழ்வில் விபத்தே கிடையாது என்று அதன் பின்பு ஒருநாளும் என்னால் பெருமை பேச இயலவில்லை. அன்று எனது லேப்டாப் இருந்ததால் எனக்கு நெஞ்சில் அடி படவில்லை ஆனால் ஏகப்பட்ட சிராய்ப்புகள். வண்டிக்கு மட்டும் மூவாயிரத்திற்கு அதிகமாக செலவு செய்யப்பட்டது. தாரில் உராய்ந்ததால் காயங்கள் ஆறுவதற்கு நாட்கள் பிடித்தன.

 

நான் நினைத்துக்கொண்டேன் பின்னால் வாகனங்கள் எதுவும் வரக்கூடாதென. ஆனால் எனக்கு போதாத காலம் எனக்குப் பின்னாலேயே ஒரு அரசு பேருந்து வந்துகொண்டிருந்தது. எனது வேகம் மட்டுப்படவே அது என்னை கடந்து செல்லும் பாவனையில்   இருக்கிற வேளையில் தான் நாய் திரும்பிவந்து எனது டயருக்குள் தலையை விட்டது. தூக்கி வீசப்பட்டால் கண்டிப்பாக பேருந்தில் அடிபடுவதற்கும் வாய்ப்பு உண்டு. இனி செய்வதற்கு ஒன்றுமில்லை. பயனத்தில் ஒருமுறையாவது விழுந்து எழும்பினால் தான் வீர பயணமாயிருக்கும் போல. எனது வண்டி நாயின் மேல் ஏறி இறங்கியது. அது அத்துணை பெரிய சலனத்தை வண்டியில் ஏற்படுத்தவில்லை. கடந்து சென்ற பேருந்திலிருந்து என்னை அனைவரும் ஒருவிதமாக பார்த்துக்கொண்டே சென்றார்கள். எனது வண்டியை சாலையை விட்டு கீழிறக்கி மண் சறுக்க நிறுத்தினேன்.

 

அப்பொழுதுதான் எனக்கு உறைத்தது நான் நன்றாக இருக்கிறேன் ஆனால் நாய்க்கு என்ன ஆயிற்று?  சுற்றுமுற்றும்  பார்த்தபொது நாய் எங்கும் இல்லை. வண்டியிலிருன்ட்து இறங்கி எங்காவது அடிபட்டு கிடக்கிறதா எனப் பார்த்தேன். இல்லை. ஆனால் என் ஆழ்மனது சொன்னது. “கொன்னுட்டியே பாவி”. படபடப்பாக இருந்தது. என்னைக் கடந்து சென்ற விழிகள் அனைத்தும் என்னை கொலைகாரனை பார்ப்பது போல் பார்ப்பதாக உணர்ந்தேன். என்ன செய்வதென்றரியாமல் தலை கவிழ்ந்து நின்றேன். நாய் மேலும் கோபம் வந்தது. “அந்தால போயிருக்கவேண்டியதுதானே”. சற்று படபடப்பு அடங்கிய பின்னர் மீண்டும் பயணித்தேன் விஜயவாடா வந்தது.

 

விஜயவாடா மிக அழகான நகரமாக இருந்தது எவ்விதம் செல்லவேண்டும் எனக் கேட்டு வழி தேர்ந்து சென்றுகொண்டிருந்தேன். மணி சுமார் 9 இருக்கும். வாகனங்களின் நெருக்கத்தால் மெதுவாகவே நகர முடிந்தது. ஒரு சிக்னல் வந்தபோது நான் மாட்டிக்கொண்டதை உணர்ந்தேன். எனக்கு இருபுறமும் வாகனங்கள். இடதுபுறம் எடுத்திருந்தாலாவது கொஞ்சமேனும் முன்னேறியிருக்க முடியும். என்னையே நொந்துகொண்டேன். சிக்னல் விழுந்தவுடன் உடனடியாக வண்டியை எடுத்து இடப்புறம் சென்று விடவேண்டும் என நினைத்துக்கொண்டேன். ஆனால் நானும் எனக்கு இடப்புறம் இருந்த பேருந்தும் வலப்புறம் இருந்த மாருதி காரும் ஒரு சேர வண்டியை எடுத்தோம். பேருந்து சற்றே வலப்புறம் திரும்ப நான் நிலைதடுமாறி மீண்டும் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வருவதற்குள் எனது வண்டியின் கண்ணாடியும் காரின் கண்ணாடியும் ஒன்றை ஒன்று முத்தமிட்டு பற்களை உடைத்துக்கொண்டன. நல்ல வேளை தெலுங்கு தெரியாததால் அவன் பேசிய கெட்டவார்த்தைகள் ஒன்றும் எனக்குப் புரியவில்லை. வாகனங்களின் திரள். அங்கே நிற்பது சரியாகது என வண்டியை எடுத்தேன், வேகமாக பிற வாகனங்களை தொடர்ந்தேன்.

 

மீண்டும் அடுத்த சிக்னலில் வண்டிகள் நின்றபோது எனது வண்டியை இடதுபுறமாக ஒதுக்கி நிறுத்தினேன். வண்டியை ஸ்டாண்ட் போட்டுவிட்டு நெரிசலில் நின்றிருந்த அந்த மாருதி வண்டி நோக்கிப் போனேன். மீண்டும் அந்த வாகனத்தை ஓட்டுகிறவர் என்னை வசைபாட துவங்கினார். அதற்குள் வேறு ஒரு குடும்பம் இருந்தது. வாடகை வண்டி போல. ஜன்னால் வழியாக டிரைவைப் பார்த்து கேட்டேன் இந்த கண்ணாடி என்னவிலை. கோபத்துடன் எண்ணூரு  ரூபாய் என்று சொன்னார். நான் ஒரு ஐநூறு ரூபாயை நீட்டினேன். வேண்டுமென்று நான் செய்யவில்லை, நான் நெருக்குண்டதால் இவ்விதம் ஆகிவிட்டது. எனது பிழையை மன்னியுங்கள் என கேட்டுக்கொண்டேன். அவர் ஆளே மாறிவிட்டார். இல்லை சார் நீங்கள் போங்கள் என என்னை சமாதானம் செய்ய ஆரம்பித்தார். சிக்னல் விழும் நேரம். தயவுசெய்து ஒரு சிறு உதவியாக இதை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள் என கூறி அவர் கையில் கொடுத்தேன். பெற்றுக்கொண்டார். திருப்தியோடு எனது வண்டிக்குத் திரும்பினேன். ஐனூறு ரூபாய் எனக்குப் பெரிய தொகை தான் என்றாலும் அவருக்கான இழப்பீட்டில் முழுவதும் பங்கெடுக்க முடியாவிட்டாலும் கொஞ்சமாவது செய்ய முடிந்ததே சற்று ஆறுதல் அளிப்பதாக இருந்தது.

 

 

காலை முதல் இரண்டு மணி நேரத்திற்குள்ளே இரண்டு விபத்துக்கள், இன்னும் கண்டிப்பாக 10 மணி நேரமாவது இருக்கிறது சென்னை செல்ல. எப்படி பயணத்தை  முன்னெடுப்பது என்று யோசித்தேன். முதலில் ஒரு இடத்தில் நின்று வண்டியை பரிசோதிக்கவேண்டும். சற்று நேரத்திலேயே அங்கே ஒரு திருப்பம் வந்தது. எங்களை போலீசார் நிறுத்தினர். முதலில் ஒரு போலீஸ் ஜீப் அதைத் தொடர்ந்து இரண்டு பெரிய குளிர்சதனம் செய்யப்பட்ட பேருந்துகள் சென்றன இறுதியாக மேலும் ஒன்றிரண்டு காவலர் வாகனக்கள் சென்றன. அவற்றின் வேகம் மிதமாக இருத்தது. ஒன்றை ஒன்று முந்தாமல் அவைகள் சீராக சென்றன. உள்ளே மங்கோலிய முகங்கள் இருப்பதுபோல் தோன்றியது. இத்துணை நேர்த்தியாக வாகனங்கள் சென்று நான் பார்த்ததில்லை. அவைகளைக் கடந்து ஒரு இடத்தில் உணவருந்த நிறுத்தினேன்.

 

காலை உணவுக்குப்பின்  சுமார் ஒரு மணி நேரம் பயணித்தபொழுது சாலை ஓரம் இரண்டு சிறுவர்கள் நுங்கு விற்றுக்கொண்டிருந்தனர். எப்படி தோவாளையில் பூக்களை நீட்டி வாகனங்களில் செல்பவர்களிடம் விற்பார்களோ அதுபோலவே ஆனால் நுங்கை விற்றுக்கொண்டிருந்தனர். 12 சிறிய கண்களை 20 ரூபாய்க்கு ஒரு பிளாஸ்டிக் பையில் இட்டு விற்றுக்கொண்டிருந்தார்கள். எனது பயணத்தில் நான் இதுவரை நுங்கு சாப்பிடவில்லை ஆகையால் நிறுத்தினேன். கண்கள் அவற்றின் பாடையோடு எடுத்து வைகப்பட்டிருந்தன. நான் 20 ரூபாய்க்கு வாங்கினேன். இதே ராசாயனி என்றால் முன்று கண்கள் மாத்திரம் 20 ரூபாய் இருக்கும். குமரி மாவட்டம் என்றால் கண்டிப்பாக 35 ரூபாய் இருக்கும்.

 

அப்போது அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த பாட்டி ஒருவர் என்னிடம் ஏதோ கூறினார்கள். எனக்கு அவர்கள் மொழி புரியவில்லை ஆனால் உடல்மொழி புரிந்தது. அவர்கள் என்னோடு வண்டியில் வர விரும்புகிறார்கள் அவர்களை நான் வழியில் இறக்கிவிடவேண்டும். நான் எனது முதுகில் இருந்த சுமையை முன்பகுதிக்கு மாற்றிவிட்டு அவர்களை சேர்த்துக்கொண்டேன். எனக்கே அது ஒரு இன்ப அதிர்ச்சி தான். பாட்டி உண்மையிலேயே ஒரு தைரியசாலி அந்த தைரியம் எனக்கு பிடித்திருந்தது. இரு சக்கர வாகனத்தின் பின்புறம் அமருவது எளிதானதல்ல. மிக அழகாக அமர்ந்து கொண்டார்கள். சுமார் 20 கிமீ தூரம் வந்திருப்பார்கள். பிற்பாடு ஒரு கிராம சாலை பிரியும் இடத்தில் இறங்கிக்கொண்டார், நான் ஒரு புகைப்படம் எடுத்தேன். கொள்ளைகொள்ளும் சிரிப்பு அவர்களுடையது.

என்னோடு பயணித்த பாட்டி

என்னோடு பயணித்த பாட்டி

அங்கிருந்து நான் புறப்படும் போது கையிலிருந்த நுங்கு ஞாபகம் வந்தது. இதை எங்கிருந்து சாப்பிடுவது? பனைமரத்திடியில் இருந்து பால் தான் குடிக்கக் கூடாது நுங்குமா சாப்பிடக்கூடாது? எங்காவது ஒரு பனைமர நிழல் கிடைக்குமா என பார்த்துக்கொண்டே வந்தேன் வழியில் நுங்கு விற்றுக்கொண்டிருந்த ஒரு இடத்தைப் பார்த்து வண்டியை நிறுத்தினேன். எனது கரத்தில் நுங்கு இருக்க அவர்களிடம் நான் நுங்குடன் சென்று அமர்வது சரியாயிருக்குமா? ஆனாலும் சென்றேன் அவர்கள் இருந்த இடத்தில் சற்றே பனை மரங்களின் நிழலே இருந்தது.

 

இவர்களின் நுங்கு விற்பனை சற்று வித்தியாசமாக இருந்தது. நுங்கை குவித்துப்போட்டிருந்தனர். வேண்டும் என்று சொன்னால் வெட்டி பாலிதீன் பையில் போட்டுக்கொடுக்கிறார்கள். மலைபோல குவித்து வைத்திருந்தார்கள். நான் சென்றபோது அவர்கள் காலையுணவை சாப்பிட ஆயத்தமானார்கள். என்றாலும் என்னிடம் சாப்பிடுங்கள் என ஒரு வார்த்தை கேட்டார்கள். நான் நுங்கைக் காட்டி இதையே சாப்பிடப்போகிறேன் என்றேன்.

நுங்கு நேரம்

நுங்கு நேரம்

நுங்கு, நீர் அதிகம் உள்ள ஒரு உணவு. ஆகவே தண்ணீர் குடிப்பதற்கு இணையாக அதை கருதி சாப்பிட ஆரம்பித்தேன்.  முதல் முறையாக வாழ்வில் நுங்கை அப்படி சாப்பிட ஆரம்பித்தேன். என்னிடமுள்ளவைகள் தீர்ந்த பின்பு அங்கிருந்த நுங்குகளில் சிலவற்றை வெட்டித்தரக் கேட்டு அன்று நுங்கிலேயே திளைத்தேன். அங்கே தான் முதன் முறையாக நுங்கில் சில “பிங்க்” நிறத்தில் இருப்பதைப் பார்த்தேன். வேறு இனமா அல்லது இளங்காயா என தெரியவில்லை. ஆனால் அத்தனையும் சுவை மிகுந்திருந்தன.

நுங்கை எப்படி பேறுகிறீர்கள் எனக் கேட்டேன். அதற்கு அவர் சில மரங்களுக்கு 25 முதல் 40 ரூபாய் வரைக் கொடுத்து பனைதொழிலாளியை அழைத்துக்கொண்டுபோய் வெட்டி வாகனத்தில் எடுத்து வருகிறோம் என்றார்கள். பெரிய லாபம் இருக்காது ஆனால் நஷ்டம் இருக்க வாய்ப்பு இல்லை. என்னைத்தொடர்ந்து அனேகர் அங்கே வந்து வாங்கிச்சென்றார்கள். விற்பனை அமோகமாக இருந்தது.

 

நுங்கில் ஒரு கண் உள்ளதும் உண்டு, இரண்டு கண் உள்ளதும் உண்டு மூன்று கண் உள்ளது உண்டு. ஆனால் பெரும்பாலும் மூன்று கண் உள்ளவைகளே அதிகம். முக்கண் என்பது இந்து மதத்தில் ஒரு முக்கிய குறியீடு. தேங்காய்க்கும் முக்கண் உண்டு என்பதையும் அவைகள் சடங்குகளில் முக்கிய இடம் பிடிப்பதையும் இங்கே நினைவில் கொள்ளவேண்டும்.

மும்மைக் கடவுள் எனும் கருத்தாக்கமும் என்னுள் கடந்தோடிச் சென்றது. என்னைப்பொறுத்தவரையில் பல்வேறு மடிப்புகள் கொண்ட பனைவரிகளிலிருந்து நாம் கடவுள் குறித்த புரிதலையும் வாழ்வின் உண்மையையும் அறிந்து கொள்ள முடியும். அது ஒரு அட்சய பாத்திரமாக, அமுத சுரபியாக, பாலூட்டும் அன்னையாக, கற்பக தருவாக, ஜீவ விருட்சமாக விண்ணளக்கும் கடவுளாக உயர்ந்து நிற்கிறது.

 

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

Advertisements

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s


%d bloggers like this: