திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 18


திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 18 

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

மூதூர்

மூதூரில் போதகர் டெரன்ஸ் அவர்களுக்கு பணி இருந்ததால் அவரும் அவருக்கு கீழ் பணிபுரியும் ஒரு போதகருடன் நானும் காரில் புறப்பட்டேன்.   மூதூர் செல்லும் பயணங்கள் இத்துணை எளிமையாக இருந்ததில்லை என்றும். இரண்டு பேருந்துகளைப் பிடித்தே செல்லமுடியும் என்றும் போதகர் அவர்கள் கூறினார்கள். இரு வேறு நிலங்களாக பார்க்கப்பட்டச் சூழல் அது.

மூதூர் என்னும் சொல்லுக்கு மூதாதை வாழ்ந்த ஊர் மிகப்பழமையான ஊர் என்ற பொருள் இருக்கலாம் என்று கூறுகின்றனர். இவ்வூரின் தொன்மை குறித்து சொல்லுவதற்கு இரு காரணங்கள் இருக்கின்றன. ஒன்று தொன்மையான திரிகோணமலையின் அருகில் இவ்வூர் அமைந்திருக்கிறது.  மேலும்  இவ்வூரின் அருகில் கடலும்  காடும் இருக்கின்றது. பூதங்கள் அமைத்தது என நம்பப்படும் மிகத் தொன்மையான கந்தளாய் நீர்தேக்கம் இதன் அருகில் தான் இருக்கிறது.  இஸ்லாமியர் இங்கு வந்து தங்கும் அளவிற்கு பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே இங்கு ஊர்கள் இருந்திருக்கின்றன என்பது தெரியவருகிறது. இஸ்லாமிய வணிகர்கள் கி. பி. 7 ஆம் நுற்றாண்டு முதலே வியாபாரத்தின் பொருட்டு இலங்கை வந்ததாக தரவுகள் இருக்கின்றன. அவர்கள் இங்கே மணந்த பெண்களும் அவர்களின் வாரிசுகளுமே மூர் என்று சொல்லப்படுகின்ற இலங்கை தமிழ் இஸ்லாமியர்கள்.

இரண்டாவதாக மூதூர் என்ற சொல் முத்தூர் என்ற சொல்லிலிருந்து பிறந்திருக்கலாம் எனும் கணிப்பும் உண்டு. பலருக்கு இன்றும் முத்து கிடைத்த கதைகள் மூதூரில் உலாவிவருவது ஆச்சரியமளிக்கவில்லை. அங்குள்ள கடல் மற்றும் நீர் ஆதாரங்கள் உள்ளூர் மக்களுக்கு மீன் பிடிக்க மட்டுமே அனுமதியளிக்கப்பட்டுள்ளதாக உள்ளூர் பிரமுகர் ஒருவர் கூறினார். முத்துக்குளிக்க அனுமதி இல்லை. வியாபார நோக்கத்தில் இஸ்லாமியர் இங்கே வருவதற்கு இங்கு விளைந்த முத்துக்களும் காரணமாக இருந்திருக்கலாம்.

மூதூர், தமிழ் இஸ்லாமியர், இந்துக்கள் மற்றும் கிறிஸ்தவர்கள் வாழும் பகுதி. இங்கே இருக்கும் மெதடிஸ்ட் ஆலய வளாகத்தில் தான் நான் இரு நாட்கள் தங்கப்போகிறேன். இம்முறை என்னை அழைத்துக்கொண்டுவந்த  போதகர் டெரன்ஸ் அவர்கள் தனது சர்கிளில் உள்ள போதகர்களுடன் அன்று இணைந்து ஒரு அமர்வை நடத்தினார். மேலும் எனது நிகழ்ச்சிகள் குறித்து அவர்களுக்கு அவர் விளக்கமளித்திருக்கவும் கூடும். அருட்பணி  ஜெகநாதன் விஜயாநந்தன் எனக்கென ஒதுக்கப்பட்ட அறைக்குரிய சாவியைக் கொடுத்துவிட்டு கடந்த முறை உங்களை பார்க்க இயலவில்லை என்று கூப்பிட்டார். தன்னை நாதன் என்றே அழைக்கும் படி கூறினார். மிக வசதியான அறையினை அந்த சிற்றூரில் நான் எதிர்பார்க்கவில்லை.

போதகர்களுக்கான நிகழ்ச்சி நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கையில்  நான் மெல்ல ஊரைச் சுற்றிப்பார்க்கப் புறப்பட்டேன். சிறிய ஊர்.  ஒரு இந்து கோவில் மற்றும் ஒரு இஸ்லாமிய பெண்கள் பள்ளிகூடத்தைப் பார்த்தேன். ஊரில் இருந்த இஸ்லாமியரின் கடையில் சென்று கறுப்பு தேயிலை ஒன்றை வாங்கிக் குடித்தேன்.  ஊரின் ஒரு பகுதியை மட்டும் தான் என்னால் பார்க்க முடிந்தது ஆனால் அனேகம் கட்டுமானங்கள் உருவாகிக்கொண்டிருந்தன. இவ்வளவு வேகமாக ஒரே நேரத்தில் அனேக இடங்களில் எப்படி சாத்தியம் என நினைத்துக்கொண்டேன்.  பிற்பாடு தான் தெரிந்தது போரினால் பாதிப்படைந்தவர்களுக்கு வீடுகள் கட்ட அரசு உதவிக்கொண்டிருக்கிறது. அதற்கென சில அளவுகோல்களை வைத்திருக்கிறார்கள். இழப்பிற்கு ஏற்றபடி முழு வீடோ அல்லது பாதி வீட்டின் தொகையோ கிடைக்கும். மக்கள் குடித்து வீணாக்காமல் பயன்படுத்துகிறார்களே என்பதே பெரும் ஆறுதலாக இருந்தது.

நான் நடந்து செல்லும் வழியில் ரோட்டோரத்திலேயே ஒரு இஸ்லாமிய பெண்மணி சிறுவர்களுக்கான மிட்டாய்களை வைத்து விற்றுக்கொண்டிருந்தார். எனக்குள் இருந்த சிறுவன் விழித்துக்கொண்டான்.  அந்தக் கடையில் போய் மிட்டாய் வாங்கலாம் என்று போனேன். இலங்கை சிறுவர்களுக்கு மிகப்பிடித்தமான  கித்துல் இருந்தது. இரண்டை வாங்கி  சுவைத்தபடி திரும்பினேன்.

ஊருக்குள்ளும் பனைமரங்கள் இருந்தன ஆனால் ஆங்காங்கே அவைகள் நின்றன. கூட்டமாக பனை மரங்களை என்னால் காண இயலவில்லை. மூதூர் பல்வேறு மக்கள் இணைந்து வாழும் பகுதியாக இருந்தாலும் சில வருடங்களுக்கு முன் அங்கே பதற்றமான சூழல் இருந்திருக்கிறது.  அப்படி பிரச்சனை எழுகின்ற நேரத்திலெல்லாம் மெதடிஸ்ட் ஆலய வளாகம் தான் அனைவரும் வந்து தங்கும் புகலிடமாக செயல்பட்டிருக்கிறது. திருச்சபை வளாகத்தினுள் மக்கள் பத்திரமாக இருந்தனர் என்றும், இஸ்லாமியர் இந்துக்கள் அனைவரும் தஞ்சம் புக வந்திருக்கின்றனர் என்ற செய்தியைக் கேட்கவும் அந்த திருச்சபையின் பங்களிப்பை சிலாகித்துக் கொண்டேன். திருச்சபைகள் பல்வேறு வகைகளில் செயல்படும் சாத்தியமுள்ள ஒரு இடம். ஆலயங்களை வாரத்திற்கு ஒருநாள் பயன்படுத்துவது என்பது திருச்சபையின் வளங்களை வீணடிக்கும் செயல் என்றே கருதுகிறேன்.

மதியம் எனக்கு என்ன உணவு வேண்டும் என நாதன் என்னைக் கேட்டார். நான் வீட்டிலேயே அவர்கள் உணவை ஒழுங்குசெய்தால் போதும் என்று சொன்னேன். இலங்கையில் உள்ள கடைகளிலிருந்து வாங்கும் கீரைகள் எனக்கு ஒத்துக்கொள்ளவில்லை. மேலும் அவர்கள் ரம்பா இலையை அளவுக்கு அதிகமாக பயன்படுத்துகிறார்களோ  என தோன்றுகின்றது. போதகர் நாதன் அவர்களுக்கு 2016ஆம் ஆண்டு தான் திருமணமாகியிருந்தது. அவரது மனைவி, சூசனா வேல்டு விஷணில் பணியாற்றுகிறார். போதகரின் தாயாரும் அவர்களுடனிருந்தார். மதியம் மட்டும் எனக்கான உணவை வெளியிலிருந்து வாங்குவதாகவும், மீதி நாட்களில் எனக்கு அவர் தனது வீட்டிலேயே உணவை ஒழுங்குசெய்வதாகவும் கூறினர்.

உணவிற்குப் பின் கமல் என்று ஒரு இளைஞர் வந்தார். என்ன என்ன உதவிகள் தேவை என்றாலும் தான் உடனிருந்து உதவுவேன் என்றார். அவரது ஒரு கை பிறவியிலேயே சற்று அளவு குறைந்து காணப்படும். ஆனால் நான் பார்த்த இளைஞர்களில் அவர் முழுமையானவரும் கூட. தந்து குறை வெளிப்படாவண்ணம் நகைச்சுவையால் அதை கடந்துபோவதும், வேலைகளை இருகைகளும் இருப்பவர் செய்யும் லாவகத்துடனும் அவர் செய்வது பார்க்க ஆச்சரியமாக இருந்தது.  திருச்சபையின் அனைத்து தேவைகளுக்காகவும் ஓடோடி வரும் பண்பு அவரிடமிருந்தது. திருச்சபை அவரது உள்ளத்தில் மிக முக்கிய இடம் பிடித்திருந்தது. இதற்கு முன்பு மூதூரில் பணியாற்றிய போதகருக்கு பேருதவியாக இருந்தவர் கமல். புதிதாக பொறுப்பேறிருக்கும் நாதன் அவர்களுக்கும் உதவி செய்யும் படி தனது வேலை முடிந்த பின்பு வந்திருக்கிறார்.

கமல் அங்குள்ள கோவில்பிள்ளையை (ஆலய உதவியாளர் – செxடொன்) எனக்கு அறிமுகப்படுத்தினார். சுமார் 60 வயது மதிக்கத்தக்க மனிதர். அவரும் உற்சாகம் கரைபுரண்டோடும் மனிதராகவே காணப்பட்டார். கமல் அவரைக்குறித்து கூறுகையில், இவர் தான் எங்கள் வருத்தப்படாத வாலிபர் சங்கத்தின் தலைவர் என்றார். அவரது குடும்பத்தினர் ஊரிலேயே இருந்தாலும் அவர் ஆலயத்தின் பின்னாலுள்ள ஒரு அறையில் தான் தங்கியிருந்தார். உணவு வேளையில் மட்டும் வீட்டிற்கு செல்லுவதும், தேவையிருந்தால் தானே சமைக்கவும் செய்தார். அவரது அன்றாட செயல்படுகளுள் ஒன்று தினம் தோரும் மாலை 6 மணிக்கு கோவில் மணியை அடிப்பது. அது எப்படி உருவான  பழக்கம் எனத் தெரியவில்லை காலம் காலமாக அப்படித்தான் நடந்துகொண்டிருக்கிறது.

எங்களுக்கு அன்று மதியம் வேலை இருந்தது. கடைத்தெருவிற்குச் சென்று நாங்கள் தான் பொருட்கள் வாங்கவேண்டும். என்ன என்ன பொருட்கள் வாங்கவெண்டும் என்று அடையாளம் காட்டினால் அது பெருதவியாக இருக்கும் என்றார். கமல் தனது சைக்கிளிலும் நாங்கள் இருசக்கர வாகனத்திலுமாக சென்றோம். இன்று வியாழன், மறுநாள் எங்களுக்கு பாட்டாளிபுரம் என்ற இடத்தில் 40 பேருக்கு பயிற்சி ஒழுங்கு செய்யப்பட்டிருந்தது.  இன்றே மாலைக்குள் நாங்கள் பொருட்களை வாங்கவில்லையென்று சொன்னால் மறுநாளில் வாங்க இயலாது. அனைத்து கடைகளும் இஸ்லாமியருக்குச் சொந்தம். வெள்ளி விடுமுறை. ஆகவே உடனடியாக அனைத்தையும் வாங்கும்படி புறப்பட்டது நல்லதாக போயிற்று.  ஒரு கடையில் இருக்கும் பொருள் மற்றொரு கடையில் இல்லை. பொருட்களை கடை கடையாக ஏறி இறங்கி சேகரித்தோம். எங்களுக்கு கண்ணாடி வெட்டிதருவதற்கு ஒரே ஒரு கடைதான் இருந்தது. விலையை குறைத்துப் பேசியதால், முறித்த   கண்ணாடிகளின் ஓரத்தை நாங்களே சீர் செய்ய வேண்டி இருந்தது. சுமார் ஒரு கி மீ. தூரம் அளவேயுள்ள அந்த இடத்தில்  போய் பொருட்களை வாங்கி வர கிட்டத்தட்ட  இரண்டு மணி நேரம் ஆனது.

நாங்கள் கண்ணாடி வாங்கிய இடத்திற்கு எதிரில் ஒரு பள்ளிவாசல் இருந்தது, அதன் முன்னால் பேரீச்சை மரங்களை நின்றதைப் பார்த்தேன். மட்டக்களப்பிலுள்ள காத்தான்குடியிலும் இதுபோலவே பேரீச்சைகள் நிற்பதை பார்த்தது நினைவிற்கு வந்தது. இலங்கையில் ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்கான மரங்களை தெரிவு செய்து வளர்க்கிறார்கள். மரங்கள் மக்களின் அடையாளமாக இருப்பது ஒருவகையில் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. அது மக்கள் தாங்கள் இயற்கையை விட்டு விலகவில்லை என்பதற்கான அடையாளம்.

காலையில் நான் நடக்கையில் ஒரு பிரதியெடுக்கும் கடையைப் பார்த்தேன். அதை நினைவில் கொண்டு சாயங்காலம் அந்த கடை நோக்கிச் சென்றேன்.  ஒரு இஸ்லாமிய வாலிபன் அந்த கடையை நடத்திக்கொண்டிருந்தான். நான் இந்தியன் என்றவுடன் அவனுக்கு தமிழகத்திலுள்ள உறவுகளை குறித்த எண்ணங்கள் வந்துவிட்டது. என்னை விடவே இல்லை, பேசிக்கொண்டே இருந்தான். நான் அவனிடம் மறுநாள் வருகிறேன் என்று கூறி விடை பெற்றேன். எனது நடை முடிந்து வருகையில் தான் திருமதி நாதன் அவர்கள் வீட்டிற்கு வந்தார்கள். மணி ஏழு இருக்கும்.

கோவில்பிள்ளை மற்றும் போதகர் நாதன் குடும்பத்தாருடன், மூதூரில்

கோவில்பிள்ளை மற்றும் போதகர் நாதன் குடும்பத்தாருடன், மூதூரில்

நாதன் அவர்களின்  தாயார் எனக்கு சோறும் அதனுடன் இறால் குழம்பும் வைத்துக்கொடுத்தார்கள். இலங்கைக்கே உரிய சுவை அதில் இருந்தது. சுமார் எட்டுமணிக்கெல்லாம் அறைக்கு வந்துவிட்டேன். மறுநாள் செய்ய வேண்டிய காரியங்கள் என்னென்ன என எடுத்து அடுக்கிவைத்துக்கொண்டிருந்தேன்.   அப்போது மீண்டும் கமல் வந்தார். அவரது மொபைலை வாங்கி ஐ. எம். ஓவில் ஜாஸ்மினைக் கூப்பிட்டேன். இலங்கை வந்தபின் முதன் முறையாக இருவரும் பேசிக்கொண்டோம். குழந்தைகள் முண்டியடித்துக்கொண்டு பேசினார்கள். கடவுள் எனக்குச் செய்த அனைத்து நன்மைகளையும் எண்ணி அவருக்கு நன்றி கூறி இரவு மன்றாட்டை ஏறெடுத்தபின்பு தூங்கச் சென்றேன்.

 

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

Advertisements

ஒரு பதில் to “திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 18”

  1. Rajamani Malaramuthan Says:

    பதிவு சிறப்பானது. மூதுாரில் இருந்து திரு.ேகேோண ம.ைலைக்கு கப்பல் பயண வசதி உண்டு. அந்த பயணம் அற்பதமான அனுபவம்.

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s


%d bloggers like this: