திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 17


திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 17

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

பனை வளம்

மட்டக்களப்பிலிருந்து புறப்படுமுன், எனது பதிவுகளை இலங்கையில்  எழுதப்பட்ட பனை சார்ந்த பதிவுகளுடன் ஒப்பிட்டு முன்செல்வது அவசியம் என்று நினைக்கிறேன். பனைமரசாலை எழுதி முடித்த பின்பு சென்னையிலிருந்து சிவகுமார் என்னும் வாசகர் என்னைத் தொடர்புகொண்டு உங்களிடம் இலங்கையிலிருந்து பனை சார்ந்த பதிவுகள் ஏதும் இருக்கிறதா என்று கேட்டார். இல்லை என்றேன். டிசம்பர் 2016 துவக்கத்தில் அவர் எனக்கு அந்த புத்தகத்தை மின்னஞ்சலில் அனுப்பினார். பனை வளம் என பெயரிடப்பட்ட அந்த புத்தகம் 1977 ஆம் ஆண்டு எழுதப்பட்டது. மில்க்வைற் சவர்கார தொழிலகத்தின்  பொன்விழா ஆண்டினை (1927 – 1977) கருதியும், கலாநிதி ஆனந்த குமாரசுவாமி அவர்களின் நூற்றாண்டு நிறைவையும் ஒட்டி இந்த புத்தகம் வெளியிடப்பட்டது. இதற்கென மில்க்வைற் தொழிலதிபர் வேண்டிய அனைத்து விதமான புத்தகங்களையும் சஞ்சிகைகளையும் சேகரித்துக்கொடுத்ததோடல்லாமல், இன்னும் வேண்டிய சந்திப்புகளையும் இன்நூலின் ஆசிரியருக்கு ஒழுங்கு செய்து கொடுத்திருப்பது பனை வளத்தின் மேல் அவர் கொண்டுள்ள அளவிடமுடியா பற்றினை எடுத்துக்காட்டுவதாகும்.

அறுபதுகளின் பிற்பகுதியில் இந்தியாவில் பனை சார்ந்த பல முக்கிய தாவல்கள் நிகழ்ந்துள்ளன என்பதை இப்புத்தகத்தில் நாம் ஒரு கோட்டுச்சித்திரமாக காணமுடிகிறது. இலங்கையில் எவைகளை இன்று முன்னிறுத்தி பனை சார்ந்த நிறுவனங்கள் உயர்ந்து நிற்கிறதோ அவைகளுக்கு முன்னோடியாக தமிழகத்தில் நடைபெற்ற பாய்ச்சல்களை ஆசிரியர் குறிப்பிடுகின்றார். அதற்கு உதவி செய்த கூ. சம்பத்தம் அவர்களை மில்க்வைற் தொழிலதிபருக்கு அடுத்த இடத்தில் வைத்து தனது முன்னுரையில் நன்றி கூறுகிறார். “இதற்கு அருந்துணையாக இருந்த திரு கே. சம்பந்தம்  அவர்கள் எழுதிய “பனையும் பயனும்” என்னும் நூலும், அவர் “பனைச் செல்வம்” என்னும் வெலியீட்டில் எழுதிய கட்டுரைகளும், அவரும் அவர் நண்பர்களும் மாதவரத்தில் எம்மை உபசரித்துக் கூறிய விளக்கங்களும் பெரிதும் உதவியாயின”  மேலும் அவர் குறிப்பிடுகின்ற பல முக்கிய பெயர்கள் இன்று நினைவுகூறப்படுவதில்லை என்பது, நாம் இழந்தவைகளின் சாட்சியாக குலரத்தினம் அவர்கள் நூலில் தொக்கி நிற்கின்றது.

ஆனந்தக்குமாரசுவாமி அவரது மனைவியுடன்

ஆனந்தக்குமாரசுவாமி அவரது மனைவியுடன்

காலாநிதி ஆனந்த குமாரசுவாமி (Ananda Kentish Coomaraswamy) என்னும் பெயரை இந்த நூலின் வாயிலாக தான் நான் முதன் முறையாக அறிகிறேன்.  இந்திய, இலங்கை மற்றும் இந்தோனேஷிய  ஓவியங்களின் கலை வடிவங்களின் ஒன்றுமையை ஆய்ந்து அறிந்து அவைகளை மேற்குலகில் கொண்டு சென்ற முதன்மையாளர். மனோ தத்துவம், புவியியல், வரலாறு, சமயம் போன்ற தளங்களில் சலிப்பிலாமல் இயங்கியவர். அவ்வகையில் அவர் முன்னோடி தமிழரும் கூட. அவரைக்குறித்து புத்தகத்தின் சாற்று பகுதியில் இவ்விதமாக எழுதப்பட்டிருக்கிறது.

“உலகப் புகழ்பெற்ற ஆனத்தக்குமாரசுவாமி அவர்கள், கீழைத்தேசக் கலைகளில் பேரார்வம் கொண்டு, அவற்றை ஆராய்ந்தபோது பனை மரத்தில் தன் மனதைப் பறிகொடுத்தார். பனையைப் பயன்படுத்துவதற்குக் குடிசைத் தொழில்களே மிகச் சிறந்தன எனக் கருதினார். பம்னம் பொருள்களை நாம் வெலையற்றிருக்கும்போது விளையாட்டாக செய்து பெருக்கலாம் என்றார்.”

“எங்கள் கலையும் பண்பாடும் வளர்வதற்கும் பலருக்கு வேலைவாய்ப்பு நல்குவதற்கும் குடிசைத்தொழில் சிறந்தது.  குடிசைத்தொழிலுக்குப் பனையைப்போல் அதிக மூலப்பொருளுபகரிக்கும் இயற்கைவளம் இல்லை எனலாம். கைவினையும் பழக்கவழக்கங்களும் நல்லமுறையில் அமைகின்றன. உள்ளத்தில் தோன்றும் கலையழகு கையாற் செய்யும் பொருள்களிடத்து உருப்பெற்று மலர்வதை நாம் கண்டு மகிழலாம். கைத்தொழிலால் நமது பாரம்பரியத்தை நாம் காப்பாற்றிக்கொள்ளலாம். நமது சொந்த முறைகளை உபயோகித்தலே   அபிமானமும் விவேகமும் உள்ள செயலாகும்.”

இன்நூலில் அவர் மட்டக்களப்பின் பனைத்தொழில் குறித்து  கூறுவது பொய்யல்ல என்பதை நேரில் கண்டதால் சொல்லுகிறேன்.

“கிழக்கு மாகாணத்தின் புகழ்பெற்ற மாவட்டமாயுள்ள மட்டக்களப்பிலே ஏறக்குறைய 250 ஏக்கர் நிலத்தில் பனை வளர்கிறது. அவற்றை நல்ல முறையில் அங்குள்ளவர் பயன் செய்வதாக தெரியவில்லை அவர்களைப் பனைத் தொழிலில் ஈடுபடுத்துவதற்கு மில்க்வைற் தொழிலதிபர் சிவானந்த வித்தியாலய மண்டபத்தில் பனம் பொருட்காட்சி வைத்துப் பிரச்சாரஞ் செய்துள்ளார்”

பனை சார்ந்த கணக்கெடுப்புகள் எதுவும் போர் சூழலில் நடந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்பது எனது துணிபு. என்றாலும் உத்தேச கணக்கெடுப்புகளை பல நூல்களில் ஆசிரியர்கள் கூறுகின்றனர்.   யாழ்பாணம் கிளிநொச்சி  பகுதிகளில் போரினால் மரங்கள் வெகுவாக குறைந்திருக்கும் என எண்ணப்படுகிறது. மட்டக்களப்பில் தற்போது 200000 பனைமரங்கள் இருப்பதாக கூறுகிறார்கள். ஆனால் 1984 ஆம் ஆண்டு கோவூர் ஐக்கிய நாடுகளின் உணவு மற்றூம் வேளான் அமைப்பின் வாயிலாக வெளியிட்ட ” The palmyra palm: potential and Perspectives” (FAOUN) என்ற புத்தகத்தில், மட்டக்களப்பில் வெறும் 5000 பனை மரங்கள் மட்டுமே இருந்ததாக பதிவு செய்கிறார்.  யாழ்பாணத்தில் 3500000 பனைமரங்கள் இருப்பதாக சமீபத்திய பதிவுகள் கூறுகின்றது. 1977ல் எழுதப்பட்ட பனை வளம் யாழ்பாணத்தில் மட்டும் 7700000 பனைமரங்கள் இருந்ததாக குறிப்பிடுவது நம்மை அயற்சிக்கு உள்ளாக்குகிறது. இன்றைய மதிப்பின்படி மொத்தம் இலங்கையில்  1.1 கோடி பனை மரங்கள் உள்ளதாக புள்ளிவிபரங்களின்படி நாம் அறிகிறோம். 1984ல் கிட்டத்தட்ட  1.06 கோடி பனைமரங்கள் இருப்பதாக கோவூர் தரவுகள் அளிக்கின்றார். இரண்டு புள்ளிவிபரங்களும் மொத்த கணக்கில் பெரிய மாறுதல் இல்லாமல் இருப்பது ஏன் என்பன ஆராயத்தக்கவை.

பனை சார்ந்த புள்ளிவிபரங்களை அரசு புள்ளியியல் அதிகாரிகள்தான் எடுத்து கொடுக்க இயலும். அவர்கள் தான் புள்ளியியல் சார்ந்த அனைத்துவித கருவிகளையும் அனுபவத்தையும் பெற்றிருக்கிறார்கள். அரசோ அல்லது பனை சார் துறைகளோ புள்ளிவிபரங்களை சேகரிக்கத் தேவையான பொருளுதவியைச் செய்தால் கணக்கெடுப்புகள் நடத்தப்படும். இவ்விதம் கணக்கெடுப்புகள் இந்தியாவிலோ அல்லது இலங்கையிலோ கடந்த 30 ஆண்டுகளில் நடைபெறவில்லை என்பதே வேதனையான உண்மை.

இந்தியாவில் 5 கோடி பனைமரங்கள் இருந்ததாக தேஷ்முக் கூறும் கூற்றை குலரத்தினம் அவர்கள் பதிவுசெய்கிறார்கள். ஆனால் இன்று பனை குறித்து எழுதும் பலரும் தமிழகத்தில் 50 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு 50 கோடி பனைமரங்கள் இருந்தன என்பதாக கூறி இன்று வெறும் 5 கோடி தான் எஞ்சியுள்ளது என தமது விருப்பப்படி புள்ளிவிபரங்களைக் கூறுகின்றனர். என்னைப்பொறுத்த அளவில் இன்றைய முக்கிய பிரச்சனையாக நாம் கருதவேண்டியது புள்ளிவிபரங்கள் குறித்த ஆவணங்களைத்தான். அரசு 4 வருடங்களுக்கு ஒரு முறையோ அல்லது 10 வருடங்களுக்கு ஒரு முறையோ பனை சார்ந்த கணக்கெடுப்பு நடத்தியிருக்க வேண்டும். அது செய்யாமல் அவர்கள் வெளியிடும் புள்ளிவிபரங்களை நாம் ஒருபோதும் ஏற்கலாகாது.   தமிழகத்திலோ அல்லது இந்தியா முழுவதுமோ பனை மரங்களின் கனக்கெடுப்புகள் இறுதியாக எப்போது நடத்தப்பட்டது? எவ்விதமான முறையில் அவர்கள் கணக்கெடுப்புகள் நிகழ்த்துகிறார்கள் என தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின்படி யாரேனும் முயற்சித்தால் பல உண்மைகள் வெளிவரும்.

பனை சார்ந்த அனைத்து ஆவணங்களிலும் ஏற்றுமதி மூலமாக பெரும் பணம் வந்ததாக குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் ஆனால் பனை வளர்ச்சிக்காக அல்லது பனை தொழிலளர் நல்வாழ்விற்காக செலவு செய்யப்பட்டவைகளை ஆராய்வோமானால் மிக குறைவாகவே காணப்படும். குலரத்தினம் தனது நூலில், இந்தியா 2 கோடி ரூபாய்க்கு பனந்தும்பு  ஏற்றுமதி செய்ததாக ஒரு குறிப்பு வருகிறது. ஆனால் தமிழகத்தில் சுமார் 20 ஆண்டுகளாக மத்திய மாநில அரசுகள் ஏதும் நிதி ஒதுக்காமல் இருக்கிறது. குலரத்தினம் பார்த்த தமிழகத்திற்கு அவர் இன்று வருவாரேயானால் கண்ணீர் விடுவார் என்பது உறுதி. அவர் குறிப்பிடும் இடங்கள் பலவும் மண்மேடாகிப் போனவை.

குளச்சல்  தும்பு தொழிற்சாலையின் சிதிலமடைந்த தோற்றம்

குளச்சல் தும்பு தொழிற்சாலையின் சிதிலமடைந்த தோற்றம்

தும்பு தொழிற்சாலை 1891களில் இலங்கையில் ஆரம்பிக்கப்பட்டது. அதன் வருமானம் அதிகமாகவே பனைமரங்கள் காணாமல் போகுமளவிற்கு மரங்கள் மொட்டையடிக்கப்பட்டன. ஆகவே இலங்கையில் பனந்தும்பு எடுப்பதற்கு கட்டுப்பாடுகள் விதிக்கப்பட்டன. அவ்வாறு விதிக்கப்பட்ட கட்டுப்பாடுகளால் ஆஸ்பின்வால் கம்பெனி குமரி மாவட்ட குளச்சலிலிருந்து தனது ஏற்றுமதியை 1911 முதல் தொடர்ந்தது. மிக பெரிய நிறுவனமாக இருந்த ஆஸ்பின்வால் எப்போது திவாலானது எப்படி பனந்தும்பு பணிகள் குமரி மாவட்டதில் குறைவுபட்டன போன்றவைகள் பேசப்படாத மர்ம முடிச்சுகள்.

எஞ்சிய தடயம்

எஞ்சிய தடயம்

நானும் எனது நண்பன் ரங்கிஷுமாக அந்த நிறுவனம் இயங்கிய பகுதியைப் பார்க்க சென்றோம். புல் முளைத்து, மரமாகி காடுவளர்ந்து இருந்தது அவ்விடம். ஆஸ்பின்வால் கம்பெனியிடமிருந்து அந்த நிறுவனத்தை வாங்கி, அரசு ஏற்று நடத்திய பிறகே அந்த நிறுவனம் நலிவடைய துவங்கியிருக்கும் என்று எண்ணுகிறேன். அதனை மெய்பிக்கும் வண்ணமாக  அங்கே ஒரு ஸ்டிக்கர் ஒட்டப்பட்டிருந்ததைப் பார்த்தேன். தேன் பாட்டிலில் ஒட்டப்படும் ஒரு ஸ்டிக்கரின் மாதிரியை அவர்கள் புகைப்படம் எடுத்து வைத்திருந்திருக்கிறார்கள்.  தமிழ் நாடு மாநில பனைவெல்ல மற்றும் தும்பு விற்பனை என எழுதப்பட்டிருந்தது( The Tamil Nadu State Palmgur – Fibre Marketing). கிட்டத்தட்ட 80களின் இறுதியிலோ அல்லது 90களின் துவக்கத்திலோ இன்நிறுவனத்தின் மூடுவிழா நடந்திருக்கலாம் என நான் யூகிக்கின்றேன்.

குளச்சல்  தும்பு தொழிற்சாலையின் இராட்சத இயந்திரங்கள் புதர்மண்டி கிடக்கிறது

குளச்சல் தும்பு தொழிற்சாலையின் இராட்சத இயந்திரங்கள் புதர்மண்டி கிடக்கிறது

அந்த பேய் மாளிகையில் கிட்டத்தட்ட  இரண்டு மணி நேரம் நானும் அவனும் அங்கே இருந்தோம். அந்த மாபெரும் தொழிற்சாலையின் அவலத்தை நாங்கள் கண்ணீருடன் பதிவு செய்துகொண்டோம். அத்துணை பிரம்மண்டமான ஒரு பனை சார்ந்த தொழிற்சலையை அதுவரை நான் கண்டதில்லை. அது மிக விலை உயர்ந்த மரங்களால் அமைக்கப்பட்டிருந்ததால் இன்னும் தாக்குப்பிடித்துக்கொண்டு நிற்கிறது. பனை களிக்கோல்கள் மிகவும் உறுதியாக இன்றும் இருக்கின்றன.

குளச்சல்  தும்பு தொழிற்சாலையின் தற்போதைய தோற்றம்

குளச்சல் தும்பு தொழிற்சாலையின் தற்போதைய தோற்றம்

குலரத்தினம் அவர்களின் புத்தகம் ஒருவகையில் என்னை பல்வேறு தரவுகளை முன்னும் பின்னும் இணைத்து பார்க்கத் தூண்டுகின்ற ஒரு புத்தகமாக அமைந்தது.  பனை மரம் ஏன் அழிந்தது எனும் கேள்விக்குப்பின்னால் வெறும் செங்கல் சூளைகள் என நாம் சொன்னதையே திருப்பி சொல்லிக்கொண்டிருக்க இயலாது. நம்மைப் பார்த்து வளர்ந்த இலங்கை, நம்மில் 10ல் ஒரு சதவிகிதம் பனை மரங்களை மட்டுமே கொண்ட இலங்கை இன்று நமக்கு முன்மாதிரியாக இருக்கிறது என்பதை பதிவு செய்தாக வேண்டியுள்ளது.

இவ்வகையிலேயே மட்டக்களப்பின் பனைமரங்களை நாம் அணுக வேண்டும். ஒருவேளை மில்க்வைற் அவர்கள் பனைமரங்களை மட்டக்களப்பில் வைக்க பெருத்க்ட முயற்சிகள் எடுத்திருக்கலாம் இரண்டாம் தலைமுறை பனைகளும் எழுந்து வந்திருக்கலாம். ஆனால் பயன் படுத்துவார் இல்லையென்றால் என்ன பயன். ஆகவே, திருச்சபை இவ்விடத்தில் இடைபட வேண்டும். ஓலைகளை மட்டும் எடுக்கும்படி ஒரு அமைப்பை உருவாக்குவது, மரங்களில் தொற்றி ஏறும் மரங்களை தடுக்க உதவும், மேலும் எண்ணிறந்த  மக்கள் இப்பனைகளால் பயனடைவார்கள். போர்களின் பின் பொருளாதாரம் மீண்டு வருகின்ற சூழ்நிலையில் திருச்சபை பனைத்தொழிலாளர்களின் வாழ்வில் இடைபடுவது முக்கியம் என்றே கருதுகிறேன். அவர்கள் இல்லையேல் பனையும் இல்லை பனை சார் பிற தொழில்களும் இல்லை.

(மேலதிக படங்கள் விரைவில் வலையேற்றம் செய்யப்படும்)

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

Advertisements

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s


%d bloggers like this: