திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 22


திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 22

(இலங்கை தேசிய கிறிஸ்தவ மன்றத்துடன் இணைந்த எனது ஆன்மீக பயணம்)

கடல் பனை

கமல் ஆட்டோ ஓட்டுனர் மற்றும் நான் ஆகியோர், திரிகோணமலைக்கு நேராக சென்றோம். ஆட்டோ ஓட்டுனரிடம் எனக்கு வேண்டிய படங்களை எடுக்க சற்று நிறுத்தியே செல்ல வேண்டும் என கேட்டுக்கொண்டேன். திரிகோணமலைக்குச் செல்லும் சாலை கடற்கரைச்சாலை தான். ஆகவே அது மற்றுமொரு பனைமரச்சாலையாகவே இருந்தது. முன்று கிலோமீட்டர் சென்றிருப்போம், ஒரு அழகிய பாலமும் அதன் அடியில் செல்லும் நீர் கடலில் சென்று சேரும் ஒரு காட்சியும் தென்பட்டது கடலின் மிக அருகில் பனைமரங்கள் கூட்டமாக இருப்பதும் தெரிந்தது. உடனடியாக ஆட்டோவை நிறுத்தச் சொன்னேன். பாலத்தில் வண்டியை நிறுத்த முடியாது என்று ஓட்டுனர் சொல்லி பாலத்தைக் கடந்ததும் நிறுத்தினார்.

வெளியே குதித்து ஓடினேன். ஆனால் எனக்கு தடைகள் இருந்தது. மண்ணைக் குவித்து அந்தப் பாலத்தை கட்டியிருந்ததால்,  என்னால் அந்த சரிவில் இறங்க இயலவில்லை. எனக்கு எனது உடலை சற்றே வளைக்கத் தெரிந்திருந்தால் அந்த சரிவு இறங்குமளவு வசதியாகவே இருந்தது. எனது வயதும் எடையும், நான் இன்னும் 100 மீட்டர் தொலைவு கடந்து சென்றே பின்னால் வரமுடியும் என்றது. ஆனாலும் என்னுள் இருந்த சாகச மனது என்னை விடவில்லை, துணிந்து இறங்கினேன், புற்களைப் பற்றிக்கொண்டு ஓரளவு என்னை சமன் செய்துகொண்டு, நான் இறங்கினேன். உடலா மனமா என்று பெரும் போராட்டத்திற்குப் பின் மனமே வென்றது. இறங்கிய பின் பார்த்தால் ஆச்சரியமாக இருந்தது. உடலை கவனிக்கவேண்டும்.

கீழே இறங்கி சென்றபோது 30 மீட்டர் தொலைவில் கடல் இருந்தது. மணல் மேல் கொடிகள் பற்றி பிடித்து பரவி  படர்ந்து பச்சைப்பாம்புகளின் படையெடுப்பு போல் காணப்பட்ட அந்த கொடிகளின் பரப்பில் பாய்ந்து முன்னேறினேன்.  இன்னும் 15 அடி தொலைவில் கடல். அலையடித்தால் எனக்கு அருகில் வரும் ஆனால் நான் சற்று மேட்டிலேயே நிற்கிறேன்.  எனக்கு இடப்புறமாக அதே அளவு தொலைவில் மூன்று பனை மரங்கள் நின்றிருந்தன. சிறப்பு என்னவென்றால் அலைகள் அதன் பாதத்தை ஓயாமல் முத்தமிட்டபடி இருந்தன. பனைமரங்கள் நின்றிருந்த இடம் மற்ற இடங்களை விட கடலின் உள்ளே தள்ளி இருந்தது. கட்டுப்படுத்த இயலா இரு மகிழ்ச்சி என்னுள் உதித்தது. யாருமற்ற அந்த இடத்தில் எனது மகிழ்ச்சியின் வெளிப்படாக சத்தமிட்டு கூவும்  எண்ணத்தை கைவிட்டேன். பின் நிதானத்திற்கு வந்தேன்.

கடலைப் பிளந்து நிற்கும் பனைகள்

கடலைப் பிளந்து நிற்கும் பனைகள்

கடந்த முறை இந்தியாவின் தெற்கு பகுதிகளில் நான் பயணித்ததை, முன்வைத்து பனைமரச்சாலை என்ற தொடரை எழுதினேன். அதில் பிச்சாவரம் சதுப்பு நிலத்தில் பனைமரங்களை நட்டால் எப்படியிருக்கும் என என் ஏக்கத்தை பதிவுசெய்திருந்தேன். அப்போது எனது தொடர் வாசகியான பேராசிரியை டாக்டர். லோகமாதேவி உப்பு நிறைந்த பகுதிகளில் பனைமரங்கள் வளராது என்பதை குறிப்பிட்டார்கள். தாவர பகுப்பிலேயே ஹேலோபைட்ஸ் (halophytes) என்ற பாகுபாடு இருப்பதாக குறிப்பிட்டார்கள். அது உண்மையும் கூட. ஆனால் என் தர்க்க மனம் அதனை உள்ளூர ஏற்கவில்லை. காரணம், நான் மாலத்தீவில் இருக்கையில் தென்னைகள் கடலின் ஓரத்தில் உப்புநீரில் வளர்ந்திருந்ததைப் பார்த்திருக்கிறேன். ஆகவே பனையும் கடற்கரையில் கடல் நீரில் நனைந்தபடி  நின்றுகொண்டிருக்கலாம் என்ற எண்ணம் என்னுள் உதித்தது.

பனையைப் பற்றி வளரும் ஆல்/ அரசு

பனையைப் பற்றி வளரும் ஆல்/ அரசு

நான் அங்கே பார்த்த அந்த 3 பனைமரங்களுக்கு டாக்டர். லோகமாதேவி சகோதரிகள் எனப் பெயர் வைத்தேன். சரி உப்பு நிறைந்த பகுதியில் பனை வளரும் என்றே வைத்துக்கொள்ளுவோம், அதனால் பயன் என்ன? ஏராளம் இருக்கின்றன. குறிப்பாக கடற்கரைப்பகுதிகளில் வேறு தாவரம் வளர இயலாமல் இருக்கையில் பனைமரங்கள் அந்த உப்புத்தண்ணீரில் செழித்து வளரும். மேலும் கடலுக்கு வேலியிடும் மரமாகவும் இருக்கும். ஆகவே கடல் அரிப்புகள் உள்ள பகுதிகளில் இவைகளை நட்டு பேண முடியும்.  மொத்தமாக 5 நிமிடம் கூட அந்த இடத்தில் நான் நின்றிருக்க மாட்டேன், ஆனால் எனது இலங்கை பயணத்தின் உச்சக்கட்ட தருணங்களில் அதுவும் ஒன்று.

டாக்டர் லோகமாதேவி சகோதரிகள்

டாக்டர் லோகமாதேவி சகோதரிகள்

எனது சிந்தனையில் ஒரு சிறு பிழை உண்டு என்பதை நான் அறிவேன். ஆனாலும் இந்த விந்தையைக் கொண்டாட முடிவெடுத்தேன். நான் மேட்டில் நின்றுகொண்டிருந்தேன். கடலின் உள்ளே முளைத்திருக்கும்  பனை மரங்களைப் புகைப்படம் எடுக்கவேண்டும் என்று சொன்னால் நான் அலையடிக்கும் தாழ்ந்த பகுதியில் இறங்கவேண்டும். அங்கே நான் இறங்கினால் எனது கால்களில் அலையடிக்கும். என்னிடமிருக்கும் ஒரே ஷு இது.  நான் மீண்டும் சாகசத்தையே விரும்பினேன். அலையடித்துப் பின்வாங்குகையில் கிழே குதித்து படத்தை எடுத்தேன். என்னால் சிறந்த படங்களை எடுக்க முடிந்தது. கால்களில் அலை படாமல் அந்த பனை மரங்கள் நின்ற பகுதியில் சென்றேன்.

ஒருபக்கம் முழுவதும் மண் பிடிமானம் இன்றி வெறும் கற்றையான வேர் பரப்புகள் மட்டுமே காணப்பட்டது. கடலில் நான் இறங்கினால் வேர்கள் மட்டும் எனது இடுப்பின் அளவிற்கு உயர்ந்து நிற்கும் அதன் சாகசத்தை வியந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். பாலே நடனக்கார்கள் போல் மென்மையான விரல் நுனியில் அவைகள்  சற்றே சரிந்தது போல் நின்றுகொண்டிருந்தன. அலைகளின் நாக்கு ஒரு பனை மரத்தை ஏற்கனவே சுருட்டி தனது வாய்க்குள் போட்டுக்கொண்டிருப்பதை அச்சத்துடன் பார்த்திருந்தேன். இங்கே என்ன நடக்கின்றது என எனது சிந்தனை உழன்றது.

கடலுடன் போராடி ஓய்ந்த பனை

கடலுடன் போராடி ஓய்ந்த பனை

தூரத்தில் பார்க்கையில் கடலினுள் மேலும் ஒரு பனங்கூட்டம் துருத்திக்கொண்டு நின்றது. எனக்கு மேலும் உற்சாகம் அளித்தது. 50 முதல் நூறு பனைகள் நிற்கும் அந்த இடத்தை கண் கொட்டாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். சற்றே தெளிவுகள் கிடைத்தன. பனை மரங்கள் நிற்பது தண்ணீரில் அல்ல தரையில் தான் என்ற உண்மை தெரிந்தது. ஆனால் அலை இவற்றின் அருகில்  வர வர இதன் வேர்கள் வெளித்தெரிய ஆரம்பித்துள்ளன. பொதுவாக கடற்கரை என்றாலும் பனை மரங்களுக்கு தேவையான நன்னீர் அதன் அருகிலேயே கிடைத்திருக்கும் வாய்ப்பு ஏராளமாக உள்ளது என்பதே பாலத்தின் அடியில் செல்லும் ஓடை கூறும் பாடம். ஒரு வழியாக ஒரு புதிரிலிருந்து வெளிவந்ததுபோல் உணர்ந்தேன். ஆனால் என்னை இழுத்துப்பிடித்த மற்றொரு காட்சி அங்கே இருந்தது.

இரண்டு வயதான பனங்கன்று

இரண்டு வயதான பனங்கன்று

பனை மரத்திலிருந்து உதிர்ந்த வேர்களின் மத்தியில் சில பனங்கொட்டைகள் முளைத்திருந்க்டன. அவைகளில் ஒன்று கண்டிப்பாக இரு வயதை எட்டிய கன்று என்பதைக் கண்டு உண்மையில் நான் அரண்டே போனேன். பனை விதைமுளைப்பது பெரிய காரியம் அல்ல, ஆனால் உப்புநீரில் அதன் வேர்கள் பற்றி இரு வருடங்கள் பனையால் சமாளிக்க  முடியுமென்றால் அவைகள் நமக்கு வேறு பல விஷயங்களையும் கற்றுத்தர வல்லவை.

ஐக்கிய நாடுகளின் உணவு மற்றும் விவசாய அமைப்பின் வாயிலாக 1983 ஆம் ஆண்டு வெளியிட்ட பனைமரம் சாத்தியங்களும் கண்ணோட்டங்களும் எனும் நீண்ட கட்டுரையை  கோவூர் (A. Kovoor) எழுதியிருக்கிறார். உலகளாவிய பனை ஆய்வினைச்  சார்ந்து நாம்  சற்றே பொருட்படுத்தகூடிய சமீபத்திய பதிவு இதுவே. தாவர உற்பத்தி மற்றும் பாதுகாவல் என்னும் கட்டுரை வரிசையில் 52 ஆம் பகுதியாக இது வருகிறது. இரண்டு முக்கியமான விஷயங்கள் பனைமரங்களின் பரம்பலைக்குறித்து குறிப்பிடப்படுவது இன்றும் ஆய்வுக்குரியவைகளாக இருக்கிறது. பூமத்திய ரேகையில் இரண்டு கண்டங்களை இவைகள் கடந்து செல்லுவது இவைகளின் வளர்ச்சிக்கு ஏற்ற இடங்கள் இவைகளே என நாம் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. ஆனால் கோவூர் ஒரு யூகமாக ஒரு கருத்தை முன்வைக்கிறார்.

“பயிர் செய்யப்படும் தாவரங்களில் பனைமரம் மிகவும் தொன்மையானது தான். ஒருவேளை இதன் தாவர மூலம் ஆப்பிரிக்காவில் இருந்திருந்தாலும், வரலாற்று ஆவணங்களின் படி இவைகள் இந்தியாவை அடைந்தபின்பே வெளிப்படுகின்றன”. ஆப்பிரிக்கா தான் பனைமரத்தின் தாயகம் என பலரும் தமது கருத்துக்களை வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அப்படி இருப்பதற்கான சாத்தியங்கள் இருக்கலாம். ஆனால் கோவூர் தொடர்ந்து கூறுகையில் இரண்டு கண்டங்களிலும் உள்ள பனைகளைக் குறித்த ஒருமித்த ஆய்வுகள் நடைபெறவில்லை எனவும் குறிப்பிடுகிறார். 1983ற்குப் பின் உலகளாவிய வேறு ஆய்வுகள் நடந்திருக்க வாய்ப்பு இல்லை என்றே நான் நம்புகின்றேன். உலகம் தனது போக்கையே மாற்றிவிட்டது.

கோவூர், லூபெய்ட் (Lubeigt, 1982)  எனும் அறிஞரை முன்னிறுத்தி “பனை நாகரீகம்” எப்படி வளர்ந்து விரிவடைந்தது என குறிப்பிடுகிறார். அதற்கு பவுத்தம் காரணமாக இருந்திருக்கலாம் என்றும்  அவர் தனது கருத்தை  முன்வைக்கிறார். மற்றொரு அய்வாளரான பி. சி. செவாலியர் (P.C. Chevalier) அவர்களை முன்னிட்டு கோவூர் குறிப்பிடுகையில், “கி மு 2 ஆம் நூற்றாண்டில் இந்திய பயணிகளோ அல்லது வியாபாரிகளோ செல்லாத இடங்களில் பனை மரங்கள் குறைந்தோ அல்லது இல்லாமலோ காணப்படுகிறது”  எனக் குறிப்பிடுகிறார்.

இந்த இனப்பண்பாட்டியல் மிக முக்கியமானது எனவும் இவைகளை நாம் புறக்கணிக்க முடியாது என்றும் கோவூர் சொல்லுகிறார். அப்படியானால் ஆப்பிரிக்க பனை மரங்கள்  இந்தியா வந்தது எப்படி என்ற கேள்வி பதிலிறுக்கப்படாமல்  இருக்கிறது. ஆப்பிரிக்கர்கள் கிமு ஐந்தாம் நுற்றாண்டிற்கு முன்பு இந்தியாவை நோக்கி பயணித்திருக்கிறார்களா? அவர்கள் பனை பரம்பலில் கவனம் எடுத்தார்களா என்பது ஆய்வுக்குரியது.

மனிதர்களால் பனைமரம் பரம்பியது என்னும் எண்ணமே நமது நெஞ்சில் ஒரு பேரார்வத்தை ஊட்டவில்லையா? ஆதி மனிதனின் உள்ளுணர்வில் ஊடுருவியிருந்ததால் தானோ அவன் பனை மரங்களை தனது பயணத்தினூடாக எடுத்துச்சென்றிருக்கிறான். தனது வழித்தோன்றல்கள் பஞ்சகாலத்திலும் தப்பிப்பிழைக்க வேண்டி அவன் கண்டெடுத்த கற்பக விருட்சமா அது? ஆப்பிரிக்காவைப் பொறுத்த அளவில் நம்மிடம் விரித்துக் கூறும் போதிய தகவல்கள் இல்லாததால் தற்போது அவைகளை சற்று ஒதுக்கி வைத்து மற்றொரு கோணத்தில் நாம் இதனை ஆராய முற்படலாம்.

மனிதர்களால் பரம்பவில்லையெனில் இவைகள் தண்ணீரில் மிதந்து சென்று பிற நாடுகளில் குடியேறியிருக்க வாய்ப்புகள் இருக்கிறது. அப்படி பார்க்கையில் கோவூர் நமக்கு வேறொரு கோணத்தையும் திறந்து தருகிறார். பூமத்திய ரேகையில் இரண்டு கண்டங்களையும் தாண்டி பரம்பியிருக்கும் பனைமரம் குறித்த ஒரு வரைபடத்தை அவர் பதிவு செய்கிறார். அந்த வரைபடத்தை நாம் நோக்குகையில் இந்தியாவின் வலதுபுறமும் இடதுபுறமும் சம தூரத்திற்கு பனை மரம் பரம்பியிருப்பதைக் காணலாம். மேலும் கடற்கரைகளில் தான் பனைமரங்கள் திரட்சியாகவும் நிற்கின்றன.  அப்படியானால்  பனை விதைகள் தண்ணீரில் பரவி சென்றிருக்குமா என்பது விடையளிக்கப்படவேண்டிய சந்தேகம். அப்படி பார்க்கையில் மாலத்தீவில் பனை மரங்கள் இல்லாதது ஏன் என்கிற கேள்வி இயல்பாக எழுகிறது.

முடிவற்ற இந்த கேள்வியில் தான், பனைமரம் எப்படி உப்பு தண்ணீரில் தப்பிப் பிழைத்தது எனும் கேள்வி தொக்கி நிற்கின்றது. அது பனை சார்ந்த மர்மங்கள் இன்னும் உடைக்கப்படவில்லை என்பதை மீண்டும் மீண்டும் உறுதிப்படுத்துகிறது.

மற்றொரு கோணமும் எனக்கு தெரியவருகிறது. பனைமரங்கள் வளரும் நாடுகள் என்று சொல்லப்படுகின்ற மூன்றாம் உலக நாடுகளில் பெருமளவில் காணப்படுகின்றன. பெருமளவில் இன்நாடுகள் காலணீய ஆதிக்கத்திற்கு உட்பட்டவைகள். அனைத்து மரங்களிலும் மிக அதிக பயன் கொடுக்கும் மரம் இதுவென்றாலும், இவைகளை ஏன் பிரிட்டிஷார் சீண்டவில்லை என்பது மிகப்பெரிய கேள்வியாக முன்நிற்கிறது. ஆனால் பிரிட்டிஷ் மிஷனெறிகள் இவர்கள் வாழ்ந்த பகுதிகளில் செயல் பட்டிருக்கிறார்கள் என்பது தெளிவாக ஆவணங்களில் பதிவாகியிருக்கிறது. ஏன் இந்த எதிரும் புதிருமான பார்வைகள்.

இலங்கையிலும் ஆய்வாளர்கள் பனை மரத்தினைக் குறித்து எழுதும் பதிவுகளில் பழந்தமிழ் இலக்கியங்களில் இருந்து பல்வேறு மேற்கோள்கள் எடுத்து காண்பித்தாலும், அவர்களின் பதிவுகளில் பிரிட்டிஷாருடைய பங்களிப்பு என்ன என்பது பெருமளவில் தெரியவில்லை. பனை சார்ந்து அவர்களின் எண்ணம் என்ன என்ற போன்ற விடுபடல்கள் இருக்கின்றன.  “Description of the Palmyra Palm of Ceylon”  என்ற புத்தகத்தை  வில்லியம் பெர்குசன் (William Ferguson) அவர்கள் 1850ல் எழுதினார் என பார்க்கிறோம். பனை மரத்தைக் குறித்த விரிவான ஆய்வு நூல் ஒன்றை வெளியிட்ட திரு. இரா. பஞ்சவர்ணம் அவர்கள் கூறுகையில் பெர்குசன் அவர்கள் தாலவிலாசத்தையே முன்னிறுத்தி தனது நூலை எழுதுகிறார் எனக் குறிப்பிட்டார். பேராயர் கால்டுவெல் (Bishop Robert Caldwell, 7 May 1814 – 28 August 1891 ) தனது அவதானிப்பாக பனை குறித்து சில பக்கங்களை எழுதியுள்ளார். தனித்துவமான இந்த தேடல்களை விடுத்து, அரசு சார்ந்த ஆவணங்களிலும் மற்றும் பிற பதிவுகளிலும் என்ன இருக்கிறது என்பதை அறிவது இன்றைய தேவையாக இருக்கிறது.

அருட்பணி காட்சன் சாமுவேல்

ரசாயனி, மும்பை

8888032486

malargodson@gmail.com

Advertisements

ஒரு பதில் to “திருச்சபையின் பனைமர வேட்கை – 22”

  1. Logamadevi Annadurai Says:

    திரு காட்சன்
    உப்பு நீரில் பனை வளராது என்னும் என் கருத்தை ஆரம்பத்திலிருந்தே மறுத்து வந்த நீங்கள் கடல் நீரில் வளரும் பனைகளை கண்டதும் இதில்( இந்த கருத்தில்) முரண்படும் என் பெயரையே அதற்கும் வைத்து விட்டீர்கள். எப்படி இருப்பினும் பெயரிட்டமைக்கு நன்றி. நிறைய பேர் என் பெயரைக்கேட்டு நான் இலங்கையைசேர்ந்தவளா என்று கேட்டிருக்கிறார்கள் இப்போது இலங்கையிலேயே நிரந்தரமாக் இருக்க வழி செய்து விட்டீர்கள், வந்தனம்.
    இதைகுரித்து நான் தகவல்கள் திரட்டிக்கொண்டே இருக்கிறேன். சிலவற்றை உங்களுக்கு இங்கே தருகிறேன்

    As with most plants, palms and coconuts get their water primarily through their roots. The plant is able to use osmotic pressure to separate out both sodium and potassium salts. These salts are transported and stored in various parts of the tree. Coir, the coarse fiber that surrounds the nut, is one of the major storage areas for these salts.

    Coir contains so much salt that it must undergo processing to remove it before it can be used for garden bedding material.

    While these plants can grow near salty water, they are only facultative Halophytes, that is, they can take it or leave it. They do quite well when grown using fresh water.
    Cracking this mystery would let us grow crops in arid soils where salt is concentrated in the soil and leaches out into irrigation or rain water
    Halophytes have two ways of achieving their salt tolerance. First, their root membranes are adept at excluding the Na atom of NaCl molecules from their roots. This lets them take in H2O and other needed minerals but block out the salt. In addition, some halophytes can route salt to shoots having special compartments within their cells, called vacuoles. which are large storage vats where NaCl can be cordoned off and excluded from the areas on the plant cell where it would do harm.
    (Their roots have evolved to filter salt from sea water. Dig one up and you would find a high concentration of crystallized salt around the roots)இன்னும் இந்த குறிப்பிட்ட விஷய்ம் குறித்து நான் தகவல்களும் சான்றுகளும் சேகரித்துக்கொண்டே இருக்கிறேன். அன்புடன்
    லோகமாதேவி.

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s


%d bloggers like this: