பின்னல்கள்  –  6


சரடுகள்

பனை சார்ந்த தேடுதல்கள் முடிவேயில்லாதது, விரிவானது. அவைகள் எங்கே எப்போது எப்படி விரிவடையும் என்பது நாமே அறிந்துகொள்ள முடியாதது. நமக்கு கிடைக்கும் ஒவ்வொரு தகவல்களும் எப்படி நம்மை வந்தடைகின்றன என்பது கூட மிகப்பெரிய ஆச்சரியம் தான். பல நேரங்களில் நாம் பெறுகின்ற புதிய திறப்புகள் கடவுள் நமக்கு அருளிய வரம் என்றே கொள்ளமுடியும். அந்த அளவிற்கு தர்க்க விதிகளை மீறியே பனை சார்ந்து  புதிய திறப்புகள் கிடைக்கும்.

Jalli

ஜல்லிக்கட்டு காளையுடன்

தமிழகத்தில் பனை குறித்து அறியாதவர் என எவரும் இருக்கவியலாது. 40 வயதிற்கு மேற்பட்டவர்கள் கண்டிப்பாக பனை சார்ந்த உணவு பொருட்களை குறித்தாவது ஒரு சில காரியங்களை அறிந்திருப்பார்கள். பிரச்சனை என்னவென்றால், அதுவே அவர்கள் அனைத்தையும் அறிந்திருப்பதற்கான அத்தாட்சி எனக் கொள்ளுவார்கள். பனை சார்ந்து ஒரு மாற்று உலகம் இருக்கிறது என்றோ அதில் உழலும் மக்களின் வாழ்வின் சவால்கள் குறித்தோ  ஏதும் அறியாதவர்கள் அவர்கள். குறிப்பாக பனை மரம் வாழ்வின் முக்கிய சரடாக இருந்திருக்கிறது என்பதைக் குறித்து ஏதும் அறியாதவர்கள். பனை சார்ந்து காணப்படும் அனைத்துமே பண்பாடு சார்ந்து முக்கியத்துவம் அற்றது என்னும் மனநிலையைக் காட்டும் புரிதல் இது.

மற்றொருபுறம், பனை மரத்துடன் தங்கள் வாழ்வை இறுக பிணைத்துக்கொண்டவர்கள்.  பனை சார்ந்த பல்வேறு நுட்பங்களை அறிந்து வைத்திருக்கிறவர்கள். தங்கள் வாழ்வோடு  அவைகள் பின்னிப்பிணைந்து இருப்பதால் வேர்கொண்டவற்றை தனித்து வெளிக்காட்ட இயலாதவர்கள். இயல்பாக வெளிப்படும் தங்கள் திறமைகள் எவ்வகையிலும் பொருட்படுத்தப்படாததால், அது குறித்து பொதுவிடங்களில் வாயே திறக்காதவர்கள்.  பல நேரங்களில் அவர்கள் அறிந்தவற்றை  முக்கியமான ஒரு அறிதல் என்றோ பண்பாட்டிலிருந்து நழுவிச்செல்லும் ஒன்றினைத் தாம் கட்டி காக்கிறோம் என்ற எண்ணம் இருப்பதில்லை. ஆகவே பொதுவிடங்களில் இவர்களின் திறமைகள் வெளிப்படுத்தப்படுவதில்லை. ஆய்வு சார்ந்து இவர்களிடமிருக்கும் தொன்மையான திறமைகள் பட்டியலிடப்படவுமில்லை.

பனை சார்ந்த ஆய்வுகளில் பெரும்பான்மையானவை பனை மரத்தை பணம் காய்க்கும் மரமாக எப்படி முன்னிறுத்துவது என்பதாகவே இருந்திருக்கிறது. ஆகவே பனையேறிகளே கூட வேறு வகை கேள்விகளுக்கு தயாராக இல்லை. கடந்த தலைமுறை முழுவதும் பனை சார்ந்த வாழ்வை பனைத்தொழில் என்றே புரிந்துவைத்திருந்தது. அப்படி இல்லாவிட்டால், பனை சார்ந்த ஆய்வுகள் பெரும்பாலும் ஒற்றை சமூக பின்புலத்தில் வைத்து தேடுவது என்பதாகவே இருக்கிறது. அப்படி பார்க்கையில் மிகப்பெரும் பனை பாரம்பரியம் கொண்ட சரடுகள் பலவும் அறுபட்டு பனை சார்ந்த தொன்மையினை எட்ட இயலாதபடி துண்டிக்கப்பட்டு கிடப்பது மனதை பிசைகின்றது.

பனை சார்ந்த கயிறுகள் குறித்து எனது தேடுதல் யாவும் எதிர்பாராமல் நிகழ்ந்தவைகளே, அவைகள் என்னை ஒரு மிகப்பெரிய வரலாற்று பின்னணியத்தில் கொண்டுபோய் விடும் என நான் சிறிதும் எண்ணிப்பார்த்திருக்கவில்லை. பல வேளைகளில் ஒரு சரடினைப் பிடித்து  நாம் சென்று சேரும் இடங்கள் மர்மதேசங்களாகவும் அற்புத உலகமாகவும் காணக்கிடைப்பது விந்தையிலும் விந்தை. வேற்று கிரகத்தை ஒத்த பனை கயிற்றுலகத்தில் காணப்படும் பொருட்களும் அதிசயமானவைகளாகவே காணப்படுகின்றன.

கயிறுகள் மீதான எனது ஆர்வம் சிறிய வயது முதலே துவங்கி இருக்கிறது. வீட்டின் பின்புறம் கிணறும் வாளியும் கயிறும் நான் நெருங்க இயலாத ஆச்சரிய பொருட்கள். அக்கா தான் கிணற்றில் நீர் இறைப்பவர்கள். சிறு பிள்ளையாகிய நான்  கிணற்றின் அருகிலேயே செல்லக்கூடாது.  அக்கா தண்ணீர் நிறைந்த வாளியினை கயிற்றில் கட்டி இழுப்பது காண கண்கொள்ளா காட்சி.   ஒருமுறை இடதுகையால்  இழுத்த கயிற்றினை அப்படியே வலது கையால் லாவகமாக சுழற்றி வீசுவார்கள் அது மிகச்சரியான ஒரு வட்டத்தை அமைத்து அமர்ந்துவிடும். நீர் இறைத்த பின்பு அந்த கயிறு கிணற்றின் மதில்மேல் சுற்றி பாம்பு போல் அமர்ந்திருக்கும்.

2019 ஆம் ஆண்டு பொங்கல் நிகழ்விற்காக திருப்பூர் அழைக்கப்பட்டிருந்தேன். என்னை அழைத்தவர் திருப்பூரில் உள்ள திரு. சத்தியமூர்த்தி  அவர்கள். எப்படி என்னைக்குறித்து அறிந்துகொண்டார்கள் என்பதை நான் அறியேன் ஆனால் அவர்களது அழைப்பு சாதாரணமான ஒன்றாக இல்லை. என்னால் அங்கே பனை பொருட்களை எடுத்துச் செல்லுவது இயல்வதல்ல என்று கூறி அங்கே செல்வதை தவிர்த்தும் அவர்கள் என்னை அழைப்பதில் குறியாக இருந்தார்கள். பனை ஓலைப் பொருட்களை எடுத்துச் செல்லுவதற்கு என தனியாக ஒரு வாகனத்தை ஒழுங்கு செய்தார்கள். கன்னியாகுமரி வந்து பனை ஓலைப் பொருட்களை எடுத்துச் செல்லும் அளவு அவருக்குள் இருக்கும் பனை சார்ந்த நெருக்கத்தை பெருவியப்புடன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.

முந்தைய நாள் இரவே நான் அங்கே சென்று சேர்ந்துவிட்டேன். பல்வேறு பொருட்களை அங்கு நான் காட்சிக்கு கொண்டுசென்றிருந்தேன். எனக்கு அறிமுகமாயிருந்த தஞ்சாவூரைச் சார்ந்த வாகை விக்டோரியா எனது பொருட்களை காட்சிக்கு வைக்க உதவினார்கள். மறுநாள் அவர்களுக்கு வேலை இருந்ததால் என்னோடு அவர்கள் இருந்து உதவ முடியாது எனக் கூறிவிட்டார்கள். என்ன அதிசயமோ மறுநாள் வாகையின் தோழி தீபா எனும் ரங்கநாயகி அங்கே தனது கணவருடன் வந்திருந்தார்கள். மிகவும் நட்புடன் பழகும் அவர்கள் பனை சார்ந்த பொருட்களைக் கண்டவுடன் ஏதோ ஒரு உத்வேகத்தில் எனக்கு உதவி செய்கிறேன் எஎன ஒப்புக்கொண்டார்கள்.  தீபா பேச்சினூடாக தான் காங்கேயத்திலிருந்து வருவதாக கூறவும், எனது மனதில் வேறு ஒரு கேள்வி எழுந்தது. காங்கேயம் குறித்து எனக்கு எதுவுமே தெரியாது. தெரிந்தது எல்லாம் காங்கேயம் காளைகளுக்கு பிரபலமான ஊர். ஆகவே அது சார்ந்தே பேசலாம் என நினைத்து, காங்கேயம் காளைக்கு பனை நார் கொண்டு மூக்கணாங் கயிறு கட்டுவார்களா என்று கேட்டேன். “கேட்டு சொல்றேன்” என்றார்கள். பொதுவாக “கேட்டு சொல்லுகிறேன்” என்று சொல்லுகிறவர்கள் எல்லாவற்றையும் மறந்துவிடுவது இயல்பு. ஆகவே நானும் அதனை அப்படியே மறந்துவிட்டேன்.

Panai porutkaL

தீபாவும் வாகையும்

பிற்பாடு நான் என்னையே கேட்டுக்கொண்டேன்… அது எப்படி பனை சார்ந்த ஒரு கயிற்றினைக் குறித்து இவர்களிடம் நான் கேட்டேன்? அதுவும் மாடுகள் குறித்து அடிப்படையே அறியாத நான் எப்படி இந்த கேள்வியை எழுப்பினேன் என்றே தெரியவில்லை.  ஆனால்  இந்த கேள்வி என் மனதின் அடியாளத்தில் உள்ள ஒரு பதிலை துழாவி எடுத்தது. கூ. சம்பந்தம் அவர்கள் எழுதிய பனைத்தொழில் உண்ணாபொருட்கள் என்கிற புத்தகத்தில் பனை நார் கொண்டு செய்யும் கயிறு ஒன்றினை மூக்கணாங் கயிறாக பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள் என்கிற குறிப்பு வரும். ஆனால் காங்கேயத்தைச் சார்ந்த தீபா அவர்களை சந்திக்கும்வரை என் மனதில் அப்படி ஒரு கேள்வி  எழுந்திருக்கவில்லை. தான் காங்கேயத்தைச் சார்ந்தவள் என தீபா அவர்கள் சொன்னவுடனேயே தான் எனக்குள் அந்த கேள்வி பிரம்மாண்டமாக உருவெடுத்திருக்கிறது.

மனிதனை ஒரு சமுக விலங்கு என்பார்கள். பிற விலங்குகளோடு ஒரே நிலப்பரப்பை பகிர்ந்துகொள்ளவேண்டிய கட்டாயத்தில், மிருகங்களும் மனிதர்களும் ஒரு புரிந்துகொள்ளுதலுக்குள் வருவதே வீட்டு விலங்குகள் உருவாவதற்கு முதற்படி.  மனிதனும் மிருகங்களும் ஒருவருக்கு ஒருவர் “கொண்டும் கொடுத்தும்” “பெற்றும் பெருகியும்”  “இசைந்தும் அசைந்தும்” புரிதலுடன்கூடிய ஒரு ஒப்பந்தத்தின் வெளிப்பாடே வளர்ப்பு மிருகங்கள் மனித வாழ்வில் இடம்பெற காரணம். ஆனால் பெருமளவில் மனிதனின் அறிவு கூர்மைபெற அவன் தனது வேலைகளை எளிதாக்கும் பொருட்டும், தேவைகளை கைக்கெட்டும் தூரத்தில் வைத்துக்கொள்ளவுமே அவன் மிருகங்களை வீட்டு விலங்குகளாக மாற்றுகிறான்.

mookaNangkayiRu

மூக்கணாங் கயிறு

அந்த வகையில் நாய் அவனோடு இணைந்த முதல் மிருகம் என்பதில் பொருத்தப்பாடு அனேகம் உண்டு. குறிப்பாக மனிதன் வேட்டைக்குச் செல்லும் சூழலில் அவனுக்கு வேட்டையில் உறுதுணையாக நிற்கும் ஒரு விலங்கு தேவைபடுகிறது. அந்த விலங்கு மனிதன் வேட்டைக்குச் செல்லும் தடங்களை தொடர்ந்து தங்களுக்கு வேண்டியவைகளைப் பெற்றுக்கொண்ட ஓநாய்களின் அல்லது பனங்காட்டு நரிகளின் வழித்தோன்றல்களாக இருக்கலாம்.

வளர்ப்பு மிருகங்கள் என்று சொல்லும்போது ஏதோ ஒரு சில நாட்களில் விலங்குகள் பழகிவிடுவதில்லை. குறிப்பாக 60 – 90 தலைமுறைகள் விலங்குகளின் வாழ்வு தொடர்ந்து மனிதர்களுடன் உரையாடலில் இருந்திருக்க வேண்டும் என்கிறார்கள் கற்றறிந்தவர்கள். அவ்விதமான ஒரு சூழலில் தான் குறிப்பிடத்தகுந்த மாற்றங்கள் நடைபெறும். கி மு 10500 வாக்கில் தான் கால்நடைகள் மனித வாழ்வில் உள்நுழைந்திருக்கின்றன. இது விவசாயம் தலை தூக்குகின்ற காலகட்டம் தான். புதிய கற்காலத்தில் இவைகள் நிகழ்வது ஒரு புது பாய்ச்சலை நோக்கி மனித இனம் நகர்கின்றது என்ற ஒரு உண்மையினை நமக்கு அறிவிக்கின்றது.

கால்நடை என்றவுடனேயே, நாம் கண்டிப்பாக மாடுகளை தான் எண்ணுவோம். பெரும்பாலான குகை ஓவியங்களிலும் மாடுகள் முக்கியத்துவப்படுத்தப்படுகின்றன. அப்படியே மாடுகளின் முக்கியத்துவத்தையும் தமிழர் வாழ்வில் காணப்படும் ஏறு தழுவுதலையும் நாம் பிரித்து பார்க்க இயலாது. மாடுகள் எப்படி மனிதர்களோடு பழகியிருக்கும்?

ஊன் உண்ணும் மிருகங்கள், மாடோ மனிதனோ கிடைப்பவற்றை குறிவைக்கையில் மனிதனுக்கும் மாடுகளுக்கும் ஏற்படும் புரிதல் தான் ஒன்றிணைவதற்கான முதற்படி. மனிதர்களுக்கும் மாடுகளுக்கும் ஒரே பொதுவான எதிரி தான். கோரைப்பற்கள் கொண்ட மிருகங்களை சமாளிப்பதை விட, இரு கொம்புகளைக் கொண்ட மாடுகளை சமாளிப்பது எளிதானது என கருதியிருக்கலாம் அப்படியே மாடுகளும் வேட்டைக்கு இரையாவதை விட சற்றே மனிதர்களுடன் இணக்கமாக இருந்துகொள்ளலாம் என்றும் நினைத்திருக்க வாய்புள்ளது. மாத்திரம் அல்ல மாடுகளின் உணவுகள் மனிதர்களுக்கு தேவையற்றவைகள். ஆகவே மனிதர்களுக்கு மாடுகளால் உணவு பஞ்சம் வர வாய்ப்பில்லை என்பதையும் உணர்ந்திருப்பார்கள்.

இச்சூழலில் தான் மனிதர்களின் கண்டுபிடிப்பான கயிறு இவர்களுக்கு பெருமளவில் உதவியிருக்கும். வேட்டையில் பிடித்த மிருகங்களையோ அல்லது அவைகளின் குட்டிகளையோ  கட்டி போட்டு வளர்த்திருக்கும் வாய்ப்புகள் வளமாக இருந்திருக்கிறது. கழுத்திலோ அல்லது காலிலோ கயிறு கட்டப்பட்டு ஓரிடத்தையே சுற்றி சுற்றி வந்து அவ்விடத்திற்கும் மனிதர்களுக்கும் சிறுக சிறுக பழக்கப்படுத்தப்பட்டிருக்கும்.  குழிகளை வெட்டி அதில் விழவைத்து பழக்கப்படுத்துவதோ அல்லது கூண்டுகளைக் கட்டி அதற்குள் இட்டு வளார்த்து பழக்கப்படுத்துவதைவிட கயிறு கட்டி பழக்கப்படுத்துவது எளிதானது.

அவ்வகையில் தான் மாட்டிற்கான மூக்கணாங்கயிறுகள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. வெகு சமீபத்திய கண்டுபிடிப்பாக மூக்கணாங்கயிறு இருக்கலாம். ஆனாலும் அதன் பயன்பாடு மிகவும் முக்கியம். அழிந்து போன பனை நார் மூக்கணாங்க் கயிறு குறித்து ஒரு தகவல் என்னை நோக்கி மேலெழும் என நான் சிறிதும் எண்ணியிருக்கவில்லை.

ஒருநாள் தீபா என்னை அழைத்தார்கள். இங்க ஒரு தாத்தா பனை நார் கொண்டு கன்றுக்குட்டிக்கான மூக்கணாங் கயிறு செய்கிறார்கள் என்று உறுதி செய்தார்கள்.  ஆனால் அந்த தாத்தாவிற்கு யாராவது மட்டைகளை வெட்டிபோடவேண்டும் என்றார்கள். அப்புறமாக மேலும் சில நாட்கள் கழித்து, மட்டைகளை வெட்டிப்போட ஆட்களை தேடுகின்றோம் என்றார்கள். இன்னும் ஒரு சில நாட்களுக்கு பின்பு மட்டையை வெட்டிபோட ஆட்களை ஒழுங்குசெய்திருக்கிறோம் என்று உறுதி கூறினார்கள். இறுதியாக பனை நார் கயிறு செய்ய துவங்கிவிட்டோம் என்றார்கள். இவைகள் எதுவுமே நிகழ்கின்றவைகளாக எனக்கு படவில்லை ஏதோ ஒரு கனவு என்னைக் கடந்து செல்கின்றதுபோலவே இருந்தது.அப்போது நாங்கள் குமரி மாவட்டத்திலுள்ள மிடாலக்காடு என்ற பகுதியில் வாழ்ந்துவந்தோம். அங்கிருந்துது நான் மும்பை வந்த பின்பு ஒரு நாள் எங்கள் கரங்களில் அந்த மூக்கணாங் கயிறு கிடைத்தது. இவ்வித நுண்தகவல்களை வெளியிலிருந்து நம்மால் உணர்ந்துகொள்ள ஒருபோதும் இயலாது.

95 வயது நிரம்பிய பழனிச்சாமி கவுண்டர்  பனை நார் கொண்டு இதனைச் செய்திருக்கிறார். திருப்பூர் மாவட்டத்தில் உள்ள காங்கேயம் பாளையம் என்ற ஊரில் வசிக்கும் இவர் தனது கால் தொடைப்பகுதியில் பனை நார்களை வைத்து திரித்து இந்த கயிற்றினைச் செய்திருக்கிறார். கைகள் கால்கள் கண்கள் ஆகிய “உடற்கருவிகளிக்கொண்டே” இவ்வித பாரம்பரிய மூக்குச் சரடினை செய்திருக்கின்றனர் என்பது  சாதாரணமாக நாம் கடந்துபோகக்கூடிய செய்தியல்ல. சுமார் முப்பது முதல் நாற்பது வருடங்களுக்கு முன்பு உயிர்ப்புடன் இருந்த ஒரு அறிவு அப்படியே நமது கண்களுக்கு முன்பே மங்கி போகின்றது.

இது விஷயமாக இயற்கை ஆர்வலர் எஸ். மோகன் ராசுவுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தேன்… “கொங்கு மண்டலத்தில் உள்ள கவுண்டர்கள் பனை ஏறி பதனீர் எடுப்பது குறைவுதான் என்றாலும், பனை சார்ந்த பல்வேறு பொருட்கள் அவர்கள் விவசாய வாழ்வில் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள். அவ்வகையில் மாடுகளை கட்டுப்படுத்தும் மூக்கணாங்கயிறு மிக முக்கிய இடத்தைப் பிடிக்கிறது. புளிச்சக் கீரைத் தண்டு, யானை கத்தாளை போன்றவைகளைக் கொண்டு கயிறு செய்த பாரம்பரியம் போய் நூல் கயிறு, என வரிசையாக இயற்கைபொருளிலிருந்து செயற்கை பொருள் நோக்கி வந்தவர்கள் தற்பொழுது நைலான் கயிற்றினை பயன்படுத்துகிறார்கள்” என்கிறார்.

மேலும் “மாட்டிற்கு தகுந்தாற்போல் மிக சன்ன கயிற்றிலிருந்து  மிகப்பெரிய கயிறு என மெதுவாக மாறுவார்கள்.  மாட்டின் மூக்கில் புண் ஏற்படாமல் இருக்க கயிற்றில் வெட்டுகாய பூண்டு, தும்பை, குப்பைமேனி, போன்ற இலைகளின் சாற்றினை கயிற்றில் உருவி முக்கணாங் கயிறு கட்டுவது வழக்கம்” என்றார்.

யோசிக்கையில் சில விஷயங்கள் நமக்கு பிடிபடுகின்றன… கொங்கு மண்டலத்தில் வேலிகளை சுற்றி பனை மரங்கள் இருந்திருக்கின்றன. பனை ஒரு அத்தியாவசிய மரம் எனபதனை மக்கள் புரிந்திருக்கிறார்கள். அப்படியானால், பனை கொங்கு மண்டலத்தில் பயன்பாட்டில் இருந்த ஒரு மரம் என்பதும், பனை சார்ந்த பயன்பாடுகள் குறிப்பிட்ட அளவில் உயிர்ப்புடன் இருந்திருக்கும் என்றே நம்புகிறேன்.

கங்கேயம் காளைகள் பொதுவாக வண்டியிழுக்க மற்றும் ஜல்லிக்கட்டிற்கு பெயர்போனவை. முரட்டுக்காளைகள்… அவைகளை ஜல்லிக்கட்டிற்கு அழைத்து வருகையில் கூட இரு பக்கமும் மூக்கணாங் கயிற்றினைப் பிடித்திருப்பதை நாம் காணலாம். பனை நார் கொண்டு செய்யப்பட்ட மூக்கணாங் கயிறு எவ்வகையில் மிருதுவாகவும் அதே வேளையில் உறுதியுடனும் இருந்திருக்கும் என்ற புரிதல் கொண்ட ஒரு காலகட்டம் இருந்திருக்கிறது. அதனை துழாவி எடுத்தால் கொங்கு மண்டலத்தை இணைக்கும் சரடுகள் கிடைப்பது உறுதி.

அருட்பணி. காட்சன் சாமுவேல்

(பனை திருப்பணியில் 25 வருடங்களுக்கும் மேலாக)

ஆரே பால் குடியிருப்பு

பகிரி: 9080250653

மின்னஞ்சல்: malargodson@gmail.com

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  மாற்று )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  மாற்று )

Connecting to %s


%d bloggers like this: